Tagarchief: Vlaamse schrijfster

Sarah Meulenman – Zie mij graag

Sarah Meulenman Zie mij graag recensie en informatie nieuwe Vlaamse roman. Op 17 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Sarah Meuleman.

Sarah Meulenman Zie mij graag recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Zie mij graag. Het boek is geschreven door Sarah Meulen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Sarah Meuleman.

Sarah Meulenman Zie mij graag Recensie

Zie mij graag

  • Schrijfster: Sarah Meulenman (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 17 september 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Sarah Meuieman

De Vlaamse zusjes Lieve en Margot rijden met hun vader, bestsellerauteur Saul Mertens, terug naar huis na een feestelijke avond als de auto van de weg raakt en verongelukt. Niemand begrijpt hoe het ongeluk op zo’n stille landweg heeft kunnen gebeuren.

Vijftien jaar later worstelen beide zussen nog steeds met de gevolgen. Wanneer de excentrieke Saul verwikkeld raakt in de geruchtmakende verdwijningszaak van een jong meisje, heeft dat ingrijpende consequenties voor zijn dochters. Lieve keert terug naar de plek waar ze is opgegroeid om te achterhalen wat er is gebeurd. Hoe sterk zijn familiebanden? En hoeveel kun je vergeven?

Zie mij graag is een zinderende Vlaams-Nederlandse roman vol tederheid en suspense, over familie, verlangens en fantomen. Over weglopen van het verleden en toch weer omkijken. Over bang zijn om pijn te doen en toch weer te kwetsen. Over hoe ver we gaan om gezien te worden. Als wie we zijn. Of wie we liever waren geweest.

Bijpassende boeken en informatie

Virginie Loveling – Een revolverschot

Virginie Loveling Een revolverschot Vlaamse roman uit 1911 recensie en informatie over de inhoud. Op 1 juni 2021 verschijnt als De Geus Salamander de heruitgave van de roman uit 1911 van de Vlaamse schrijfster Virginie Loveling.

Virginie Loveling Een revolverschot recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Een revolverschot. Het boek is geschreven door Virginie Loeveling. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van roman uit 1911 van de Belgische schrijfster Viginie Loveling.

Virginie Loveling Een revolverschot Vlaamse roman uit 1911

Een revolverschot

  • Schrijfster: Virginie Loveling (België)
  • Voorwoord: Annelies Verbeke
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Eerste druk: 1911
  • Uitgever heruitgave: De Geus Salamander
  • Verschijnt: 1 juni 2021
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Recensie en waardering voor de roman

  • “Loveling geeft ons een meedogenloze, hartverscheurende inkijk in de gevoelswereld van iemand die in het leven bij herhaling aan het kortste eind trekt.” (Annelies Verbeke)
  • “Een boek waarvan je beseft dat het je een hele tijd heeft ontbroken en dat het nodig is om (veel) ander werk te duiden of erop te kunnen reageren.” (Manon Uphoff, NRC Boeken)

Flaptekst van de roman uit 1911 van Virginie Loveling

De zussen Marie en Georgine Santander wonen na de dood van hun vader en moeder samen in het ouderlijk huis in het dorpje Vroden. Als ze gevoelens opvatten voor dezelfde man nemen hun levens een tumultueuze wending. Gemoderniseerd en van een nawoord voorzien door Annelies Verbeke.

Bijpassende boeken en informatie

Sylvia Broeckaert – Ammiraglio

Sylvia Broeckaert Ammiraglio recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Vlaamse roman. Op 25 mei 2021 verschijnt bij uitgeverij Vrijdag de eerste roman van de Vlaamse zangeres en schrijfster Sylvia Broeckaert.

Sylvia Broeckaert Ammiraglio recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Ammiraglio. Het boek is geschreven door Sylvia Broeckaert. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Sylvia Broeckaert.

Sylvia Broeckaert Ammiraglio Recensie

Ammiraglio

Uit het dagboek van een minnares

  • Schrijfster: Sylvia Broeckaert (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Vrijdag
  • Verschijnt: 25 mei 2021
  • Omvang: 180 pagina’s
  • Uitgave: paperback 
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Sylvia Broeckaert

Na een episode van borstkanker en reconstructieve chirurgie vindt Sara, een professionele zangeres, haar vrouwelijkheid terug. Terwijl ze haar dromen verder waarmaakt in de wereld van muziek en theater, komt er een nieuwe man op haar pad. De liefde die Sara met Giulio beleeft, is voor haar een overwinning op het leven. Het wordt ook een oefening in tolerantie en zelfredzaamheid, in loslaten en de essentie blijven zien, want Giulio blijkt een gezin te hebben in het buitenland. Giulio en Sara hebben een passionele, erotisch geladen relatie, waarbij het strakke militaire leven en het woelige artistieke bestaan soms moeilijk samenvloeien. Blijft deze onmogelijke, maar intense en betekenisvolle liefde tussen hen duren?

Sylvia Broeckaert studeerde Musicologie en Zang aan de conservatoria van Brussel en Gent, en aan de Scola Cantorum Basiliensis. Ze was actief als zangeres in de wereld van de oude muziek. Sinds 1992 is ze presentator-muzieksamensteller bij Radio 3 resp. Klara en recenseert ze operapremières. In 2018 publiceerde ze Iedereen Opera.

Bijpassende boeken en informatie

Kristien De Wolf – Regensoldaten

Kristien De Wolf Regensoldaten recensie en informatie over de nieuwe Vlaamse roman. Op 23 april 2021 verschijnt bij uitgeverij In de Knipscheer de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Kristien De Wolf.

Kristien De Wolf Regensoldaten recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de roman Regensoldaten. Het boek is geschreven door Kristien De Wolf. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de nieuwe roman van de Belgische schrijfster Kristien De Wolf.

Ooit, lang geleden, mijmert Mus, was zij ,Magda Vonck, in het dagelijks leven Mus genoemd, haar moeders oogappel. Wanneer moeder samen met de buurvrouwen en vriendinnen samen kwam, had moeder verhalen. Verhalen over Mus, haar dochter. Ja, het hele huis hing vol met die verhalen. (Nu eerst even een slokje). Overal, door het hele huis hingen foto’s van haar. Mus in de wieg, Mus op de tafel, Mus aan de hand van moeder en ga zo maar door. In de kamer, in de gang, in de wc, langs de trap, in de slaapkamers. En altijd die verhalen, over hoe knap, slim, lief enz. Mus was.  En over hoe zwaar de bevalling. En Waarom Mus, Mus heet. Moeder was verliefd op Mus en Mus op haar verhalen. (En nu eerst maar eens een glaasje).

Vader, notaris van zijn vak, wordt dat zat en vindt dat moeder haar aandacht ergens anders op moet richten. Moeder krijgt de juiste kleren, de juiste houding en wordt vaders assistente. Mus wordt veel alleen gelaten, blijft alleen achter wanneer de hulp naar huis gaat, verveelt zich, blijft zitten waar ze zit, bestudeert de keuken, en vooral wanneer het regent de regenstromen en druppels die sporen maken langs de ramen. En dan wordt het stil in huis, moeder vertelt geen verhalen meer, verdwijnt achter de krant, vader naar zijn werkkamer. Tot op een dag moeder Mus in vertrouwen neemt. Zij is zwanger. En Mus houdt haar hart vast. En ja, Bennie, haar nieuwe broertje wordt moeders held. Haar oogappel, haar beertje. Mus haar foto’s verdwijnen naar de zolder. Bennie is nu de dagelijkse held. En Mus krijgt een rol. (Oh, nu al een aantal slokken voor het werk begint) Zorgen voor haar broertje en natuurlijk ook voor zaken in het huishouden. Was het zo makkelijk, Mus vervangen door een beter exemplaar?

Maar gelukkig heeft Mus een ontsnappingsroute uit haar huis. Tijdens de bevalling van haar broertje moest zij naar de buren. Zij wordt dikke maatjes met haar buurjongen en samen met hem verdwijnen zij in hun eigen wereldje. Andy heet hij.( De drank ligt nu zelfs al in haar bureaulade)

Dan, wanneer Mus op kamers gaat. Wonen in de grote stad, begint haar leven. Feesten en beesten, vrienden, vriendinnen, kroegen, drank, jongens, seksen. Ja, Andy is altijd in de buurt, hoort bij de vriendenclub. Hij is haar vaste gegeven, haar maatje, haar steun en toeverlaat. Maar nooit haar minnaar, nooit haar bedpartner. Zij danst, feest, zuipt, sekst en ja werkt zich door haar studie heen. Maar Mus verbindt zich niet echt aan iemand. Kan zij dat niet? Of wellicht is zij nog niet zover?  Of zit haar leven haar in de weg? De hele wereld al gezien, haar goddelijke gang gegaan. En nu ( ja, elke avond zeker een halve fles sterke drank), Mus, een goed betaalde neurologe, de vrienden en uit haar tijd hebben gezinnen ,zijn over de wereld uitgevlogen,  zijn gescheiden, uit het oog verloren.

Kristien De Wolf Regensoldaten Recensie

Nu, in haar spreekkamer ontvangt zij  wankelend op haar benen, mensen met dementie, hun familie, mantelzorgers. Zij stelt hen gerust. Vergeten gaat met stapjes. Eerst kleine dingen, dan grotere, dan karakterverandering, dan totale lethargie. Medicatie ophogen? Dat laatste, nee, zover zijn zij nu nog niet. Is Mus zelf nog niet. Nee, nu nog niet. En nu na zoveel jaren, een afspraak met Andy? op blz. 149” Zo liep ik daar, met het verleden, het heden en de toekomst gelijktijdig in mijn hoofd, alsof ze heel even samen vielen in dit moment. Een stevige windvlaag deed mijn jas opbollen. Het was alsof ik zelf een vlucht nam en zou opstijgen als een reiger, als honderdduizend spreeuwen tegelijk, vrij en hoog in de lucht, in een prachtige dans, en helemaal synchroon, als duizend regensoldaten.”

Eerst kleine dingen, dan grotere, dan karakterverandering, dan totale lethargie

Kristien de Wolf maakt met deze roman geloofwaardig hoe belangrijk de jongste jeugdjaren zijn om uit te groeien tot een geestelijk gezonde volwassene. Ik miste de gelaagdheid die mij zo trof in haar vorige roman, Ava Miller en ik. Jammer vind ik dat. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Regensoldaten

  • Schrijfster: Kristien De Wolf (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: In de Knipscheer
  • Verschijnt: 23 april 2021
  • Omvang: 152 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de nieuwe roman van Kristien De Wolf

Regensoldaten is de tweede roman van Kristien De Wolf. In deze meeslepende vertelling eist de schrijver alle vrijheid op om zich onstuimig te bedienen van verbeelding, humor en tragiek. Meedogenloos, maar met een tomeloze liefde, kijkt ze naar een vrouw die vanuit de eeuwigheid haar spartelend bestaan reconstrueert. Gaandeweg wordt duidelijk dat Mus’ beproevingen onmisbaar zijn geweest om op de valreep van haar leven, in één glorieus moment, een prachtige held te kunnen worden.

Kristien De Wolf Ava Miller en ik Recensie en InformatieKristien De Wolf (België) – Ava Miller en ik
psychologische roman
Waardering redactie∗∗∗∗ (uitstekend)
Ontroerende en aangrijpende roman over de geboorte en de ondergang van een meisjes-vrouwenvriendschap…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

Johanna Spaey – Oktober is de mooiste maand

Johanna Spaey Oktober is de mooiste maand recensie en informatie nieuwe roman. Op 7 september 2021 verschijnt bij uitgeverij De Geus de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Johanna Spaey.

Johanna Spaey Oktober is de mooiste maand recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Oktober is de mooiste maand. Het boek is geschreven door Johanna Spaey. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Johanna Spaey.

Johanna Spaey Oktober is de mooiste maand Recensie

Oktober is de mooiste maand

  • Schrijfster: Johanna Spaey (België)
  • Soort boek: Vlaamse sociale roman
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 7 september 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe boek van Johanna Spaey

Begin jaren tachtig wordt politiek gevangene Stefan, lid van de Rote Armee Fraktion, tot levenslang veroordeeld. Twintig jaar later besluit het gerechtshof hem op voorwaarden in vrijheid te stellen. Hij mag Duitsland niet verlaten, maar vlucht naar België om op zoek te gaan naar Vera, een verwaarloosde liefde. Tijdens de tocht, op de hielen gezeten door de politie, overdenkt Stefan zijn leven.

Johanna Spaey laat op weergaloze wijze zien hoe een doorsneegeschiedenisleraar zich ontwikkelt tot een man die vanuit politieke overtuiging aanslagen pleegt, niet terugschrikt voor moord, maar nog steeds mens is.

Bijpassende boeken en informatie

Ann De Craemer – Hersenorkaan

Ann De Craemer Hersenorkaan recensie en informatie autobiografisch boek. Op 17 september 2021 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact het nieuwe boek met persoonlijke verhalen van de Vlaamse schrijfster Ann De Craemer.

Ann De Craemer Hersenorkaan recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Hersenorkaan. Het boek is geschreven door Ann De Craemer. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Belgische schrijfster Ann De Craemer.

Ann De Craemer Hersenorkaan Recensie

Hersenorkaan

  • Schrijfster: Ann De Craemer (België)
  • Soort boek: autobiografische non-fictie
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 17 september 2021
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe boek van Ann De Craemer

In Hersenorkaan zegeviert de taal. Zoals Ann De Craemer al tastend de weg uit de kelder vond, zo vindt ze de woorden om de depressie te omsingelen. Ze verhaalt hier over niet op kunnen staan, over de angst om de buurvrouw te moeten groeten, verlangen naar verlossing, angst voor terugval. En over liefde: de liefde van ouders, zus, ex, vriendin en vriend. En over de helende kracht van de zee, over oog voor schoonheid, oor voor poëzie.

Bijpassende boeken en informatie

Lies Gallez – Het water vangen

Lies Gallez Het water vangen recensie en informatie over deze verhalenbundel en het literaire debuut van deze Vlaamse schrijfster. Op 2 maart 2021 verschijnt bij Uitgeverij Querido het debuut van de Belgische schrijfster Lies Gallez.

Lies Gallez Het water vangen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de verhalenbundel Het water vangen. Het boek is geschreven door Lies Gallez Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het literaire debuut van de Vlaamse schrijfster Lies Gallez.

Lies Gallez Het water vangen Recensie

Het water vangen

  • Schrijfster: Lies Gallez (België)
  • Soort boek: verhalen, debuut
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 2 maart 2021
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering voor het debuut van Lies Gallez

  • “Het water vangen is het opvallende debuut van de Vlaamse schrijfster Lies Gallez. Op lucide wijze neemt ze de lezer in de verhalenbundel mee in een bijzondere wereld. Een lucide wereld waarin water door elk verhaal heen loopt. Zeer knap en in een bijna betoverende stijl heeft ze de in de bundel opgenomen verhalen op overtuigende wijze tot één geheel gesmeed als ware het een roman. Het talent is onmiskenbaar aanwezig en Lies Gallez lijkt een schrijfster waarvan we veel mogen verwachten.” (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗)

Flaptekst van het debuut van de Vlaamse schrijfster Lies Gallez

De verhalen in Het water vangen zijn speels en zwierig, tegelijk licht en zwaar, en de personages passen altijd net niet in de wereld die ze bewonen. Een jonge vrouw is ervan overtuigd dat ze zwanger is van een dolfijn. Adorabelle hoort de tweede oerknal, die in haar oor verder echoot. Er is een meisje dat per ongeluk haar kip vermoordt, en de jonge asielzoeker met zijn buigzame hoop.

Het water vangen is een verpletterend debuut over de hunkering naar verbinding, over pijn die je het liefst met nog meer pijn bestrijdt – en over water natuurlijk, water dat zich vangen laat.

Bijpassende boeken en informatie

Louis van Dievel & Britt Droog – Madeleine

Louis van Dievel en Britt Droog Madeleine recensie en informatie over de inhoud van het Vlaamse romanfeuilleton. Op 24 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Vrijdag de nieuwe roman van de Vlaamse schrijvers Louis van Dievel en Britt Droog.

Louis van Dievel & Britt Droog Madeleine recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Madeleine. Het boek is geschreven door Louis van Dievel en Britt Droog. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het Vlaamse romanfeuilleton van Louis van Dievel en Britt Droog.

Recensie van Tim Donker

Wacht. Dievel zeg je? Van Dievel? Ja, die ken ik wel. Van hem las ik immers De onderpastoor. Of lezen. Naja. Dat is. Ik kwam tot bladzijde 84, toch. Maar het boek telt er bijna vierhonderd. Ik las van dat boek dus eigenlijk meer niet dan wel. Wat niet perse aan het boek lag, haast ik me te zeggen (it’s not you, it’s me). Ik weet het niet. Er kwamen andere boeken op mijn pad. Recensie- en andere exemplaren. En De onderpastoor geraakte onderaan een stapel en kwam op eigen kracht niet meer boven. Vreemd. Ik had wat ik ervan gelezen had toch straf schoon gevonden. Zo schoon zelfs, dat ik het had aangeraden aan een bevriende dominee. Hoewel “vriend” hier misschien een beetje sterk uitgedrukt is en dat zeg ik niet alleen maar omdat ik de verdenking van me af wil wentelen als zou de klerus me na zijn. Verre van een onprettige leeservaring hoe dan ook, en toch was het overheen mijn horizon gevallen.

Maar in zwijgen spreekt misschien des te welluidender uw geest, dacht ik dan maar – het ongelezene kon gelden als een versterking van de schoonheid van het gelezene misschien.

(zegt Adam Zagajewski: wat zingt, is wat zwijgt)

(en Adam Zagajewski, die ging dood. en ik, opverend. hij is dood, Adam Zagajewski is dood. maar nadat ik hem de langste tijd verwarde met Adam Zamzeenzad en m zelfs nog eventjes voor een nazaat van Jevgenij Zamjatin had gehouden moest ik tot de konkluzie komen dat ik eigenlijk niet zo goed wist wie Adam Zagajewski eigenlijk meer was dan zo’n naam waaraan te pas en te onpas gerefereerd wordt)

En Britt Droog. Ja. Nee. Die ken ik niet. Ik zou kunnen zeggen dat de naam Britt zelden aan een interessant persoon heeft toebehoord en dat het feit dat heur achternaam bij onmiddellijke associaties oproept met Bart F.M. me ook al niet erg hoopvol stemt…, maar dat zeg ik niet nee ik zwijg. En ik lees. In Madeleine.

Ja. Ik bedoel: ik lees. Hoort het eens uit. Ik lees ik las ik heb gelezen. Terwijl het boek zo weinig voor me mee had, op eerste gezicht dan. Met die Britt en die Droog en die titel en dat omslag dat ik eerlijk gezegd nogal heel erg spuuglelijk vond. En alleen maar die Van Dievel van wie ik ooit es enkele tientallen pagina’s met veel smaak gelezen had om dat alles goed te maken. Ging ik lezen, las ik, heb ik gelezen. Ik las Madeleine in minder dan een halve week uit. En nee, overdreven dik is het boek met zijn (haar?) 253 pagina’s niet nee maar voor mijn doen is dat toch heel erg snel. Eerstens omdat ik altijd mimimaal vijftig boeken tegelijk lees (ofnee niet tegelijk nee maar door elkaar) en twedens omdat ik post moet bezorgen, en koken, en afwassen, en de plee kuisen, en vegen, en mijn kinderen naar school brengen, en voor ze zorgen, en met ze spelen, en ik moet mjoeziek luisteren, zo ongelooflijk veel mjoeziek moet ik luisteren, en daar woordjes over zeggen, hier, daar, op een andere site, en peinzen moet ik, en triest zijn moet ik, en in bad liggen moet ik, en zwijgend in mijn koffie kijken moet ik, wie heeft er tijd om boeken te lezen?, in minder dan een halve week dan nog?

Madeleine léést. Madeleine leest prettig. Ik ken maar weinig boeken die ik met zoveel plezier, zoveel zin, zoveel gedrevenheid heb gelezen als Madeleine. Legde ik het neer, om een van de hoger genoemde dingen te gaan doen bijvoorbeeld, wilde ik het alweer oppakken. Madeleine is (voor het grootste gedeelte althans, maar daar kom ik straks nog over te spreken) warm, fijn, grappig, lieflijk, aangenaam en voelgoed. En dat voor een boek dat zich afspeelt tegen een achtergrond van armoede, mishandeling, verwaarlozing, ziekte, dood, misdaad, alcoholisme, ontrouw, aftakeling, agressie, onnozelheid en algehele gekte. Hoe? Hoe hebben ze’m dat gelapt, die Droog en die Van Dievel om van zulke ellende een boek te smeden dat voor het grootste gedeelte een warm en zacht bedje is waar je maar in wilt blijven liggen en liggen en liggen?

Hoe? Ik ga u zeggen hoe.

Er is inhoud. En er is hoe je die inhoud overbrengt.

Inhoudelijk vertelt Madeleine het weinig boeiende verhaal van de uit een laag milieu afkomstige Madeleine Verboven, een vroegtijdige schoolverlaatster die na de nodige uitzichtloze baantjes terecht is gekomen bij het belachelijk rijke stel Jacques en Elfride waar ze in eerste instantie schoonmaakster is maar het al vrij snel tot een soort van life coach schopt – hetwelk in praktijk betekent dat ze goed betaald wordt om naar haar “werkgevers” te luisteren, waar nodig wat adviezen te geven en vooral de rol te hebben van een gezinslid en dus erbij te zijn op hun exorbitante uitjes en dito etentjes. Klinkt als het scenario voor een hollywoodiaanse vrouwenfilm of het gegeven van een nieuwe serie op NET5 en niet als een boek dat mij voor enkele dagen stevig in zijn ban houden wist.

Dus nogmaals. Hoe?

Voorwaar. Ik zeg u. Er is inhoud. En er is hoe je die inhoud overbrengt.

Dat Van Dievel me kan laten vreten wat ik nooit dacht te vreten, bewees hij met De onderpastoor reeds (al heb ik dat dan ook niet helemaal opgegeten) want intriges in een parochie rondom een veel te progressieve onderpastoor klonk ook al niet als een gegeven dat mij meteen deed opveren uit mijn zetel en dat het “waargebeurd” is, hielp evenmin mee. Toch las ik er graag in totdat die boekenlawine De onderpastoor bedolf. Dat had iets te maken met die volkstaal, meende ik indertijd te detecteren.

Wel. Volkstaal is er in Madeleine genoeg. Het is in plat Vlaams geschreven. Dat is het eerste wat er zo aantrekkelijk aan is. Ik vind dat Vlaams zo prachtig. Zoveel prachtiger dat Nederlands. Zoveel prachtiger ook dan Engels (naar mijn weten werd Louis Paul Boons De kapellekensbaan in het Engels vertaald als Chapel Road maar zeg nu zelf: dat is toch niet hetzelfde? De kapellekensbaan behoort tot de mooiste boeken die ik ken maar een boek dat Chapel Road heet zou ik nooit willen lezen). Wel, aan Madeleine kon ik mij goed laven wat dat Vlaams betreft. Ik heb aardig wat boeken in mijn kast staan waarin Belgische schrijvers het Vlaams niet schuwen, en dan heb ik ook nog -in een andere kast- vele cd’s in één of ander Vlaams dialect. Ik ben er dus niet direct onbekend mee, is wat ik zeggen wil, maar in Madeleine kwamen toch nog wel wat Vlaamse woorden voor die mij (ho, daar had ik bijna gezegd: zelfs mij) niets zeiden. En die ik niet heb opgezocht natuurlijk, omdat in de context meestal wel duidelijk was wat het zeggen wou en zo niet – des te beter. Soms zijn die Vlaamse woordbouwsels zo ongekend geniaal dat je het niet moet willen verpesten door er zoon saai afgezaagd neerlands ekwievalent aan te hangen.

Maar niet aan het Vlaams alleen dankt Madeleine zijn (haar?) lezenswaardigheid. Ikfiguur Madeleine Verboven vertelt haar aan u! Ja. U! De lezer! Ze richt zich tot u, ze praat tegen u. Dat werkt altijd goed he, de lezer direct aanspreken. Doet u voelen alsof u één bent met het boek. Een van de polen die de vertelling in evenwicht houden. De vertelling kan niet zonder verteller, maar ook niet zonder toehoorder. En bladzij na bladzij blijven Droog en Van Dievel de lezer erbij slepen, hem onderdompelend in de zalige waan dat hij in Madeleine volwaardig gesprekspartner is. Een enkele keer drijven ze de illuzie te ver, bijvoorbeeld als Madeleine zogenaamd reageert op iets dat de lezer gezegd zou hebben. Dan wordt het een beetje potsierlijk en op de verkeerde manier lachwekkend. Maar int algemeen slaagt het schrijversduo er griezelig goed in een sfeer te creëren alsof ze daar zit, Madeleine. Bij u thuis. Op de bank. Misschien is ze je poets- of buurvrouw. Misschien is ze een vriendin. Misschien is ze iemand die je vroeger gekend hebt en die je net weer tegenkwam bij de Albert Heijn. Nu zit ze op de bank, jullie drinken koffie en later uiteraard port of wijn, en Madeleine vertelt. En blijft vertellen. Omdat jouw bank zo lekker zit, jouw koffie zo goed smaakt en er geen betere oren zijn dan de jouwe om dit aan te horen.

Louis van Dievel & Britt Droog Madeleine Recensie

Een laatste verteltechniek die voor zoveel vaart zorgt, houdt allicht verband met de oorspronkelijke verschijningswijze van Madeleine. Het was in eerste instansie een feuilleton op internet. Waar op het internet dat weet ik niet; gewoon: “op internet” zeggen ze (heb je wel goed gekeken? óp het internet hè. niet erachter of eronder). Madeleine praat niet vanuit het eitje. Loopt op de zaken vooruit, herneemt eens iets, belooft er later op terug te komen. Veel episodes uit haar leven komt de lezer niet in één keer aan de weet. Het is een gekende truuk, het is misschien een beetje een flauwe truuk maar het is er wel één die er in slaagt de aandacht bij het boek te houden. Want hoe zit dat nou presies, en hoe gaat het verder, en hoe is het zo gekomen? Dat gaat dan ongeveer zo:

“Heb ik al gezegd dat ik afkomstig ben van Okselaar, gelijk okselhaar maar dan zonder h? Grapje! Zijt ge daar al eens geweest? Ik denk het niet. Ge moet het al weten liggen. Als ge in Veerle de baan naar Diest neemt, passeert ge aan uw rechterhand dancing Heideroosje. Dat is in de streek een bekend etablissement. Daar heb ik mij door de Ronny laten doen. Och, ik wil eigenlijk niks over de Ronny zeggen. Later misschien. Ge rijdt voorbij dancing Heideroosje, altijd maar rechtdoor, en als ge coiffeur Mario ziet, of het Dierenparadijs, dan zijt ge in Okselaar. Er is niks te zien. Mijn straat zijt ge voorbij voordat ge het weet. De Molenvijver. Op de hoek van de grote baan en café Den Oxo neemt ge de Tessenderlobaan. Een dikke kilometer rechtdoor blijven rijden, en dan rechtsaf. Daar heb ik dus altijd gewoond. Of bijna altijd, want toen ik nog met de Ronny getrouwd was…

Ik ging over de Ronny zwijgen.”

Niet ongeveer zo. Presies zo. Dat vertrouwelijke taaltje, dat direkte spreken, die licht chaotiese verteltrant die maakt dat Madeleine zich gemakkelijk verliest in zijsporen, en in zijsporen van zijsporen… – dat dus. Dat maakt dat het me zo fijn was, daar in dat eerste deel. Dat ik het zo graag las. En ook dat ik Madeleine me zo sympathiek werd. Ik heb dat niet zo snel bij romanpersonages. Meestal blijven die van papier. Daar. In dat boek. Maar ik liet me met graagte zo schandelijk manipuleren door Droog en Van Dievel dat Madeleine vlees werd, bloed werd, persoon werd. Die ik liefhad. Ofnee, laat ik niet overdrijven. Die ik graag mocht toch. Dat wel.

Maar dan. Met Madeleine is het niet gedaan na pagina 165. Na deel één komt deel twee. Ja. Deel twee heeft anders dan deel één een titel. Madeleine in quarantaine zo luidt die titel. En mijn gevoelens zijn gemengd. Zeer. De -nogal afgezaagde- anticlimax in hoofdstuk 27, naar ik aanneem oorspronkelijk bedoeld als einde, is flauw, gemakzuchtig en laf en in zijn halfhartigheid nogal lauwtjens ook. Het slaat bijna al het voorgaande aan diggelen. Dat kan goed zijn, een bloedmooi stijlmiddel kan dat zijn. Hier echter leek het me niet op zijn plaats. Al goed dus dat het niet het definitieve einde geworden is. Maarja. Wil ik die Madeleine die me vlees geworden was die me bloed geworden was die me sympathiek geworden was wel terugvinden in de hoek der coronafascisten? Of, mocht u dat laatste woord te zwaar vinden: in de hoek van diegenen die zonder enige vorm van protest of kritiek en met hangend hoofd gedwee al hun burgerrechten zijn gaan inleveren bij de alleenheersers die vandaag overheen bijkans heel de wereld de dienst zijn gaan uitmaken. De makke schapen die zich met angst als eeuwige raadgever bijeen hebben laten drijven achter dat hek dat nu en voor altijd hun leefruimte geworden is om van daaruit boos te blaten naar de zwarte schapen die hun vrijheid te lief hadden om alles voor zoete koek te slikken en de euvele moed aan de dag leggen om gewoon door te blijven lopen. Dan misschien toch liever dat zwakke einde en wél gedaan na pagina 165.

En het gaat al vrij rap mis. Dat plaatje bij deel twee, onder die dubieuze titel. De Madeleine van de voorkant maar dan gekneveld met zo’n achterlijke mondkap die niet werkt (& sterker: eerder nog ziek maakt) maar die toch om één of andere rare reden verplicht is geworden (ook hier in dit land, waar nog niet zo gek lang geleden zo’n hetze was tegen “gelaatsbedekkende kledij”). Of dat ten geleide op pagina 169 dat zegt dat “dit boek [eigenlijk] in de herfst van 2020 [had] moeten verschijnen”, maar “[c]orona heeft er anders over beslist”. Feitelijk is het niet corona die zulks beslist, maar de overtrokken coronamaatregelen die maken dat veel anders is gelopen dan gepland. Maar dat is het ergste niet; corona als grote schuldige aanwijzen (en niet de beleidsmakers) is gangbaar geworden in het dagelijks taalgebruik en ik corrigeer mensen er al niet meer op. Alleen bij mijn zoon van zeven en mijn dochter van zes probeer ik het verschil tussen die twee helder te houden. Erger nog is dat het tot op het bot uitgekauwde “ieder nadeel heb zijn voordeel” er maar weer eens bijgehaald wordt, een kliesjee dat ik werkelijk waar niet meer wil horen. Voor zo lang als ik leef niet. En dan die wijd en zijd al te vergoddelijkte Cruijf ook nog een “voetbalfilosoof” noemen (filosoof mun voeten ja). Van dat warm gevoel dat deel één me gaf schoot al bijna niks meer over voor ik een letter in deel twee gelezen had.

En verdorie, al in hoofdstuk 1 van deel 2 toont Madeleine zich het braafste meisje van de klas door als enige niet naar de “lockdownparty” te gaan die op vrijdagavond zou gehouden worden in haar stamkaffee Den Oxo, “vóór alle cafés in het land dicht moesten”. En achteraf prijst ze zich daar gelukkig om, want: “Op maandag lieten al drie feestvierders op Facebook weten dat ze zich maar raar voelden. Op dinsdag lag er al een in het ziekenhuis van Diest. Op de spoed. De Stef. En het was niet voor een snotvalling. Op woensdag begonnen ze op Facebook op Danny van Den Oxo te schelden, dat het allemaal zijn schuld was.” Wat me een tikje aangedikt lijkt, aangezien de incubatietijd van corona volgens mij minimaal vijf dagen is. Als het gaat om ongefundeerde verspreiding van coronahysterie doen al onze overheden al genoeg hun best, laat dat asjeblieft wegblijven uit de schone kunsten. Mijn ergernis is gewekt. Goed. En het einde is al in zicht. Gaat dat nog goedkomen of ga ik op de valreep toch nog een slechte smaak in mijn mond overhouden aan Madeleine?

Het komt goed. Of het komt niet goed. Of een beetje goed. Ik weet het niet. Hoewel corona gelukkig geen hoofdrol opeist in het twede deel, zijn er toch nog wel wat passages, zinnen en opmerkingen die ik liever niet had gelezen. Ik ga die niet allemaal opsommen. Hou het erop dat Madeleine op het einde voor mij niet meer dat heerlijke mens is dat ik in deel één had kennen geleerd.

Al komt dat ook door andere zaken. Het fortuin is haar in deel twee een stuk minder gunstig gezind dan in deel één. Die opmerking is trouwens feitelijk van toepassing op alle verhaalfiguren.

En nu ik u toch in die hoek heb. Het hoofdstuk 9 dat op bladzijde 217 begint is nu het werkelijke slot en van een anticlimax is zeer zeker geen sprake meer. Eerder het tegenovergestelde, hoe dat te noemen? Een superclimax ofzo. Een explosie van gebeurtenissen, de een al theatraler dan de ander. En iedereen die in deel één voorkwam, speelt er een rol(letje) in. Zo vet, zo overdreven, en zo’n krankjorume samenloop van omstandigheden dat het bijna slapstick wordt. Dramatische slapstick, bestaat dat al?

Maar de laatste tien zinnen van de allerlaatste bladzijde ontroeren me buitenmate. Een tranentrekkerige ontroering, een ontroering “ondanks mijzelf”; hoe ik hier tot tranen toe geslagen word daar is Disney niks bij. Maar goed, het effect is hetzelfde: ik sluit het boek met een ferme krop in mijn keel en kippenvel overheen heel mijn lijf. En met het gevoel dat ik eigenlijk twee boeken gelezen heb.

Deel 1 was gelijk ik zei luchtig, lieflijk, komisch, aandoenlijk. Hartverwarmend, zou ik bijna zeggen als ik van dat woord geen slappe knieën kreeg.

Deel 2 is hard, rauw, grimmig, dramatisch, sensationeel en troosteloos. Dus. Wel. Ja. Nee. Hmm. Ik weet nog steeds niet of dat twede deel schrijven wel zo’n goed idee was van Droog en Van Dievel. Je kunt in ieder geval zeggen dat je nu twee boeken krijgt. Voor de prijs van één. Dat moet ons Hollanders toch in ieder geval aanspreken, hè.

Madeleine

  • Schrijvers: Louis van Dievel, Britt Droog (België)
  • Soort boek: romanfeuilleton, Vlaamse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Vrijdag
  • Verschijnt: 24 februari 2021
  • Omvang: 168 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol 

Flaptekst van de feuilletonroman van Louis van Dievel en Britt Droog

Maak kennis met Mrs Madeleine Verboven: een veertiger met wat overgewicht en een rokershoestje, kuisvrouw van beroep maar niet uit roeping. Afkomstig uit Okselaar, zoals okselhaar maar dan zonder h. Veel te jong getrouwd, moeder van een kind dat inmiddels volwassen is en in ‘den bak’ zit. Tegenwoordig een hobbelig liefdesleven en een hondje dat Angèleke heet. Streetwise, met een korst op haar ziel. Leep, maar niet slecht van inborst. Marginaal? Misschien. Maar daar wordt aan gewerkt. Want bij Elfride en Jacques thuis heeft Madeleine het eindelijk getroffen, méér dan getroffen. Bij deze welstellende lieden heeft ze het min of meer tot een soort van gezinslid geschopt. Wat tal van opportuniteiten biedt, om dat modewoord eens te gebruiken.

Bijpassende boeken en informatie

Dimitri Verhulst – In weerwil van de woorden

Dimitri Verhulst In weerwil van de woorden recensie en informatie over de inhoud van deze Vlaamse novelle. Op 18 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Pluim het nieuwe boek van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst.

Dimitri Verhulst In weerwil van de woorden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de novelle In weerwil van de woorden. Het boek is geschreven door Dimitri Verhulst. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe novelle van de Belgische schrijver Dimitri Verhulst.

Dimitri Verhulst In weerwil van de woorden Recensie

In weerwil van de woorden

  • Schrijfster: Dimitri Verhulst (België)
  • Soort boek: Vlaamse novelle
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 18 februari 2021
  • Omvang: 60 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Dimitri Verhulst te gast im tv-programma de Vooravond

Op maandag 22 februari 2021 is Dimitri Verhuist te gast in het tv-programma De Vooravond om te vertellen over zijn nieuwe boek.

Flaptekst van het nieuwe boek van Dimitri Verhulst

Iedereen met een fobie voor de brievenbus, iedereen die zijn enveloppen dagenlang ongeopend op tafel laat liggen tot hij moedig genoeg is om ze open te maken, zal zich herkennen in Pol Verholst. Hoewel hij de zoon is van een postbode, en een groot liefhebber van de woorden, is zijn angst voor de post zo groot dat hij willens nillens zijn naam schonk aan een ziekte waar zovelen aan lijden. De angst voor post, oftewel: de Ziekte van Verholst. Een ziekte die een heel leven kan ruïneren, en waarbij vergeleken de angst voor spinnen of iets als hoogtevrees werkelijk niets meer voorstelt.

Bijpassende boeken en informatie

Leen Huet – Oud papier

Leen Huet Oud papier recensie en informatie van deze bijzondere essaybundel uit 1998. Op 16 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Davidsfonds de heruitgave van de bundel met essays uit 1998 van de Vlaamse schrijfster, kunsthistorica en filosofe Leen Huet.

Leen Huet Oud papier recensie en informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de essaybundel Oud papier. Het boek is geschreven door Leen Huet. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de heruitgave van deze bundel met essays van Leen Huet die voor het eerst verscheen in 1998.

Zelden is op zo’n begeesterende manier over de liefde voor het ondergesneeuwde of vergeten boek geschreven als in de klassiek geworden essaybundel Oud papier (1998) van de Vlaamse schrijfster, kunsthistorica en filosofe Leen Huet. In tweedehandsboekhandels en antiquariaten laat ze zich leiden door het toeval, wat haar onder anderen bij François-René de Chateaubriand, Marie Bashkirtseff, Sarah Bernhardt, Georges Eekhoud, Marie Gevers, Selma Lagerlöf en Gustave Van de Woestyne brengt. Met gretigheid, enthousiasme en esprit brengt Huet verslag uit van haar bevindingen

Oud papier

  • Schrijfster: Leen Huet (België)
  • Soort boek: essays, non-fictie
  • Eerste druk: 1998
  • Uitgever heruitgave: Davidsfonds
  • Verschijnt: 16 februari 2021
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: Paperback 

Flaptekst van het boek met essays over vergeten boeken van Leen Huet

Zelden is op zo’n begeesterende manier over de liefde voor het ondergesneeuwde of vergeten boek geschreven als in de klassiek geworden essaybundel Oud papier (1998) van de Vlaamse schrijfster, kunsthistorica en filosofe Leen Huet.

In tweedehandsboekhandels en antiquariaten laat ze zich leiden door het toeval, wat haar onder anderen bij François-René de Chateaubriand, Marie Bashkirtseff, Sarah Bernhardt, Georges Eekhoud, Marie Gevers, Selma Lagerlöf en Gustave Van de Woestyne brengt. Met gretigheid, enthousiasme en esprit brengt Huet verslag uit van haar bevindingen.

Bijpassende boeken en informatie