Tagarchief: Zee

Vuurtoren Boeken Overzicht Boeken over Vuurtorens

Vuurtoren Boeken Overzicht Boeken over Vuurtorens. Vuurtorens spreken vaak tot de verbeelding. Vaak is een vuurtoren te vinden op een afgelegen en extreme plek aan een woeste kust, op een geteisterd eiland of zelfs midden in zee gelegen. Niet vreemd dus dat er redelijk veel romans en verhalen gesitueerd zijn in en rond de vuurtoren. Op deze pagina is door de redactie een overzicht gemaakt van bijzondere en de beste boeken over vuurtorens.

Vuurtoren Boeken

Het aantal vuurtoren boeken dat in het Nederlands is verschenen, is vrij beperkt. In het Engels en Duits is het aanbod van vuurtorenboeken uiteraard veel groter en als je Frans kunt lezen dan zijn er zeer interessante boeken van vuurtorenwachters waaruit je kunt kiezen. Deens zal een taal zijn die maar door een beperkt aantal mensen te lezen is. Toch is er op deze pagina een zeer interessant boek over een Deense vuurtorenwachter opgenomen.

Nieuwe boeken over vuurtorens

De nieuwste romans en andere boeken over vuurtorens staan bovenaan de lijst.

Atlas van vuurtorens aan het einde van de wereld

Een literaire reis langs de meest afgelegen vuurtorens op aarde

  • Atlas van vuurtorens aan het einde van de wereld RecensieSchrijver: Jose Luis González Macías (Spanje)
  • Soort boek: reisverhalen, vuurtorenboek
  • Origineel: Breve Atlas de los Faros del Fin del Mundo
  • Nederlandse vertaling: Irene van de Mheen
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 10 februari 2022
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Prijs: € 20 – € 25
  • Uitgave: gebonden boek
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Inhoud boek: Een prachtige literaire en visuele reis langs bijzondere vuurtorens op de meest unieke, afgelegen plekjes van de wereld. Atlas van vuurtorens aan het einde van de wereld is een unieke verzameling van meer dan dertig waargebeurde verhalen over vuurtorens, met prachtige, kleurrijke illustraties, bouwtekeningen en zeekaarten…lees verder >

De lichtwachters

  • Schrijfster: Emma Stonex (Engeland)
  • Emma Stonex De lichtwachters RecensieSoort boek: Engelse roman
  • Origineel: The Lamplighters (2021)
  • Nederlandse vertaling: Harm Damsma, Niek Miedema
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 18 mei 2021
  • Omvang: 336 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Inhoud roman: Cornwall, oudejaarsavond 1972: een boot legt aan bij de vuurtoren om de drie lichtwachters af te lossen. Maar de toegangsdeur is afgesloten en de toren blijkt leeg. Een tafel is gedekt voor een niet-genuttigde maaltijd. Het logboek van de eerste wachter beschrijft een storm die rond de toren raast – maar de lucht is de hele week helder geweest. De klokken staan allemaal stil op 8:45. De wachters worden nooit gevonden…lees verder >

Vuurtorenberichten

  • Schrijfster: Jazmina Barrera (Mexico)
  • Jazmina Barrera Vuurtorenberichten RecensieSoort boek: vuurtoren verhalen
  • Origineel: Cuaderno de faros (2017)
  • Nederlandse vertaling: Joep Harmsen, Merijn Verhulst
  • Uitgever: Uitgeverij Karaat
  • Verschijnt: 15 januari 2021
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Uitgave: Paperback 
  • Inhoud boek: Van vuurtorens gaat een mysterieuze aantrekkingskracht uit. Die aantrekkingskracht ervoer Jazmina Barrera ook toen ze aan Vuurtorenberichten werkte, een boek dat te lezen is als een serie reisverhalen langs vuurtorens, een literaire autobiografie, maar ook als een roman over een schrijfster op zoek naar een thema…lees verder >

Overzicht Vuurtoren Boeken over Nederlandse Vuurtorens

Er is slechts een beperkt aantal boeken verschenen over Nederlandse vuurtorens. Vaak zijn het bescheiden publicaties die hooguit enkele tientallen pagina’s beslaan en informatie geven over de geschiedenis van de betreffende vuurtoren en uiteraard ingaan op de specificaties van het bouwwerk. Veruit de meeste van deze vuurtorenboeken zijn in een kleine oplage uitgegeven en je moet enig speurwerk doen om ze te bemachtigen.

Vuurtoren Boeken (Licht boven de duinen)Licht boven de duinen. De toren van Goedereede

  • Soort: monografie, geschiedenisboek
  • Schrijver: M.W. Endeman
  • Uitgever: Uitgeverij Matrijs
  • Jaar: 2010
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Vuurtoren: Goedereede, Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland
  • Oordeel redactie: ++ (goed)
  • …uitgebreide informatie en kopen >

Huisduiner Vuurtoren Lange JaapHuisduiner Vuurtoren Lange Jaap 130 jaar

  • Soort: monografie, geschiedenisboek
  • Schrijver: Karl F. Walboom
  • Uitgever:
  • Jaar: 2003
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Vuurtoren: Lange Jaap, Huisduinen

Licht op Schier (Vuurtoren Schiermonnikoog)Licht op Schier. Over vuurtorens en bakens op Schiermonnikoog

  • Soort: monografie, geschiedenisboek
  • Schrijver: Erik Tiddens, Ron Beumer
  • Uitgever: Uitgeverij De Vuurtorenbroeders
  • Jaar: 1999
  • Omvang: 68 pagina’s
  • Prijs: alleen 2e hands te koop
  • Vuurtoren: Schiermonnikoog
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • …uitgebreide informatie en kopen >

De Vuurtoren van TexelDe vuurtoren van Texel

  • Soort: monografie
  • Schrijver: Arthur Oosterbaan
  • Uitgever: EcoMare
  • Jaar:
  • Omvang: 27 pagina’s
  • Vuurtoren: Eierland, Texel

De toren op het VuurboetsduinDe toren op het het Vuurboetsduin

  • Soort: monografie, geschiedenisboek
  • Schrijver: Jan Houter, Gep Schouwenburg – Den Hartog
  • Uitgever: Flevodruk Harlingen
  • Jaar: 2000
  • Omvang: 56 pagina’s
  • Prijs: alleen 2e hands verkrijgbaar
  • Vuurtoren: Vlieland

Vuurtorens in NederlandVuurtorens in Nederland

  • Soort: monografie, naslagwerk, fotoboek
  • Schrijver: Koen van den Driesche
  • Uitgever: Aprilis Uitgevers
  • Jaar; 2011
  • Omvang: 96 pagina’s
  • Vuurtoren: gids van de Nederlandse vuurtorens
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Vuurtorens, lichtschepen en kapenVuurtorens, lichtschepen en kapen

  • Soort: monografie, geschiedenisboek, fotoboek
  • Schrijver: Peter Kouwenhoven
  • Uitgever: WINCO
  • Jaar:
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Vuurtoren: alle Nederlandse vuurtorens en lichtschepen
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • …uitgebreide informatie en kopen >

Romke van der Veen - VuurtorensVuurtorens

Overvierboeten lichtwaters en markante bouwwerken

  • Soort: monografie, geschiedenisboek, fotoboek
  • Schrijver: Romke van der Veen
  • Uitgever: De Boer Maritiem
  • Jaar: 1981
  • Omvang: 159 pagina’s
  • Prijs: alleen 2e hands verkrijgbaar
  • Vuurtoren: Nederlandse vuurtorens

Vuurtoren Boeken over Buitenlandse Vuurtorens

Onderstaand overzicht bevat ook boeken over vuurtorens. Maar in dit geval zijn het buitenlandse vuurtorens en boeken gepubliceerd in het Deens, Duits, Engels en Frans.

Leuchttürme von Borkum bis Usedom

  • Schrijver: Reinhard Scheiblich (Duitsland)
  • Leuchttürme von Borkum bis Usedom Boek Duitse vuurtorensSoort boek: vuurtoren boek
  • Taal : Duits
  • Uitgever: Ellert & Richter Verlag
  • Verschijnt: 15 juni 2020
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Inhoud boek: Das Buch ist kein klassischer Reiseführer, vielmehr ist es ein Reisebegleiter und zugleich ein Handbuch über die wichtigsten und schönsten Leuchttürme an den deutschen Küsten. 79 Leuchttürme werden in kurzen, aber sehr informativen Texten vorgestellt. Ergänzt werden diese Informationen durch ein integriertes Handbuch mit 219 tabellarisch aufgeführten Stichworten aus Technik, Geschichte und Kultur…lees verder >

Der Leuchtturm

  • Schrijver: Paolo Rumiz (Italië)
  • Paolo Rumiz Der Leuchtturm Vuurtoren RomanSoort boek: reisverhalen, vuurtoren boek
  • Origineel: Il Ciclope
  • Duitse vertaling: Karin Fleischanderl
  • Uitgever: Folio Verlag
  • Verschenen: 2017
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Recensie boek: Der Lechtturm is het persoonlijke verslag van Paolo Rumiz aan het Kroatische eiland Palagruža en zijn verblijf in de vuurtoren. Niet alleen vertelt hij op aansprekende wijze over de geschiedenis van eiland, de vuurtoren en haar bewoners, hij mijmert ook over zijn eigen leven en bezoeken die hij bracht aan andere eilanden en vuurtorens. Uit alles blijkt dat Paolo Rumiz een grote liefde heeft voor de vuurtoren, de afgelegen, vaak door weer en wind geteisterde eilanden en de mensen en dieren die er wonen en werken…lees verder >

André Taraud, gardien de phareAndré Taraud, gardien de phare

  • Soort: autobiografische verhalen
  • Taal: Frans
  • Schrijver: Daniel Voyé
  • Uitgever: Geste éditions
  • Jaar: 2004 (2005, pocketeditie)
  • Omvang: 191 pagina’s
  • Prijs: alleen 2e hands verkrijgbaar
  • Vuurtoren: vuurtorens in Frankrijk (vooral Bretagne)
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • De verhalen van vuurtorenwachter André Taraud, opgetekend door Daniel Voyé, die op vele vuurtoren in Frankrijk, vooral in Bretagne, werkte.

jean-Pierre Abraham - Der LeuchtturmArmen

  • Soort: autobiografische verhalen
  • Taal: Frans (en Duitse vertaling)
  • Schrijver: Jean-Pierre Abraham
  • Jaar: 1967 (heruitgave in 1988 en 2004)
  • Prijs: alleen 2e hands verkrijgbaar
  • Duitse vertaling: Der Leuchtturm
  • Uitgever: Jung und Jung
  • Jaar: 2010
  • Vuurtoren: Armen (Bretagne, Frankrijk)
  • Waardering redactie: ∗∗∗ (uitstekend)
  • Eén van de beste boeken over het leven als vuurtorenwachter ooit. Geschreven door de Franse vuurtorenwachter en schrijver Jean-Pierre Abraham die werkte op de vuurtoren Armen die op een rots midden in zee staat en bekend is om de spectaculaire foto’s van enorme golven die over de vuurtoren slaan. Helaas alleen in het Frans en een Duitse vertaling beschikbaar.
  • …uitgebreide informatie en bestellen >

Fyrmesteren. Beretning om et liv på kanten af havetFyrmesteren

Beretning om et liv på kanten af havet – Chr. Heering 1843 – 1905

  • Soort: biografie, geschiedenisboek
  • Taal: Deens
  • Schrijver: Bodil Selmer
  • Uitgever: Fiskeri- og Søfartsmuseets Forlag
  • Jaar: 2010
  • Vuurtoren: Hanstholm Fyr (Denemarken)
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Uitstekende biografie over Chr. Heering, een Deense vuurtorenwachter die in de 2e helft van de 19e werkzaam was op de vuurtoren van Hansholm. Het boek geeft een prachtige inkijk in het leven op een vuurtoren in de 19e eeuw. Het boek is uitgegeven door het Fiskeri- og Søfartsmuseets Forlag. Zelf heb ik het boek hier besteld.
  • …meer informatie en bestellen >

Gardiens de PharesGardiens de Phares 1798-1939

  • Soort: monografie, geschiedenisboek
  • Taal: Frans
  • Schrijver: Jean-Christophe Fichou
  • Uitgever: Presse Universitaire de Rennes
  • Jaar: 2002
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Mooi en zeer goed gedocumenteerd boek over het leven van Franse vuurtorenwachters in de periode van 1789 tot 1939. Alleen in het Frans verkrijgbaar. Het Ebook is trouwens al voor € 5,99 te bestellen.
  • …meer informatie en bestellen >

The Keeper of Lime RockThe Keeper of Lime Rock

  • Soort: biografie, geschiedenisboek
  • Taal: Engels
  • Schrijver: Lenore Skomal
  • Uitgever: Running Press
  • Jaar: 2002 (2003)
  • Vuurtoren: Ida Lewis Lighthouse / Lime Rock Lighthouse, Newport Harbour, Rhode Island (Verenigde Staten)
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Biografie van de Amerikaanse vrouwelijke vuurtorenwachter Ida Lewis (25 februari 1843 – †24 oktober 1911). Ze is bekend geworden om haar heldenmoed en onverschrokkenheid waarmee ze in de tweede helft van de 19e eeuw menig schipbreukeling het leven redde. De vuurtoren Lime Rock Lighthouse waar ze lange tijd vuurtorenwachter was, is inmiddels naar haar vernoemd.
  • …meer informatie en bestellen >

Lighthouse StevensonsThe Lighthouse Stevensons

  • Soort: biografie, geschiedenisboek
  • Taal: Engels
  • Schrijver: Bella Bathurst
  • Uitgever: HarperCollins
  • Jaar: 1999 (diverse heruitgaves)
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Biografie over de beroemde Schotse vuurtoren ontwerper en bouwers Robert Stevenson en andere leden van zijn familie. Met elkaar zijn zij verantwoordelijk voor een aantal van de beroemdste vuurtorens van Engeland en Schotland.
  • …meer informatie en bestellen >

Henry Winstanley and the Eddystone LighthouseHenry Winstanley and the Eddystone Lighthouse

  • Soort: biografie, geschiedenisboek
  • Taal: Engels
  • Schrijver: Adam Hart-Davis
  • Uitgever: Sutton Publishing
  • Jaar: 2002
  • Omvang: 2008
  • Vuurtoren: Eddystone Lighthouse (Engeland)
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Goed geschreven biografie en geschiedenisboek over de beroemde Engelse vuurtoren Eddystone Lighthouse en de bekende vuurtorenbouwer Henry Winstanley
  • …uitgebreide informatie en bestellen >

 

Paul Verrept – Brandingen

Paul Verrept Brandingen recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Vlaamse novelle. Op 14 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Koppernik het nieuwe boek van de Vlaamse schrijver, illustrator en grafisch ontwerper Paul Verrept.

Paul Verrept Brandingen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de novelle Brandingen. Het boek is geschreven door Paul Verrept. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de novelle van de Belgische schrijver Paul Verrept.

Recensie van Tim Donker

Soms in de nacht. Of laat op de avond. Maar niet in dit huis. In dit huis is alles anders. De bank, bijvoorbeeld. Die is anders. Groot en plomp en hoekig staat hij daar te staan. Het televisieabonnement is ook anders. Tientallen, misschien wel honderden zenders zijn er hier. Ik weet het niet. Ik heb ze nog lang niet allemaal bekeken. Op haast elke zender kan haast elk willekeurig programma op elk willekeurig tijdstip na uitzending worden teruggekeken. Soms zit ik er wel eens. In mijn eentje. Op grote plompe hoekige bank. In de nacht. Of laat op de avond. Dan ga ik traagweg langs zoon zes of zeven zenders, en dan bekijk ik wat daar zoals is uitgezonden die avond. Vraag ik me af of daar iets tussen zitten dat ik nu zou willen terugkijken. Slechts zeer zelden vind ik iets. Maar onder deze omstandigheden kan nooit ontstaan wat in mijn vorige huis wel ontstond. Dus meestal zet ik de televisie na een paar minuten maar weer uit. Ga ik schrijven. Of lezen. Of gewoon maar zitten te zitten, en denken. Met weemoed. Aan het vorige huis. Waarom gingen we weg uit het vorige huis? Ik wilde niet weg uit het vorige huis. Waarom gingen we naar dit huis? Ik wilde niet naar dit huis. Toch zit ik er nu, en denk ik er nu. Met weemoed. Aan dat wat in het vorige huis nog wel eens ontstaan wilde. Soms in de nacht. Of laat op de avond. Als iedereen naar bed was en ik me na het schrijven terugvond in één van die zeldzame buien waarin ik televisie kijken wilde. Gewoon zomaar ongericht televisie kijken. Er waren daar, in het vorige huis, maar dertig zenders te ontvangen. En niks kon worden teruggekeken. Wat geweest was, was geweest. Ik moest het doen met wat er op dat moment werd uitgezonden. In de nacht. Of laat op de avond. Onder die omstandigheden en alleen onder die omstandigheden kon het ontstaan. Dat ik me verloor in een film. Eigenlijk hou ik niet van film. Alles aan film doet me hinderlijk nadrukkelijk aan. Het akteren. De filmmuziek die zelden kontrasterend, vrijwel altijd onderstrepend wordt ingezet (wie het nog niet begrepen had: dit is een droevige scene! dat illustreren we met een sielug muziekje! begrijppu het nu? ja? okee? ja? ja? ja?).  Die gezochte, totaal onnatuurlijke camerahoeken. En dan nog de regisseur, die zo overduidelijk de regie in handen heeft en niets aan het toeval overlaat. Neuh. Maar toch. Een enkele keer. Kon het. Daar. In dat oude huis. Gebeuren. Dat een film mij greep. Zo’n stille film weetjewel. Met weinig dialoog. Lange shots. Sobere kleuren. Spaarzame bewegingen. Een verhaallijn die voor je ogen lijkt te ontstaan in plaats van zo opzichtig een doortimmerd scenario te volgen. Dat soort film. Daar viel ik dan in, dan keek ik, en dan bleef ik kijken. Dan was het mooi, dan was alles rustig, dan was het goed. Zoon soort film is Brandingen van Paul Verrept.

Het is niet nieuw. Ik heb deze vergelijking eerder getrokken. Het boek en de stille film op de laatavond of in de vroegnacht. Ach ik trok deze vergelijking al veel te vaak. Waarom nu weer? Waarom weer dit veel te oude paard van stal gehaald? Waarom toch, waarom? Omdat ik me nu op dit eigenste moment geen enkel boek kan herinneren dat deze illusie zo konsekwent in stand weet te houden als Brandingen doet.

O. Bij nu hebt u hoogstwaarschijnlijk wel begrepen dat ik film geenszins hoger aansla dan literatuur. Zeer integendeel zelfs. Maar film kijken is passief, en literatuur lezen is aktief. Soms is het mooi als kunst “tot je komt”. Muziek komt tot je. Het raakt je oren, en almeteens raakt het iets diep binnenin je. Voor literatuur moet je haast altijd graven. Op zoek gaan. Je moet je konsentreren, je moet iets in je hersenen aktiveren dat maakt dat dat “iets” binnenin je überhaupt geraakt kan worden. O. Dat zoeken is, versta mij niet verkeerd, één van de schoonheden van literatuur. Maar toch: literatuur kan ook heel mooi zijn als het geen zoektocht van je eist. Zoals Brandingen. Het is net alsof ik niet hoef te lezen. Alsof het zonder enige inspanning mijnerzijds voor mijn ogen ontstaat. Alsof er aan ieder woord in dit boek vanzelf een beeld kleeft dat driedimensionaal een paar millimeter boven de pagina zweeft. Dat is zo aan het begin. En dat is zo aan het eind.

En dat is wel nieuw. “Filmische” boeken las ik eerder. Maar filmische boeken werden altijd toch weer papieren boeken nog voor ik de laatste bladzijde gelezen had. Het soort papieren boek dat enige inspanning van mij vroeg. Het soort inspanning dat ook falen kan. Omdat mijn kop te vol zit, omdat het tikken van de klok niet na laat op mijn zenuwen te werken, omdat één of andere stommeling het waagt om op het verkeerdst mogelijke tijdstip op mijn bel te drukken. Hoe kan zo’n Verrept het filmiese schrijven dan eigenlijk wel tot het eind toe volhouden?

Een eerste voordeel is al de geringe lengte van het boek. 83 bladzijden. Dat is in één sessie gelezen. Net zoals een film in één sessie gezien is. Je moet dus niet op een later moment en in een misschien minder ontvankelijke stemming terugkeren naar Brandingen. Je kunt het in één keer over je uit laten storten.

Iets anders is dat de twee delen waaruit Brandingen bestaat –De vloed en De vlucht– als ik het goed begrepen heb feitelijk als theaterstukken geschreven zijn. Het beeldend schrijven zat er dus al van meet af aan in. De vloed is ook nog echt opgevoerd geweest ook. In 2017, theatergezelschap SKaGeN. Weliswaar solo in een monoloog van Clara van den Broek maar ik neem aan dat theaterpubliek ook de ogen bediend wil krijgen. Of weetikveel. Wat ken ik theaterpubliek eigenlijk?

En dan muziek, wie zei daar muziek, zei iemand daar iets over kontrasterende muziek? Ik las Brandingen grotendeels met Om Shanti Om van Don Cherry op de steerjoo. Sowieso één van de allerbeste platen ooit gemaakt, maar in kombinasie met Brandingen misschien nog wel een graadje gloedvoller. Hoewel de warmige, haast exotische klanken niet bepaald passend lijken bij het weinig opbeurende verhaal.

Het verhaal?

Oja. Het verhaal.

Een man en een vrouw leven in een huis aan zee. Het is er mooi. Alles is fijn. Ze houden van elkaar. Ze zijn verliefd. Er is warmte, genegenheid, saamhorigheid, lust en liefde. Maar dan beginnen er lichamen aan te spoelen. Ze liggen op het strand. De man en de vrouw kunnen ze zien vanuit hun huis. Bootvluchtelingen. Mannen. Vrouwen. Minimaal één keer een kind.

Hun reactie hierop loopt nogal uiteen. De vrouw is ontzet, vervuld van afgrijzen. Leed. Pijn. Schuldgevoel ook. Ze meent dat ze het kind had kunnen redden. Dat ze iets had kunnen doen dat ze naliet. Omdat de man haar tegenhield. Omdat ze twijfelde. Omdat ze stond, en niet deed.

De man daarentegen lijkt alles met een schouderophalen te willen afdoen: “Ook de dagen daarna spoelen ze aan: mannen, vrouwen, ook een kind… Ze leven niet meer en richten geen schade aan. Ze worden opgehaald door vrouwen en mannen met trage bewegingen, in witte pakken, en voor ik het besef is alles weer zoals het was. Ik kijk soms hoe ze weggehaald worden, van achter dubbel glas is de aanblik bijna vredig. Ze spoelen aan terwijl we eten, terwijl we grapjes maken of in boeken kijken, terwijl we vrijen of slapen. Ze komen en gaan. Ze hinderen niet. Ze blijven komen als we hen beu worden, als ze ons vervelen. We slaan geen acht meer op hen.”

En zo begint het. Want altijd moet het beginnen. Altijd begint het ergens en voor nu is dit waar het begint. De verwijdering. De vrouw kan maar niet bevatten hoe nonchalant en onverschillig de man blijft onder zoveel ellende en de man ergert zich aan de manier waarop de vrouw zwelgt in drama. Dat is hoe het begint, dat is hoe liefde afkeer wordt. Zo gaan die dingen. Iets gebeurt, iemand zegt iets, iemand zegt iets anders, de een reageert en de ander reageert totaal anders. Er lijkt een heel ander persoon tevoorschijn te komen achter de persoon die je nu al zo lang dacht te kennen. Je hebt iemand lief maar die persoon daar, die zo reageert, die zulke dingen zegt, die kun je toch niet lief hebben? Past je liefde nog wel bij wie hij of zij daar op dit moment aan het worden is? Of heb je er altijd al iemand anders van gemaakt, iemand die je veel gemakkelijker lief kon hebben dan die daar? Scheuren ontstaan. Scheuren niet te dichten. Scheuren die alleen maar groter worden.

Verrept beschrijft dit alles in korte zinnen van extreme schoonheid. Uitgepuurd. Muzikaal. Poëtisch. Badend in paginawit. Veel paginawit hier. Waarom hou ik toch zoveel van het wit van de pagina? Ja omdat het ademt. Yra van Dijk zei het al. Maar hier is het ook alsof het golft. Aanspoelt. Gebracht, en weer genomen wordt door eb en vloed.

In deze taal, in deze hele moje taal de twee delen. De vloed beleeft de lezer mee vanuit het gezichtspunt van de vrouw. Tijdens De vlucht, echter, verplaatsen we ons in de man. Geniaal hoe Verrept je twee keer helemaal mee weet te krijgen in deze zo verschillende hoofden. Lees je De vloed dan voel je de verbijstering van de vrouw: welk monster blijft er nu onaangedaan onder dood, onmacht, onrechtvaardigheid en gesmoorde onschuld? Maar wie De vlucht leest, bemerkt al gauw dat de man geen beest is, hij is sympathiek, je begrijpt hem, je voelt hoe het goed is, hoe het een daad van vrijheidsdrang is om zich niet te laten insluiten door de veeleisende smarten van de vrouw. Je snapt hoe hij niet anders kan dan te vluchten vanonder een juk dat hij nooit gewild heeft.

Maar er is nog iets. Nog iets buiten het reeds genoemde dat maakt dat Brandingen zo’n ongemeen ijzersterk werk is. Iets dat pas op gaat vallen als de laatste bladzijde gelezen is. Want het is snel gelezen inderdaad maar het zaait iets. Iets dat later pas ontkiemen gaat. Als een razende las ik dit boek en als een razende schreef ik mijn recensie. In één ochtend. Aan de keukentafel (nieuw. plomp. hoekig). Met koffie. Mijn ontbijtbordje nog rechts van me. De muziek was inmiddels Captain of none van Colleen, voor wie weten wil. Ik verwaarloosde de huishoudelijke karweitjes die ik normaal doe als de kinderen naar school zijn. Maar aan het eind van de ochtend sprong ik op. Fietste nog even gauw naar het dorp om wat boodschappen. En daar, fietsend, in najaarslicht, viel het me op. Viel me reeds het eerst ontkiemen op. Mijn fietsen een mijmerend peinzend bedachtzaam fietsen. Deed mijn boodschappen haastig. Dan snel terug. Om te zitten. Aan keukentafel. En als een soort postskriptum Dit aan mijn recensie toe te voegen.

Dat er iets in je achter blijft als je Brandingen hebt gelezen. Misschien uren. Misschien dagen. Misschien weken zelfs. Wat in zo’n korte tijd werd opgezogen, werkt na. Ik zie de beelden nog, ik proef de zinnen nog, ik voel het licht en de zeewind nog. Maar ook vraag ik me af. Iets kleins misschien, bijvoorbeeld wat dat gedicht van Paul van Ostaijen daar deed bijna op het eind. Waarom Van Ostaijen waarom net dat gedicht? Goed gedicht dat wel en passend ook, hoe raar ook paste het daar ik had zelfs niet direkt door dat ik een Van Ostaijen aan het lezen was en toen zag ik ineens zijn naam.

Wat zei het?

Wat zei het daar?

Waarom las ik het toen stilzwijgend waarom bevraag ik het me eerst nu pas?

En wat las ik eigenlijk toen ik Brandingen las?

Een psychologische roman?

Is het wel een roman? Het zijn twee theaterteksten. Monologen. De eerste toch, in ieder geval. Maar theaterteksten zonder theater zijn? Prozagedichten? Of misschien toch: een roman? Een psychologische roman.

Over hoe dat gaat overal waar er twee hoofden zijn. Twee hoofden en één gebeurtenis. Vier ogen zien exact hetzelfde. Maar wat er in de twee hoofden gebeurt is niet hetzelfde. Nee. Totaal niet. Dat zegt iets over hoofden. Dat zegt iets over breinen. Dat zegt iets over mensen. Dat zegt iets over psychologie.

Maar ook over liefde. In het begin is er harmonie, en niets dan harmonie. “We hoeven niet naar elkaar te kijken. We kennen het beeld uit ons hoofd. Ik ken je blik die staart in de avond.” Er is het kijken, het weten, het oplossen in de blik. Elke avond. Maar dan gebeurt datgene dat de harmonie verstoort. Het wordt duidelijk dat een compleet samenvallen van twee mensen tot één gedeeld zijn onmogelijk is. Het gelijke zien is niet meer, is misschien wel nooit geweest (wie weet immers ooit echt zeker wat er zich in het hoofd van een ander afspeelt). Het ideaalbeeld van liefde lijkt altijd te maken te hebben met één of andere vorm van samensmelting. Pas als mijn mijn geheel jouw is en jouw jouw geheel mijn, durven we van waarachtige liefde spreken. Maar misschien is dit ideaalbeeld wel helemaal niet zo ideaal en moeten we een volledig uit handen geven van ons persoon niet eens willen nastreven. Verrept geeft het ons in elk geval te denken.

Maar dit kan evengoed een sociologische onderzoeking zijn. Man / vrouw verhoudingen. Het verschil tussen de sexen. Dat zou moedig zijn van Verrept want het lijkt in deze tijd totaal politiek incorrect om te denken in “typisch manlijk” en “typisch vrouwlijk”. Hoe houdbaar is dat verschil immers nog? En is de reactie van de vrouw hier typerend, is de reactie van de man hier typerend? Want op eerste gezicht is de reactie van de vrouw op de aangespoelde lichamen (over)gevoelig te noemen en die van de man rationeel en zakelijk. “Ze leven niet meer en richten geen schade aan”; zo liet Verrept de man denken. Dat is hoe het kliesjee het wil: de man bekijkt alles altijd met een koele blik. Waarom erom malen als het je geen kwaad doet? De vrouw is dan weer gevoelig voor het leed achter het direkte gegeven. Maar is de man wel zo gevoelloos als hij in de ogen van de vrouw verschijnt? Hij wil zich geen gevoel laten opdringen dat niet het zijne is. De gevoelens van de vrouw zijn niet zachtzinnig maar militant. Ze toont hoe een gevoel niet alleen egoïstisch en opdringerig maar ook bijna hard kan zijn. Voor zover onverzettelijkheid een eigenschap van hardheid is.

Nee. Wacht. Nu weet ik het. Brandingen is een politieke roman. Waarom immers de aangespoelde lichamen van bootvluchtelingen? Er is toch allerminst een strand bezaaid met lijken nodig om een huwelijk op scherp te zetten dunkt me (ik zeg hier huwelijk puur uit gemakzucht; nergens in het verhaal wordt duidelijk dat de man en de vrouw getrouwd zouden zijn) – ik kan me dozijnen subtielere (of zeg: herkenbaardere) splijtzwammen voorstellen. Voorzekers past het bij het filmische van het boek. Iedereen kent de beelden. Iedereen heeft er direkt een voorstelling bij. Al helemaal bij het kind. Ik jij wij allemaal weten het kind nog. Het aangespoelde kind. Iedereen op Facebook voelde zich geroepen die foto te delen. Dat delen had vooral een symbolische waarde. Je zette jezelf ermee aan de Goede Kant. Je zei: dit gaat mij aan het hart, ik kan hieraan niet voorbij zien dus ik ben een Goed Mens. Maar ondertussen verstoorde het de dagelijkse gang van zaken niet of nauwelijks. Iedereen bleef dingen op Facebook delen (diezelfde dag nog, of op zijn laatst de volgende, stonden er onder die foto weer andere, een heel pak trivialere, berichten: iemand was blij met zijn nieuwe schoenen. iemand smulde van een boerenomelet bij de lunch met zijn zus. iemands telefoon was kapot en of iedereen alsjeblieft voorlopig even berichten per e-mail wilde sturen want dan werden ze tenminste gelezen), naar de winkel gaan, praatjes met de buren maken en vakantietjes naar de Ardennen boeken. De op Facebook geëtaleerde ontzetting greep niet al te diep in het werkelijke leven in  (zo het al mogelijk is oprechte gevoelens te tonen op “sociale” platformen als Facebook die pas echt functioneren als alle neuzen dezelfde kant op wijzen) (nicht wahr, Bennie Jolink?). Zo beschouwd staat De Vloed voor de publiekelijk geplengde krokodillentranen en De vlucht voor wat er werkelijk gaande was achter dat masker.

Een passage bijna aan het eind van het boek is duister. Wat als de dode vluchtelingen waren opgestaan en voortstrompelend als zombies langzaamaan bezit hadden genomen van “ons” land? “Zij vluchten uit het water naar het land. We doen alles om hen te stoppen, zorgen dat hun boten vertrekken maar laten ze niet aankomen, we laten hen zonder eten of drinken achter op de zee. Maar ze zijn met te veel. Ze hebben te weinig en willen een deel van het onze. Ze brengen hun razernij en hun goden mee. Sommigen bereiken onvermijdelijk het land. Daar duiken ze onder, verdwijnen in het zand, broeden, wachten om hun slag te slaan, een plek in te nemen die vroeger van ons was.” Dat begint toch wel heel erg de kant op te gaan van eng-rechtse they-took-our-jobs achtige retoriek! (want populisme is een puur rechtse hobby toch?) (zegt See) (maar zoals See is zijn er velen) (helaas) (dacht ik even dat See de alleruniekste man was die ik ooit ontmoet had) (is tijd van) (maskers af maskers af) Doch. En niettemin. Het is oneindig veel makkelijk medelijden te hebben met en een diepe sympathie te koesteren voor de doden. Die leggen ons immers niets meer in de weg. Zo zei al Jacques Esprit. Of wacht, was hij dat wel? Hoe groot zou het hart nog zijn van hen die publiekelijk tranen meenden te moeten plengen als de doden niet dood bleven maar als levenden doorheen de straten gingen en een ruimte opeisten die de tranenplengers altijd als de hunne hadden beschouwd? Lukt het je nog lang om een van de Goede Mensen te blijven als je er iets voor moet inleveren? Iets dierbaars misschien? Of misschien niet eens iets dierbaars, misschien gewoon alleen maar elke dag een beetje van je tijd, een beetje van je aandacht, een beetje van het jouwe? Wat als betrokkenheid meer kost dan het delen van een foto op Facebook? Als het – o! – je je huwelijk zou kosten?

Nee. Brandingen is nog niet klaar als je het boek hebt dicht geslagen. Het is maar zoon heel klein boekje maar het is groot in zijn zeggingskracht. Maximalistisch minimalisme. Diepe buiging voor Paul Verrept. Geweldig, dit.

Paul Verrept Brandingen Recensie

Brandingen

  • Schrijver: Paul Verrept (België)
  • Soort boek: Vlaamse novelle
  • Uitgever: Koppernik
  • verschijnt: 14 september 2021
  • Omvang: 86 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de novellen van Paul Verrept

Een vrouw en een man leven in een huis op een duin met zicht op de zee. Hun leven lijkt perfect harmonieus tot de ochtend waarop er lichamen aanspoelen op de kust. Hun veilige wereld verdwijnt, beminnen wordt ontwijken, en de zee brengt hen naar een wereld die ze nooit in het echt hadden gezien. Gescheiden zoeken ze wanhopig naar de herinneringen aan hoe het ooit was, naar wat hen bindt, naar een spoortje hoop aan de horizon. Brandingen is een pijnlijk en ragfijn portret van een relatie. Gehavend door de actualiteiten, die we in het alledaagse leven liever negeren, beweegt ze richtingloos naar een nieuw leven waar niets meer is zoals het was.

Paul Verrept (1963) woont en werkt in Antwerpen. Hij is auteur, illustrator en grafisch ontwerper. Hij schreef en illustreerde meerdere boeken waarvan Het meisje de jongen de rivier is bekroond met de Gouden Uil van de Jonge Lezer. De Franse editie van Brandingen verscheen in 2020 bij Actes Sud.

 

Monique Roffey – De meermin van Black Conch

Monique Roffey De meermin van Black Conch recensie en informatie. Op 15 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Orlando de Nederlandse vertaling van The Mermaid of Black Conch de nieuwe roman van de Engelse schrijfster Monique Roffey.

Monique Roffey De meermin van Black Conch recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De meermin van Black Conch. Het boek is geschreven door Monique Roffey. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de op Trinidad geboren, Engelse schrijfster, Monique Roffey.

Monique Roffey De meermin van Black Conch Recensie

De meermin van Black Conch

  • Schrijfster: Monique Roffey (Engeland)
  • Soort boek: Engelse roman
  • Origineel: The Mermaid of Black Conch (2021)
  • Nederlandse vertaling: Kees Mollema
  • Uitgever: Orlando
  • Verschijnt: 15 september 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de roman van Monique Roffey

De meermin van Black Conch is een betoverend verhaal over liefde en vertrouwen, familie en vriendschap in een kleine gemeenschap op een Caribisch eiland – een wereld die memorabel tot leven wordt gewekt in een roman die zich kan meten met De oude man en de zee en Liefde in tijden van cholera.

Een visser alleen, zingend in zijn boot, weet een onverwachte zeebewoonster te lokken — Aycayia, een mooie, jonge vrouw die gedoemd is als zeemeermin te leven en al eeuwen in de oceaan rondzwemt. Als ze op een dag de motor van Davids boot weer hoort en het schip volgt, raakt ze in een hevig gevecht voor haar leven verzeild. Eenmaal gevangen door Amerikaanse sportvissers, wordt ze op de kade opgehangen als trofee, maar David redt haar en neemt haar mee naar huis. Langzaam en behoedzaam weet hij haar vertrouwen te winnen en verandert ze — met pijn en moeite — weer in een vrouw. Maar jaloerse ogen houden hen in de gaten…

Verweven met het liefdesverhaal van David en Aycayia, is er het verhaal over juffrouw Arcadia Rain, een blanke grondbezitster die haar dove zoon grootbrengt op een vervallen landgoed. Als haar jonge zoon vriendschap sluit met Aycayia, eveneens een buitenstaander, komt een oude geliefde van Arcadia terug op het eiland en tast zij voorzichtig af of hoeveel liefde en vertrouwen er nog is.

De meermin van Black Conch is een duister liefdesverhaal over een visser en een zeemeermin, gebaseerd op een oude legende, waarover de jury van de Costa Award Best Novel of the Year zei dat het een `lyrische, glorieuze roman van een meestervertelster’ is.

Bijpassende boeken en informatie

Martin Hendriksma – Aan zee

Martin Hendriksma Aan zee recensie en informatie over de inhoud van dit nieuwe boek over de Nederlandse kust. Op 20 april 2021 verschijnt bij Uitgeverij De Geus de het nieuwe boek van de Nederlandse schrijver Martin Hendriksma.

Martin Hendriksma Aan zee recensie en informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Aan zee, Een kroniek van de kust.  Het boek is geschreven door Martin Hendriksma. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Nederlandse schrijver Martin Hendriksma.

Martin Hendriksma Aan zee Recensie

Aan zee

Een kroniek van de kust

  • Schrijver: Martin Hendriksma (Nederland)
  • Soort boek: non-fictie
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 20 april 2021
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering boek: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering van het boek

  • “Martin Hendriksma slaagt er op uitstekende wijze in om geschiedschrijving te combineren met persoonlijke ervaringen en boeiende reisverhalen. Dat bewijs leverde hij al eerder met zijn boek over De Rijn. In zijn nieuwe boek beschrijft hij de Nederlandse kust en vooral het leven, wonen, werken en recreëren aan zee in alle tijden en alle schakeringen. Naast schoonheid is er ook veel aandacht voor de bedreigingen van de zee. Niet alleen van de bedreigingen van de stijgende zeespiegel en de rauwheid van de kust maar ook de consequenties van menselijk ingrijpen voor persoonlijk gewin komen volop aan bod. Bovendien bewijst Martin Hendriksma eens te meer dat hij over uitstekende pen beschikt wat ervoor zorgt dat zijn boek niet alleen zeer informatief is maar ook een genot om te lezen.” (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗)
  • “In de afgelopen vijftien jaar zie je dat het strand wordt overlopen. We zouden weer meer moeten nadenken over welke bezoekers we waar aan de kust zouden willen ontvangen.” (HP/De Tijd)

Martin Hendriksma te gast bij Tijd voor Max

Op woensdag 21 april 2021 is Martin Hendriksma te gast bij het tv-programma Tijd voor Max om over zijn nieuwe boek te vertellen.

Flaptekst van het boek over de kust van Martin Hendriksma

Van al onze landschappen houden we het meest van de kust. Het strand vormt een laatste plek waar jong en oud, arm en rijk elkaar tegen het lijf loopt. Diezelfde kust was eeuwen het decor van woest avontuur. Martin Hendriksma schetst in Aan zee hoe een onherbergzame onheilsplek kon uitgroeien tot favoriete verblijfsplaats. Lotgevallen van kleurrijke kustbewoners en historische gebeurtenissen smeedt hij aaneen tot een keten van zilte verhalen, die zich uitstrekt van Cadzand tot Rottumeroog. Ze belichten de liefde voor ons kwetsbaarste strookje land.

Na het succesvolle De Rijn, bewerkt tot veelbekeken tv-serie, toont Martin Hendriksma zich opnieuw een begenadigd verteller in deze wervelende kroniek.

Bijpassende boeken en informatie

Caro Van Thuyne – Lijn van wee en wens

Caro Van Thuyne Lijn van wee en wens Caro Van Thuyne Lijn van wee en wensinhoud van de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster. Op 15 januari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Koppernik de nieuwe roman van Caro Van Thuyne. Op 9 oktober kreeg Caro van Thuyne de Bronzen Uil 2021 toegekend voor het beste debuut van het jaar.

Caro Van Thuyne Lijn van wee en wens recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de roman Lijn van wee en wens. Het boek is geschreven door Caro Van Thuyne. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de nieuwe roman van de Belgische schrijfster Caro Van Thuyne.

Mari, zij is met Felix, haar partner, maar zij is in diepe rouw. Haar kleine zusje Lully die acht jaar geleden overleden is. Het zusje met het Warfarine syndroom. Zij kon niet lopen, haar hersenen minimaal ontwikkeld, blind en doof. Het zusje waar zij voogd over werd, haar verzorgde, waarvoor zij haar taal leerde, en waarmee communicatie alleen mogelijk was op basis van een  geestelijke en vooral fysiek een symbiose. De rouw, die haar onttakelt, waarin zij is ondergedompeld, maar het lukt haar niet die dood de accepteren, zich aan over te geven en dan, hoe onmogelijk ook, door te gaan met leven. Prachtig beschrijft Thuyne de mogelijkheid , de fantasie, die dood ongedaan te maken. Dit probeert Mari als zij onderweg is, weg bij Felix, geen idee of zij ooit weer terug kan, maar voor nu, op pad. De grote olifant, die haar verstikt, die haar uitzicht beperkt, haar in de weg zit en staat, haar betast met zijn zoekende, zachte slurf, elke ruimte vult met verdriet. Wil zij hem kwijt of niet? Dat gaat zij uitvinden onderweg.

Lopen, lopen, lopen, door een adembenemend landschap

De olifantspaadjes volgend langs de rivier de Rin. Lopen, lopen, lopen, door een adembenemend landschap, tergend koud, hagel, regen , maar natuurlijk ook de zon. Voorbij het eigen kunnen lopen, zoeken naar cadans, zodat het lopen wordt overgenomen samensmelt met de omgeving, versmelt met de vrije geest?Onderweg zich lavend aan teksten van Richard Skelton, zanger, dichter, ook in rouw. En natuurlijk haar berichten aan Felix. Ja zij mist hem,maar moet door, is nog lang niet daar waar de Rin bij de zee aankomt. Nee, gelukkig is zij niet alleen. Een gewonde kauw kruist haar pad. Zij verzorgt hem en Jakke, zoals zij de kauw noemt, trekt met haar op. Slaapt naast haar in een lekker warm nest, vliegt met haar mee. En Mari moet door. Zolang de strijd tussen rouw om haar dode zusje en de liefde voor haar Felix haar weg bepaalt is Mari aan zichzelf overgeleverd.

Caro Van Thuyne Lijn van wee en wens Recensie

Zolang ze de taal van deze allesomvattende emoties niet kan ontleden, niet precies bij de goede woorden kan komen blijft zij ondergedompeld in een krachtenveld waar de uitgang niet te vinden is.

Misschien is de taal van doof-blinden de uitkomst. De taal met weinig of geen woorden. De taal van aanraking, gebaren, rituelen, geuren, herhalingen, voorspelbaarheid, gebaseerd op zintuiglijkheid. Is dat de weg? Hoort zo’n taal onvoorwaardelijk verbonden te zijn met de grote menselijke emoties? Kan zo’n taal de eenzaamheid doorbreken die nu een maal onlosmakelijk gekoppeld is aan en emotie die hoort bij rouw? En…is dat het medicijn tegen rouw?

Bijzondere roman over de fysieke en geestelijke oerpijn die hoort bij rouw

Caro van Thuyn zegt over taal; “taal, die secuur neerlegt alsof ze alles definieert, ze bestaat niet.” En even verder; “er huist een stilte in de dood die zo absoluut is dat de levenden moeten zwijgen, en, woorden zijn water.”  Thuyn heeft het antwoord niet, geeft het antwoord niet.  Zij verweeft haar omzwervingen langs en door de emoties, met prachtige taal over de natuur, haar ongereptheid, haar verleidelijkheid, haar onverwachte krachten en gevaren. Maar zorgt voor troost voor haar hoofdpersonage Mari, en voor de lezer, met teksten van Richard Skelton.

Caro van Thuyn schreef deze roman over de fysieke en geestelijke oerpijn die hoort bij rouw, waarbij overgave aan deze pijn een lijn kan zijn deze krachten, vergelijkbaar met de oerkrachten van de natuur te ondergaan, te aanvaarden. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Lijn van wee en wens

  • Schrijfster: Caro Van Thuyne (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 15 januari 2021
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Winnaar Bronzen Uil 2021

Flaptekst van de nieuwe roman van Caro Van Thuyne

In het achtste jaar van de rouw laat haar man thuis achter om een rivier te volgen naar zee. Terwijl ze probeert zich los te wandelen van de pijn en een nieuwe lijn te vinden voor haar leven, bouwt Felix aan een plekje waar zijn vrouw zich misschien ooit thuis zal voelen.

Lijn van wee en wens is een roman over de onttakeling door rouw en de liefde die niet opgeeft. Caro Van Thuyne heeft een meanderend portret geschreven van een vrouw die olifantenpaadjes trekt tussen deze twee oerkrachten, geschreven in een rauwe, weerbarstige stijl. De roman is een zoektocht naar wat verlies betekent.

Bijpassende boeken en informatie

Kadir van Lohuizen – After Us the Deluge

Kadir van Lohuizen After Us the Deluge recensie en informatie fotoboek over de stijging van de zeespiegel. Op 29 januari 2021 verschijnt bij Lannoo het nieuwe fotoboek van de Nederlandse fotograaf Kadir van Lohuizen.

Kadir van Lohuizen After Us the Deluge Recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering lezen van After Us the Deluge, The Human Consequenses of Rising Sea Levels. Het boek is geschreven en samengesteld door Kadir van Lohuizen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit fotoboek van Kadir van Lohuizen.

Kadir van Lohuizen After Us the Deluge Recensie fotoboek

After Us the Deluge

The Human Consequences of Rising Sea Levels

  • Fotograaf: Kadir van Lohuizen (Nederland)
  • Soort boek: fotoboek
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschijnt: 29 januari 2021
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek  

Flaptekst van het fotoboek van Kadir van Lohuizen

In After Us The Deluge, Dutch photographer Kadir van Lohuizen, co-founder of the photo agency NOOR Images, shows the consequences of rising sea levels for mankind. He travelled to six different regions in the world (Greenland, US, Bangladesh, the Netherlands, UK, and the Pacific) and captured the effects of global warming. The resulting photo essay is thought-provoking, illuminating, and aesthetically impactful. Each chapter includes a contribution from a local expert that addresses the specific problems in their region.

Kadir van Lohuizen informatie

De bekende Nederlandse fotograaf Kadir van Lohuizen is geboren op 6 augustus 1963 in de stad Utrecht. Sinds 1988 is hij actief als fotojournalist. In 1994, 1997 en 2001 won hij de Zilveren Camera. Zijn foto’s zijn geplaatst in vooraanstaande kranten en tijdschriften in binnen- en buitenland zoals Vrij Nederland, Trouw, NRC Handelsblad, de Volkskrant, De Morgen, Paris Match, The Independent, Newsweek en Time.

Bijpassende boeken en informatie

L.H. Wiener – Zeeangst

L.H. Wiener Zeeangst recensie en informatie over de inhoud van dit boek met verhalen over een zeiltocht langs de kust van Zuid-Engeland. Op 24 juni  2020 verschijnt bij Uitgeverij Pluim het nieuwe boek van de Nederlandse schrijver L.H. Wiener.

L.H. Wiener Zeeangst Recensie en Informatie

Wie al eens eerder werk van de Nederlandse verhalenschrijver L.H. Wiener gelezen heeft, weet dat het vaak een autobiografisch karakter heeft. In veel van zijn verhalen lijken persoonlijke ervaringen door te schemeren, zij het dat Wiener zich ongetwijfeld de vrijheid veroorloofd om ze te fictionaliseren als dit de plot ten goede komt. In Zeeangst, echter is een, zoals hij zelf zegt, logboek van een zeiltocht.

Naast verhalenschrijver is Wiener ook een verwoed zeiler en liefhebber van Engeland. Zeeangst is het verslag van een zeiltocht die hij samen met zijn geliefde en hun poes maakt vanaf Nederland langs de zuidkust van Engeland naar het eiland Wight. Onderweg bezoekt hij het graf van de schrijver Malcolm Lowry en mijmert hij over schrijfster Virginia Woolf.

L.H. Wiener Zeeangst Recensie

De cynische, soms droogkomische, toon die veel liefhebbers van de fictie van L.H. Wiener zo kenmerken, zijn ook in Zeeangst volop aanwezig.  Aan boord blijkt hij verre van een held te zijn. Alhoewel de Engelse zuidkust geen onbekend terrein voor hem is, ervaart hij overal gevaren. Hij vertrouwt de zee niet net als dit geldt voor de poes aan boord waaraan Wiener zich spiegelt.

Echte aanbeveling voor een aantal uren leesplezier in deze bijzondere tijden

Toch raakt Wiener geïnspireerd door de natuur die hij tijdens de tocht ervaart. Bovendien mijmert hij volop over de vooral Engelse literatuur en nautische boeken. Hij neemt de tijd om op zijn welbekende wijze te mijmeren over zijn leven en wat de zijn beperkte toekomst (Wiener werd dit jaar 75 jaar oud) nog in het verschiet heeft. Goed is ook dat L.H. Wiener zichzelf blijft en zich niet al te veel laat leiden door politieke correctheid en daardoor zo nu en dan heerlijk uit de bocht vliegt. En of alles ook werkelijk gebeurt is zoals Wiener het beschrijft, is de vraag maar dat doet op geen enkele wijze afbreuk aan het leesplezier.

Met Zeeangst overtuigt L.H. Wiener eens te meer. Een echte aanbeveling voor een aantal uren leesplezier in deze bijzondere tijden.  Het nieuwe boek van L.H. Wiener is door de redactie gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Zeeangst

Een logboek

  • Schrijver: L.H. Wiener (Nederland)
  • Soort boek: reisverhalen, zeilboek
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 24 juni 2020
  • Omvang: 284 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van het boek met zeilverhalen van L.H. Wiener

“Op 4 mei 1958, ik was toen dertien, heb ik op driehonderd meter voor de kust van Zandvoort, het verdrinkingsproces geheel ondergaan, al kwam het op enkele seconden na net nog niet tot “waterademhalen”, een formulering van de dichter J.B. Charles. Deze traumatische gebeurtenis heeft de zee voor mij getransformeerd tot een vijand, die het op mij heeft voorzien en die ik vrezen moet, terwijl ik weet dat het niet zo is. En zo is zeezeilen voor mij een dualistische uitdaging geworden. Enerzijds zee kiezen en opgaan in de natuur, met alle existentiële diepgang van dien, en anderzijds het tarten van de dood. Niets minder dan dat. In dit laatste opzicht vallen schrijver en schipper samen tot de man die ik ben.’ – L.H. Wiener

Zeeangst is het nautische logboek van een schipper, die met zijn vriendin en hun poes een zeiltocht maakt langs de Engelse zuidkust en het eiland Wight, en tevens het scheepsjournaal van een schrijver die landinwaarts een waterglas whisky ledigt bij het graf van Malcolm Lowry en een saluut brengt aan Virginia Woolf. Het is een boek om in te verdrinken.

Bijpassende boeken en informatie

De canon van de Koninklijke Marine Boek

De canon van de Koninklijke Marine boek recensie en informatie over de inhoud van het boek van Anne Doedens, Matthieu J.M. Borsboom. Op 15 oktober 2020 verschijnt bij Uitgeverij Walburg Pers het boek over de geschiedenis van de Koninklijke Marine.

De canon van de Koninklijke Marine Boek Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en informatie vinden van De canon van de Koninklijke Marine, Geschiedenis van de zeemacht. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van het boek over de Nederlandse Marine van Anne Doedens en Matthieu J.M. Borsboom.

De canon van de Koninklijke Marine Boek Recensie

De canon van de Koninklijke Marine

Geschiedenis van de zeemacht

  • Schrijvers: Anne DoedensMatthieu J.M. Borsboom (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Walburg Pers
  • Verschijnt: 15 oktober 2020
  • Omvang:
  • Uitgave: Gebonden Boek

Flaptekst van het boek over de geschiedenis van de Marine

In De Canon van de Koninklijke Marine. Geschiedenis van de Zeemacht wordt in vijftig vensters zicht gegeven op de rijke historie van de zeemacht van Nederland. Dit boek gaat niet alleen over zeehelden of zeeslagen, maar laat zien hoe veelomvattend de geschiedenis van de marine is, van 1488 tot nu.

De thema’s zijn rijkgeschakeerd en voeren de lezer mee langs geuzen, kapers, slavernij en wapens. De modernisering wordt getoond: hoe men van zeil naar stoom overging en nu beland is in het tijdperk van de automatisering. De eerste mariniers en moderne acties onder de vlag van de NAVO worden beschreven. Ook wordt er ingegaan op de rol van vrouwen bij de marine, vanaf de zeventiende eeuw tot op de dag van vandaag. Lijnen worden getrokken vanuit het verleden naar het heden en dwarsverbanden worden verkend. Zo komen er ook bekende zeeschilders aan bod: van de Van de Veldes tot hun moderne collega’s.

Roemruchte onderdelen van de marine worden belicht, van het optreden van de mariniers ‘zo wijdt de wereld strekt’, tot de operaties van de vloot, de Kustwacht, de Mijnendienst, de Marine Luchtvaartdienst en de Onderzeedienst. Van acties waarneembaar vanaf de Nederlandse kust tot in verre streken zoals Nederlands-Indië. Het verhaal van de marine is wereldwijd.

Naar voorbeeld van de landelijke Canon van de Nederlandse geschiedenis tonen de auteurs in dit overzichtswerk aan de hand van vijftig gedenkwaardige onderwerpen de geschiedenis van de marine, zowel ten tijde van de Republiek als van het koninkrijk Nederland. De Canon van de Koninklijke Marine staat vol zaken die iedereen, professional of liefhebber, zou willen ontdekken.

Bijpassende boeken en informatie

Graddy Boven – Geloof en bijgeloof op zee

Graddy Boven Geloof en bijgeloof op zee recensie en informatie boek met fantastische en bizarre vertellingen over de oceaan. Op 15 oktober 2020 verschijnt bij Uitgeverij Walburg Pers het nieuwe boek van de Nederlandse historicus Graddy Boven.

Graddy Boven Geloof en bijgeloof op zee Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en informatie vinden van Geloof en bijgeloof op zee, Fantastische en bizarre vertellingen over de oceaan. Het boek is geschreven door Graddy Boven. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van het nieuwe boek van historicus en conservator collecties in het Marinemuseum in Den Helder Graddy Boven.

Graddy Boven Geloof en bijgeloof op zee Recensie

Geloof en bijgeloof op zee

Fantastische en bizarre vertellingen over de oceaan

  • Schrijver: Graddy Boven (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek, scheepvaartboek
  • Uitgever: Walburg Pers
  • Verschijnt: 15 oktober 2020
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek

Flaptekst van het nieuwe boek van Graddy Boven

Door de eeuwen heen is de aantrekkingskracht van zee op de mens ingrijpend groot. De oneindigheid van de zee intrigeert en vandaar dat er spelenderwijs fantastische en bizarre vertellingen over het wel en wee van de oceanen zijn ontstaan. Geen wonder dat de zeeman voortdurend worstelt met de mysteries van de zee.

Geloof en bijgeloof op zee vertelt over Neptunus, watervrouwen, zeemonsters, kerk, schip en de dood, wereldlijke zeehelden, sierschepen, de Vliegende Hollander, luchtspiegelingen en de Bermudadriehoek. Boeiende vertellingen die het verschil tussen geloof en bijgeloof uitdiepen.

Graddy Boven informatie

Graddy Boven (1962) studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit in Groningen. Na zijn studie werkte hij als conservator en medewerker public relations in het Noordelijk Scheepvaartmuseum in Groningen en verrichtte daarnaast op projectbasis werkzaamheden voor verschillende musea. Sinds 1994 is hij conservator collecties in het Marinemuseum in Den Helder. Graddy Boven publiceert regelmatig over uiteenlopende onderwerpen.

Bijpassende boeken en informatie

Lucie Hubert – Een kind van de zee

Lucie Hubert Een kind van de zee recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Franse roman. Op 3 november 2020 verschijnt bij Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de Nederlandse vertaling van Un enfant de la mer, de roman van de Franse schrijfster Lucie Hubert.

Lucie Hubert Een kind van de zee Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Een kind van de zee.  Het boek is geschreven door Lucie Hubert. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Franse schrijfster Lucie Hubert.

Lucie Hubert Een kind van de zee Recensie

Een kind van de zee

  • Schrijfster: Lucie Hubert (Frankrijk)
  • Soort boek: Franse roman
  • Origineel: Un enfant de la mer (2013)
  • Nederlandse vertaling: Ilse Barendregt, Corine Kisling
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 3 november 2020
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Lucie Hubert

De rebelse Lucie kan zich na haar jeugd in Afrika niet aanpassen aan de regels van een opvoeding in Frankrijk. Ze verlaat haar familie om te gaan liften en zo ontmoet ze de Nederlandse zeeman Arthur met wie ze een zoon krijgt, Mikel. Met zijn drieën varen ze de wereldzeeën over op een zelfgebouwd zeilschip.

Op een fatale dag verdwijnt Mikel in zee. De noodlottige gebeurtenis maakt abrupt een einde aan de reis en haar relatie met Arthur komt onder hoge spanning te staan. Het begin van een jarenlange innerlijke tocht, vol schuldgevoel, en het zoeken naar zingeving en uiteindelijk verzoening.

Bijpassende boeken en informatie