Tagarchief: Atlas Contact

Sigrid Nunez – De vriend Recensie ∗∗∗∗

Sigrid Nunez De vriend recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman. Op 5 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman De vriend van de Amerikaanse schrijfster Sigrid Nunez.

Sigrid Nunez De vriend Recensie

Cambodjaanse vrouwen, die blind zijn geworden door getuige te zijn van alle wreedheden door de Rode Khmer gepleegd. Allen vluchteling, vier jaar achtereen huilen had hen hun gezichtsvermogen ontnomen. Zo begint deze roman van Sigrid Nunez. Dit vertelde de beste vriend van de schrijfster (een van de hoofdpersonen in deze roman) tijdens hun laatste gesprek, want de vriend, ook schrijver pleegt zelfmoord. Zij is verbijsterd. Geen aanwijzingen, geen briefje.

Zij leerde hem kennen tijdens zijn colleges, hartenbreker als hij was, was ook zij gevallen voor zijn charme, innemendheid, zoals veel van zijn studentes. In die tijd stak er nog geen probleem in avances tussen docenten en studentes. Hij en zij voeren daar pittige gesprekken over.

Maar ook over, wat is literatuur? En hoe de intensiteit van zijn liefdesleven onmisbaar was voor zijn werk.  Met drie vrouwen achtereen getrouwd en intussen een actief liefdesleven met jonge cursisten. Zij was bekend bij zijn vrouwen. En nu is hij dood. Echtgenote drie komt haar vragen of zij voor zijn hond wil zorgen. Een Deense dog, zo groot en zwaar als een mens. Hij heeft haar genoemd als het ging over het lot van de hond na zijn dood. Zij woont piepklein in een flatje in New York, huisdieren ten strengste verboden.

Sigrid Nunez De vriend Recensie001Boek-Bestellen

Ja, zij neemt Apollo in huis. De hond is de enige “persoon” in deze roman die een naam heeft. Intussen mijmerend, rouwend, hallucinerend over de dood, de dode vriend, veel grote schrijvers en films citerend over de liefde en de dood. Zoals, Brieven aan een jonge dichter van Rilke. Zij leest voor aan Apollo en merkt dat hij daar rustig van wordt.” Hoed je voor ironie, negeer kritiek, kijk naar wat eenvoudig is, bestudeer de kleine, nederige dingen van de wereld, doe wat moeilijk is, juist omdat het moeilijk is, ga niet op zoek naar antwoorden maar omarm de vragen, ren niet weg voor verdriet of somberheid, want misschien zijn dat precies de omstandigheden die vereist zijn voor jouw werk. Heb de eenzaamheid lief, heb boven alles de eenzaamheid lief” Zij kent Rilkes raadgevingen uit haar hoofd. Over de liefde zegt Rilke; dit zijn twee eenzaamheden die elkaar beschermen, begrenzen en begroeten. Later vraagt zij zich af of Apollo en zij dat niet zijn.

Al mijmerend over literatuur, schrijvers, het vak dat zij doceert merkt zij dat er veel verandert is. Haar leerlingen opdrachten geven over hun eerste seksuele ervaringen bijvoorbeeld kan niet meer. De leerlingen raken uit hun doen. Voor je het weet lig je eruit als docent. De preutsheid slaat toe. Hij, de dode, wilde ook geen les meer geven. Te veel op eieren lopen, geen zieltogende, maatschappijkritische verhalen meer, teveel oppervlakkigheid, te weinig inhoudelijk met betrekking tot de Grote Schrijvers.  Te veel //Me-Too? Leidde dit tot zijn dood?

Prachtige roman over het verscheurende verdriet dat rouwen nu eenmaal is

Het leven van de vrouw gaat door. Zij leest alles wat los en vast zit over zelfmoord, gaat naar haar werk, mag intussen toch in de flat blijven met Apollo. Gelukkig maar, want die twee hebben een mooie relatie samen en is zij nooit zijn teefje geworden.

Nunez schreef een prachtige roman over het verscheurende verdriet dat rouwen nu eenmaal is. De ik-figuur in deze roman zoekt in alle hoeken en gaten naar houvast voor haar innerlijke zielenroerselen en al schrijvend ontstaat een een ode aan de dood, aan de rouw, aan verbondenheid en vriendschap, en aan de literatuur. Ik heb er ernstig van genoten. De vriend is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

De vriend

  • Schrijfster: Sigrid Nunez (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman, psychologische roman
  • Origineel: The Friend (2018)
  • Nederlandse vertaling: Maaike Bijnsdorp, Lucie Schaap
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 5 september 2019
  • Omvang: 232 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Winnaar National Book Award
  • Waardering boek: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Bijpassende Boeken en Informatie

Natascha Wodin – Ergens in dit duister

Natascha Wodin Ergens in dit duister recensie en informatie over de inhoud van deze Duitse roman. Op 15 januari 2020 verscheen bij Uitgever Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Irgendwo in diesen Dunkel de roman van de Duitse schrijfster Natascha Wodin.

Natascha Wodin Ergens in dit duister Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Ergens in dit duister, de roman van de schrijfster Natascha Wodin. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Duitse schrijfster Natascha Wodin.

Natascha Wodin Ergens in dit duister Recensie001Boek-Bestellen

Ergens in dit duister

  • Schrijfster: Natascha Wodin (Duitsland)
  • Soort boek: Duitse roman
  • Origineel: Irgendwo in diesen Dunkel (2018)
  • Nederlandse vertaling: Anne Folkertsma
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschenen: 15 januari 2020
  • Omvang: 223 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek 

Flaptekst van de nieuwe roman van Natascha Wodin

Ergens in dit duister van Natascha Wodin is het huiveringwekkende vervolg op “Ze kwam uit Marioepol’, het hartverscheurende boek over Wodins moeder. “Ik was tien jaar oud toen mijn moeder zich in oktober 1956 in de Regnitz verdronk. Op dat moment was mijn vader niet thuis. Minstens twee weken lang lag het lijk van zijn jonge vrouw in een koelcel, terwijl er vergeefs naar hem werd gezocht.” Hij duikt ten slotte op.

Voor het jonge meisje Natascha blijkt de terugkomst van haar Russische vader geen troost, maar het begin van een ijzingwekkende dwaaltocht door het naoorlogse Duitsland. Een treurige jeugd, alleen draaglijk omdat de oudere Natascha er met enige humor over kan schrijven. En al die tijd zwijgt haar vader, Duits leert hij niet, contact met haar wil hij amper – en nooit, nooit spreekt hij over wat hij onder de terreur van Stalin, onder de nazi’s, in het Duitse vluchtelingenkamp heeft moeten meemaken. De dood van haar vader is voor Wodin de aanleiding om het verhaal over hem te schrijven.

Bijpassende Boeken en Informatie

Barwolt Ebbinge – Rottumerplaat

Barwolt Ebbinge Rottumerplaat recensie en informatie over de inhoud van het boek over het Waddeneiland. Op 10 januari 2020 verschijnt bij Uitgever Atlas Contact het boek over Rottumerplaat van Barwolt Ebbinge.

Barwolt Ebbinge Rottumerplaat Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het boek over Rottumerplaat van  schrijver en voormalig boswachter van het eiland, Barwolt Ebbinge. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek Rottumerplaat.

Barwolt Ebbinge Rottumerplaat Recensie

Rottumerplaat

Verboden eiland in de Waddenzee

  • Schrijver: Barwolt Ebbinge (Nederland)
  • Soort boek: eilandboek, natuurboek
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 10 januari 2020
  • Omvang; 192 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van het boek over Rottumerplaat

Hoewel Rottumerplaat niet in het beroemde ezelsbruggetje TVTAS voorkomt, is ‘Plaat’, zoals het eiland ook wel liefkozend genoemd wordt, voor velen geen onbekend stukje Nederland. In de jaren zeventig van de vorige eeuw zaten Godfried Bomans en Jan Wolkers er een poos; de een tot z’n afgrijzen, de ander kon z’n geluk niet op. En voor veel natuurliefhebbers is Rottumerplaat een verboden vogelparadijs: niemand mag er komen, behalve een handvol, door Staatsbosbeheer aangestelde vogelwachters.

Barwolt Ebbinge was een van die vogelwachters. Samen met zijn vrouw Doortje verbleef hij regelmatig, weken achtereen, op Rottumerplaat om wintergasten, doortrekkers en broedvogels te tellen. In Rottumerplaat beschrijft hij zijn bezoeken aan dit natuurreservaat zo nauwgezet en levendig, dat er voor zijn lezers een groot verlangen in vervulling lijkt te gaan: het is alsof je eindelijk zélf voet mag zetten op dit verboden eiland.

Bijpassende Boeken en Informatie

Barwolt Ebbinge - De rotgansBarwold Ebbinge – De rotgans
vogelboek
Uitgever: Atlas Contact
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
Inhoud boek: Al eeuwenlang trekt de rotgans in de herfst naar West-Europa en voedt zich langs de kust met zeegrassen en wieren. In het voorjaar komt ze ‘aan land’ in het Waddengebied om zich op de kwelders rond te eten. Vervolgens vliegt ze naar Siberië om te broeden. In de jaren dertig is er ineens een mysterieuze afname van de aantallen, die in de jaren zestig een dieptepunt bereikt. Tien jaar later treedt er een onverwacht herstel op en begint ze ook ’s winters grasland en wintergraan te begrazen…lees verder >

Jhumpa Lahiri – Waar ik nu ben ∗∗∗∗∗

Jhumpa Lahiri Waar ik nu ben recensie en informatie nieuwe roman. In augustus 2019 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van de roman Dove mi trovo van Jhumpa Lahiri.

Jhumpa Lahiri Waar ik nu ben Recensie en Informatie

Lahiri schetst in kleine dagelijkse portretten het leven van een alleenstaande vrouw van in de veertig, ergens in Italië. Portretjes geschetst op basis de dagelijkse rituelen van deze, niet bij naam genoemde hoofdpersoon uit deze roman. Beetje bij beetje leer je haar kennen, deze docente aan de universiteit in de niet genoemde stad waar zij werkt en woont. De lezer leert haar kennen, de schrijfster kent haar door en door, de vrouw, de hoofdpersoon, is eerder een toeschouwer in haar eigen leven dan dat zij eraan meedoet.

Waar is dat voor nodig? Wat heeft het leven haar gebracht dat het niet mogelijk lijkt aanwezig te zijn in haar eigen leven? Het niet veel voorstellende huwelijk van haar ouders? Het onveilige nest?

Fascinerende portretten van het dagelijks leven van een veertigjarige vrouw

Bij de therapeut vertelt ze over dit gezin ”De tirades van mijn moeder, schrikbarende momenten waaraan mijn moeder zelf niet de minste herinnering heeft. Hoe en hoe vaak zij mij neersabelde, de vroeggestorven vader, die ik kwijtraakte toen ik bijna vijftien was,” Bij elke sessie moest zij iets positiefs vertellen. Helaas bood haar kindertijd weinig inspiratie.

Het leven van deze vrouw is absoluut niet leeg, haar sociale netwerk niet echt beperkt. Zo gaat het over een vriendin waarvoor zij soms de therapeute kan zijn, over een etentje met vrienden, de verplichte bezoekjes aan haar moeder, de dochter van een bevriend stel, het bezoek van een uit een ver vervlogen tijd. Maar het lijken vooral de ingesleten gewoontes van het dagelijks leven, de rituelen, die garanties blijven geven het “echte, diepe leven” op afstand te houden. De gang naar de kantoorboekhandel waar elk jaar weer dezelfde agenda wordt gekocht. Twee maal per week naar het zwembad om dezelfde baantjes te trekken. Het regelmatige bezoek aan het uitgestorven museum bij haar in de buurt. En altijd maar die observaties. De mensen op straat, bij het stoplicht, in het zwembad, in de wachtkamer bij de huisarts, haar fantasieën daarbij.

Jhumpa Lahiri Waar ik nu ben Recensie

Natuurlijk is er de liefde, de man van een vriendin, die eigenlijk best haar man had kunnen zijn? Zij kijkt uit naar de spontane ontmoetingen met hem in de supermarkt. En soms op afspraak een kopje koffie. Kiest zij bewust voor het leven zonder vast partner?

Dan het besluit een poos weg te gaan. Een studiebeurs gewonnen voor een land waar zij nog nooit is geweest. Dan verandert er iets, “ Vandaag sta ik niet op bij het ontwaken, ik ga niet naar de badkamer om op de weegschaal te gaan staan en ook niet naar de keuken om een glas lauw water te drinken. Vandaag begroet de stad mij niet, ze steunt mij niet, misschien weet ze dat ik er binnenkort vandoor ga”. Blijkbaar is er iets wat haar nu drijft naast haar vertrouwde leven te gaan staan. Maar voordat zij kan vertrekken moet haar huis spic-en-span worden gereinigd, zodat haar huurders geen onvertogen spoor van haar zullen waarnemen. Nu zij op het punt van vertrekken staat wil zij dat er geen enkel deeltje van haar achterblijft.

Hoe diep een mens durft te gaan om zich aan het eigen leven te spiegelen?

Bij het lezen van deze roman van Jhhumpa Lahiri raakte ik in verwarring, over dichtbij en veraf, over verbinden en net niet kunnen of willen verbinden, over hoe diep een mens durft te gaan om zich aan het eigen leven te spiegelen. Een boekje voor naast je bed, en dan na het lezen van één miniatuurtje, het bestuderen van één portretje, al mijmerend al dan niet de slaap te vatten. Waar ik nu ben is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Waar ik nu ben

  • Schrijfster: Jhumpa Lahiri (Verenigde Staten)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Origineel: Dove mi trovo (2018)
  • Nederlandse vertaling: Manon Smits
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: augustus 2019
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de roman Waar ik nu ben

Een niet bij naam genoemde vrouw loopt door een niet bij naam genoemde Italiaanse stad terwijl ze haar zelfgekozen eenzaamheid overpeinst. Ze voert haar dagelijkse bezigheden uit, en ondertussen observeert ze haar omgeving met behendigheid en elegantie. Ze ontmoet oude bekenden en ex-minnaars. Af en toe komt ze een vriend tegen op straat, de man van haar vriendin, en dan denkt ze bitterzoet, maar berustend, aan wat had kunnen zijn.

Waar ik nu ben volgt deze soevereine vrouw door de seizoenen.
Elk seizoen geeft ze meer prijs van wie ze is, waar ze vandaan is gekomen, waar ze echt naar verlangt. Ondertussen denkt ze na over wat je nou echt over iemand kunt weten – zelfs over jezelf. Deze scherpzinnige en levendige roman is een eerbetoon aan de kleine wonderen van het dagelijks leven. Een verhandeling over wat het leven van een eigentijdse, vrijgevochten vrouw inhoudt, geschreven door een van de meest unieke stemmen in de hedendaagse literatuur.

Bijpassende Boeken en Informatie

Petina Gappah – Vanuit het duister stralend licht

Petina Gappah Vanuit het duister stralend licht recensie waardering en informatie over deze roman. Op 7 januari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de roman van de Zimbabwaanse schrijfster Petina Gappah.

Petina Gappah Vanuit het duister stralend licht Recensie en Informatie

Nadat de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de Petina Gappah Vanuit het duister stralend licht recensie en waardering lezen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van deze historische roman Vanuit het duister stralend licht lezen van de Zimbawaanse schrijfster Petina Gappah.

Petina Gappah Vanuit het duister stralend licht Recensie001Boek-Bestellen

Vanuit het duister stralend licht

  • Schrijfster: Petina Gappah (Zimbabwe)
  • Soort boek: historische roman
  • Origineel: Out of Darkness, Shining Light
  • Nederlandse vertaling: Arjaan en Thijs van Nimwegen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 7 januari 2020
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de roman uit Zimbabwe

In 1871 overlijdt de Schotse missionaris en ontdekkingsreiziger dr. David Livingstone in een gehucht in West-Afrika. Zijn rouwende bedienden besluiten het ontzielde lichaam naar de dichtstbijzijnde havenstad te vervoeren, waar ze het aan de koloniale machthebber zullen overdragen voor een waardige begrafenis in Livingstones thuisland. De tocht van meer dan 1000 mijl leggen ze lopend af, de stoffelijke resten op hun schouders.

Het waargebeurde verhaal achter de staatsbegrafenis van Livingstone in Westminster Abbey heeft Petina Gappah al haar hele leven gefascineerd. In Vanuit het duister stralend licht geeft ze een stem aan de naamloze Indiase, Afrikaanse en Arabische dragers, koks, scouts en andere bedienden. Vanuit de perspectieven van de mondige kok-kin Halima en de fervent christelijke secretaris Jacob vertelt Gappah over de heldenmoed van de groep en de ontberingen die de groep geleden heeft uit liefde voor de gestorven Livingstone. Maar ook over de intriges waaraan de hele onderneming bijna ten onder gaat.

Bijpassende Boeken en Informatie

Namwali Serpell – De rook die dondert

Namwali Serpell De rook die dondert recensie en informatie over de inhoud van deze historische roman uit Zambia. Op 1 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas contact de roman van de Zambiaanse schrijfster Namwali Serpell.

Namwali Serpell De rook die dondert Recensie en Informatie

Als de redactie het boeken gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De rook die dondert van de Zambiaanse schrijfster Namwali Serpell. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Boverndien kun je op deze pagina informatie over de inhoud lezen over deze historische roman over Zambia van Namwali Serpell.

Namwali Serpell De rook die dondert Recensie Roman uit Zambia001Boek-Bestellen

De rook die dondert

  • Schrijfster: Namwali Serpell (Zambia)
  • Soort boek: historische roman, sociale roman
  • Origineel: The Old Drift (2019)
  • Verschijnt: 1 februari 2020
  • Omvang: 832 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de roman uit Zambia van Namwali Serpell

1904. Aan de oever van de Zambezirivier, op een paar kilometer van de majestueuze Victoriawatervallen, ligt een koloniale nederzetting waar een Engelse avonturier het per ongeluk aan de stok krijgt met een Italiaanse hotelier en een inheemse hulpkelner. De gevolgen van dit opstootje zullen als een vloek doorwerken op hun nageslacht, dat steeds verder naar elkaar toe wordt gedreven.

Het lot van drie families – een witte, een zwarte en een bruine – raakt gedurende drie generaties onlosmakelijk verbonden met de streek waar ze vandaan komen, en met het lot van Zambia. De rook die dondert is een speelse, geestige, betoverende roman van een ambitie en reikwijdte die zelden door een debutant wordt getoond.

Namwali Serpell Informatie

  • Geboren in 1980
  • Geboorterplaats: Lusaka, Zambia
  • Nationaliteit: Zambia, Verenigde Staten
  • Discipline: schrijfster, professor
  • Werk: romans, verhalen, essays
  • Boeken van Namali Serpell

Bijpassende Boeken en Informatie

Victor Vere – Ze komen terug

Victor Vere Ze komen terug recensie en informatie over inhoud van deze nieuwe roadnovel. Op 10 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact deze roman van de Nederlandse schrijver Victor Vere.

Victor Vere Ze komen terug Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Ze komen terug, ze komen terug, geschreven door Victor Vere. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud deze nieuwe roadnovel van Victor Vere.

Victor Vere Ze komen terug Recensie001Boek-Bestellen

Ze komen terug, ze komen terug

  • Schrijver: Victor Vere (Nederland)
  • Soort boek: roadnovel
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 10 februari 2020
  • Omvang: 200 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Victor Vere

Ze komen terug, ze komen terug van Victor Vere is een roman die je confronteert met een kwestie die zich onontkoombaar aan de mensheid opdringt. Daniël weet terdege dat zijn verre reizen naar Patagonië een vlucht zijn – en dat zijn fascinatie voor de condor te maken heeft met zijn verlangen ontstegen te zijn aan het dagelijkse leven. Als hij ziek wordt, moet hij voor een openhartoperatie halsoverkop terug naar Nederland. Krampachtig probeert hij zijn angsten te onderdrukken.

Eenmaal hersteld gaat hij weer naar de condors in de Andes. Meer dan vroeger ziet en ervaart hij hoe bedreigd die vogels zijn, hoe de hele natuur in gevaar is. Twee ingrijpende gebeurtenissen verzoenen hem ten slotte enigszins met zijn lot, en met dat van de natuur. Een Roadnovel en filosofische overpeinzing ineen.

Bijpassende Boeken en Informatie

Karel van Oosterom – Met een oranje das

Karel van Oosterom Met een oranje das recensie en informatie over een jaar in de Veiligheidsraad. Op 28 januari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact dit boek over de VN Veiligheidsraad van Karel van Oosterom.

Karel van Oosterom Met een oranje das Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Met een oranje das, een jaar in de Veiligheidsraad van Karel van Oosterom. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de dit boek over de VN Veiligheidsraad van Karel van Oosterom.

Karel van Oosterom Met een oranje das Recensie001Boek-Bestellen

Met een oranje das

Een jaar in de veiligheidsraad

  • Schrijver: Karel van Oosterom (Nederland)
  • Soort boek: non-fictie
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 28 januari 2020
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van het boek over de Veiligheidsraad

Een zetel in de Veiligheidsraad is een felbegeerde post. Vijf permanente en tien tijdelijke leden beslissen hier over oorlog en vrede, over hulp bij rampen en over het uitzenden van VN-troepen. Ambassadeur Karel van Oosterom, de permanente vertegenwoordiger van Nederland bij de VN, voert daarom een lange en intensieve lobby voor een tijdelijke zetel voor Nederland in de Veiligheidsraad.

Als het in 2018 eindelijk zover is, is dat het begin van een intensief jaar voor ambassadeur Van Oosterom en zijn team.
In Met een oranje das geeft Van Oosterom de lezer een intieme inkijk in de Veiligheidsraad. Hij laat zien hoe diplomaten internationale conflicten uitvechten zonder elkaar naar de keel te vliegen. En dat in een jaar vol hoogspanning in onder meer Syrië, Jemen, Iran en Noord-Korea en met kwesties als mh17 en de spionnenaffaire in Salisbury. Ook gaat hij uitgebreid in op het grote belang van de VN en wat het voor Nederland betekent dat het een jaar deel uitmaakte van de Veiligheidsraad.

Bijpassende Boeken en Informatie

A.H.J. Dautzenberg – Geestman

A.H.J. Dautzenberg Geestman recensie en informatie over de nieuwe roman. Op 15 november 2019 verscheen bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman van A.H.J. Dautzenberg. Op deze pagina kun je de recensie van Tim Donker lezen.

A.H.J. Dautzenberg Geestman Recensie van Tim Donker

Ja, van diene mens had ik nog nooit wat gelezen. Ik had al wel wat over hem gelezen. Her en der. Elders en hier. Ik weet het niet meer precies. Misschien op het vermaledijde Facebook, misschien ergens een recensie, misschien een terloopse opmerking van een essayist in een artikel over dit of over dat. De man, het is A.H.J. Dautzenberg die ik hier bedoel, schreef toch een niet heel mis oeuvre bij elkaar, waarin, naar het schijnt, menige literaire grens beslecht wordt, en ik lees veel, en ik lees voornamelijk daar waar de literaire grenzen beslecht worden, maar Dautzenberg, dus, die las ik vooralsnog nooit.

Maar wel over. Ja. Dat wel. Dat is altijd raar, niet? Als je een schrijver alleen maar van horen zeggen kent. Als je een vaag idee hebt van een reputatie. Als je weet dat iemand zo en zo zou moeten zijn, maar je kent hem nog niet van nabij. Als je alleen maar tweede hand hebt en dat je dan eindelijk zit, klaar voor de eerste hand. Met het boek. In je eerste hand. De rechter.

Van wat ik dacht te weten Dautzenberg vóór ik hem ooit las, maakte ik op dat hij lezers graag in verwarring brengt. Provacatief? Ja, doe maar provacatief dan. Binnen de literatuur de dingen overhoop schoppen. Zodat er niets meer recht staat. Zodat er niets meer van klopt, om te spreken met de titel van één van de allerbeste boeken ooit door een Rotterdammer geschreven.

Dit speelde me danig parten toen ik Geestman begon te lezen; al vanaf de allereerste pagina die ik las, speelde het me parten. Daar is een literator aan het woord. Maar hij bedient zich van een heel lelijk, vluchtig soort televisietaaltje elke literator onwaardig. Hij zegt dingen als “Laat ik deze vraag voorlopig parkeren”, “plan de campagne”, “Ik moet in mijn hoofd op zoek naar de knoppen waarmee ik…” of, het allervreselijkst misschien, “een confetti van lachend licht”. Dat past heel goed bij een presentator van Astro-TV maar niet bij iemand die de taal lief heeft – en dat laatste mag verwacht worden van een literator. Maar ja, Dautzenberg was een provacateur, toch? Ik moet hier iets achter vermoeden. Iets wordt hier belachelijk gemaakt, dat is zeker. Ah, de literatuur wordt “ontmaskerd” als borrelpraat? Of: de taal als manipulator? Hoe wij allen verworden zijn tot gerobotiseerde gebruikers van bol van de clichés staande prefab-taal? Alles is ijdelheid? Alles is gezwets? In een egalitaire samenleving bestaat alles naast elkaar en daarom bestaat niets meer echt? Wat Wil Dautzenberg Hier Zeggen? O, ik word hier voor een of andere lap gehouden, en de lap stinkt, en ik weet niet of ik ermee lachen moet of het anders gewoon maar ondergaan.

En als het dan echt begint, begint het met een afspraakje. Zo begint immers alles. Een man en een vrouw ontmoeten elkaar voor het eerst. De sociaal onhandige man had bedacht dat hij het liefste bij hem thuis zou afspreken, tussen zijn vertrouwde boeken, maar van zodra de vrouw binnenkomt weet hij dat het een slecht idee was. Alles gaat ongemakkelijk. De dingen die de vrouw zegt, ergeren hem. En zelf weet hij niks te zeggen. Onder het mom koffie te maken of koekjes te pakken, verdwijnt hij keer na keer in zijn keuken waar hij veel langer blijft dan strikt noodzakelijk is. De scéne is niet gespeend van humor, zij het een tamelijk cabaretesk soort humor. Of u dat als aanbeveling ziet of niet, is aan u. Ik ga u vertellen dat het niet perse als aanbeveling bedoeld is, want eigenlijk heb ik zeer weinig op met cabaret (en dan druk ik me zwak uit). Maar het staat elke cabaretliefhebber vrij om nu reeds geënthousiasmeerd te zijn. Bovendien meen ik door de humor te herkennen op zijn minst dat Geestman geen ongrappig boek is.

Als de man hopeloos verstrikt geraakt is in het onzalige afspraakje met de vrouw, weet hij niks beters te doen dan uit het raam te springen. Hij beland op het dak van de onderburen waar hij door een vogeltje wordt meegenomen op een fabuleuze, grotendeels ondergrondse tocht. De dieren spreken er in raadsels en de omgeving lijkt er nog het meest op een schilderij van Salvador Dali. Maar ook in dit surrealistische deel van Geestman blijven –storende- platitudes opduiken, zoals “Laat ik er maar het beste van maken” of “Het moet niet veel gekker worden” (nu heb ik altijd al een gezonde hekel gehad aan “het moet niet veel gekker worden” maar in een fantasievolle, droomachtige context is de zin al helemaal potsierlijk. Het benoemen van de ongewoonheid van de gebeurtenissen werkt als de filmmuziek in hollywoodfilms, die dicteert wat we moeten voelen: dreigend in spannende scénes, somber bij verdrietige en hoempa als het allemaal maar om te lachen is).

Onder de grond is er, Iegor Gran indachtig, bizarre seks, er zijn filosofische uiteenzettingen over subject/object en over taal, er is quasi-diepzinnig, “spiritueel” geneuzel en er is een door een dichtervogel geschreven dichtbundel vol geometrische figuren (is dat een pastiche op of bespotting van visuele poëzie? Of moet de ontaligheid van een uitgesproken talig medium bijdragen aan de mysterieuze sfeer daar onder de grond?). Deze dichtbundel leest de lezer integraal mee met de hoofdpersoon.

Een tocht (ik probeer hier uit alle macht het afgesleten “odyssee” te vermijden, ziet u) onder de  konden we kennen van Hugo Raes (was dat niet dat boek met die blote mensen op de voorkant, weet jij dat nog?), Tom Waits, reyoung, Kamiel Vanhole en een miljoen anderen maar dan, de reis is bijna aan haar, euh, “apotheose” toe, komt, heel Louis Paul Boon, de schrijver tussenbeide. De schrijver, of een lyrisch ik, of wie weet wel de “echte” A.H.J. Dautzenberg (de schrijver in het boek heeft in ieder geval de titel Ik bestaat uit twee letters op zijn naam, net als, ja, Dautzenberg). Vanaf dat moment is Geestman dagboekproza, of, zo je wilt, confessieliteratuur. De dagboeknotities zijn op het gênante af larmoyant. Iets over kromme tenen kwam in mij op. Weeral vraag ik me af of dit de bedoeling is, en zo ja waarom dan wel. Hangt hier weer die lap te hangen, of is het zelfmedelijden even oprecht als het schaamteloos is? En wat voor “lyrisch ik” wil je dan neerzetten, kennelijk niet één die onmiddellijk de sympathie van de lezer verdient?

Helemaal op het einde, de lezers is echt aan de allerlaatste bladzijdes toe, wordt het verhaal van de man met zijn mislukte afspraakje en zijn ondergrondse avonturen alsnog even afgeraffeld. Ja, “afgeraffeld” zei ik, en “even”,  want zo voelt het. Het einde van zijn wederwaardigheden is ronduit lomp. Weerzinwekkend lomp zelfs. Het lijkt niet te passen bij de rest van de boek, en niet bij de karakters van de personages. Misschien wilde Dautzenberg koste wat het kost niet dat Geestman als “modern sprookjes” geklasseerd zou worden en moest het einde daarom ontnuchterend gruwelijk zijn. Maar ik blijf met een vieze smaak in mijn mond achter en het gevoel dat Geestman sterker was geweest als de man onder de grond was gebleven en het aan de lezer was geweest om te bedenken of en hoe hij ooit nog bovengronds geraken zou. Deze anticlimax is op minstens drie manieren onbevredigend.

Het laatste flardje dagboekproza, het echte einde van Geestman, neemt mijn verwarring niet weg. Wat heb ik nu eigenlijk gelezen? Cabaret, poëzie, surrealisme, openbaringen, filosofie, psychologie?

Een geniale bespotting van diverse literaire genres? Schaamteloos jatwerk? Doorheen het hele boek wordt verwezen naar de schrijvers van de boeken die de man in zijn kast heeft staan, maar ook los daarvan geeft Geestman (o zelfs de titel doet gejat aan) me steeds het gevoel dat ik iets zit te lezen dat ik al eens eerder gelezen heb. Dat springen uit het raam aan het begin bijvoorbeeld, ken ik dat niet uit een boek van Polet? En dat dak van de onderburen, met dat plasje water erop geeft me ook al een déjà vu. Al kan ik er de vinger niet op leggen. Natuurlijk komt Ik zat op het dak in me op, ja natuurlijk Daniil Charms ja, maar was dat niet het dak van de staatsuitgeverij? Dat naamloos laten van alle personages, zelfs de hoofdpersoon, het werkt altijd vervreemdend, en het lijkt me dat je met boeken waarin dit gebeurt ook alweer een boekenkast mee kan vullen. Opdat je in de winkel vragen kunt: De boeken met naamloze (hoofd)figuren, waar heeft u die? Meest recentelijk kwam ik het nog tegen in het magistrale Milkman van Anna Burns maar de manier waarop zij het toepaste vond ik eigenlijk nog wel een slagje indringender. En die ondergrondse tocht, en die sprekende dieren, en dat zeikerige dagboek, en die grote ogen en die wimpers als speren, god, waar ken ik het toch allemaal van? Of moet ik Geestman verstaan als een “sampleroman”; een boek bestaande uit allerlei stukjes van andere boeken zonder dat er een woord van Dautzenberg zelve bij is (om te variëren op een adagium van Bert Schierbeek)? Of is dit boek gewoon maar wat het is: het verslag van een schrijver die om allerlei redenen worstelt om tot schrijven te komen, te rade gaat bij de boeken uit zijn boekenkast, en soms door zijn eigen problemen weer gestremd wordt in zijn schrijven? Of: een boek waarin alles kan, alles mag, alles gebeurt, bijna een vorm van “automatisch” schrijven. Gewoon zitten, en schrijven, en kijken wat er gebeurt, en de regie zoveel mogelijk aan de woorden laten. Het boek schrijft zichzelf.

A.H.J. Dautzenberg Geestman Recensie

Goed. Andere vraag. Wat vónd ik eigenlijk van Geestman? Hum. Sja. God. Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. De verwarring, niet te weten wat je aan een boek of de schrijver ervan hebt, steeds de bodem onder je weggeslagen weten, nooit goed houvast te krijgen: normaal hou ik ervan. Normaal vind ik het prachtig nooit goed te weten wat het nu eigenlijk is. Maar in dit geval stoorde het me een beetje.

Geestman is een polyfoon boek, jazeker. Maar het had nog veel polyfoner kunnen zijn als het twee, drie keer zo dik was geweest. Nog meer genres verkend had. Waarom niet, bijvoorbeeld, een twintig- of dertigtal pagina’s toneel? Waarom niet nog meer filosofie? Essayisme? Poëzie? Nog meer flarden, nog meer aantekeningen, nog meer fragmenten? Het verhaal van de naamloze man had vijf of zes eindes kunnen hebben, als probeersel, als schets, als proef. Dan had één ervan best lomp en wreed mogen zijn, waarom niet. Zolang ik maar niet met het lelijkste het boek word uitgegooid. Nu zit er wel heel veel gepropt in die 195 luttele pagina’s waardoor de veelvuldigheid van het boek zichzelf soms een beetje in de weg zit. Als een bezoekje aan iemand die je al heel lang niet meer gezien hebt, en je hebt zoveel te vertellen maar de tijd is maar zo kort. Je gaat altijd weg met het gevoel dat het langer had moeten duren. Ik sla Geestman ook dicht met het gevoel dat het langer had moeten duren. Ook daarin kun je een aanbeveling zien. Het is immers beter een lezer achter te laten met honger naar meer dan met de opluchting dat het eindelijk gedaan is. Maar net als bij de cabaret-vergelijking bedoel ik het niet positief omdat het boek sterker had kunnen zijn, veel sterker, als het vijfhonderd pagina’s dik was geweest. Nu lijkt het toch wat gezocht eclectisch.

Hetzelfde kan gezegd worden over het taalgebruik. Als gezegd lijkt Dautzenberg niet vies van een cliché of twee. Soms verliest Geestman zich in een al te populair allemanstaaltje, maar even verderop duiken er dan weer woorden op die de gemiddelde mens waarschijnlijk in zijn woordenboek zal moeten opzoeken. Mogelijkerwijs ligt daaraan een idee ten grondslag over taal, over literatuur, of over (vervaagde) grenzen tussen “hogere” en “lagere” cultuur. Maar het lijkt ook wat pocherig. De schrijver toont zijn spierballen. Hee meisje, kijk mij eens vele taalregisters bespelen met groot gemak!

Maar toch. En dan weer. En van de andere kant. Geestman leest moeiteloos (ai, daar had ik bijna gezegd “als een trein”). Je kunt het in een achternamiddag uit hebben, en dat komt niet alleen doordat het nog geen tweehonderd pagina’s dik is. Er zijn immers ook genoeg dunne boekjes waar geen doorkomen aan is. Geestman kent humor, de ondergrondse tocht is fascinerend en op een wat gedrogeerd soort manier bij vlagen loeispannend, het boek geeft hier en daar stof tot nadenken en polyfonie valt sowieso altijd te prijzen – al komt het hier misschien niet helemaal uit de verf. Als één ding – dan heeft deze eerste kennismaking met het werk van Dautzenberg me op zijn minst nieuwsgierig gemaakt naar andere titels van deze schrijver.

Ja, ik moet nog een boek van Dautzenberg lezen. Al was het maar om antwoord te krijgen op al mijn vragen. Die zullen na dat andere boek waarschijnlijk ook niet beantwoord zijn, sterker nog: de kans is groot dat ik dan alleen maar nóg meer vragen heb over wat voor schrijver Dautzenberg nu helemaal is. Zodat ik nog een boek van hem zal moeten lezen. En nog een. Ook een manier om dat niet misse oeuvre van je in iemands boekenkast te doen belanden.

Recensie van Tim Donker

Geestman

  • Schrijver: A.H.J. Dautzenberg (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 15 november 2019
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Recensie van Tim Donker

Bijpassende Boeken en Informatie

Caspar Janssen – Caspar loopt

Caspar Janssen Caspar loopt recensie en informatie over de inhoud van dit boek met wandelverhalen. Op 27 november 2019 verscheen bij Uitgeverij Atlas Contact dit boek over een voettocht door de landschappen van Nederland, geschreven door Caspar Janssen.

Caspar Janssen Caspar loop Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Caspar loopt van Caspar Janssen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe boek met wandelverhalen van Caspar Janssen.

Caspar Janssen Caspar loopt Recensie001Boek-Bestellen

Caspar loopt

Een voettocht door de landschappen van Nederland

  • Schrijver: Caspar Janssen (Nederland)
  • Soort boek: reisverhalen, wandelboek
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschenen: 27 november 2019
  • Omvang: 344 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van het wandelboek over Nederland

“Caspar loopt’ van Caspar Janssen is een bundeling van verhalen over ons landschap, geschreven vol zelfspot en altijd met een scherp oog voor het detail. In het voorjaar van 2017 vertrok Caspar Janssen uit Amsterdam voor een voettocht van anderhalf jaar door Nederland. Bijna dagelijks schreef hij voor de Volkskrant een miniatuurtje over wat hij onderweg zag. Janssen zag en hoorde roodborsttapuiten, kneutjes, nachtegalen en boomleeuweriken, stond stil bij duinroosjes en parnassia, en achtervolgde vlinders. Lopend door Nederland probeerde hij het veranderende landschap te verklaren.

Waarom verdwenen sloten, houtwallen, bloemrijke weilanden en bomensingels? Waarom liep hij door muren van mais en door lege polders met raaigras, kunststof hallen en windmolens? Waarom zag hij veldleeuweriken en andere akkervogels in uiterwaarden, maar niet in akkers? Soms sloeg de somberheid toe, maar dan stuitte hij weer op boeren en burgers die de verbinding tussen natuur en boerenland wilden herstellen, op een dorpsschool die werd gered, op een boer die het plezier had hervonden door het roer om te gooien. Of hij zag dan eindelijk die geelgors op een paaltje in een landschap met heggen en hagen.

Bijpassende Boeken en Informatie