Categoriearchief: Vlaamse roman

Femke Vindevogel – Baksteen

Femke Vindevogel Baksteen recensie en informatie nieuwe Vlaamse roman.  Op 15 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij Van Oorschot de tweede roman van de Vlaamse schrijfster Femke Vindevogel.

Femke Vindevogel Baksteen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Baksteen. Het boek is geschreven door Femke Vindevogel. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijfster Femke Vindevogel.

Femke Vindevogel Baksteen Recensie

Baksteen

  • Schrijfster: Femke Vindevogel (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Van Oorschot
  • Verschijnt: 15 oktober 2021
  • Omvang: 216 pagina’s
  • Prijs: € 20 – € 25
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Femke Vindevogel

Een plotse erfenis in de vorm van grote zakken met stenen voert Iggy terug naar een jeugd vol fysiek geweld, de DDR en alcoholmisbruik. Na de aanvankelijke verbazing over de stenen komt Iggy erachter dat het geheel een muurschildering vormt. Bij het in elkaar puzzelen daarvan blijkt al snel dat er stenen missen. Samen met haar ex Luka begint Iggy een intense zoektocht naar de verdwenen stukken, en naar de waarheid. Die zoektocht leidt hen naar Berlijn. Daar leert Iggy haar inmiddels overleden vader beter begrijpen. Tegelijkertijd probeert Iggy de band tussen haarzelf en haar zus Pinkeltje te herstellen. Baksteen is een verpletterend boek over het opgroeien met een verslaafde ouder, maar ook over de lichte kanten van een harde jeugd. Een fijngevoelig en humoristisch geschreven portret.

Femke Vindevogel Confituurwijk RecensieFemke Vindevogel (België) – Confituurwijk
liefdesroman, sociale roman, debuutroman
Waardering redactie∗∗∗∗ (uitstekend)
Rijke debuutroman vol compassie, humor en in een fraaie stijl geschreven…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

Tülin Erkan – Honingeter

Tülin Erkan Honingeter recensie en informatie over de inhoud van de roman van de Vlaams-Turkse schrijfster. Op 11 oktober 2021 verschijnt bij Pelckmans Uitgevers de debuutroman van schrijfster Tülin Erkan.

Tülin Erkan Honingeter recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Honingeter. Het boek is geschreven door Tülin Erkan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de debuutroman van de Belgische schrijfster van Turkse afkomst Tülin Erkan.

Tülin Erkan Honingeter Recensie

Honingeter

  • Schrijfster: Tülin Erkan (België)
  • Soort boek: Vlaamse debuutroman
  • Uitgeverij: Pelckmans Uitgevers
  • Verschijnt: 11 oktober 2021
  • Omvang: 300 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de roman van de Tuks-Vlaamse schrijfster Tülin Erkan

Sibel wacht in de luchthaven van Istanboel. Ze mist haar vlucht naar Brussel elke dag. Een zieke piloot, een zonderlinge securityagent en een drugshond vergezellen haar op haar dwaaltocht. Binnen de muren van de luchthaven zoeken ze naar manieren om de zwarte gaten in hun geheugen op te vullen. Buiten woedt een sneeuwstorm.

Het Turkse alfabet telt 29 letters. Het Nederlandse 26. Dat zijn er drie te weinig of drie te veel. Honingeter roept een verstilde sfeer op waarin moedertaal en vaderland elkaar overlappen tot het botst. Turkse folklore en klassieke mythologie versmelten tot een bevreemdend, surrealistisch kluwen.

In deze roman is iedereen in transit. In Honingeter vermengt Tülin Erkan haar Belgisch-Turkse roots met klassieke mythologie en Turkse folklore om iets nieuws tevoorschijn te toveren. Taal en herinnering rijgt ze virtuoos aan elkaar tot een gecondenseerd geheel.

Tülin Erkan groeide op in Oostende bij een Franstalige moeder en een Engelstalige grootmoeder. Haar zomers bracht ze door bij haar vader in Turkije. Wanneer mensen haar als ‘half’ omschrijven, voelt ze zich vooral dubbel. Ze studeerde Literatuurwetenschappen. Honingeter is haar romandebuut.

Bijpassende boeken en informatie

Toon Van Mierlo – De aanpassingen

Toon Van Mierlo De aanpassingen recensie en informatie nieuwe Vlaamse dystopische roman. Op 11 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij Vrijdag de tweede roman van de Vlaamse schrijver Toon Van Mierlo.

Toon Van Mierlo De aanpassingen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De aanpassingen. Het boek is geschreven door Toon Van Mierlo. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe dystopische roman van de Belgische schrijver Toon Van Mierlo.

Toon Van Mierlo De aanpassingen Recensiehttps://www.allesoverboekenenschrijvers.nl/recommends/gerard-janssen-hackers-bestellen/

De aanpassingen

  • Schrijver: Toon Van Mierlo (België)
  • Soort boek: Vlaamse dystopische roman
  • Uitgever: Uitgeverij vrijdag
  • Verschijnt: 11 oktober 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Toon van Mierlo

Oud, kinderloos en wit. Nutteloos tot de derde macht. Octavia en Casper drijven over de wereldzeeën die heel wat groter geworden zijn dan ze hadden geleerd toen ze aan het begin van de eeuw in dezelfde klas op de lagere school zaten. Nu hebben deze twee zeventigers zich samen laten opsluiten in een duosfeer en dobberen ze in dit hoogtechnologische ei over een eindeloze watervlakte. In hun vrijwillige gevangenschap kennen ze meer luxe en veiligheid dan op het vasteland, maar het is wel voor altijd. Tot het einde van hun leven hebben ze alleen nog elkaar, dus hoeven ze hun geheimen ook niet langer te bewaren. De bekentenissen komen langzaam los, maar de geschiedenis tussen hen blijkt moeilijker doorwaadbaar dan ze hadden voorzien.

Bijpassende boeken en informatie

Louis Van Dievel – Witte oren

Louis Van Dievel Witte oren recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Vlaamse roman. Op 1 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij Vrijdag de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Louis Van Dievel.

Louis Van Dievel Witte oren recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Witte oren. Het boek is geschreven door Louis Van Dievel. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Belgische schrijver Louis Van Dievel.

Louis Van Dievel Witte oren Recensiehttps://www.allesoverboekenenschrijvers.nl/recommends/gerard-janssen-hackers-bestellen/

Witte oren

  • Schrijver: Louis Van Dievel (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Vrijdag
  • Verschijnt: 1 oktober 2021
  • Omvang: 308 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Louis Van Dievel

Tegen roddels en verdachtmakingen is geen kruid gewassen. In Kerkevoort weten ze daar alles van. Wanneer Lucienne Stassen, die haar hele leven iedereen heeft beloerd en bespioneerd, op sterven ligt, hangt ze met pervers genoegen de vuile was van het dorp uit. Maar wat is er waar van de beschuldigingen van overspel, verkrachting en zelfs pedofilie? Stond Bart werkelijk met Dirk te kussen achter de glascontainer? Wilde Marina haar liefdesrivale echt met een mes vermoorden? Aan de cafétoog wordt iedere nieuwe roddel druk becommentarieerd. Niemand vertrouwt elkaar nog. Er wordt gedreigd, op wraak gezonnen.

Intussen gaat het gewone leven wel voort. Maar wat is gewoon in Kerkevoort waar een pornobaas een duistere held is, een loodgieter vijf keer daags moet ejaculeren en in de kerk gevochten wordt voor de micro? Waar de rijkste man van het dorp iedere zondag de parking van de Carrefour afspeurt naar verloren kleingeld? En waarom heeft Lucienne Stassen in hemelsnaam witte oren?

Bijpassende boeken en informatie

Sarah Meuleman – Zie mij graag

Sarah Meuleman Zie mij graag recensie en informatie nieuwe Vlaamse roman. Op 17 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Sarah Meuleman.

Sarah Meuleman Zie mij graag recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Zie mij graag. Het boek is geschreven door Sarah Meuleman. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Sarah Meuleman.

Sarah Meuleman Zie mij graag Recensie

Zie mij graag

  • Schrijfster: Sarah Meuleman (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 17 september 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Sarah Meuieman

De Vlaamse zusjes Lieve en Margot rijden met hun vader, bestsellerauteur Saul Mertens, terug naar huis na een feestelijke avond als de auto van de weg raakt en verongelukt. Niemand begrijpt hoe het ongeluk op zo’n stille landweg heeft kunnen gebeuren.

Vijftien jaar later worstelen beide zussen nog steeds met de gevolgen. Wanneer de excentrieke Saul verwikkeld raakt in de geruchtmakende verdwijningszaak van een jong meisje, heeft dat ingrijpende consequenties voor zijn dochters. Lieve keert terug naar de plek waar ze is opgegroeid om te achterhalen wat er is gebeurd. Hoe sterk zijn familiebanden? En hoeveel kun je vergeven?

Zie mij graag is een zinderende Vlaams-Nederlandse roman vol tederheid en suspense, over familie, verlangens en fantomen. Over weglopen van het verleden en toch weer omkijken. Over bang zijn om pijn te doen en toch weer te kwetsen. Over hoe ver we gaan om gezien te worden. Als wie we zijn. Of wie we liever waren geweest.

Bijpassende boeken en informatie

Isabelle Rossaert – En dit zal zo voorbij zijn

Isabelle Rossaert En dit zal zo voorbij zijn recensie en informatie  van de nieuwe verhalenbundel. Op 15 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Cossee de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Isabelle Rossaert.

Isabelle Rossaert En dit zal zo voorbij zijn recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman En dit zal zo voorbij zijn. Het boek is geschreven door Isabelle Rossaert. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijfster Isabelle Rossaert.

Isabelle Rossaert En dit zal zo voorbij zijn recensie

En dit zal zo voorbij zijn

  • Schrijfster: Isabelle Rossaert (België)
  • Soort boek: verhalen
  • Uitgever: Cossee
  • Verschijnt: 15 september 2021
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de verhalenbundel van Isabelle Rossaert

Op een cruise tussen Italië en Griekenland maakt een vrouw het beste van de vakantie met haar dementerende moeder. Met een mengeling van verdriet en afgrijzen, maar ook met bewondering merkt ze hoe deze eens zo slimme en knappe vrouw zich ondanks het geheugenverlies staande houdt. Paniek slaat toe als haar moeder na een excursie plots onvindbaar is. Zou ze op het dek met de winkels kunnen zijn, zou de purser haar kunnen vinden, of is ze ongemerkt weer het schip uitgewandeld? In een ander verhaal raakt de verteller in de ban van een dorpsgek die zich heeft teruggetrokken in een hutje in het bos, en dan is er nog een stel dat besluit het roer finaal om te gooien en een swingersclub te beginnen.

Ieder mensenleven is te zien als een aaneenschakeling van kantelpunten, die soms verborgen blijven in de diepste delen van iemands herinnering, of juist keer op keer opnieuw worden verteld. Alle vijf verhalen uit En dit zal zo voorbij zijn tonen dit soort episoden uit verschillende levens, elk op hun eigen, unieke manier. Wat de hoofdpersonen gemeenschappelijk hebben is dat ze allen op een bepaalde grens balanceren. Eenzaamheid is wat hen bindt.

Op tedere, maar ook spitsvondige en prikkelende wijze schrijft Rossaert in En dit zal zo voorbij zijn over liefde, herinnering en omgaan met het lot. Het resultaat is een vervlochten geheel aan vertellingen, waarbij ieders verhaal vernuftig aan dat van een ander is gelinkt, en waarin bijzondere ontmoetingen wat vanzelfsprekend is doen wankelen.

Bijpassende boeken en informatie

Paul Verrept – Brandingen

Paul Verrept Brandingen recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Vlaamse novelle. Op 14 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Koppernik het nieuwe boek van de Vlaamse schrijver, illustrator en grafisch ontwerper Paul Verrept.

Paul Verrept Brandingen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de novelle Brandingen. Het boek is geschreven door Paul Verrept. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de novelle van de Belgische schrijver Paul Verrept.

Recensie van Tim Donker

Soms in de nacht. Of laat op de avond. Maar niet in dit huis. In dit huis is alles anders. De bank, bijvoorbeeld. Die is anders. Groot en plomp en hoekig staat hij daar te staan. Het televisieabonnement is ook anders. Tientallen, misschien wel honderden zenders zijn er hier. Ik weet het niet. Ik heb ze nog lang niet allemaal bekeken. Op haast elke zender kan haast elk willekeurig programma op elk willekeurig tijdstip na uitzending worden teruggekeken. Soms zit ik er wel eens. In mijn eentje. Op grote plompe hoekige bank. In de nacht. Of laat op de avond. Dan ga ik traagweg langs zoon zes of zeven zenders, en dan bekijk ik wat daar zoals is uitgezonden die avond. Vraag ik me af of daar iets tussen zitten dat ik nu zou willen terugkijken. Slechts zeer zelden vind ik iets. Maar onder deze omstandigheden kan nooit ontstaan wat in mijn vorige huis wel ontstond. Dus meestal zet ik de televisie na een paar minuten maar weer uit. Ga ik schrijven. Of lezen. Of gewoon maar zitten te zitten, en denken. Met weemoed. Aan het vorige huis. Waarom gingen we weg uit het vorige huis? Ik wilde niet weg uit het vorige huis. Waarom gingen we naar dit huis? Ik wilde niet naar dit huis. Toch zit ik er nu, en denk ik er nu. Met weemoed. Aan dat wat in het vorige huis nog wel eens ontstaan wilde. Soms in de nacht. Of laat op de avond. Als iedereen naar bed was en ik me na het schrijven terugvond in één van die zeldzame buien waarin ik televisie kijken wilde. Gewoon zomaar ongericht televisie kijken. Er waren daar, in het vorige huis, maar dertig zenders te ontvangen. En niks kon worden teruggekeken. Wat geweest was, was geweest. Ik moest het doen met wat er op dat moment werd uitgezonden. In de nacht. Of laat op de avond. Onder die omstandigheden en alleen onder die omstandigheden kon het ontstaan. Dat ik me verloor in een film. Eigenlijk hou ik niet van film. Alles aan film doet me hinderlijk nadrukkelijk aan. Het akteren. De filmmuziek die zelden kontrasterend, vrijwel altijd onderstrepend wordt ingezet (wie het nog niet begrepen had: dit is een droevige scene! dat illustreren we met een sielug muziekje! begrijppu het nu? ja? okee? ja? ja? ja?).  Die gezochte, totaal onnatuurlijke camerahoeken. En dan nog de regisseur, die zo overduidelijk de regie in handen heeft en niets aan het toeval overlaat. Neuh. Maar toch. Een enkele keer. Kon het. Daar. In dat oude huis. Gebeuren. Dat een film mij greep. Zo’n stille film weetjewel. Met weinig dialoog. Lange shots. Sobere kleuren. Spaarzame bewegingen. Een verhaallijn die voor je ogen lijkt te ontstaan in plaats van zo opzichtig een doortimmerd scenario te volgen. Dat soort film. Daar viel ik dan in, dan keek ik, en dan bleef ik kijken. Dan was het mooi, dan was alles rustig, dan was het goed. Zoon soort film is Brandingen van Paul Verrept.

Het is niet nieuw. Ik heb deze vergelijking eerder getrokken. Het boek en de stille film op de laatavond of in de vroegnacht. Ach ik trok deze vergelijking al veel te vaak. Waarom nu weer? Waarom weer dit veel te oude paard van stal gehaald? Waarom toch, waarom? Omdat ik me nu op dit eigenste moment geen enkel boek kan herinneren dat deze illusie zo konsekwent in stand weet te houden als Brandingen doet.

O. Bij nu hebt u hoogstwaarschijnlijk wel begrepen dat ik film geenszins hoger aansla dan literatuur. Zeer integendeel zelfs. Maar film kijken is passief, en literatuur lezen is aktief. Soms is het mooi als kunst “tot je komt”. Muziek komt tot je. Het raakt je oren, en almeteens raakt het iets diep binnenin je. Voor literatuur moet je haast altijd graven. Op zoek gaan. Je moet je konsentreren, je moet iets in je hersenen aktiveren dat maakt dat dat “iets” binnenin je überhaupt geraakt kan worden. O. Dat zoeken is, versta mij niet verkeerd, één van de schoonheden van literatuur. Maar toch: literatuur kan ook heel mooi zijn als het geen zoektocht van je eist. Zoals Brandingen. Het is net alsof ik niet hoef te lezen. Alsof het zonder enige inspanning mijnerzijds voor mijn ogen ontstaat. Alsof er aan ieder woord in dit boek vanzelf een beeld kleeft dat driedimensionaal een paar millimeter boven de pagina zweeft. Dat is zo aan het begin. En dat is zo aan het eind.

En dat is wel nieuw. “Filmische” boeken las ik eerder. Maar filmische boeken werden altijd toch weer papieren boeken nog voor ik de laatste bladzijde gelezen had. Het soort papieren boek dat enige inspanning van mij vroeg. Het soort inspanning dat ook falen kan. Omdat mijn kop te vol zit, omdat het tikken van de klok niet na laat op mijn zenuwen te werken, omdat één of andere stommeling het waagt om op het verkeerdst mogelijke tijdstip op mijn bel te drukken. Hoe kan zo’n Verrept het filmiese schrijven dan eigenlijk wel tot het eind toe volhouden?

Een eerste voordeel is al de geringe lengte van het boek. 83 bladzijden. Dat is in één sessie gelezen. Net zoals een film in één sessie gezien is. Je moet dus niet op een later moment en in een misschien minder ontvankelijke stemming terugkeren naar Brandingen. Je kunt het in één keer over je uit laten storten.

Iets anders is dat de twee delen waaruit Brandingen bestaat –De vloed en De vlucht– als ik het goed begrepen heb feitelijk als theaterstukken geschreven zijn. Het beeldend schrijven zat er dus al van meet af aan in. De vloed is ook nog echt opgevoerd geweest ook. In 2017, theatergezelschap SKaGeN. Weliswaar solo in een monoloog van Clara van den Broek maar ik neem aan dat theaterpubliek ook de ogen bediend wil krijgen. Of weetikveel. Wat ken ik theaterpubliek eigenlijk?

En dan muziek, wie zei daar muziek, zei iemand daar iets over kontrasterende muziek? Ik las Brandingen grotendeels met Om Shanti Om van Don Cherry op de steerjoo. Sowieso één van de allerbeste platen ooit gemaakt, maar in kombinasie met Brandingen misschien nog wel een graadje gloedvoller. Hoewel de warmige, haast exotische klanken niet bepaald passend lijken bij het weinig opbeurende verhaal.

Het verhaal?

Oja. Het verhaal.

Een man en een vrouw leven in een huis aan zee. Het is er mooi. Alles is fijn. Ze houden van elkaar. Ze zijn verliefd. Er is warmte, genegenheid, saamhorigheid, lust en liefde. Maar dan beginnen er lichamen aan te spoelen. Ze liggen op het strand. De man en de vrouw kunnen ze zien vanuit hun huis. Bootvluchtelingen. Mannen. Vrouwen. Minimaal één keer een kind.

Hun reactie hierop loopt nogal uiteen. De vrouw is ontzet, vervuld van afgrijzen. Leed. Pijn. Schuldgevoel ook. Ze meent dat ze het kind had kunnen redden. Dat ze iets had kunnen doen dat ze naliet. Omdat de man haar tegenhield. Omdat ze twijfelde. Omdat ze stond, en niet deed.

De man daarentegen lijkt alles met een schouderophalen te willen afdoen: “Ook de dagen daarna spoelen ze aan: mannen, vrouwen, ook een kind… Ze leven niet meer en richten geen schade aan. Ze worden opgehaald door vrouwen en mannen met trage bewegingen, in witte pakken, en voor ik het besef is alles weer zoals het was. Ik kijk soms hoe ze weggehaald worden, van achter dubbel glas is de aanblik bijna vredig. Ze spoelen aan terwijl we eten, terwijl we grapjes maken of in boeken kijken, terwijl we vrijen of slapen. Ze komen en gaan. Ze hinderen niet. Ze blijven komen als we hen beu worden, als ze ons vervelen. We slaan geen acht meer op hen.”

En zo begint het. Want altijd moet het beginnen. Altijd begint het ergens en voor nu is dit waar het begint. De verwijdering. De vrouw kan maar niet bevatten hoe nonchalant en onverschillig de man blijft onder zoveel ellende en de man ergert zich aan de manier waarop de vrouw zwelgt in drama. Dat is hoe het begint, dat is hoe liefde afkeer wordt. Zo gaan die dingen. Iets gebeurt, iemand zegt iets, iemand zegt iets anders, de een reageert en de ander reageert totaal anders. Er lijkt een heel ander persoon tevoorschijn te komen achter de persoon die je nu al zo lang dacht te kennen. Je hebt iemand lief maar die persoon daar, die zo reageert, die zulke dingen zegt, die kun je toch niet lief hebben? Past je liefde nog wel bij wie hij of zij daar op dit moment aan het worden is? Of heb je er altijd al iemand anders van gemaakt, iemand die je veel gemakkelijker lief kon hebben dan die daar? Scheuren ontstaan. Scheuren niet te dichten. Scheuren die alleen maar groter worden.

Verrept beschrijft dit alles in korte zinnen van extreme schoonheid. Uitgepuurd. Muzikaal. Poëtisch. Badend in paginawit. Veel paginawit hier. Waarom hou ik toch zoveel van het wit van de pagina? Ja omdat het ademt. Yra van Dijk zei het al. Maar hier is het ook alsof het golft. Aanspoelt. Gebracht, en weer genomen wordt door eb en vloed.

In deze taal, in deze hele moje taal de twee delen. De vloed beleeft de lezer mee vanuit het gezichtspunt van de vrouw. Tijdens De vlucht, echter, verplaatsen we ons in de man. Geniaal hoe Verrept je twee keer helemaal mee weet te krijgen in deze zo verschillende hoofden. Lees je De vloed dan voel je de verbijstering van de vrouw: welk monster blijft er nu onaangedaan onder dood, onmacht, onrechtvaardigheid en gesmoorde onschuld? Maar wie De vlucht leest, bemerkt al gauw dat de man geen beest is, hij is sympathiek, je begrijpt hem, je voelt hoe het goed is, hoe het een daad van vrijheidsdrang is om zich niet te laten insluiten door de veeleisende smarten van de vrouw. Je snapt hoe hij niet anders kan dan te vluchten vanonder een juk dat hij nooit gewild heeft.

Maar er is nog iets. Nog iets buiten het reeds genoemde dat maakt dat Brandingen zo’n ongemeen ijzersterk werk is. Iets dat pas op gaat vallen als de laatste bladzijde gelezen is. Want het is snel gelezen inderdaad maar het zaait iets. Iets dat later pas ontkiemen gaat. Als een razende las ik dit boek en als een razende schreef ik mijn recensie. In één ochtend. Aan de keukentafel (nieuw. plomp. hoekig). Met koffie. Mijn ontbijtbordje nog rechts van me. De muziek was inmiddels Captain of none van Colleen, voor wie weten wil. Ik verwaarloosde de huishoudelijke karweitjes die ik normaal doe als de kinderen naar school zijn. Maar aan het eind van de ochtend sprong ik op. Fietste nog even gauw naar het dorp om wat boodschappen. En daar, fietsend, in najaarslicht, viel het me op. Viel me reeds het eerst ontkiemen op. Mijn fietsen een mijmerend peinzend bedachtzaam fietsen. Deed mijn boodschappen haastig. Dan snel terug. Om te zitten. Aan keukentafel. En als een soort postskriptum Dit aan mijn recensie toe te voegen.

Dat er iets in je achter blijft als je Brandingen hebt gelezen. Misschien uren. Misschien dagen. Misschien weken zelfs. Wat in zo’n korte tijd werd opgezogen, werkt na. Ik zie de beelden nog, ik proef de zinnen nog, ik voel het licht en de zeewind nog. Maar ook vraag ik me af. Iets kleins misschien, bijvoorbeeld wat dat gedicht van Paul van Ostaijen daar deed bijna op het eind. Waarom Van Ostaijen waarom net dat gedicht? Goed gedicht dat wel en passend ook, hoe raar ook paste het daar ik had zelfs niet direkt door dat ik een Van Ostaijen aan het lezen was en toen zag ik ineens zijn naam.

Wat zei het?

Wat zei het daar?

Waarom las ik het toen stilzwijgend waarom bevraag ik het me eerst nu pas?

En wat las ik eigenlijk toen ik Brandingen las?

Een psychologische roman?

Is het wel een roman? Het zijn twee theaterteksten. Monologen. De eerste toch, in ieder geval. Maar theaterteksten zonder theater zijn? Prozagedichten? Of misschien toch: een roman? Een psychologische roman.

Over hoe dat gaat overal waar er twee hoofden zijn. Twee hoofden en één gebeurtenis. Vier ogen zien exact hetzelfde. Maar wat er in de twee hoofden gebeurt is niet hetzelfde. Nee. Totaal niet. Dat zegt iets over hoofden. Dat zegt iets over breinen. Dat zegt iets over mensen. Dat zegt iets over psychologie.

Maar ook over liefde. In het begin is er harmonie, en niets dan harmonie. “We hoeven niet naar elkaar te kijken. We kennen het beeld uit ons hoofd. Ik ken je blik die staart in de avond.” Er is het kijken, het weten, het oplossen in de blik. Elke avond. Maar dan gebeurt datgene dat de harmonie verstoort. Het wordt duidelijk dat een compleet samenvallen van twee mensen tot één gedeeld zijn onmogelijk is. Het gelijke zien is niet meer, is misschien wel nooit geweest (wie weet immers ooit echt zeker wat er zich in het hoofd van een ander afspeelt). Het ideaalbeeld van liefde lijkt altijd te maken te hebben met één of andere vorm van samensmelting. Pas als mijn mijn geheel jouw is en jouw jouw geheel mijn, durven we van waarachtige liefde spreken. Maar misschien is dit ideaalbeeld wel helemaal niet zo ideaal en moeten we een volledig uit handen geven van ons persoon niet eens willen nastreven. Verrept geeft het ons in elk geval te denken.

Maar dit kan evengoed een sociologische onderzoeking zijn. Man / vrouw verhoudingen. Het verschil tussen de sexen. Dat zou moedig zijn van Verrept want het lijkt in deze tijd totaal politiek incorrect om te denken in “typisch manlijk” en “typisch vrouwlijk”. Hoe houdbaar is dat verschil immers nog? En is de reactie van de vrouw hier typerend, is de reactie van de man hier typerend? Want op eerste gezicht is de reactie van de vrouw op de aangespoelde lichamen (over)gevoelig te noemen en die van de man rationeel en zakelijk. “Ze leven niet meer en richten geen schade aan”; zo liet Verrept de man denken. Dat is hoe het kliesjee het wil: de man bekijkt alles altijd met een koele blik. Waarom erom malen als het je geen kwaad doet? De vrouw is dan weer gevoelig voor het leed achter het direkte gegeven. Maar is de man wel zo gevoelloos als hij in de ogen van de vrouw verschijnt? Hij wil zich geen gevoel laten opdringen dat niet het zijne is. De gevoelens van de vrouw zijn niet zachtzinnig maar militant. Ze toont hoe een gevoel niet alleen egoïstisch en opdringerig maar ook bijna hard kan zijn. Voor zover onverzettelijkheid een eigenschap van hardheid is.

Nee. Wacht. Nu weet ik het. Brandingen is een politieke roman. Waarom immers de aangespoelde lichamen van bootvluchtelingen? Er is toch allerminst een strand bezaaid met lijken nodig om een huwelijk op scherp te zetten dunkt me (ik zeg hier huwelijk puur uit gemakzucht; nergens in het verhaal wordt duidelijk dat de man en de vrouw getrouwd zouden zijn) – ik kan me dozijnen subtielere (of zeg: herkenbaardere) splijtzwammen voorstellen. Voorzekers past het bij het filmische van het boek. Iedereen kent de beelden. Iedereen heeft er direkt een voorstelling bij. Al helemaal bij het kind. Ik jij wij allemaal weten het kind nog. Het aangespoelde kind. Iedereen op Facebook voelde zich geroepen die foto te delen. Dat delen had vooral een symbolische waarde. Je zette jezelf ermee aan de Goede Kant. Je zei: dit gaat mij aan het hart, ik kan hieraan niet voorbij zien dus ik ben een Goed Mens. Maar ondertussen verstoorde het de dagelijkse gang van zaken niet of nauwelijks. Iedereen bleef dingen op Facebook delen (diezelfde dag nog, of op zijn laatst de volgende, stonden er onder die foto weer andere, een heel pak trivialere, berichten: iemand was blij met zijn nieuwe schoenen. iemand smulde van een boerenomelet bij de lunch met zijn zus. iemands telefoon was kapot en of iedereen alsjeblieft voorlopig even berichten per e-mail wilde sturen want dan werden ze tenminste gelezen), naar de winkel gaan, praatjes met de buren maken en vakantietjes naar de Ardennen boeken. De op Facebook geëtaleerde ontzetting greep niet al te diep in het werkelijke leven in  (zo het al mogelijk is oprechte gevoelens te tonen op “sociale” platformen als Facebook die pas echt functioneren als alle neuzen dezelfde kant op wijzen) (nicht wahr, Bennie Jolink?). Zo beschouwd staat De Vloed voor de publiekelijk geplengde krokodillentranen en De vlucht voor wat er werkelijk gaande was achter dat masker.

Een passage bijna aan het eind van het boek is duister. Wat als de dode vluchtelingen waren opgestaan en voortstrompelend als zombies langzaamaan bezit hadden genomen van “ons” land? “Zij vluchten uit het water naar het land. We doen alles om hen te stoppen, zorgen dat hun boten vertrekken maar laten ze niet aankomen, we laten hen zonder eten of drinken achter op de zee. Maar ze zijn met te veel. Ze hebben te weinig en willen een deel van het onze. Ze brengen hun razernij en hun goden mee. Sommigen bereiken onvermijdelijk het land. Daar duiken ze onder, verdwijnen in het zand, broeden, wachten om hun slag te slaan, een plek in te nemen die vroeger van ons was.” Dat begint toch wel heel erg de kant op te gaan van eng-rechtse they-took-our-jobs achtige retoriek! (want populisme is een puur rechtse hobby toch?) (zegt See) (maar zoals See is zijn er velen) (helaas) (dacht ik even dat See de alleruniekste man was die ik ooit ontmoet had) (is tijd van) (maskers af maskers af) Doch. En niettemin. Het is oneindig veel makkelijk medelijden te hebben met en een diepe sympathie te koesteren voor de doden. Die leggen ons immers niets meer in de weg. Zo zei al Jacques Esprit. Of wacht, was hij dat wel? Hoe groot zou het hart nog zijn van hen die publiekelijk tranen meenden te moeten plengen als de doden niet dood bleven maar als levenden doorheen de straten gingen en een ruimte opeisten die de tranenplengers altijd als de hunne hadden beschouwd? Lukt het je nog lang om een van de Goede Mensen te blijven als je er iets voor moet inleveren? Iets dierbaars misschien? Of misschien niet eens iets dierbaars, misschien gewoon alleen maar elke dag een beetje van je tijd, een beetje van je aandacht, een beetje van het jouwe? Wat als betrokkenheid meer kost dan het delen van een foto op Facebook? Als het – o! – je je huwelijk zou kosten?

Nee. Brandingen is nog niet klaar als je het boek hebt dicht geslagen. Het is maar zoon heel klein boekje maar het is groot in zijn zeggingskracht. Maximalistisch minimalisme. Diepe buiging voor Paul Verrept. Geweldig, dit.

Paul Verrept Brandingen Recensie

Brandingen

  • Schrijver: Paul Verrept (België)
  • Soort boek: Vlaamse novelle
  • Uitgever: Koppernik
  • verschijnt: 14 september 2021
  • Omvang: 86 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de novellen van Paul Verrept

Een vrouw en een man leven in een huis op een duin met zicht op de zee. Hun leven lijkt perfect harmonieus tot de ochtend waarop er lichamen aanspoelen op de kust. Hun veilige wereld verdwijnt, beminnen wordt ontwijken, en de zee brengt hen naar een wereld die ze nooit in het echt hadden gezien. Gescheiden zoeken ze wanhopig naar de herinneringen aan hoe het ooit was, naar wat hen bindt, naar een spoortje hoop aan de horizon. Brandingen is een pijnlijk en ragfijn portret van een relatie. Gehavend door de actualiteiten, die we in het alledaagse leven liever negeren, beweegt ze richtingloos naar een nieuw leven waar niets meer is zoals het was.

Paul Verrept (1963) woont en werkt in Antwerpen. Hij is auteur, illustrator en grafisch ontwerper. Hij schreef en illustreerde meerdere boeken waarvan Het meisje de jongen de rivier is bekroond met de Gouden Uil van de Jonge Lezer. De Franse editie van Brandingen verscheen in 2020 bij Actes Sud.

 

Marnix Peeters – De jacht op Ursula Graurock

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock recensie en informatie nieuwe Vlaamse schelmenroman. Op 12 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Marnix Peeters.

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de schelmenroman De jacht op Ursula Graurock. Het boek is geschreven door Marnix Peeters. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijver Marnix Peeters.

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock Recensie

De jacht op Ursula Graurock

  • Schrijver: Marnix Peeters (België)
  • Soort boek: Vlaamse schelmenroman
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 12 oktober 2021
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Marnix Peeters

Woutje Timmermans gaat voor zijn examen journalistiek op zoek naar Ursula Graurock, vermoedelijk CEO van de Bayerische Fleischwerke OHG. Hij krijgt daarbij hulp van de uitgebluste, paranormale nachtwinkeluitbater Cherif Sese Seko. Ook mee op reis gaan Dikke Donnie, die alles over het nazisme weet, en Amananda, belijderes van het spiritistische feminisme. Maar Ursula Graurock is niet wie de zoekers hadden verwacht.

Met zijn burleske roman laat Marnix Peeters een ondergewaardeerd genre herleven: dat van de schelmenroman. Als een hedendaagse Tijl houdt hij ons de uilenspiegel voor en neemt hij de tijdgeest van preutsheid en overdreven politieke correctheid op de hak – in een taal die even sappig is als zijn verhalen.

Bijpassende boeken en informatie

Griet Op de Beeck – Jij mag alles zijn

Griet Op de Beeck Jij mag alles zijn recensie en informatie nieuwe Vlaamse roman. Op 3 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Prometheus het nieuwe boel van de Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck.

Griet Op de Beeck Jij mag alles zijn recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Jij mag alles zijn. Het boek is geschreven door Griet Op de Beeck. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck.

Griet Op de Beeck Jij mag alles zijn Recensie

Jij mag alles zijn

  • Schrijfster: Griet Op de Beeck (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 3 september 2021
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Griet Op de Beeck

Het was niet altijd zo. Vroeger werd er gelachen en gepraat en feestgevierd. Dat dénkt Lexi niet alleen, dat wéét ze, want er bestaan foto’s van. Van mama in een kanariegele jurk, een sigaret in de ene hand, een glas in de andere. Ze kijkt recht in de camera en steekt haar tong uit. Niet om gemeen te zijn, maar om gek te doen, dat kan je zien. En er is er een van mama die danst terwijl iedereen kijkt. En van mama die op papa’s knieën zit terwijl ze allebei praten met andere mensen die maar half op de foto staan. Halve mensen die ze waarschijnlijk zijn vergeten. Lexi heeft ze in elk geval nooit gezien. Maar dat is allemaal heel lang geleden. Lexi was toen nog niet geboren, en Lexi vindt dat ze al heel lang heeft geleefd. Zij wel, dat is het probleem.

Jij mag alles zijn is een verhaal voor jonge lezers en voor mensen die wel eens in het hoofd van een negenjarige willen wonen. Het is een ontroerend boek over een meisje dat dapper doet wat ze denkt dat van haar verwacht wordt, zelfs als dat ingewikkelde dingen zijn. Een verhaal over ouders en kinderen, over verdriet dat maar niet lijkt te willen overgaan, over de zoektocht naar alle soorten beter. En over liefde, en wat dat eigenlijk echt is, of zou moeten zijn.

Griet op de Beeck is de bejubelde auteur van de romans Vele hemels boven de zevende (2013), Kom hier dat ik u kus (2014), Gij nu (2016), Het beste wat we hebben (2017) en Let op mijn woorden (2019), waarvan meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht. In 2018 schreef zij het Boekenweekgeschenk Gezien de feiten.

Bijpassende boeken en informatie

Koen Peeters – De minzamen

Koen Peeters De minzamen recensie en informatie over de inhoud de nieuwe Vlaamse roman. Op 25 november 2021 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige bij de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Koen Peeters.

Koen Peeters De minzamen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De minzamen. Het boek is geschreven door Koen Peeters. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijver Koen Peeters.

Koen Peeters De minzamen Recensie

De minzamen

  • Schrijver: Koen Peeters (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 25 november 2021
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Koen Peeters

In een snikheet Congo probeert een man zich te ontdoen van een Afrikaans beeldje. Het werd hem geschonken, argeloos. Begerig nam hij de intrigerende figurine aan van Remi, zijn oude professor, van wie hij plots de secretaris werd. Met het beeldje gaf de prof ook zijn onrust door, en verplichtte hij zijn secretaris tot grootse dingen. Jarenlang stuurt de professor hem uit naar priesters en dokters, zieners en genezers van alle slag. Zelfs charlatans. Gaandeweg ontdekt de secretaris, eerst nog naïef en sceptisch, welke last hij op zijn schouders torst. De vraag is: hoe kan hij zich ontdoen van die persoonlijke ban, de rusteloosheid en koloniale schuld. De tijd wijst het uit.

De minzamen is subliem en gedurfd. Koen Peeters werpt vragen op over het mysterieuze, het menselijke en de geschiedenis, waar niemand aan ontkomt. Bovendien slaat Peeters op wonderlijke, epische wijze een brug naar zijn succesrijke roman De mensengenezer, in een nieuw boek dat minstens zo betoverend is.

Bijpassende boeken en informatie