Categoriearchief: Ierse roman

Louise Kennedy – Verboden terrein

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman over The Troubles in Noord-Ierland. Op 13 oktober 2022 verschijnt bij Uitgeverij Pluim de Nederlandse vertaling van Trespasses, de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman over Noord-Ierland, Verboden terrein. Het boek is geschreven door Louise Kennedy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Recensie van Tim Donker

Wel. Hum ja. Dat kan dus ook. Een boek goed vinden, en er toch niks over te zeggen hebben. Ja. Ik zat daar, en ik las het boek. En nu zit ik hier, en het boek is uit. En ik vond het goed, maar wat kan ik erover zeggen? Ik maakte in al die tijd dat ik het las maar één aantekening: “haar moeder wordt afwisselend “haar moeder” en “Gina” genoemd”. Dat schreef ik, toen ik nog maar een paar pagina’s ver was in Verboden terrein. Maar vul daar maar eens een bespreking mee.

Ik denk dat ik dat schreef omdat ik dacht het boek door te hebben. Soms heb ik dat. Dan ben ik nog maar een paar pagina’s ver en dan denk ik al wel te weten welke kant het zal uitgaan met deze schrijver, met deze roman, met dit boek. Verboden terrein is niet het eerste boek dat ik lees. Soms meen je dan als veellezer vroegtijdig bepaalde patronen te kunnen detekteren. Je kent je pappenheimers immers, denk je. En soms denk je er dan niet eens naast.

Ik dacht, Verboden terrein wordt vast zo’n verkeerdebeen-boek. Die Kennedy is vast zo’n tiep die de lezers in verwarring wil houden. Ow, dit gaat mooi zijn. Ik hou van verkeerdebeen-boeken, ik hou van verwarring, ik hou ervan om met een beetje hulp van de schrijver steeds het verkeerde te denken. Hield ik die Gina toch mooi een paar minuten lang voor een zus of een tante ofzo, ha!, blijkt “Gina” en “haar moeder” gewoon één en dezelfde persoon te zijn! Ben ik daar mooi tuk gehad gewezen, dat gaat mooi zijn.

Maar Verboden terrein is geen verkeerdebeen-boek. Of niet per se. Geregeld schrijft Kennedy eerst, en stelt dan pas vragen. Dierhalve zijn sommige passages niet bij aanvang reeds helder. Maar het lijkt me niet dat Kennedy er echt op uit is verwarring te zajen. Het is gewoon hoe de dingen gaan. En het is misschien niet in de eerste plaatst waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Nee ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Was het de schrijfstijl?

Nee het was niet de schrijfstijl. Kennedy heeft een vrij afgemeten stijl. Korte zinnetjes vaak. Deed me af en toe denken aan Cormac McCarthy. Dat weglaten van aanhalingstekens bij directe rede bijvoorbeeld. Zodat je soms niet weet wie er aan het woord is, of iets gezegd of gedacht wordt, of dat het alleen maar de woorden van de verteller zijn. Een onderkoelde stijl, zou je kunnen zeggen. Tot daar ineens een brokje poëzie doorheen breekt; een zinsnede als “Het zonlicht lag in scherven op het gras”, bijvoorbeeld (die moest ik terugzoeken, net, want zoals gezegd maakte ik haast geen aantekeningen terwijl ik las). Dan wordt de beklemming verlicht. Ja misschien was het toch de schrijfstijl.

Was het het onderwerp?

Nee het was niet het onderwerp. Ierland, jaren zeventig. Midst wat zo onhandig wel met “the troubles” werd aangeduid. Noem het gerust een burgeroorlog. De jonge, katholieke basisschooljuf Cushla woont met haar moeder in een klein dorpje nabij Belfast. Ze springt af en toe bij in de pub van haar broer waar ze de oudere, protestantse, getrouwde advocaat Michael ontmoet en naja – u raadt het al. Daar komt natuurlijk een verhouding van. Capuleti en Montecchi tussen het tuig en de dronkaards. In een tamelik nabij verleden. In een tamelik nabij land. En dan nog zo wezensvreemd. Ja misschien was het toch het onderwerp.

Was het het diep menselijke hoofdpersonage?

Nee het was niks met diepe menselijkheid. Overal is diepe menselijkheid. Het is diep menselijk om te ontbijten met een gepocheerd ei op een geroosterd broodje, een kop koffie ernaast en Maurice McIntyre op de speler. Het is diep menselijk om de was op te hangen, of doorheen de kou te moeten om snijbonen en aardappelen en vlees te halen. Overal is diepe menselijkheid. De dag zit er vol mee. Ik moet maar uit mijn raam kijken om diep menselijke mensen te zien. Maar dan zie ik Cushla niet. Met haar altijd bezopen maar toch best lieve moeder. Met die kinderen uit haar klas en dan vooral die ontwapenende prachtige fantastische Davy McGeown wiens vader zo ongenadig in elkaar werd geslagen dat hij er blijvende schade aan overhield. Met die stomme broer en zijn domme pub en die bijna aandoenlijk idiote stamgasten. Met die Michael die best van haar houdt maar ook een baan heeft, en een gezin, en misschien zoiets als “verantwoordelijkheden”, en er politiek “gevaarlijke” meningen op na houdt (en met iets bezig is, maar dat kom je op het eind pas te weten). Met die schattige collega Gerry die er steeds maar weer voor haar is. Met alle dingen die zij doet, zij, Cushla, al die diep menselijke dingen die haar steeds verder de vernieling in helpen. Ja misschien was het toch dat diep menselijke van het hoofdpersonage.

Was het de spanning die doorheen heel het boek voelbaar is en tegen het eind schoksgewijs tot ontlading komt?

Ach. Nee. Waarom. De lateavond-film is spannend. Spanning is slaapverwekkend. Het moet vroeg in de negentiger jaren zijn geweest toen ik met mijn toenmalig beste vriend Patrick naar de bioscoop ging om Silence of the lambs te zien. Ik werd wakker toen hij in mijn zij porde en zei: “Spannend he!”. Echter, Verboden terrein is geen film laat op de avond (grote stukken ervan las ik evenwel wél laat op de avond). De spanning is niet formulematig van opbouw, niet geconstrueerd volgens de wetten van Hollywood. Een contante dreiging zit enerzijds in de grauwzaamheid. Niemand in die omgeving maakt zich illusies en iedereen weet dat er niet veel goeds van kan komen daar te zijn. Anderzijds zit de lezer Cushla zo dicht op de huid dat hij, de lezer, op geen moment méér weet dan Cushla. Deze blikvernauwing zet steeds opnieuw de stuipen op uw lijf. Je kunt de bijl uit elke hoek verwachten, maar toch valt hij steeds bij verrassing. Ja misschien was het toch wel de spanning.

Was het het altoos onuitputtelijke gegeven van de verboden liefde?

Ach welnee. Rot op met je verboden liefde. Liefde is naar haar aard verboden. Van zodra liefde toegestaan is wordt zij al te rap gewoon en liefde en gewoonheid verdragen elkaar niet. “Gewone liefde”, dat is ten beste genegenheid. Of nog: verdraagzaamheid. Liefde brandt het hevigst daar waar het niet zou mogen branden. Verboden hout knettert het best, of zoiets zou ik kunnen zeggen als ik dingen zou willen zeggen als verboden hout knettert het best. Geen zoete vruchten echter, dit is in het wild gegroeide liefde, oncontroleerbaar, dit is dodelijke ernst, dit is liefde op leven en dood, zo verboden maakt de gemiddelde mens zijn verboden liefde niet mee. Hoe moeizaam Cushla sentimeters “verboden terrein” verovert, feitelijk tegen haar eigen wil in. Michael woont ergens in een betere wijk met zijn gezin maar huurt ook nog ergens een appartementje en dat is Cushla’s domein; de tweestrijd: ze wil het wel, ze wil het niet, de liefde liefhebben en de liefde haten; er is “iets” met Michael maar dat kom je op het eind pas te weten en alles alles alles spelt dat ze deze man maar beter niet lief kan hebben, maar ze heeft hem lief, totaal, fenomenaal en integraal en god hoe mooi kan lelijkheid zijn. Ja misschien was het toch wel die verboden liefde.

Was het de overweldiging van het geweld?

De almanack spelt inmiddels 2023 en we zijn er nog (in de jaren zeventig zongen The Scorpions nog: ’94, ’95, if the world is still alive…), we hebben ons porsie geweld wel gehad, waardoor wordt de nihilistische mens dezer dagen nog overweldigd? Naja. Te weten dat dit écht is natuurlijk. Te weten dat mensen van verschillende geloven elkaar écht naar het leven stonden, te weten dat die autobommen, die molotov cocktails, die aanslagen, al die haat, al die wraak wederom wraak, al dat gebrek aan mededogen, de ander het licht in de ogen niet te gunnen; te weten dat dat in het noorden van een eiland hier niet al te ver vandaan dagdagelijkse realiteit is geweest, iets waarmee je je dag, je lessen opende, ja dat te weten doet de keel wellicht een weinig snoeren. Ja. Misschien overweldigde ook dat me.

Of.

Nee. Ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.
Of dat heet. Ik weet wel waarom ik Verboden terrein zo mooi vond. En nu weet u het ook.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie

Verboden terrein

  • Schrijfster: Louise Kennedy (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: Trespasses (2022)
  • Nederlandse vertaling: Sandra Boersma, Leen Van Den Broucke
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 13 oktober 2022
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman over The Troubles in Belfast

Het is midden jaren zeventig. Het Ierse nieuws wordt gedomineerd door berichten over ontploffende autobommen en mensen die worden beschoten, mishandeld of vermoord.

Cushla Lavery woont met haar moeder in een dorpje vlak bij Belfast. Ze geeft les op een basisschool en draait regelmatig bardiensten in de pub van haar familie. Daar ontmoet ze Michael Agnew, een oudere, getrouwde advocaat. Qua status en klasse konden ze niet meer van elkaar verschillen. Ze storten zich in een stormachtige affaire.

Als de vader van een van haar leerlingen slachtoffer wordt van een brute aanval helpt Cushla de familie waar ze kan. Het conflict tussen haar wereld en die van Michael wordt steeds groter. De politieke spanningen lopen op en alles wat Cushla zo zorgvuldig heeft opgebouwd dreigt uit elkaar te vallen.

Verboden terrein is een kwetsbaar en tegelijkertijd onverschrokken verhaal, een intiem portret van mensen die gevangenzitten in het grensgebied tussen het persoonlijke en het politieke, waar wie je bent minder gewicht draagt maar welke keuzes je maakt des te meer.

Bijpassende boeken en informatie

John Banville – Singulariteiten

John Banville Singulariteiten recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman uit Ierland. Op 28 februari 2023 verschijnt bij uitgeverij Querido de Nederlandse vertaling van de roman Singularities van de Ierse schrijver John Banville.

John Banville Singulariteiten recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Singulariteiten. Het boek is geschreven door John Banville. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de uit Ierland afkomstige schrijver John Banville.

John Banville Singulariteiten recensie

Singulariteiten

  • Schrijver: John Banville (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: The Singularities (2022)
  • Nederlandse vertaling: Arie Storm
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 28 februari 2023
  • Omvang: 360 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van John Banville

Een man met een valse naam komt op het landgoed van zijn jeugd aan met een – geleende – flitsende rode sportwagen. Er woont een nieuw gezin in het tochtige oude huis: de Godleys, afstammelingen van de wereldberoemde geleerde Adam Godley zaliger, wiens theorie van het bestaan de wereld in chaos achterliet.

De mysterieuze man met de sportwagen, die net een gevangenisstraf heeft uitgezeten, heeft het rare idee dat de tijd heeft stilgestaan, of uit elkaar is gespat, of op een vreemde manier opnieuw begonnen is. Hij moet de strijd aangaan met de eigenzinnige Godleys, met de recentelijk aangestelde biograaf van Godley sr. en met een rijke en mooie vrouw uit zijn verleden die hem een ongewoon verzoek doet.

De internationaal bejubelde en bekroonde auteur John Banville schreef een speelse en gelaagde roman over nostalgie, leven en dood en de kwantumtheorie, die begint met de comeback van een van zijn meest memorabele personages en diens ontslag uit de gevangenis.

Bijpassende boeken en informatie

  • Ierse schrijvers en schrijfsters

Claire Keegan – Pleegkind

Claire Keegan Pleegkind recensie en informatie over de inhoud van de Ierse roman. Op 29 november 2022 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam de Nederlandse vertaling van de korte roman uit 2010, Foster, van de Ierse schrijfster Claire Keegan.

Claire Keegan Pleegkind recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Pleegkind. Het boek is geschreven door Claire Keegan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de roman van de Ierse schrijfster Claire Keegan.

Recensie van Tim Donker

Dus. Ja. Wat doet de bespreker? De bespreker bespreekt boeken. Hoe doet de bespreker dat? Nou, om de boeken te kunnen bespreken moet de bespreker de boeken eerst lezen. En dat is nu eens aardig: de bespreker houdt ervan boeken te lezen. Of deze bespreker toch. Hij ofnee laat ik niet zo achterlijk zijn om over mezelf in de derde persoon te spreken: ik verslind boeken. Het moet allang niet meer perse experimenteel proza zijn. Ooit was dat een harde eis. Ook al had ik de grenzen van wat ik naar eer en geweten nog experimenteel proza kon noemen wel zó ver opgerekt dat er veel onder viel. Het hoefde niet alleen vormexperimenten te betreffen; zodra er maar enigszins van een afwijkende vertelstructuur sprake kon zijn “mocht” ik het van mezelf lezen. Later en nog weer later begonnen de steeds verder en verder opgerekte grenzen in hun geheel te vervagen, wat zou je jezelf grenzen opleggen immers & al helemaal als je die grenzen altijd maar moet uitgommen en even verderop opnieuw trekken om iets te kunnen lezen dat je graag zou willen lezen? Dus lees ik alles. Alles? Naja. Veel. Ik ben bereid tot veel. Alles dat op mijn besprekerstafel terecht komt, gun ik in elk geval een bladzijde of tien mijn aandacht (zelfs een of ander idioot zombieboek, een paar maanden geleden). Ja, die besprekerstafel (feitelijk een secretaire), daar zeg je zoiets. Die heeft een behoorlijk grensvervagende rol gehad. Ik zou haast zeggen een grensoverschrijdende rol – ware het niet dat ik mijn secretaire daarmee in het huidige klimaat al meteen in het verdachtenhokje plaats. Want Pleegkind van Claire Keegan zou ik niet eens hebben opgepakt als het niet op mijn besprekerstafel terecht was gekomen. Zeg nou zelf. Dat zoetige omslag. En die titel. En de naam van de schrijfster. Claire. Sorry. Maar Claire is een soort vrouwelijke Johan. Van een Claire verwacht ik niet veel. Alleen al omdat ze Claire is. Ik weet het niet. Ik heb zo mijn vooroordelen en die koester ik van ganser harte.

(ik vond Voices van Claire Hamill veel te zwaar aangezet)

Als je redenen hebt om iets op te pakken, bijvoorbeeld omdat het op je besprekerstafel terecht is gekomen, moet je ook redenen mogen hebben om iets niet op te pakken. Bijvoorbeeld een omslag, een titel, de naam van de schrijfster.

Maar het lag op mijn besprekerstafel en ik pakte op. In weerwil van het omslag, de titel, de naam van de schrijfster. Ik pakte op, en ik las. Ik begon te lezen. Ja.

Een klein, dun boekje. 92 pagina’s mag dat nog een roman heten, vanaf hoeveel pagina’s mag een boek een roman heten, hoe zat dat ookalweer met een novelle, wil je wel geloven dat ik dat ooit geweten heb maar mijn hersencellen vonden die informatie kennelijk niet interessant genoeg om een heel leven lang vast te blijven houden, je moet dingen vergeten, lees er Douwe Draaisma anders nog maar eens op na. Grote letters ook, groter dan normaal lijkt me, al ben ik geen letterzetter, niet eens een kleinzoon van een letterzetter.

Ik pakte op, ik las. Ik begon te lezen, ik bleef lezen. En toen was het uit.

Ik las en las en las en las en toen was het uit. En het was niet ineens uit omdat het een klein boekje is, misschien maar net officieel een roman te noemen, evenmin omdat het misschien wel misschien niet grotere letters had dan normaal. Of toch niet alleen daardoor. Ik bleef lezen en lezen en lezen omdat het iets had dat me daar hield: op mijn leesstoel en nog amper talend naar mijn glas. Iets dat sterker was dan alles dat het bij vooroordeel op zich tegen leek te hebben (een naam, een titel, een omslag). Het is goed om vooroordelen te hebben, maar het is ook goed om ze zo nu en dan te kunnen overstijgen (en joe kant djutsj euh boek bai its koffur) (oja, dat het verfilmd was, dat sprak ook al niet erg in het voordeel van Pleegkind).

Een meisje wordt op een dag door haar vader naar familie gebracht, zomaar, en daar voor onbepaalde tijd achtergelaten. Het wordt nooit helemaal duidelijk waarom, maar dat haar ouders niet al te best met elkaar overweg kunnen, arm zijn en erg veel kinderen hebben er wel voor iets tussen zitten. Op het platteland van Ierland, bij Edna en John Kinsella (die zo hun eigen verleden hebben) (waar ik hier nu niet verder op in zal gaan) (omdat je dat zelf maar moet lezen) (ja je moet dit zelf lezen) leert dit meisje -dat gans het boek doorheen naamloos blijft- een heel ander leven kennen.

Ander?

Ja. Moeilijk te zeggen. Hoewel ik Pleegkind nog wel aan vier keer het huidige formaat had op gekund, is het misschien juist briljant dat Keegan spaarzaam geweest is. Met bladzijdes, met woorden, met informatie. Hoe het leven er bij haar ouders uitzag, moet de lezer maar zo’n beetje tussen de regels door uitpuzzelen. Mogelijkerwijs heeft vader een gokprobleem. Het huwelijk van de ouders lijkt op sterven na dood. Moeder is hard en verbitterd, vader minstens lichtelijk gevoelsarm. Iets met bedplassen ook, het meisje. En bang zijn om dingen te breken.

Nee dan het leven bij de Kinsellas. Het leven is er minder overvol. Er is rust, er is tijd, er is aandacht voor dingen. Ze eten er soggens havermout, Theo, havermout! Er is warmte, er is liefde, er is een bron met heerlijk water, er is kruisbessenjam, er is een tochtje naar Gorey.

Zulke dingen zijn er, betrekkelijk eenvoudige dingen eigenlijk en toch doet de eenvoud het meisje zoveel goed dat bijvoorbeeld het bedplassen stopt. En ze leert lezen! Dat zulke kleine dingen zoveel uitmaken in het leven van een meisje dat geeft te denken.

Ja, het geeft te denken. Je moet het maar denken. Je moet het maar vermoeden. Keegan zal het je niet voorzeggen. En dat is goed. Dat is heel mooi. Maar toch: niet alleen dat Keegan het niet voorkauwt en in je gezicht uitspuugt, maakt Pleegkind sterk.

Misschien ook dat het zo’n oerfantasie is. Elk kind heeft dat wel eens. Denk ik toch. Dat het zich afvraagt hoe het zou zijn als het niet hier geboren was, maar daar. Of dat je vergeten zou worden, in ergens een buitenland en gevonden door allerliefste mensen en dat je dan ineens daar woont. Ik was een klein kindje toen er aangebeld werd, en er stond een man voor de deur die zei Ik kom je halen. En ik liep terug de kamer in, bedremmeld, stil, angstig, ik zei Er staat een man voor de deur. En mijn vader liep naar de voordeur en kwam even later het huis weer in, die man in zijn kielzog, ze liepen samen naar de werkkamer van mijn vader, ik dacht wat bespreken die daar, hoeveel ik moet kosten ofzo. Na een tijdje stilte durfde ik het vragen, ik zei tegen mijn moeder Waarom komt die man mij halen?, en mijn moeder zei Huh welke man?, ik zei De man die nu met pappa in zijn werkkamer zit, Waarom denk je dat die man jou komt halen?, Omdat hij dat zei ik deed de deur open hij zei ik kom je halen, en mijn moeder begon te lachen en ik wist niet wat er nou zou grappig was en mijn moeder zei Nee hij zei ik kom voor je vader. Maar de rest van de avond zag ik me op de achterbank van een rare auto zitten, die man aan het stuur, op weg naar een mij onbekende verte, een mij onbekend huis dat ik van nu af aan het mijne zou moeten noemen.

Maar neen. Het is ook niet vanwege de oerheid van de fantasie, als er al zo’n oerheid is.

Het is de schildering misschien. Ja situeer het op het platteland van Ierland en je zit meteen al goed. Dan moet je alleen maar zeggen wat je ziet en het is al mooi. Als dit Ierland was zou ik beter kijken (wat komen wij Nederlanders er landschappelijk gezien eigenlijk rotbekaaid vanaf!).

Het is de schildering. Het is niet alleen de schildering.

Het is de trage cameravoering. Het zijn de lange shots.

(wow. zag je dat? die gast zat een paar alinea’s terug nog te vitten op verfilmingen en nu komt hij me daar een potje schaamteloos met cinematografische metaforen af zeg!)

Of. Maar dan maar bijvoorbeeld. Want er is meer. Zoveel meer.

Bijvoorbeeld een afgepaste en daardoor zeer dragelijke dosis aandoenlijkheid. Bijvoorbeeld de sfeer. Bijvoorbeeld een scheplepel. Bijvoorbeeld hoe de dagen verstrijken. Bijvoorbeeld die fantastische strandscéne.

(bijvoorbeeld de heerlijk onderkoelde zang van A Place To Bury Strangers) (bijvoorbeeld Rättö Ja Lehtisalo) (bijvoorbeeld de maan) (bijvoorbeeld een gepocheerd ei en rode wijn bij de lunch die dag)

(ja die strandscéne – als je dit boek leest en je gaat dit boek lezen want iedereen moet dit boek lezen, sta dan even stil bij die strandscéne)

Of al dat. Maar dan nog meer. Of naja. Ik weet niet hoe ze het doet. Die Keegan. Die Claire. Ja Claire.

De lading die alles heeft. De veelzeggendheid van elk woord. De kracht van elke zin. Hoe ieder beeld me de adem beneemt, tot en met de laatste bladzijde. Die ik helaas met tranen in mijn ogen las. Ja helaas zeg ik. Want ik hou niet zo van tranentrekkerij. Ik wil niet dat er aan mijn tranen getrokken wordt. Mijn tranen zijn van mij. Maar niet daar. Niet op die laatste bladzijde. Toen waren al mijn tranen van Claire Keegan. Maar dat is goed. Wie me met een luttele 92 pagina’s weet te verpletteren – die mag mijn tranen hebben.


Claire Keegan Pleegkind Recensie

Pleegkind

  • Schrijfster: Claire Keegan (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: Foster (2010)
  • Nederlandse vertaling: Harm Damsma, Niek Miedema
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 29 november 2022
  • Omvang: 95 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 17,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Recensie en waardering van de roman

  • “Met weinig woorden schept Keegan licht in het donker, elke zin is perfect.” (Hilary Mantel)

Flaptekst van de roman van Claire Keegan

Een klein meisje wordt naar pleegouders gestuurd op een boerderij op het platteland, ze weet niet waarom. In het huis van deze familie vindt ze een warmte en genegenheid die ze nooit eerder heeft meegemaakt, en onder hun hoede bloeit ze langzaam op. Maar dan ontdekt ze waarom haar ouders haar hebben weggestuurd en realiseert ze zich hoe kwetsbaar deze idylle is.

Bijpassende boeken en informatie

Colm Tóibín – De tovenaar

Colm Tóibín De tovenaar recensie en informatie over de inhoud van de roman over  de Duitse schrijver Thomas Mann. Op 25 januari 2022 verschijnt bij uitgeverij De Geus de Nederlandse vertaling van de roman The Magician van de Ierse schrijver Colm Tóibín.

Colm Tóibín De tovenaar recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De tovenaar. Het boek is geschreven door Colm Tóibín. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de biografische roman over de Duitse schrijver Thomas Mann van de Ierse schrijver Colm Tóibín.

Colm Tóibín De tovenaar recensie

De tovenaar

Roman over Thomas Mann

  • Schrijver: Colm Tóibín (Ierland)
  • Soort boek: biografische roman
  • Origineel: The Magician (2021)
  • Nederlandse vertaling: Lette Vos
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 25 januari 2022
  • Omvang: 608 pagina’s
  • Prijs: € 22,50 – € 27,50
  • Uitgave: gebonden boek
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Flaptekst roman over Thomas Mann van Colm Tóibín

Lübeck, omstreeks 1900. De jonge Thomas Mann houdt zijn artistieke ambities verborgen voor zijn conservatieve vader, en zijn homoseksuele verlangens voor de hele wereld. Hij trouwt met Katia, dochter van een steenrijke joodse familie uit München, en krijgt zes kinderen met haar. Ze groeien uit tot de beroemdste familie van hun tijd. De opkomst van Hitler dwingt hen tot ballingschap in Zwitserland, Frankrijk en uiteindelijk Amerika.

De Tovenaar is een epische roman over de complexe en intrigerende familiegeschiedenis van de wereldberoemde schrijver en Nobelprijswinnaar Thomas Mann, van meesterverteller Colm Tóibín op de top van zijn kunnen.

Bijpassende boeken en informatie

Claire Keegan – Dit soort kleinigheden

Claire Keegan Dit soort kleinigheden recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Ierse roman. Op 25 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam de Nederlandse vertaling van de roman Small Things Like This geschreven door de Ierse schrijfster Claire Keegan.

Claire Keegan Dit soort kleinigheden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Dit soort kleinigheden. Het boek is geschreven door Claire Keegan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Claire Keegan.

Claire Keegan Dit soort kleinigheden recensie

Dit soort kleinigheden

Flaptekst van de nieuwe roman van Claire Keegan

Een virtuoos verhaal over moed – en de prijs daarvan – in het katholieke Ierland van de jaren tachtig.

December 1985. In een kleine stad op het Ierse platteland levert Bill Furlong, kolen- en houthandelaar, de bestellingen van zijn klanten af. Hij voelt zich gezegend met zijn eigen bedrijfje, een vrouw en vijf slimme dochters. Hij weet dat hij geluk heeft gehad. Zijn moeder werd op haar vijftiende zwanger het huis uit gegooid, maar kreeg als huishoudster kost en inwoning bij een rijke dame waardoor Bill als kind naar school kon. Op kerstavond bezorgt hij zijn laatste bestelling bij het plaatselijke klooster, waar de nonnen onder het mom van heropvoeding jonge vrouwen uitbuiten in de wasserette. Daar ontdekt hij iets wat leidt tot een beslissing die zijn leven voor altijd zal veranderen.

Claire Keegan Pleegkind RecensieClaire Keegan (Ierland) – Pleegkind
Ierse roman
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Verschijnt: 29 november 2022

Bijpassende boeken en informatie

John Boyne – Een reiziger

John Boyne Een reiziger recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Ierse roman. Op 18 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Meulenhoff de Nederlandse vertaling van A Traveller at the Gates of Wisdom, de nieuwe roman van de Ierse schrijver John Boyne.

John Boyne Een reiziger recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Een reiziger. Het boek is geschreven door John Boyne. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de nieuwe roman van de Ierse schrijver John Boyne.

John Boyne Een reiziger Recensie

Een reiziger

  • Schrijver: John Boyne (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: A Traveller at the Gates of Wisdom (2020)
  • Nederlandse vertaling: Jan Pieter van der Sterre, Reintje Ghoos
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 18 februari 2021
  • Omvang: 496 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering voor de nieuwe roman van John Boyne

  • “Veel meer ambitie dan John Boyne heeft in zijn nieuwe roman is bijna onmogelijk. In een kleine vijfhonderd pagina’s beschrijft hij de wereldgeschiedenis van het jaar nul tot en met het jaar 2080. Toch slaagt de Ierse schrijver er wonderwel in om dit voor elkaar te krijgen. Zijn keuze voor schijnbaar kleine verhalen van levensechte personen zorgen ervoor dat je als lezer wordt meegesleurd in deze caleidoscopische roman die je in één keer wilt uitlezen.” (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van de nieuwe roman van John Boyne

Een ambitieus en indrukwekkend verhaal dat eeuwen en continenten omspant. Dit verhaal begint met een familie: een vader, moeder en twee zoons. Eén zoon met de bloeddorst van zijn vader in zijn bloed, de ander met de creativiteit van zijn moeder. De een vertrekt, de ander blijft.

Hun verhalen zullen in de loop van tweeduizend jaar met elkaar vervloeien – ze zullen elkaar steeds opnieuw ontmoeten op verschillende tijdstippen en plaatsen. Ze reizen van Palestina aan het begin van het eerste millennium naar de verste uithoeken van de ruimte in het derde. De wereld om hen heen verandert, maar hun bestemming blijft hetzelfde. Hun lot staat vast.

Een reiziger is een episch verhaal over de mensheid. Het verhaal van ons allen, dat zich uitstrekt over twee millennia. Fantasierijk, uniek en hartverscheurend, dit is John Boyne op zijn best.

Bijpassende boeken en informatie

Naoise Dolan – Opwindende tijden

Naoise Dolan Opwindende tijden recensie en informatie over de inhoud deze Ierse roman. Op 29 oktober 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Exciting Times, de eerste roman van de Ierse schrijfster Naoise Dolan.

Naoise Dolan Opwindende tijden Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Opwindende tijden.  Het boek is geschreven door Naoise Dolan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de Ierse schrijfster Naoise Dolan.

Naoise Dolan Opwindende tijden Recensie

Opwindende tijden

  • Schrijfster: Naoise Dolan (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: Exciting Times (juni 2020)
  • Nederlandse vertaling: Lisette Graswinkel
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 29 oktober 2020
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Waardering voor de roman Opwindende tijden

  • “Naoise Dolan steekt Sally Rooney bijna naar de kroon.” Het Parool

Flaptekst van de eerste roman van Naoise Dolan

Ava uit Dublin is onlangs in Hongkong komen wonen en vult haar dagen met het geven van Engelse les aan rijke kinderen. Julian, eveneens expat, is bankier. Een die graag geld uitgeeft aan Ava, met haar naar bed gaat en fluctuerende valuta met haar bespreekt. Maar als ze hem vraagt of hij van haar houdt, komt hij niet verder dan: “Ik mag je heel erg graag.’ Dan komt Edith in het spel. Deze stijlvolle, ambitieuze, in Hongkong geboren advocate neemt Ava mee naar het theater en trakteert haar op verse bloemen. Ava wil Edith zijn – en ze wil de hare zijn. Maar dan schrijft Julian aan Ava dat hij na een paar maanden in het buitenland terugkomt naar Hongkong… Moet Ava de draad van haar gemoedelijke leventje met Julian blijven volgen, of een sprong in het diepe wagen met Edith?

Bijpassende boeken en informatie

Lucinda Riley – De zilverboom

Lucinda Riley De zilverboom recensie en informatie van deze ierse feelgood roman. Op 13 oktober 2020 verschijnt bij Uitgeverij Xander Uitgevers de Nederlandse vertaling van The Angel Tree de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Lucinda Riley.

Lucinda Riley De zilverboom Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de feelgood roman De zilverboom. Het boek is geschreven door Lucinda Riley. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Lucinda Riley.

Lucinda Riley De zilverboom Recensie

De zilverboom

  • Schrijfster: Lucinda Riley (Ierland)
  • Soort boek: feelgood roman
  • Origineel: The Angel Tree (2014)
  • Uitgever: Xander Uitgevers
  • Verschijnt: 13 oktober 2020
  • Omvang: 512 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de nieuwe roman van Lucinda Riley

Greta keert na dertig jaar terug naar Marchmont Hall, het prachtige landhuis dat ooit een belangrijke rol in haar leven speelde. Maar ze kan zich niets meer van die periode herinneren; door een tragisch ongeluk is ze haar geheugen van de afgelopen jaren kwijt.

Maar dan vindt Greta een grafsteen op het besneeuwde landgoed, en ze weet zeker dat er hier herinneringen verborgen liggen. Ze gaat op zoek naar haar verloren verleden en ontrafelt zo niet alleen haar eigen verhaal, maar ook dat van haar dochter, die haar eigen geheimen blijkt te hebben.

Bijpassende boeken en informatie

Bernard MacLaverty – Midwinter Break

Bernard MacLaverty Midwinter Break recensie waardering en informatie over de inhoud van de roman. Eind november 2018 is bij Uitgeverij Cactus de roman verschenen van de Noord-Ierse schrijver Bernard MacLaverty Midwinter Break.

Bernard MacLaverty Midwinter Break Recensie

Gerry en Stella Gillmore, een echtpaar op leeftijd, gaat vanuit Schotland op weekend, Amsterdam doen. Even uit de sleur? Stella heeft het een en ander bedacht en geregeld. Het lijkt erop dat vooral zij de behoefte had eens tijd te nemen voor Amsterdam. Zij zijn beiden met pensioen. Hij een tweederangs? architect, zij een gepensioneerde lerares. Beiden  hoog opgeleid, maar het lijkt erop beiden rondzwemmend in een zwart gat. Vanwege het wegvallen van hun dagelijkse plichtplegingen, of heeft het meer van doen met het vervagen van hun levenslange relatie? Zijn de tegenstellingen die hun relatie bewonen te groot geworden om te overbruggen? Dat lijkt er wel op. Stella, haar leven lang al overtuigend katholiek, en Gerry is het ondertussen wel gaan geloven met zijn katholiek zijn, en ook met dat van haar. Hij pest haar daarmee, al lijkt dat nogal onbewust te aan. Dus ja, hun wegen scheiden zich. Zij zoekt het in devotie en spiritualiteit, hij zoekt het in de drank, en vooral in de whiskey. Allebei op zoek naar ontsnapping? Maar waaraan dan? Is het die éne dag, die waaraan zij beiden het liefst aan voorbij gaan. In ieder geval niet met elkaar over spreken. Waarvan een tipje van de sluier wordt opgelicht door MacLaverty, door te schrijven over de verstandige schoenen van de verpleegster. Mooi.

Deze twee hebben nogal wat meegemaakt samen. De verschrikkingen in Ierland en met name in Belfast.  De oorlog tussen katholieken en protestanten. Altijd die bommen, altijd gevaar. En….blijkbaar is Stella tijdens haar zwangerschap door dit aanhoudende geweld ernstig verwond. Zal haar kind dit overleven? Zijn zij daarom naar Schotland verhuisd?

Bernard MacLaverty Midwinter Break Recensie

Prachtig schrijft Mac Laverty over deze relatie. Niet hoe het kon gebeuren dat zij zo naast elkaar in plaats van met elkaar zijn gaan leven. Maar de wederzijdse mijmeringen, herinneringen, verlangens, teleurstellingen maken je als lezer getuige van deze jarenlange tocht, verwijdering, desinteresse tussen dit door het leven gelouterde echtpaar. Stella, die de echte reden van haar bezoek aan Amsterdam, en met name Het Begijnhof verzwijgt voor Gerry. En Gerry, die zijn verslaving aan de whiskey voor Stella verbergt. s’Nachts dwalend door het hotel om zijn lege flessen in een afvalbak te kunnen gooien en dan niet direct de weg terug naar hun kamer kan vinden. Stella, die na een beschamend incident in het Anne Frankhuis,  met een oorbel die Gerry haar deze reis cadeau doet, de beide oorbellen in een gracht gooit.

Geloofwaardige, knappe en bovenal dappere roman

En dan, de laatste dag, vastzittend op Schiphol vanwege sneeuwstormen, alle vluchten ernstig vertraagd of gecanceld. Hoe beiden zich door deze tijd heen slaan, ieder voor zich, Stella teleurgesteld omdat een carrière als Begijn er voor haar niet in zit. Immers, zij is te oud. En Gerry, die zit te te drinken, zijn laatste fles whiskey moet leeg, het zal hem niet gebeuren dat die door de douane wordt afgenomen. Maar steeds komt dit stel weer terug bij elkaar. Samen mooie herinneringen ophalend, zorgzaam voor elkaar. Elk op eigen wijze.

Ernstig geloofwaardig schrijft deze Bernard MacLaverty over een relatie waar door de jaren heen de klad in is gekomen. Waarin wellicht te veel is gebeurd en ieder ook teveel zijn en haar eigen pijn alleen heeft doorworsteld. Dit moet haast wel uit het eigen leven gegrepen zijn. Een knappe en dappere roman vind ik. Midwinter Break is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Midwinter Break

  • Schrijver: Bernard MacLaverty (Noord-Ierland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Origineel: Midwinter Break (2017)
  • Nederlandse vertaling: Janine van der Kooij
  • Uitgever: Uitgeverij Cactus
  • Verschenen: november 2018
  • Omvang: 271 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Recensie boek: Ernstig geloofwaardig schrijft deze Bernard MacLaverty over een relatie waar door de jaren heen de klad in is gekomen. Waarin wellicht te veel is gebeurd en ieder ook teveel zijn en haar eigen pijn alleen heeft doorworsteld. Dit moet haast wel uit het eigen leven gegrepen zijn. Een knappe en dappere roman…lees verder >

Inhoud Bernard MacLaverty Midwinter Break

Gerry en Stella Gillmore, een stel op leeftijd uit Schotland, hebben een lang weekend Amsterdam geboekt. Om er zogezegd even uit te breken, dingen te bezichtigen, nieuwe energie op te doen. Voor Stella staat er echter meer op het spel. Misschien moet ze een rigoureuze stap zetten. Met een verborgen agenda stapt ze het vliegtuig in.

Gerry, een gepensioneerde architect met uitgesproken meningen, leeft steeds meer in zijn eigen wereld. Stella maakt zich zorgen over hun relatie en ergert zich in toenemende mate aan zijn leefstijl en de minachtende wijze waarop hij haar becommentarieert als het gaat om haar geloof. Tijdens het verblijf in Amsterdam moet duidelijk worden of er nog toekomst is voor hun beiden. Gebeurtenissen uit het verleden blijken diepe sporen te hebben getrokken.

Bernard MacLaverty is een Noord-Ierse schrijver die sinds 1975 in Schotland woont. MacLaverty is een meesterverteller die zich kenmerkt door rake, invoelende, observaties van het menselijk handelen. Het gewone waar hij over schrijft is nooit gewoon.
Midwinter Break is zijn vijfde roman. Veertig jaar na het verschijnen van zijn eerste boek en zestien jaar na zijn laatste roman laat Maclaverty opnieuw zien waarom hij gerekend wordt tot een van de grootste levende Ierse schrijvers.

Inmiddels is bekend geworden dat Midwinter Break ook verfilmd gaat worden; John Crowley (bekend van o.a. Brooklyn) tekent voor de regie.

Bijpassende Boeken en Informatie

Donal Ryan – Over een vlakke kalme zee

Donal Ryan Over een vlakke kalme zee recensie en informatie over de inhoud van deze Ierse roman. Op 7 juli 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Arbeiderspers de Nederlandse vertaling van de roman From a Low and Quiet Sea, geschreven door de Ierse schrijver Donal Ryan.

Donal Ryan Over een vlakke, kalme zee Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de Ierse roman Over een vlakke, kalme zee. Het boek is geschreven door Donal Ryan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Ierse schrijver Donal Ryan.

Donal Ryan Over een vlakke kalme zee Recensie

Over een vlakke, kalme zee

  • Schrijver: Donal Ryan (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: From a Low and Quiet Sea (2018)
  • Nederlandse vertaling: Arjaan en Thijs van Nimwegen
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 7 juli 2020
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Waardering voor Over een vlakke, kalme zee

  • Poëtisch, krachtig, en hartverscheurend. (The Times)
  • Een meeslepende, onvoorspelbare, prachtig gecomponeerde roman. (Roddy Doyle)
  • Hard, scherp, briljant. (The Guardian)
  • Dit boek is woedend, meeslepend, duister humoristisch, het stompt je recht in je maag. (The New York Times)

Flaptekst van de roman van Donal Ryan

Drie mannen, getekend door wat ze hebben liefgehad en verloren, zoeken een thuis in een klein dorp in Ierland. Het land van de Syrische Farouk is verscheurd door oorlog. Het hart van buschauffeur Lampy is gebroken door Chloe. John wordt gekweld door zijn verleden als het einde van zijn leven nadert. De vluchteling. De dromer. De boeteling. Ieder van hen staat aan de vooravond van een onvermijdelijke afrekening, die hen op onverwachte wijze zal samenbrengen.

Bijpassende boeken en informatie