Roisin O’Donnell Nest recensie, review en informatie over de inhoud van de roman van de Ierse schrijfster. Op 23 januari 2026 verschijnt bij Uitgeverij Wereldbibliotheek de Nederlandse vertaling van Nesting, de roman van Roisin O’Donnell, de uit Ierland afkomstige schrijfster. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.
Roisin O’Donnell Nest recensies en reviews
Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Nest, de roman van Roisin O’Donnell, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.
- “Dit boek mag je niet missen. Nest is een roman die er écht toe doet.” (John Boyne)
- “Dit zou verplichte lectuur moeten worden voor iedereen. Een roman die er echt toe doet.” (Sunday Independent)
- “Hier hebben we een romanschrijver die belangrijk nieuws te vertellen heeft, en een indrukwekkend scala aan verteltalenten om dat te doen.” (Irish Times)
- “Spannend, forensisch realistisch en meeslepend. Werkelijk urgent… Een ware prestatie.” (Sunday Times)
Recensie van Tim Donker
en dit is dan weer zo’n andere, niet de een, de ander, zo’n soort boek, het soort boek dat ik nooit zou, dat ik nooit had, in het begin stapt er iemand uit een auto (dat blijkt dan later de hoofdpersoon te zijn), je kent het, boeken die beginnen met iemand die uit een auto stapt, in reclames stappen mensen voortdurend uit auto’s, en meteen ook een opmerking over het weer, begin nooit een boek met iets over het weer, wie zei dat ook alweer, en dan die titel, en dan dat omslag, en de schrijfstijl is ook al niet echt bijzonder, naja, vrijwel aan het eind raast het, maarja dan heb je het al haast uit dus, het raast in een prachtige beschrijving van een wat dramatisch moment volgend op een panieksituatie, zo had het hele boek van mij wel geschreven mogen zijn, maar is niet, en dan nog het onderwerp, want ja, het gaat ergens over, altijd moet het ergens over gaan, waarom moet het toch altijd weer ergens over gaan, hoeveel schoner is het niet om maar eindsweegs het blauwe heenin in te zwansen, of wat meer duisterheid, ik noem hier een Tony Rombouts, eenvoudig als niets, dat is een prachtig boek maar je kunt eigenlijk niet echt goed zeggen waar het nu over gaat, het gaat over heel veel, het gaat over alles, het gaat over niets, dat is de naam van een personage uit dat boek, niets, vandaar ook die titel, eenvoudig als niets, maar dit hier, Nest, dat is niet duister en dat zwanst ook niet zomaar een beetje rond in het blauwe heenin, het heeft een duidelijk onderwerp, en wat voor onderwerp, partnergeweld, zou me een boek te lezen geven zeggende dit gaat over partnergeweld zou ik nee dank u zeggen, zou ik zeggen ik heb al een boek, maarja, dit kwam terecht op mijn recenseertafel en alles wat op mijn recenseertafel terecht komt geef ik een kans, of een halve, in ieder geval een paar bladzijden, en Nest sloop al gauw mijn hoofd in en mijn lijf in en mijn leesstoel in, ja het sluipt, het gaat sluipenderwijs, het onthutsende aan Nest is dat het partnergeweld hierin iets onzichtbaars heeft, Ryan, de man van Ciara, dat is die uit de auto stappende hoofdpersoon, haar man dus, Ryan heet hij, is geen agressieveling, hij slaat haar niet, hij mishandelt de kinderen niet, hij doet iets veel geslepeners, iets wat je emotionele terreur zou kunnen noemen, psychologisch geweld misschien, noem het, ergens laat O’Donnell Ciara opmerken dat Ryan haar onzekerheden in stand houdt, cultiveert, zeg het, er is altijd afkeuring, voortdurend moet Ciara anticiperen op zijn negativiteit, en ik ken dat wel, ze vraagt zich altijd af welk gezeik hier nu weer van kan komen, waarover gaat ze nu weer afgekamd worden, en dan draait hij het ook nog continu zo dat Ciara degene is die hem afvalt, dat hij, Ryan, hier eigenlijk het grote slachtoffer is, in het begin, nadat ze die auto uitgestapt zijn, zit een scene waarin Ryan en Ciara met de kinderen op het strand zijn, het is koud, en de kinderen kunnen nog niet zwemmen, Ciara vindt pootjebaden nog wel goed maar Ryan wil steeds dieper de zee in met zijn dochters, Ciara wil dat niet, want het is koud, de kinderen kunnen nog niet zwemmen, ga niet te ver de zee in, ze neemt haar dochters bij de hand en loopt weer terug het strand op en Ryan wordt boos en zegt dat Ciara hem een moment met zijn dochters misgunt, zijn vaderschap ondermijnt, of, later, bijvoorbeeld, Ciara vertelt hem iets en komt er een paar dagen later op terug en dat beweert Ryan dat ze het hem helemaal niet verteld heeft, je vertelt mij nooit wat, en ik ken dat wel, naar buiten toe, voor anderen, iemand een man en de anderen, (sorry dat is de titel van een verhaal dat ik tijdens mijn studie schreef), er zijn altijd anderen, en voor hen, die anderen, is Ryan ogenschijnlijk de sociale, de aardige van de twee, en ik ken dat wel, maar binnenskamers liggen de kaarten anders, Ryan houdt Ciara in een ijzeren greep, ze mag niet werken, hij kraakt al haar vriendinnen af, hij is negatief over alles, hij is niet gewelddadig maar wel erg driftig, hij barst soms uit in bijzonder giftige driftbuien, en ik ken dat wel, het hele huishouden draait rond zijn stemming(swisselingen), en dan, op een dag, is Ciara het zat om gebukt te gaan onder Ryans dictatuur, en ze neemt de kinderen mee, en gaat, en ook daarover gaat het, over een nieuw leven proberen op te bouwen, los van de man, Ciara los van Ryan, de kinderen niet langer laten vergiftigen met negativiteit, alleen, met z’n drieën, of vieren, want Ciara blijkt later ook nog zwanger, en dan begint het gedoe, hoe Ryan haar bespeelt via de kinderen, maar ook het gedoe met advocaten, het miserabele leven in een soort van opvanghotel, de moeizame zoektocht naar een eigen woning, en, vooral, het gedoe met Ryan, dat nooit ophoudt, ook dat is hier zeer krachtig aan, in hoe het toont dat de zaken niet altijd zo eenvoudig liggen, dan ga je toch gewoon weg, zeggen de mensen dan, of naar zo’n man ga je toch nooit terug, maar Ryan speelt spelletjes, liegt, bedriegt, chanteert, sommige dingen zie je mijlen van tevoren aankomen, andere dingen zie je totaal niet aankomen, ik weet niet wat beter is, ik denk dat sommige mensen waarschijnlijk denken dat onvoorspelbaarheid beter is dan voorspelbaarheid maar ik weet het zo net niet, het lijkt mij niet perse heel moeilijk om een boek vol te proppen met onverwachte wendingen, je moet gewoon steeds op het allerongerijmdste, dat is niet zo moeilijk, maar evengoed schokkend, alle manieren waarop Ryan Ciara steeds weer binnen probeert te hengelen, Ciara komt ook andere vrouwen tegen die in eenzelfde situatie zitten, en één van hen gaat inderdaad op enig moment toch maar weer terug naar haar man, omdat hij maar blijft zeiken, blijft bellen, berichten sturen, langskomen, en dan denkt ze, die andere vrouw dus, niet Ciara, dat naar haar man teruggaan de enige manier is om van het gezeik af te zijn, en gek genoeg begrijp ik dat, en nog iets, nog een andere kracht, dat er iets moet zijn, toch, met haar schrijven, want Nest is niet zonder dinges, zonder iets, dit boek heeft, hoe moet je dat noemen, ik zou niet echt zeggen dat het spannend is maar het houdt wel geboeid, ik bleef me maar afvragen wat er nog komen ging, hoe het gaan zou, en die kinderen, Ella en Sophie, zijn geweldig, je moet wel houden van Ella en Sophie, je kunt niet níet van Ella en Sophie houden, en later ook Noah, maar die komt veel later, dan is het boek al bijna uit, en dan merk je, nee dan merk ik, dat ik een 364 bladzijden tellend boek heb gelezen over partnergeweld, wie had dat ooit gedacht, lijkt me meer zo’n leesclubboek, deze week gaan we een boek lezen over partnergeweld voor sommige van jullie zal het misschien heftig zijn, zoiets, maar niet een boek dat ik ook lezen zou, tot ik het las, O’Donnell doet iets, ze betrok me, ze liet me betrokken zijn, op Ciara en Ella en Sophie en Noah, en anderen uit het boek, het doordrong me van dingen, zaken, ideeën, inzichten, en misschien gaat Nest over veel meer dan over partnergeweld, gaat het over de hoeken waarin mensen elkaar dringen, in relaties, in huwelijken, en hoe dat soms misschien hoeken zijn waar je helemaal niet in wil en hoe kom je er dan weer uit, want misschien is het altijd wel zo, is er altijd één de dominante, de bepalende, degene die met stemmingen en meningen en wensen alles kleurt, en hoe op het laatst alles dan allemaal kleuren heeft waar de ander zich helemaal niet prettig bij voelt, want de ander is de gezeglijke, de verzorgende, degene die bereid is veel te doen om de sfeer maar niet bedorven te zien worden, en dat is het goede aan Nest, het sterke, het menselijke, het gaat over leven, over liefde, over onze banden met anderen, het gaat over ons allemaal, en daarom lees je, daarom las ik, Nest, ondanks dat het een boek is waarvan ik dacht dat ik het, zoiets als dit, nooit zou lezen, toch vrijwel in één adem uit.
Nest
- Auteur: Roisin O’Donnell (Ierland)
- Soort boek: Ierse roman, sociale roman
- Origineel: Nesting (2025)
- Nederlandse vertaling: Lisette Graswinckel
- Uitgever: Wereldbibliotheek
- Verschijnt: 23 januari 2026
- Omvang: 368 pagina’s
- Uitgave: paperback / ebook
- Prijs: € 24,99 / € 12,99
- Roman bestellen >
Flaptekst van de roman van de Ierse schrijfster Roisin O’Donnell
Genomineerd voor de Women’s Prize for Fiction 2025: het spannende debuut van een bekroonde Ierse schrijver over huiselijk geweld.
Op een stralende lentedag in Dublin neemt Ciara Fay in een fractie van een seconde een beslissing die alles zal veranderen. Ze grist de kleding van de waslijn, zet haar twee jonge dochters in de auto en rijdt weg. Haar hoofd tolt, maar één ding weet ze zeker: thuis is niet veilig meer.
Dit had een ontsnapping moeten zijn. Maar haar spaargeld slinkt snel, en zonder baan of familie in de buurt staat Ciara voor een duivels dilemma: is haar vrijheid dit allemaal waard?
Terwijl de zomer voorbijgaat en de winter nadert, probeert ze haar kinderen groot te brengen in een hotelkamer, een nieuw thuis te vinden in een vastgelopen woningmarkt en om te gaan met de manipulatieve pogingen van haar man Ryan om haar terug te krijgen. Want weggaan is één ding, wegblijven is iets heel anders.
Roisín O’Donnell is een Ierse schrijfster. Haar verhalenbundel Wild Quiet werd gepubliceerd in 2016 en werd genomineerd voor de Kate O’Brien Award en stond op de longlist voor de Edge Hill Prize. Haar debuutroman, Nesting, in het Nederlands vertaald als Nest, werd in januari 2025 gepubliceerd; het werd meteen een bestseller in de Sunday Times en stond op de longlist voor de Women’s Prize for Fiction. Roisin werd door The Observer uitgeroepen tot een van de tien beste nieuwe romanschrijvers van 2025.