Eve Kellman Hoe vermoord je een man op 10 manieren recensie en informatie over de inhoud van de Engelse thriller. Op 25 februari 2025 verschijnt bij uitgeverij Volt de Nederlandse vertaling van How to Kill a Guy in Ten Ways, geschreven door de uit Engeland afkomstige schrijfster Eve Kellman. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.
Eve Kellman Hoe vermoord je een man op 10 manieren recensie en informatie
Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Hoe vermoord je een man op 10 manieren, de thriller van Eve Kellman, dan kun je er op deze pagina over lezen.
Ontmoet je nieuwe favoriete vrouwelijke seriemoordenaar! Vertrouw je je date niet? Laat die creep in de bar je niet met rust? Ben je bang dat je naar huis gevolgd wordt?
App M.
Ongeveer een jaar geleden was ik er klaar mee. Er zijn te veel mannen die zich misdragen, en te veel vrouwen die daar het slachtoffer van worden. Ik besloot een soort taxiservice te beginnen waar je een berichtje naar kunt sturen als je je ’s avonds onveilig voelt: App M.
Inmiddels ben ik daar zo druk mee dat de rest van mijn leven er een beetje onder lijdt. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat ik zo veel vrouwen kan helpen, maar het is ook frustrerend. Want de mannen doen het de volgende avond gewoon weer, en de volgende, en de volgende…En nu heb ik net een van die mannen vermoord. Per ongeluk natuurlijk, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Want er zijn verschillende manieren om slechte mannen te stoppen.
Eve Kellman werkte als redacteur bij Penguin Random House en Hachette voordat ze besloot voor zichzelf te beginnen. Daarnaast geeft ze lezingen over redigeren en de uitgeefwereld aan Oxford I Brookes University en schrijft ze thrillers.
Olivia Manning Het grote fortuin recensie en informatie roman uit 1960 en deel 1 van de Balkan-trilogie van de Engelse schrijfster. Op 20 februari 2025 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij de Nederlandse vertaling van de roman The Great Fortune van de uit Engeland afkomstige schrijfster Olivia Manning en deel 1 van de Balkan-trilogie. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de auteur en over de uitgave.
Olivia Manning Het grote fortuin recensies en reviews
Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Het grote fortuin, Balkan-trilogie deel 1, geschreven door Olivia Manning, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.
“Schitterend. Vol humor, scherpe inzichten en levendige beschrijvingen.” (The Times)
“De belangrijkste van onze vrouwelijke romanschrijvers.” (Anthony Burgess)
Recensie van de redactie
Deze roman die in 1960 voor het eerst is verschenen, heeft de tand des tijds met glans doorstaan. De dreiging van de Tweede Wereldoorlog, een verliefd stel op de vlucht voor de nazi’s en de problematische relatie tussen de hoofdpersonen, allemaal ingrediënten die kunnen leiden tot een sentimentele draak. Maar bij Olivia Manning is dat geenszins het geval.
Door haar stijl en de wijze waarop ze de plot zich laat ontwikkelen heeft de roman uit 1960 niets aan zeggingskracht verloren. Goed dat er nu een Nederlandse vertaling van deze meesterlijke roman is verschenen en bovendien zal het tweede deel van de trilogie, De geplunderde stad, in maart 2026 verkrijgbaar zijn. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).
Flaptekst van de roman uit 1960 van de Engelse schrijfster Olivia Manning
Herfst, 1939. Het pasgetrouwde stel Guy en Harriet Pringle stapt, enkele weken na de Duitse invasie van Polen, aan boord van de trein naar Boekarest. Guy wacht een baan als docent, maar voor Harriet, die alleen en onervaren is, begint er een vreemd nieuw leven. Terwijl Guys wereld botst met die van zijn nieuwe bruid, beseft Harriet hoe weinig ze eigenlijk weet van de man met wie ze is getrouwd.
Olivia Mannings meesterwerk Het grote fortuin is een roman over een huwelijk en een oorlog, een beklijvende evocatie van jonge liefde tegen de achtergrond van een steeds onzekerder toekomst.
Olivia Manning is geboren op 2 maart 1908 in Portsmouth, Hampshire. Ze trouwde vlak voor de oorlog en vertrok naar het buitenland met haar man, een docent voor de British Council in Boekarest. Toen de Duitsers Athene naderden, evacueerden zij en haar man naar Egypte, waar ze uiteindelijk de leiding kregen over het Palestine Broadcasting Station. Ze keerden in 1946 terug naar Londen en woonden daar tot haar overlijden in Ryde, Engeland op 23 juli 1980.
Colwill Brown We Pretty Pieces of Flesh review, recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Engelse roman. Op 20 februari 2025 verschijnt bij Chatto & Windus de debuutroman van de uit Engeland afkomstige schrijfster Colwill Brown. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijfster en over de uitgave. Er is geen Nederlandse vertaling van het boek verkrijgbaar.
Colwill Brown We Pretty Pieces of Flesh review, recensie en informatie
“Brilliant and original on every level… she is a writer like nobody else.” (Elizabeth McCracken)
“A brilliant portrait of female friendship, nearly the equal in honesty and subtlety to Elena Ferrante’s Neapolitan novels.” (Kirkus)
“Colwill Brown’s We Pretty Pieces of Flesh is a kinetic and incantatory portrait of the rough-and-tumble world of girlhood. I fell headlong for the tough, vulnerable, and whip-smart characters at the center of this spectacularly original debut.” (Laura van den Berg, author of State of Paradise)
Flaptekst debuutroman van de Engelse schrijfster Colwill Brown
A gut-punch novel of girlhood in early noughties Yorkshire from a blazing new voice
Ask anyone non-Northern, they’ll only know Donny as punch line of a joke or place they changed trains once ont way to London.
But Doncaster’s also the home of Rach, Shaz and Kel, bezzies since childhood and Donny lasses through and through. They share everything, from blagging their way into nightclubs to trips to the Family Planning clinic when they are late. Never mind that Rach is skeptical of Shaz’s bolder plots; or that Shaz, who comes from a rougher end of town, feels left behind when the others begin charting a course to uni; or that Kel sometimes feels split in two trying to keep the peace — their friendship is as indestructible as they are. But as they grow up and away from one another, a long-festering secret threatens to rip the trio apart.
We Pretty Pieces of Fleshtakes you by the hand and leads you through Doncaster’s schoolyards, alleyways and nightclubs, laying bare the intimate treacheries of adolescence and the ways we betray ourselves when we don’t trust our friends. Like The Glorious Heresies and Shuggie Bain, it tracks hard-edged lives and makes them sing, turning one overlooked place into the very centre of the world.
Colwill Brown was born and raised in Doncaster, South Yorkshire. She holds an MFA from the University of Texas at Austin, where she received a James A. Michener Center Fellowship, and an MA in English Literature from Boston College. Her work has appeared in Granta, Prairie Schooner and elsewhere. For fifteen years, she’s lived with ME/CFS, a debilitating neurological disease triggered by a virus that, due to systemic medical neglect, currently has no treatment. A proud Donny lass, she claims to have played bass guitar in (nearly) every rock venue on South Yorkshire’s toilet circuit.
Virginia Woolf Mrs Dalloway recensie en informatie van de inhoud van de Engelse roman uit 1925. Op 6 februari 2025 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij een goedkope heruitgave van de Nederlandse vertaling van de roman van de uit Engeland afkomstige schrijfster Virginia Woolf. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.
Virginia Woolf Mrs Dalloway recensie en informatie
Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Mrs Dalloway de roman uit 1925 van de Engelse schrijfster Virginia Woolf, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.
Flaptekst van de roman uit 1925 van Virginia Woolf
Clarissa Dalloway is begin vijftig, elegant en de perfecte gastvrouw, maar ze voelt zich oud en uitgerangeerd. Haar man is succesvol, maar saai, en haar volwassen dochter heeft haar zorg niet meer nodig. Op een dag komt Clarissa, terwijl zij bloemen koopt voor het feest van die avond, haar voormalige aanbidder Peter tegen, die zij in een ver verleden heeft afgewezen. Wat zou er van haar geworden zijn als ze dertig jaar eerder voor een avontuurlijk leven met Peter had gekozen? Het verhaal van Mrs Dalloway speelt zich af op één dag in juni 1923, de dag van het feest dat eindigt in een drama. Het is een virtuoos gecomponeerde roman vol herinneringen en bespiegelingen over de waarde van het leven en de onomkeerbaarheid van onze keuzes.
Virginia Woolf is op 15 januari 1882 in Londen geboren. Ze maakte op 28 maart 1941 een einde aan haar leven door zichzelf te verdrinken in de River Ouse in East Sussex, Engeland. Ze werd beroemd door haar innovatieve romans, feministische essays, dagboeken en brieven. Haar bekendste werken zijn Mrs Dalloway, Een kamer voor jezelf, Orlando, Naar de vuurtoren en Tussen de bedrijven.
Samantha Harvey In Orbit recensie en informatie over de inhoud van de Engelse roman en winnaar van de Booker Prize 2024. Op 6 februari 2025 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij de Nederlandse vertaling van de roman Orbital van de uit Engeland afkomstige schrijfster Samantha Harvey. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijfster en over de uitgave.
Samantha Harvey In Orbit recensie en informatie
“In orbit is overweldigend mooi.” (The New York Times)
“In deze compacte roman lijkt Harvey alle menselijkheid te vatten. Het is een ongelooflijke prestatie.” (The Observer)
Samantha Harvey In Orbit recensie van Tim Donker
Ach dit neemt gewoon een klein beetje krijgen gewend aan. Was wat ik in eerste dacht. Een zweem van (kosmologische?) (hah!) eindeloosheid maar al gauw kwamen er prachtvolle vergezichten doorheen geschemerd. “Aan boord van het station is het dinsdagochtend kwart over vier, begin oktober. Buiten is het Argentinië is het Zuid-Atlantische Oceaan is het Kaapstad is het Zimbabwe. Over haar rechterschouder fluistert de aarde de ochtend – een ragfijn kiertje vloeibaar licht. Stil glijden ze door tijdzones.” is zoon schemering van schoonheid en “Met zijn zessen in een grote metalen H die boven de aarde hangt. Ze buitelen rond, vier astronauten (Amerikaans, Japans, Brits, Italiaans) en twee kosmonauten (Russisch, Russisch); twee vrouwen, vier mannen, één ruimtestation dat uit zeventien met elkaar verbonden modules bestaat, achtentwintigduizend kilometer per uur. Zij zijn de laatste zes in een lange reeks, het is niets bijzonders meer, gewone astronauten in de achtertuin van de aarde. De fantastische, ongelooflijke achtertuin van de aarde. Ze draaien traag zwevend over de kop en botsen zachtjes, hoofd tegen heup tegen hand tegen hiel, ze draaien en draaien met de dagen. De dagen vliegen om. Ieder blijft hier een maand of negen – negen maanden dit gewichtloos zweven, negen maanden dit gezwollen hoofd, negen maanden dit hutjemutje, negen maanden dit richting aarde staren, dan weer terug naar de geduldige planeet.” is een ander, is waar het op gang begint te komen; met “het zogend gedierte […] in zijn sluwste, meest opportunistische vorm, de vuurstokers, de steenhakkers, de ijzersmelters, de bodemploegers, de godsaanbidders, de tijdzeggers, de schipzeilers, de schoenendragers, de graanhandelaars, de landontdekkers, de systeembedenkers, de muziekwevers, de liedzangers, de verfmengers, de boekbinders, de nummervreters, de pijlengooiers, de atoomobserveerders, de lichaamsversierders, de pillenslikkers, de haarklovers, de hoofdkrabbers, de verstandbezitters, de verstandverliezers, de allesjagers, de dooduitstellers, de overmaatminnaars, de overmatige minnaars, de liefdeszoekers, de liefdeblinden, de liefdemissenden, de liefdelievenden, het ding op twee benen, de mens. Boeddha kwam om zes seconden voor middernacht, een halve seconde daarna de hindoegoden, na nog een halve seconde kwam Jezus en anderhalve seconde daarna Allah. In de laatste seconde van het kosmische jaar komen de industrialisatie, het fascisme, de verbrandingsmotor, Augusto Pinochet, Nikola Tesla, Frida Kahlo, Malala Yousafzai, Alexander Hamilton, Viv Richards, Lucky Luciano, Ada Lovelace, crowdfunding, atoomsplitsing, Pluto, surrealisme, plastic, Einstein, Flo-Jo, Sitting Bull, Beatrix Potter, Indira Gandhi, Niels Bohr, Calamity Jane, Bob Dylan, het RAM-geheugen, voetbal, rauhfaser, ontvrienden, de Russisch-Japanse Oorlog, Coco Chanel, antibiotica, de Burj Khalifa, Billy Holiday, Golda Meir, Igor Stravinsky, pizza, thermosflessen, de Cuba-crisis, dertig Olympische Zomer- en vierentwintig Winterspelen, Katsushika Hokusai, Bashar Assad, Lady Gaga, Erik Satie, Muhammad Ali, de deep state, de wereldoorlogen, vliegen, cyberspace, staal, transistoren, Kosovo, theezakjes, W.B. Yeats, donkere materie, de spijkerbroek, de effectenbeurs, de Arabische Lente, Virginia Woolf, Alberto Giacometti, Usain Bolt, Johnny Cash, anticonceptie, de diepvriesmaaltijd, het springveermatras, het higgsdeeltje, bewegend beeld, het schaakspel.” is er stoom, wat een prachtig godverdomsedagenopeengodverdomsebol-achtige schrijverij daar zeg.
Maar hum. Maar ja. De eerste twee flitsen troffen mij aant ganzelijk begin vant boek; het laatstgeciteerde stuk (veruit de allerprachtigste regels in het hele boek, de ruimschootse rechtvaardiging van een uitgave als In Orbit of van literatuur als geheel eigenlijk) vond ik bijkans aan het einde. Daartussen zit een boek. Daartussen zit een heel boek ja.
En dat boek is – bij vlagen – hum, tsja… een beetje saai. Toch. Wel. Soms. Maar het is niet jij, Samantha Harvey. Het is maar de wereld die mij teneder houdt. Of. De wereld. Wat heeft de wereld er eigenlijk zaken mee. De wereld moet je daarvoor niet meebrengen. Jij bent niet nodig hier om mij laag neder te houden, ik doe dat prima helemaal alleen. Want ik wil zeggen, mijn verwachtingen voor dit boek waren ook wel een weinig te torenhoog misschien.
Waarom waren mijn verwachtingen zo torenhoog eigenlijk, weet jij dat? Ik wist toch dat het zich aan boor van een ruimtestation zou afspelen, wat heb ik met ruimte, ik was al nooit een “trekkie”, Annette was een “trekkie” en Annette was mooi Annette was lief Annette was slim Annette was begeerlijk allerwegen ik wou dat Annette goed over mij dacht en ik wou onze gemene grond uitbreiden. Er was de liefde voor de Nederlandse taal, er was de interesse in literatuur, dat deelden we, ik schreef gedichten voor haar en die hing ze aan haar muur, dat deelden we, ik liet haar het eerste Tindersticksalbum horen en op haar kamervloer zaten we daar naar te luisteren in gedempt licht, dat deelden we, misschien konden we dan ook maar dat verdomde Star Trek gaan delen dan, want zij was zo iemand, zo iemand die meende dat je alles uit die serie kon halen, dat de hele geschiedenis van de mensheid daar voorbij kwam, dat je er eindeloos over filosoferen kon, en dat wilde ik, eindeloos filosoferen met Annette, wijntje erbij, lichten gedempt, ja dat wilde ik, dus zat ik, inmiddels weer in het ouderlijk huis, want inmiddels was ze mijn buurvrouw niet meer, ik heb maar een paar maanden in die kamer gewoond, en toen moest ik eruit, en ik was miserabel want iemand zag mij niet meer graag of liever gezegd iemand had Mallorca boven mij verkozen, niet Annette maar iemand anders, en dat maakte me miserabeler nog dan miserabel en dus vatte ik het aanbod van mijn ouders om gedurende de zomermaanden op hun huis te passen met beide handen aan, en heeldurdagen zat ik daar maar in mijn dooie eentje, één avond kwam Suzanne langs en ik liet haar So tonight that I might see horen, dat album was toen geloof ik net uit, samen luisterden we naar hoe Hope Sandoval zong fade into you, strange you never knew, fade into you, i think it’s strange you never knew, ik had het liever aan iemand anders laten horen, niet Annette maar iemand die liever in Mallorca was dan in mijn armen waardoor ik miserabel was waardoor ik helemaal alleen in het huis van mijn ouders naar Star Trek zat te kijken want ik moest dat leuk gaan vinden van mijzelf, ik moest daar dingen over kunnen zeggen straks, één of andere hyperintelligente theorie aan gaan verbinden maar god wat vond ik het ongelooflijk superstrontsaai, die gasten in dat stomme ruimteschip van ze. En ik wist dat In Orbit ook gasten in een stom ruimteschip zou zijn, waarom dan toch die hooggespannen verwachtigen?
Ja. Hoe gaat dat. Tijd zit daar voor iets tussen. Tijd doet dat met dingen. Tijd legt een slangetje naar de dingen die komen gaan of misschien nooit komen gaan en pompt en pompt en pompt en voor je het weet zijn de dingen die (n)ooit komen zullen giganties & buiten alle proporsies. In Orbit was een boekentafelboek voor veel boekhandels, en ik had er hier en daar iets juichends over gelezen, en shit, misschien dacht ik wel aan Annette (meer neen das dertig jaar geleden nu), of gewoon, mensen in een ruimteschip ik heb nog nooit een roman gelezen die zich afspeelde in een ruimteschip, misschien dacht ik dat het ritualiserende, de herhalende handelingen iets met taal zou doen, met herhaling, met ritme, dat het boek zichzelf tot zingen zou brengen, wat het ook doet, uiteindelijk, aan het einde, in dat stuk dat ik hoger citeerde, misschien dacht ik er niet eens zo heel erg veel van maar ik wilde lezen en men had dat boek wel maar men ging mij dat niet geven want nee nee nee nee men ging dat lekker zelf lezen, en hoe aanlokkelijk wordt datgene dat buiten je bereik gehouden wordt? Ja dat groeit en dat groeit en dat groeit mensen. In Orbit was me bijbels geworden. De schrijver die de lezer een blik gunt op de aarde als geheel moet wel met enkele straffe eindgeldige analyses over de mensheid afkomen! Ja. Toch?
Nee.
In Orbit heeft nu & dan toch vooral iets zeikerigs. Al die bespiegelingen over aarde & ruimte & wijsheid & onbeduidendheid & grootsheid & mensdom, pagina’s en pagina’s lang, al die gedachten die in geen enkel opzicht verheffender of verbluffender zijn dan jouw gedachten of mijn gedachten of die van je collega’s of de visboer of dat mens dat altijd langskomt met dat hele span honden aan haar zij. Het zijn steeds rake gedachten, dat wel. Maar niets wat je niet zelf had kunnen bedenken. Hoe menselijke begeerte de aarde (mis)vormt (dacht ik zegt iemand zegt wie zegt Tom Engelhardt dat klimaatverandering het effectiefste massavernietigingswapen ooit bedacht is). Hoe de op aarde elkaar naar het leven staande nationaliteiten in het ruimtestation één zijn. Hoe vooruitgang iets is dat zowel mooi als schadelijk kan zijn. Hoe de mens nietig is, en tegelijk ongekend megalomaan. Naja. Zulke dingen. Je moet dat boek niet gelezen hebben om het te kunnen bedenken. En als de zes astro/kosmonauten in hun ruimtestation zien hoe een tyfoon zich ontwikkelt, en raast over de gebieden waar mensen wonen die ze kennen en misschien liefhebben, achja, dan kun je Sting al bijna horen zingen over hoe frah-zjiel we zijn hoe frah-zjiel we zijn.
Moet je dit boek lezen om de verpletterende inzichten?
Nee.
Moet je dit boek lezen om de eindeloze herhaling en hoe dat wiegen kan, en zingen?
Nee. Ja. Soms.
Waarom moet je dit boek dan lezen?
Tikveel. Misschien ben je geïnteresseerd in ruimtevaart? Ik kan nooit geloven dat er volwassenen bestaan die geïnteresseerd zijn in ruimtevaart. Net zoals ik nooit kan geloven dat er volwassenen bestaan die het stoer vinden om zoon heel lawaaiige auto te hebben, of om op een Harley Davidson te rijden. Dat een peuter onder de indruk is van een Amerikaanse aandoende sportwagen met een streep over de motorkap en het dak en een uitlaat die pwrreuh zegt dat kan ik snappen maar als je als volwassene nog steeds graag zo’n soort auto wil rijden moet je toch een IQ hebben waarmee het godsonmogelijk is om ooit je theorie te halen? Zo ook snap ik de ruimtevaartobsessie beter voor kinderen. Je ziet die maan die ver weg is maar toch goed zichtbaar, de zwarte lucht snachts en daarin die lichtende puntjes die sterren zijn, wat is daar allemaal, wat we zien en toch niet kunnen bereiken of zelfs maar bevatten, wonen daar ook levende wezens?, ja ik snap dat wel. Ik had een buurjongen die helemaal lijp was van ruimtevaartlego. Ik hield als kind ook van lego, altijd vroeg hij me of ik bij hem met zijn lego kwam spelen, maar hij had alleen maar dat stomme saje grijze rotruimtelego, altijd zei ik nee, en dan zei hij maar je vindt lego toch leuk? Maar dan ben je volwassen en dan weet je dat er meer is zo heel erg veel meer zo oneindig godganselijk veel meer dan alleen maar dat lullige aardetje en ja dat zal, hoe onaards de aarde, zo heet het ergens in In Orbit, ik las dat en ik dacht aan het Engelse “weird” dat is afgeleid van het Oudnoorse “Urth” wat “in een lus” zou betekenen maar ik hoor oer en aarde en zie de lussen die een ruimtestation beschrijft rondom een “godverdoms bol” om terug te komen op het punt waar ze eerder waren maar dat gezien vanuit een andere hoek in zijn vertrouwdheid toch vreemd is (dissociatie!), dat zal, maar het is teveel en het is te groot en hoe lang kun je interesse bewaren in het oneindige dat ons omringt, maar ze zijn er, volwassenen met een interesse in ruimtevaart, er zijn zelfs volwassenen die astronaut worden, wel, Samantha Harvey heeft zich voor In Orbit denk ik zeer goed gedocumenteerd, ze is zelfs gaan praten met NASA en ESA dus als je, echt, dingen weten wil over ruimtevaart dan kan In Orbit je vast nog wel iets leren.
Mij trof naast de overdonderend schone passages vooral de stilte. In rust. Wat tot bevriezing is gekomen. Bijvoorbeeld het liefdeloze huwelijk van één van de astronauten. Zaboedjem, ladno? Een samenzijn evenzeer gedeeld als niet gedeeld. De veel te krappe ruimten waarin te vertoeven. Gek genoeg dacht ik meermaals aan De Ontvolker. De intergalactische interpretatie, heeft iemand daaraan al ooit gedacht, Katalijne De Vuyst? Of nog. In Orbit als dystopia. Kan ook. Of een overstijgen van een visie en objectgeoriënteerd. Kan ook. Kan allemaal.
Met de kleine flitsen. Ten diepste woont de mens waar het klein is. De tyfoon raast daar waar iemand woont die gekend wordt door één der astronauten. Die ooit dook. Ergens bij een eiland. Waar een visser woonde. Die een mes verloor. Dat opgedoken werd. Door de astronaut toen duiker tot dankbaarheid van de visser. Die ook ergens woonde, ook een leven had, ook vader was, ook echtgenoot was. Je overstijgt immers altijd alleen maar datgene wat je ook bent.
Flaptekst van de roman In orbit de winnaar van de Booker Prize 2024
Een team astronauten verzamelt in een internationaal ruimtestation meteorologische gegevens en voert er wetenschappelijke experimenten uit. Maar meestal observeren ze. Gezamenlijk kijken ze naar de stille blauwe planeet, ze cirkelen eromheen, draaien langs continenten en door de seizoenen, ze zien gletsjers en woestijnen, de toppen van bergen en de deining van oceanen.
Hoewel ze van de wereld afgescheiden zijn, kunnen ze toch niet ontsnappen aan de constante aantrekkingskracht van de aarde. Ze ontvangen het nieuws dat de moeder van een van hen is overleden en daarmee komen de gedachten op over een terugkeer naar huis. Ze kijken toe hoe een tyfoon zich samenpakt boven de mensen van wie ze houden, en zijn vol ontzag en angst. De kwetsbaarheid van het menselijk leven vult hun gesprekken, hun angsten en hun dromen. Zo ver van de aarde hebben ze zich nog nooit zo’n onderdeel ervan gevoeld.
Samantha Harvey geboren in 1975 in Kent, Engeland, is de auteur van vijf romans en een nonfictieboek. Ze heeft onder meer op de shortlist gestaan van de Orange Prize for Fiction, The Guardian First Book Award en, in 2024, de Booker Prize. Harvey woont in Bath.
Gilly Macmillan Het verborgen verbond recensie, review en informatie over de inhoud van de Engelse thriller. Op 29 januari 2026 verschijnt bij Uitgeverij Boekerij de Nederlandse vertaling van The Burning Library, de nieuwe Gilly Macmillan thriller. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.
Gilly Macmillan Het verborgen verbond recensies en reviews
Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Het verborgen verbond, de thriller geschreven door Gilly Macmillan, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.
“Een slim goed verteld verhaal dat ons de kans geeft om onze stiekeme nieuwsgierigheid te bevredigen over wat geld met het leven van mensen kan doen.” (Daily Mail)
“Gilly Macmillan tilt het thrillergenre naar een geheel nieuw niveau met The Burning Library, een prachtig geschreven verhaal over duistere obsessie en moorddadige ambitie. Uitstekend.” (B.A. Paris)
“Wat een fascinerend boek! Geraffineerd, intelligent en absoluut meeslepend. Twee eeuwenoude geheime genootschappen strijden om een machtig manuscript – een geweldig idee op zich. Maar de uiterst getalenteerde Gilly Macmillan heeft er een meeslepende thriller van gemaakt – onophoudelijk spannend, verontrustend geloofwaardig en je dwingt om door te lezen. Dit is zo leuk! Maar wees gewaarschuwd: je zult nooit meer op dezelfde manier naar de wereld – of naar vrouwen – kijken.” (Hank Phillippi Ryan)
Een eeuwenoud manuscript. Een geheim om voor te doden.
Op een ijskoude, stormachtige dag in de Schotse Hebriden wordt het lichaam van Eleanor Bruton gevonden. Haar familie zag haar altijd als een eenvoudige vrouw. Ze wisten niet dat ze in het bezit was van iets bijzonders: een stukje rafelig borduurwerk.
Al meer dan een eeuw zijn twee rivaliserende vrouwenorganisaties op zoek naar dit artefact, in de hoop het originele middeleeuwse manuscript te vinden waaruit dit borduurwerk is verwijderd. De Orde van Sint-Katherine is ervan overtuigd dat vrouwen in de schaduw aan de touwtjes moeten trekken om heimelijke controle uit te oefenen; de Gemeenschap van de Leeuweriken is vastbesloten om zo veel mogelijk openlijke machtsposities voor vrouwen te vergaren.
Wanneer dr. Anya Brown bij een exclusief wetenschappelijk instituut wordt aangesteld, weet ze niet dat ze gerekruteerd is om oude teksten te vertalen die de Leeuweriken cruciaal achten voor hun missie. Ondertussen onderzoekt rechercheur Clio Spicer de dood van Eleanor Bruton. Dr. Brown en rechercheur Spicer raken verstrikt in dit eeuwenoude web van geheimen en rivaliteit. Zal de strijd om de rechten en macht van vrouwen te bevorderen hun leven in gevaar brengen?
Gilly Macmillan is de internationale bestsellerauteur uit Engeland van acht thrillers. Deze zijn verschenen op de bestsellerlijsten van The Sunday Times, The New York Times en Der Spiegel en zijn in 25 talen vertaald. Het verborgen verbond is geïnspireerd door Macmillans fascinatie voor de geschiedenis en kracht van boeken en bibliotheken, en voor hoe kennis en verhalen (en oude geheimen) door de eeuwen heen wel of niet overleven. Macmillan woont in Bristol.
Holly Watt The Last Truths We Told review, recensie en informatie over de nieuwe Engelse thriller. Op 16 januari 2025 verschijnt bij Raven Books het nieuwe boek van de uit Engeland afkomstige thrillerschijfster Holly Watt. Hier lees je informatie over de inhoud van de thriller, de schrijfster en over de uitgave. Een Nederlandse vertaling van het boek is niet verkrijgbaar.
Holly Watt The Last Truths We Told review, recensie en informatie
Als er in de media een review of recensie verschijnt van The Last Truths We Told, de nieuwe thriller van Holly Watt, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.
They predicted Ivo would become a tycoon
They predicted Ayda would go on to become a hotshot lawyer
They didn’t predict that Lily would be dead
Twenty years ago, nine university friends made a series of predictions about what would happen to each of them after college. Now they’ve all gathered together for the weekend. Not for a reunion but for a reveal.
Some of them have gone on to staggering success, others to more mundane lives. And one of them is missing.
Before her death Lily seemed agitated. Even scared. In the weeks before her death, she called Maggie, wanting to talk but then refusing to say what was frightening her. Now Maggie is beginning to realise that not everyone at the house this weekend is who they appeared to be.
And those who are lying are prepared to do anything to stop the truth coming out.
An unputdownable page-turner about old friends and new betrayals from an award winning thriller writer at the very top of her game, this is unmissable reading group suspense fiction.
Holly Watt is geboren in Engeland. As an investigative journalist, she worked on MPs Expenses and the Panama Papers. She has written for the Sunday Times, the Telegraph and the Guardian. She lives in London.
Asia Mackay Huwelijksadvies van een seriemoordenaar recensie en informatie van de nieuwe Engelse thriller. Op 14 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff de Nederlandse vertaling van A Serial Killer’s Guide to Marriage van de uit Engeland afkomstige schrijfster Asia Mackay. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.
Asia Mackay Huwelijksadvies van een seriemoordenaar recensie en informatie
“Sexy, stijlvol, spannend. Een messcherp verhaal over huwelijk en moord.” (Chris Whitaker)
Hazel en Fox zijn een doodgewoon stel met een baby, op een detail na: ze zijn ex-seriemoordenaars.
Huwelijksadvies van een seriemoordenaar van Asia Mackay is een verrassende thriller vol spanning en donkere humor, ideaal voor lezers van Hoe vermoord ik mijn familie?
Ooit hadden Hazel en Fox een benijdenswaardig leven, met luxe reizen naar alle uiteinden van de wereld, en genoeg slechteriken om te vermoorden. Maar alles veranderde toen Hazel zwanger werd en het stel alles opgaf voor een rustig leven in een buitenwijk.
Alleen heeft Hazel recentelijk toch díé neigingen weer. Wanneer ze achter Fox rug om iemand vermoordt en de politie vervolgens voor hun deur staat, moet ze er alles aan doen om haar familie in veiligheid te brengen. Dit zou hun huwelijk kunnen redden als het niet eerst hun dood betekent.
Asia Mackay studeerde antropologie en begon haar carrière in de televisiewereld. Ze volgde een schrijfcursus aan de Faber Academy. Ze woont in Londen met haar man, vier kinderen en twee honden.
Helen Fields Profiel M recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Connie Woolwine thriller van de Engelse schrijfster. Op 9 januari 2025 verschijnt bij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van Profile K de nieuwste thriller van de uit Engeland afkomstige schrijfster Helen Fields. Hier lees je informatie over de inhoud van de thriller, de schrijfster en over de uitgave.
Helen Fields Profiel M recensie en informatie
“Werkelijk uitzonderlijk… wendingen die ik niet zag aankomen, origineel plot, en briljante personages… gewoonweg meeslepend.” (John Marrs)
Hij gaat je vermoorden…. Hij weet het alleen nog niet.
Midnight Jones werkt als analist en onderzoekt geanonimiseerde psychologische profielen van mensen om de menselijke geest te doorgronden. Maar dan vindt ze tijdens haar werk een zogenaamd Profiel M, waarbij M staat voor moordenaar. Ze weet dat op haar bureau het profiel ligt van iemand die gevaarlijker is dan iedereen die ze ooit in haar leven is tegengekomen. Midnight weet waar Profiel M toe in staat is, zelfs nog voordat hij zijn eerste misdrijf heeft gepleegd. Wanneer de media melden dat er een vrouw vermoord is, gelooft niemand Midnight als ze waarschuwt dat hij nog niet klaar is.
Profiel M zal weer toeslaan, en Midnight Jones weet één ding zeker: zij wordt het volgende slachtoffer. Want Profiel M is naar haar op zoek. Ze moet zijn ware identiteit boven water halen, voordat hij haar vindt…
Profiel M is het derde deel in de Connie Woolwine serie met Midnight Jones in de hoofdrol.
Helen Fields is geboren in 1969 in Engeland. Ze studeerde rechten, werkte daarna meer dan tien jaar als advocaat in Londen en runde samen met haar echtgenoot een filmproductiemaatschappij in Los Angeles. Tegenwoordig woont ze in Engeland. De serie met Luc Callanach en Ava Turner in de hoofdrol is inmiddels vertaald in zestien talen.
Kat Dixon eat the glitter review, recensie en informatie dichtbundel van de Engelse dichteres. Op 31 mei 2024 verschijnt bij Broken Sleep Books de bundel met nieuwe gedichten van de uit Engeland afkomstige Kat Dixon. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave. Een Nederlandse vertaling van het boek is niet verkrijgbaar.
Kat Dixon eat the glitter review en recensie van Tim Donker
Komma komma komma. Allemaal (gewoon maar) mensen. De mensen in de straten, de mensen wier slaap gebroken is, de mensen die een instrument spelen, de mensen bij de bakker, de mensen die van de hoed en de rand weten, de mensen die laat moeten werken, de mensen met een tweedehands auto. De mensen die gesieteerd worden.
De mensen die dingen zeggen.
De mensen die eat the glitter het debuut van Kat Dixon noemen.
Is wat ze zeggen. Ja. Debuut zeggen de mensen. Goed. Het kan. Maar ik heb hier in mijn kast een boek dat Here / Other heet. Het werd in 2014 uitgegeven door Artistically Declined Press. Een roman, proza misschien, maar een met veel paginawit omgeven proza & poëties tot op het bot. De schrijfster? Een zekere Kat Dixon.
Het is tien jaar geleden dat ik Here / Other las en ik kan me er eerlijk gezegd niet heel veel meer van herinneren, behalve dat de personages vreemde namen hadden als Wednesday, Zanzibar en Pigeon, dat de woorden een zeer poëtiese muzikaliteit (vooral ritme) hadden, dat het vervreemdend was, dat alles zwom in paginawit (soms niet meer dan vier regels op een bladzijde) & dat het bloedmooi was.
Is het mogelijk dat er twee Kat Dixons zijn?
Ja. Dat is mogelijk.
Is het mogelijk dat ze allebei schrijver zijn?
Ja. Dat is mogelijk.
Is het mogelijk dat beide schrijvende Kat Dixons een hang hebben naar het experimentele?
Ja. Dat is mogelijk.
Is het mogelijk dat beide schrijvende en experimenterende Kat Dixons zich geïnspireerd weten door een denkrichting die een mens als “postmodern” zou kunnen klassifiseren, met de nodige mitsen en maren, aangezien wij, als Bruno Latour niet onjuist zegt, nooit modern geweest zijn en ons daartoe dus ook niet “post” kunnen verhouden jajaja maar toch dat deconstructivisme jajaja en toch de geesten van Foucault en Deleuze en Derrida jajaja & de ironizeringen jajaja en de tijden die vol geworden zijn – is dát mogelijk?
Ja. Dat is mogelijk.
Maar weet je wat ook mogelijk is? Dat de mensen maar wat uit hun nek lullen, dat is ook mogelijk. Het zijn immers de mensen maar. Het zijn Clare en Emma en Glyn maar. En die zeggen zoveel. Die noemen dit boek ook een pamflet. Dat zegt zelfs Kat Dixon zelf. “Dit pamflet zou niet bestaan zonder Gladstone’s Library” zegt ze in het dankwoord. Maar ik ben nooit van mening geweest dat een maker van een werk goed in staat zou zijn om te kunnen zeggen wat het is. Integendeel, misschien zelfs wel.
“Pamphlet” verwijst wel naar iets meer dan “pamflet” alleen, en in sommige opzichten kan eat the glitter zeker pamflettisties genoemd worden (een manifest! een verklaring! iets dat roept en zegt wat de dichtkunst vermag!) maar toch hecht ik eraan dit boek gewoon een poëziebundel te noemen. Een bundel vol poëzie. En wat voor een!
Ieder gedicht schreeuwt het uit. Met schuine strepen als zweepslagen.
Ieder gedicht schreeuwt. Ieder gedicht roept op om de poëzie te zien. De poëzie, die overal is.
In gesprekken en herinneringen in een biertuin op zwartpaardweg; in een aanvraag gericht aan de Kunstraad betreffende geld om mescaline te kunnen kopen; in de tabbladen die je om half drie ’s nachts open hebt staan op je laptop (voornamelijk de pagina’s van Rachel Stone op verscheidene sociale media); in iets dat een regelement zou kunnen zijn voor virtuele en/of echte relaties (“unflattering photo’s are banned”, “listen while not listening”, “each party may attend a party without the other Party should the aforementioned Party be moody, badly dressed or hate their friends”); in een lijstje met de voors en tegens van een potensjeel lief (tegen: heeft een portemonnee met klittenband, gelooft in vrijemarkteconomie; benadert haar vulva als een gameboy); in gedachten over sex, porno en het verwijderen van ongewenst haar; in een fiksjonele bijsluiter van hygiëniese handgel; in hoe je in Noorwegen zit in een boot met een vrouw die je geacht wordt lief te hebben; in een prachtige zin als “for the sake of two teas and a coffee on a Sunday morning / for the sake of three croissants and happier than I’d felt in years”; in polygrammaticale turnoefeningen; in de verdwijningen; in een prachtige zin als “say you in Russian / say they in Croatian / say us and say / almost nothing, an almost unnoticeable something”; in getto Van Gogh; in de halfgod van regenval; in een prachtige zin als “my ignorance spread on morning toast”; in alles wat je lichaam verlaat en alles wat je lichaam binnenkomt; in huid als een beschermlaag; in een uiterst verwarrende zin als “a woman hands out sunflower seeds and wishes / the man standing in front of her would die”; in trachten niet te willen willen,
in hoe de gedichten soms dwars liggen op de pagina
in de doorhalingen
in de realiteit & haar (lichte) verschuivingen
in de schuine strepen als zweepslagen –
in alles wat eat the glitter zo godvergeten prachtig maakt.
(waar ist werk van)
eat the glitter een pamflet? eat the glitter is muziek eat the glitter is kunst
eat the glitter is een afdruk van alle plaatsen waar geleefd werd
(ik las het boek op een zondagmiddag in mijn achtertuin, terwijl mijn dochter, mijn moje lieve wijze grappige negenjarige dochter naast me zat & ook las: en zie, die achtertuin zit nu in het boek, en gans mijn achtertuin staat nu vol eat the glitter en poëzie en Kat Dixon en mijn dochter)
Kat Dixon laat ons eens temeer zien hoe poëzie voor wie het zien wil werkelijk overal vanaf druipt. Sjee. In eat the glitter druipt de poëzie nog wel van de poëzie.
eat the glitter is an irreverent, lyrical exploration of queer love, modern culture, and a post-pandemic world. Tender yet cynical, this pamphlet nudges at the discomfort of art, capitalism, social contracts and the disconcerting remnants of lockdown in our lives. Amidst Kat Dixon’s poetry lies an undercurrent of vulnerability, an acute and sensitive awareness of the world’s complexities and contradictions.
