Categoriearchief: Poëzie

Tim Hofman – Grappig jammer

Tim Hofman Grappig jammer recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe bundel met gedichten. In november 2019 verschijnt bij Uitgeverij Meulenhoff de nieuwe gedichtenbundel van Tim Hofman.

Tim Hofman Grappig jammer Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het nieuwe boek met gedichten van Tim Hofman Grappig jammer. Daarnaast zijn hier gegevens van de de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van Grappig jammer.

Tim Hofman Grappig jammer Recensie

Grappig jammer

  • Schrijver: Tim Hofman (Nederland)
  • Soort boek: gedichten
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: november 2019
  • Omvang: 88 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering:

Flaptekst van de gedichtenbundel

Er was gelukkig nog genoeg om over te schrijven na zijn eerste bundel Gedichten van de broer van Roos. Tims nieuwe bundel Grappig jammer staat vol met werk over leven en dood, (mislukte) relaties, seks, religie en de maatschappij: thema’s die ook in zijn generatie de hoofdrol spelen.

Zijn schrijfstijl is luchtig, maar schuwt niet om je mee de diepte in te trekken. Een boek met grappen, innemende persoonlijke anekdotes en taaltechnische vernuftigheden.

Tim Hofman Informatie

  • Geboren op 9 juli 1988
  • Geboorteplaats: Vlaardingen, Zuid-Holland
  • Nationaliteit: Nederland
  • Discipline: tv-maker, presentator, dichter, columnist
  • Soort werk: gedichten, columns
  • Boeken van Tim Hofman

Bijpassende Boeken en Informatie

Willem Elsschot – Het huwelijk Gedichten

Willem Elsschot Het huwelijk Gedichten recensie en informatie van deze bundel met poëzie van Willem Elsschot. Op 7 juni 2019 is bij Uitgeverij Polis de bundel met gedichten verschenen van Willem Elsschot. Bovendien is ook de Franse vertaling van het werk in de bundel opgenomen.

Willem Elsschot Het huwelijk Gedichten Recensie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van deze bundel met gedichten van Willem Elsschot. Naast de Nederlandse versie is ook de Franse vertaling van het werk in de bundel aanwezig met als titel Le mariage. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over Willem Elsschot – Het huwelijk.

Willem Elsschot Het huwelijk Gedichten Recensie

Het huwelijk / Le mariage

  • Schrijver: Willem Elsschot (België)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Uitgeverij Polis
  • Verschenen: 7 juni 2019
  • Omvang: 48 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de bundel met gedichten

De Vlaamse romancier Willem Elsschot was een even nuchter als ongenadig waarnemer van de schijnheilige kleinburger. Hij debuteerde als dichter, maar publiceerde zijn jeugdverzen pas in 1934.

Wie Elsschot zegt, denkt niet meteen aan poëzie. Toch zijn het juist enkele van zijn dichtregels die iedereen zal herkennen: ‘tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’, bijvoorbeeld. Paul Claes heeft de gedichten van Elsschot samengebracht en vertaald in het Frans. Ze verschijnen nu voor het eerst in een unieke simultaaneditie.

Bijpassende Boeken en Informatie

Willem Elsschot Het tankschip Recensie en samenvatting Roman uit 1941Willem Elsschot – Het tankschip
satirische roman, sociale roman
Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)
Recensie boek: In 1941, tijdens de Tweede Wereldoorlog, verscheen de novelle Het tankschip van de bekende Vlaamse schrijver Willem Elsschot. Wellicht zijn meest omstreden boek. Alhoewel Het tankschip minder bekend is als een aantal andere boeken van Willem Elsschot, is ook deze novelle zeer lezenswaardig. De thema’s van Het tankschip, hebzucht en ongebreideld kapitalisme zijn bovendien wellicht actueler dan ooit…lees verder >

Bert Van Raemdonck – Hier raken we mij kwijt

Bert Van Raemdonck Hier raken we mij kwijt recensie en informatie over de inhoud van deze debuutbundel met gedichten. In juni 2019 is bij Uitgeverij Polis het poëziedebuut verschenen van de Vlaamse schrijver Bert Van Raemdonck.

Bert Van Raemdonck Hier raken we mij kwijt Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de bundel met gedichten Hier raken we mij kwijt van Bert Van Raemdonck. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste poëziebundel van Bert Van Reamdonck.

Bert Van Raemdonck Hier raken we mij kwijt Recensie

Hier raken we mij kwijt

  • Schrijver: Bert Van Raemdonck (België)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Uitgeverij Polis
  • Verschenen: 1 juni 2019
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering:

Flaptekst van de gedichtenbundel

Terwijl de straten buiten luid in brand staan, merkt niemand op dat er zich intussen ook een ijskoud gif verspreidt. Het kruipt naar binnen langs de plinten, tast ons brood aan, nestelt zich ’s nachts in ons bed. Het gebeurt in alle stilte. We zouden iets online kunnen bestellen. We kunnen elkaar wakker houden, wachten en onszelf laten verzwelgen. Maar dan verliezen we onszelf. Dan raken we ons kwijt.

Hier raken we mij kwijt is een verkenning en een vuurpijl, een einde aan het zwijgen.

Bert Van Raemdonck (1977) schreef tientallen recensies en kritieken over literatuur, muziek en cultuur, onder andere voor rekto:verso en De Standaard. Als dichter publiceerde hij onlangs in tijdschriften als Het Liegend Konijn, Deus Ex Machina en Poëziekrant. Hier raken we mij kwijt is zijn debuutbundel.

Bijpassende Boeken en Informatie

Janine Jongsma – Gewoon logisch Recensie

Janine Jongsma Gewoon logisch recensie en informatie over de inhoud van deze debuutbundel met poëzie. Op 31 januari 2019 is bij Uitgeverij Voetnoot de eerste bundel met gedichten verschenen van Janine Jongsma.

Janine Jongsma Gewoon logisch Recensie

Daar zat ik. Op de bank, in mijn huis. De kinderen waren naar school, de koffie was zwart, de zon viel doorheen de ramen op mijn gezicht. Er stond een muziekje op. The No-neck Blues Band geloof ik, maar het kon even goed The Black Hawk Ladies & Tambourins van El Boy Die geweest zijn (of was het niet Demdike Stare die keer, of Muslimgauze nee het was zeer zeker Meredith Monk – of misschien ook niet). Hoe ook, ik zat en ik las Bokman van Dean Bowen – en ineens realiseerde ik me dat er kleine slijtplekjes waren ontstaan op mijn voorliefde voor de experimentelere poëzie.

Of nee, wacht. Eerst wil ik iets anders vertellen. De grootste winst van 2019, nu al, in mei al, is dat Gewoon Logisch van Janine Jongsma me geleerd heeft dat ik niet gek ben. Want vele jaren geleden zat ik ook al, maar toen in het deprimerendste wokrestaurant (is er een ander soort van wokrestaurant dan?) dat Utrecht rijk is. Personeelsuitje. Ik zat aan tafel met mijn meest ruimdenkende collega, en met nog wat andere. Hoe het kwam weet ik niet maar ik begon een gedicht van Gust Gils voor te dragen, iets met een pan pijn op de kachel en neem gerust want er is genoeg voor iedereen. Ik weet het niet, ik deed het uit het hoofd, het zat vast vol fouten. Het deed wenkbrauwen fronsen, dat gedicht, ook, zeer tegen mijn verwachting in, bij die ruimdenkende collega (die een denker was, en zelf ook las, en zelfs een boek vertaald had, en in zijn leven meer dan eens tegen de stroom ingeroeid was zo had hij me verteld). Toen ik thuis kwam, en ik de gefronste wenkbrauwen van me afgeborsteld had, wilde ik controleren hoe goed of hoe fout ik het gedicht eigenlijk geciteerd had. Gust Gils. Ik wist vrijwel zeker dat het in Afschuwelijke roze yogurtman stond, ik bladerde door, ik vond niet. Ik begon te twijfelen.

Was het misschien geen zelfstandig gedicht maar een stuk uit een groter gedicht? Ik las heel Afschuwelijke roze yogurtman door (wat een fantastisch goede dichter toch, Gils, keer op keer weer), geen pan met pijn en geen kachel. Misschien stond het in Een plaats onder de maan. Niks. Later kwam, op verschillende tijden en door verschillende oorzaken, het gedicht nog een aantal keer mijn brein binnengewandeld. Ik wist zeker dat het in Zanger met zuurstofmasker moest staan, nee in Een handvol ingewanden (natuurlijk! met die titel!), in Drie partituren misschien? Niks, niks, niks. Ik begon te twijfelen. Was het misschien van een heel andere dichter? Nu bladerde ik als een razende alle dichtbundels in mijn kast door maar niets, en onbegonnen werk bovendien. Ik begon te denken dat ik gek was. Kon ik dat gedicht verzonnen hebben? Kan een mens een heel gedicht bij elkaar hallucineren, en dan ook nog aan een bepaalde dichter toeschrijven? Dat dat eerste kan, daar hebben vele poëten -vooral in de zestiger jaren van de vorige eeuw- wel getuigenis van afgelegd. Maar dat tweede?

Maar! Een gedicht in Janine Jongsma’s Gewoon logisch deed me weer, voor de zoveelste keer maar weer, aan dat gedicht van Gust Gils denken en voor de honderdste keer ging op speurtocht doorheen al mijn Gils-bundels. Maar dit keer vond ik het! Het staat in Uniek onkruid, een dun bundeltje dat op één of andere manier tussen zijn paraproza verzeild was geraakt (vandaar dat ik het niet vond, want wie zoekt er nu gedichten bij het proza, zelfs al is het paraproza en zelfs al is het Gust Gils). Ik kom hier later allemaal uitgebreid op terug, jongens en meisjes, maar eerst even dat andere.

Welja, Dean Bowen dus. Die bundel waarover ik in de winkel nog zo enthousiast was geweest. Ik sta niet meer zo vaak in winkels waar je poëzie kan kopen, maar die keer stond ik er wel. Gewoon lukraak dichtbundeltjes uit de kast grissen en doorbladeren, wat een heerlijk tijdverdrijf eigenlijk toch. Waarom doe ik dat niet wat vaker? De meeste zet je binnen de minuut alweer terug op de plank, er blijven er altijd een paar over waarin je wat langer blijft hangen. Zo ook Bokman. Waarmee ik uiteindelijk naar de kassa ging, mijn best doend niet te juichen. Want dit ging goed zijn. Maar toen ik daar zat, daar, op die bank, in die zon, op die dag, met die koffie, toen bleef het zweven. Op plekken waar ik niet (meer) kom. De woorden zweefden ergens buiten mij en ze weigerden naar binnen te gaan.

Uiteraard was nu net dat ooit de grootste aantrekkingskracht voor mij als het om abstracte poëzie ging. De verwarring. Het gevoel verloren gelopen te zijn. Ergens nooit helemaal bij te kunnen. Maar nu zag ik voornamelijk de afstand, het gapende niets tussen de woorden en mij. Continue ontregeling kan ook best saai zijn. En eerst toen pas begon het me op te vallen dat dat de laatste tijd wel vaker aan het gebeuren was als ik experimentele poëzie las. Het (radicaal) andere leek zijn zeggingskracht voor me te verliezen, minstens in de poëzie dan toch (experimenten binnen proza zijn al dunner gezaaid dus daarvan in de slagkracht nog altijd wat groter). Mogelijkerwijs was het tijd om mijn poëzie in een andere hoek te gaan zoeken dan ik gewend was te doen. Maar welke hoek dan?

Die van de vuilbekkende dichter? Die nog klaarder spreekt, misschien, dan ik willen zou? De klassieke dichter? Die op elk woord een laatste rijmwoord wil hebben? De geëngageerde dichter? Die me vertellen komt dat oorlog slecht is, de mens de aarde vernielt, het grootkapitaal de oorzaak is van alle ellende, bedrijven geen geweten hebben, regeringen corrupt zijn en verder alle mensen wat liever voor elkaar zouden moeten zijn? De grapjesdichter? Die vooral wil dat ik lachen moet als ik gedichten lees? De sentimentele dichter? Die de hele dag door ontroerd zit te wezen met alles wat hij ziet?

De dichters die alleen voor wie ze liefhebben willen heten? De muziekdichters, de sportdichters, de filosofisch geschoolde dichters, de puntdichters, de religieuze dichters, de boze dichters, de observerende dichters, de alwetende dichters?

Hmm.

Micropoëzie? De dichter die me één korrel op zijn tafelkleed toont en me laat zien hoe bloedmooi die korrel is? Of macropoëzie: de dichter die de hele wereld in zijn gedichten wil laten meezingen? Welke literatuur welke poëzie welk poëtica welke stem uit welk koor? Ja, wat is het eigenlijk dat een gedicht met me gedaan moet hebben opdat ik na het gelezen te hebben opspring en vol overtuiging uitroep Ja! Dit was een mooi gedicht! Ik moet niet gelachen hebben, ik moet ook niet perse gehuild hebben geloof ik. De lach en de traan zijn het gemakkelijkst te manipuleren, dat bewijst Hollywood keer na keer met alles wat het uitbrengt. Wil ik dan ontredderd zijn? Bevreemd beangst ontheemd euforisch extatisch dronken verstild strijdbaar verbijsterd, wil ik mijzelf buiten mijzelf gesmeten terugvinden, of wil ik alleen een warm en zacht geluk? Wil ik eindelijk weten wat ik helemaal nooit weten wou, wil ik dat het ergens over gáát, wil ik enkel maar dansen met de woorden?

Ik verloor mijn gevoel voor richting in de poëzie, hoe lang al? En wie laat het me weer hervinden?

Maar! Dan! Als een engel! Als een engel uit de hemel! Zendt die goede Anneke Pijnappel van uitgeverij Voetnoot mij iets. Iets dat normaliter niet snel zou lezen. O, dat zou een subcategorie moeten zijn in elke poëziekast in elke boekhandel: Poëzie die Tim normaliter niet snel zou lezen.

Janine Jongsma. Gewoon logisch. Dat ik nog nooit van die dichteres gehoord had kan kloppen want dit is haar debuut. Dat de titel en die net iets te geposeerde foto op de achterkant weinig enthousiasmerend zijn, negeer ik. Ik. Ga. Gewoon. Lezen. Nu. Daar. Op die bank, die ene. Waar ik toen ook Bokman zat te lezen. Je weet wel. Of niet, je kent mijn huis misschien niet.

Vanaf gedicht één is het almeteens raak want ik lees me daar het bijna perfecte Sommige dingen zijn gewoon logisch:

Sommige dingen zijn gewoon logisch
in ons huis kun je overal je voeten vegen
het tegeltapijt heet je honderd keer welkom
maar als de bel gaat doe je niet open

We zijn erop getraind om ter plekke neer te vallen
ons achter de bank te verstoppen
of desnoods in het gordijn te wikkelen
niemand maakt een enkele beweging

We zijn erop getraind dat de indringer niet opgeeft
roerloos seinen we met onze ogen richting voordeur
want er volgt steevast nog een tweede poging
die van het langdurig de vinger op de bel houden

Wij blijven in de houding zonder een krimp te geven
want we willen niet onbeleefd overkomen
op mensen die weten dat we thuis zijn
en door het venster staan te gluren

Bijna perfect zei ik, ja dat las je goed. De tragiek van het mensdom ligt vervat in dit gedicht. Hoe graag zouden we de straat op gaan en de hele wereld met open hart tegemoet treden. Maar na de eerste confrontatie moeten we zulk een voornemen vaak alweer opgeven. Hoe graag zouden we iedereen dubbel welkom heten in ons huis, hoe schoon is in theorie de interactie, hoe verrijkend een ander inzicht dan het eigen. We zouden graag degene zijn die de deur altijd los heeft staan.

Maar dan weer, ze willen altijd net langs komen als we nog in pyjama zijn, of hoofdpijn hebben, of van plan waren eens een lang en lekker heet bad te nemen, of de kinderen uit school moeten halen, of verstilde muziek aan het luisteren zijn waar geen praat bij past. De “je” is de radicaal andere die welkom geheten wordt maar niet binnen mag komen. De “je” is degen die geen actor in het spel is – het spel is altijd binnen zodat het ook buitenstaanders kent.

Door het veralgemenizerende “je” in regel vier te plaatsen krijgt het niet open doen iets van een voorschrift of een gewoonte: zoiets doe je gewoon niet. Daardoor gaat er iets van de hogergeschetste gelaagdheid verloren. Er is nu geen verscheurdheid tussen de wil en de praktijk meer; het staat immers vast dat er niet opengedaan zal worden. Dat de ongewenste bezoeker niet voor het hoofd gestoten mag worden door hem al te openlijk buiten te sluiten, is mooi en heeft nog iets van de worsteling in zich tussen wat het tegeltapijt belooft en wat de werkelijkheid leveren kan. Maar toch blijft Sommige dingen zijn gewoon logisch bijna perfect. Totaal perfect was het geweest als er had gestaan “doen we niet open”.

Niettemin een prettige kennismaking met Jongsma, en ik lees door. Dat, alvast, is al niet elke dichtbundel gegeven: dat ik door wil lezen na de eerste kennismaking. En prettig blijft het bladzijden lang. Misschien juist wel doordat Jongsma nergens nadrukkelijk haar positie als poëet opeist – wat haar gedichten zo’n heerlijke onnadrukkelijke poëzie verschaft. Ik had mijn vinger niet op de bel gelegd, en toch heeft Jongsma me welkom geheten en me laten zien waar de poëzie huist. Onder in het gootsteenkastje misschien:

Gewoontes zijn er om je aan vast te klampen

Er staat een pan soep onder in het aanrecht
eerst achter de Vim, nu achter de Jif
maar wij noemen het gewoon Vim

Het is altijd dezelfde groentesoep
van een onbestemde kleur grijs
er drijft een dikke laag vet op

Dan blijft hij een week houdbaar
is het excuus van mijn moeder
die geen soep kan koken

Waarom wij een pan soep hebben
terwijl geen mens ervan eet
is geen vraag die je stelt

Het went om te leven in een huis
waar alles overbodig is
Alleen mijn vader drinkt de soep gulzig
tussen de middag uit zijn bierglas

Mogelijkerwijs is het alleen maar mijn zieke brein, maar dit is dus het gedicht dat me aan een gedicht van Gust Gils deed denken. Ik zal dat gedicht hierbij in zijn geheel citeren (weest niet bevreesd, het is maar kort):

De pijnfuif

vrienden ik heb de pijn
maar op de kachel gezet
om ze warm te houden

als iemand pijn wil
ze is lekker vers
neem gerust

en neem wat meer
er is pijn genoeg
voor iedereen

-Gust Gils

Uit: “Uniek onkruid”

(hee, ik heb het in dat achterlijke wokrestaurant nog redelijk vlekkeloos geciteerd ook!)

Wat ik in beide gedichten herken, is wanneer het absurde, of bizarre, of zelfs pijnlijke gedeeld wordt het iets schoons krijgt dat ontroeren kan en troostrijk is. Dit proces kan alleen ontstaan onder hele goede vrienden, en meer nog in gezinnen. Ouders zijn altijd de mensen die bizarre gewoontes hebben waar ze zich aan vast klampen, en die hele huizen vullen met hun overbodigheid. Binnen het gezin is volstrekt normaal wat bij een buitenstaander wenkbrauwen doet fronsen – vandaar ook dat we niet opendoen als je belt. Natuurlijk bewaren we de pijn op de kachel, natuurlijk drinkt vader grijze soep uit een bierglas. Het zou pas gek zijn als de soep op een dag weg zou zijn of de Jif ophoudt Vim te heten.

Nu we het toch over Gils hebben: hij was het die ooit zei “poëzie schrijven is schaduwen bevriezen”, en verdomd: Jongsma is een zeer kundig schaduwenbevriezer. De ontroering en de absurditeit van het gezinsleven wordt nergens becommentariëerd; de schaduwen ervan worden bevroren en getoond. Misschien zien we niet eens het werkelijke beeld (want de schaduw is het negatief van het werkelijke beeld – onder het aanrecht zijn alle soepjes even grauw), maar dat is inherent aan het leven in een huis waar alles overbodig is.

De absurditeit van het ouderlijk huis (de vader drinkt grijze soep uit bierglazen; in de keel van de moeder leven merels), wordt in de volgende delen verruild voor de warmere en organischere blik op het eigen gezin. Ook dat is “gewoon logisch” want het zijn immers de ouders die ontroeren in hun bizarriteiten maar het zijn alleen de kinderogen die dat kunnen zien. Deze ontwikkeling voelt goed aan en maakt dat je de dichtbundel (die je wegens deze narrativiteit misschien evengoed een “poëtische novelle” zou kunnen noemen) blijft lezen.

Janine Jongsma Gewoon logisch Recensie

De ouders zijn inmiddels overleden, de verloren dagen weggegooid, de ik-figuur inmiddels zelf een ouder van twee. Dat ben ik zelf ook, en daar is het dan ook waar de gedichten aan mijn huid blijven kleven. Dat ik dan tranen in mijn ogen krijg bij Op de fiets vind ik voor één keer niet in het nadeel van het gedicht spreken. “We zijn een drie-eenheid op de fiets”, schrijft Jongsma, en “jullie zijn mijn kleinste deeltjes / één voorop en één achterop”, en: “Komt er een wolk voor dan bel ik / hard en dringend dat wij het zijn // Komt er een vrachtwagen ons tegemoet / dan blaast ons wereldgebouw die omver // Niemand kan ons stoppen in onze / race tegen alles wat ons bedreigt / dat laat ik niet toe.”

Het is nog niet al te lang geleden dat ik de drie-eenheid vormde met mijn kinderen op de fiets. Altijd hard zingend (wel vaak alle drie iets anders, dat dan weer wel), altijd iedereen voorbij suizend. De drie-eenheid kwam ten einde toen ik een bedreiging niet meer stoppen kon: mijn dochter en ik werden, toen we mijn zoon naar school hadden gebracht (en mijn dochter daar nog niet naartoe hoefde) aangereden door een busje dat ineens heel hard achteruit reed. Het voorstoeltje was hierna naar de wuppe; mijn dochter schoof door naar het achterzitje en mijn zoon moest noodgedwongen op zijn eigen fiets naar school gaan rijden. Nu zit er één achter me, en één rijdt naast me (als hij het tenminste niet in zijn hoofd krijgt om er een wedstrijdje van te maken en ik hem tussen alle andere ouders en kinderen nog maar nauwelijks bij houden / in het oog houden kan). Jongsma schrijft zo trefzeker over de schoonheid van het fietsen met twee kinderen dat de schaduwen spontaan ontvriezen en, inderdaad, het traanvocht lopen gaat.

En dat het dan bladzijden later wat bergafwaarts dreigt te gaan met Die andere vrouw, waar er inmiddels over net iets te platgetreden paden wordt gefietst (“Hoe gelukkig had zij jou kunnen maken?” en: “Kan iemand sterker zijn dan ik? / Zo zwijgend van jou houden als ik?”; al maakt de ingebeelde ruzie aan het eind wel weer wat goed: “En jij zou dan hebben teruggeschreeuwd / dat je ook liever een andere vrouw had gewild / En zij zou dan hysterisch zijn gaan krijsen // Zo’n type lijkt het me wel”- is die laatste zin toch weer goed voor een wat waterig glimlachje bij mij), en de rijmelarij en overromantische poëzie van Namen op de wand één bladzijde verder (“Ik ga roerloos liggen in je hart”, wie zo’n zin durft op te schrijven is straalbezopen, compleet schaamteloos of een meisje van veertien. Of waarschijnlijker nog: alle drie) is niet heel alarmerend en neemt nog niet het gevoel bij me weg dat ik met Gewoon logisch een hele fijne bundel in handen heb.

Ja nog niet, zei ik. Het viel me zelf ook op. Want in het laatste deel, het elf gedichten tellende Plaatsbepaling, gaat het echt mis. In weerwil van de titel is het juist losgezongen van elke plaats: we zijn hier, we zijn daar, we zijn overal. In Salzburg, in het centrum van Eindhoven, in Brugge, in Rome, aan oma’s keukentafel, aan de kade, overheen kinderkopjes, op een net iets te perfect feestje (want de dood knippen we hoogstens uit een boeket & de kanker wacht ons pas in ons bed) (o nou kom ik zelf af met lullig rijm). Overal is onbegrensd, en daardoor mist deze epiloog van Gewoon logisch kaders: het licht absurdistische kader van het ouderlijk huis bijvoorbeeld, of het ontroerende en bloedwarme kader van het eigen gezin verderop.

En er was een herhaling van Bokman. Weeral die bank, weeral diezelfde bank. Die laatste elf gedichten. Het was zaterdag. Mijn kinderen hadden spelletjesavond gehouden zoals we wel vaker doen op zaterdag. We hadden het fijn gehad, we hadden vaak gelachen. Ze hielden het vol, ze zijn zes en vier, ik dacht hoe houden ze dit vol? Toen ze om half elf even pauze wilden nemen en op de bank gingen liggen, zette ik met opzet Hallway of mirrors van Alexander Turnquist op. Ik wist wat daarvan zou komen. Inderdaad, ze vielen in slaap. Ik zat even, dronk me een whisky, luisterde naar de prachtmuziek, keek naar mijn prachtkinderen die daar lagen: verstrengeld. Ik voelde me goed. Later tilde ik ze één voor één hun bedden in. Ging zelf op de bank zitten. Las het laatste deel van Gewoon logisch. Daar waar, kaderloos, Jongsma’s poëzie zwalpen gaat en het daardoor paradoxaal genoeg juist wél steeds nadrukkelijker poëzie wil zijn wat de bundel de grote kracht ontneemt: de bevroren schaduwen, de poëzie die gewoon ís en alleen door de dichter getoond hoeft te worden (het gedicht hangt al in de kamer, je hoeft alleen de rest eromheen weg te kappen). Dan “draagt [iemand] de wind in haar lange haren”, kan er geluisterd worden “hoe hard de stilte klinkt” of “blaast hij de glans van haar lach”, ja: waar poëzie nadrukkelijk poëzie wil zijn, wordt het cliché inderdaad.

Dan komt met het voorlaatste gedicht de nekslag. Het valt al niet mee met alle gesprekken die de wij-figuren voeren met obers en schoonmakers in Slovenië, Duitsland, Zwitserland en Italië. Ken je die toeristen? Meestal zijn het zestigers, meestal hebben ze sjofele korte broeken aan, meestal blijven ze de hele zomer lang spierwit, meestal hebben ze dikke buiken, meestal hebben ze suffe hoedjes op hun hoofd. Die toeristen moeten altijd met de ober op de foto, maken altijd praatjes met de schoonmakers en dan hebben ze zo’n empathie voor hun situatie. Die toeristen, je kent ze wel. Meestal zijn het je schoonouders trouwens. Niemand wil iemands schoonouders zijn en dat Jongsma hier met zoveel woorden toegeeft het wél te zijn is wederom schaamteloos. Maar net toen ik dacht dat het gedicht echt niet slechter kon, komen de laatste regels:

Maar het allermeeste mis ik jou
als jij ooit niet meer bij mij bent onderweg
ik terug moet om al die mensen te zoeken
om te vragen hoe wij waren samen

Dit is wel zó ongekend larmoyant dat zelfs Marco Borsato voor een dergelijke tekst zou terugdeinzen. Ik heb het in het radioprogramma Candlelight al minder plat gehoord dan dit. En ik zit, en mijn kinderen slapen, en ik staar het blauwe niets heenin. En ik vind het jammer. Ik vind het jammer van de bundel die me bijna een nieuwe weg in de poëzie had gewezen. De bundel die me geleerd had dat ik niet gek was. De bundel die als geen ander schaduwen bevriezen wist.

Niets bestaat zonder afval, Gennadi Ajgi zei het al.

En spelletjesavond is over, de plaat is afgelopen, regen slaat tegen de ruit, en alles is jammer nu.

Recensie van Tim Donker

Gewoon logisch

  • Schrijfster: Janine Jongsma (Nederland)
  • Soort boek: gedichten
  • Uitgever: Voetnoot
  • Verschenen: 31 januari 2019
  • Omvang: 76 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Bijpassende Boeken en Informatie

Armando – Toch Recensie Nagelaten Werk

Armando Toch recensie en informatie over het boek met nagelaten werk van de in 2018 overleden dichter, schrijver en kunstenaar. Op 5 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact het boek Toch met nagelaten werk van Armando. In het boek zijn gedichten en ultra korte verhalen opgenomen.

Armando Toch Recensie en Informatie Nagelaten werk

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de bundel Toch met nagelaten werk van Armando. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina linformatie lezen over de inhoud van het laatste boek van kunstenaar, schrijver en dichter Armando dat als titel Toch heeft gekregen.

Armando Toch Recensie Nagellaten werk

Toch

Nagelaten werk

  • Schrijver: Armando (Nederland)
  • Soorboek: gedichten en korte verhalen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 5 september 2019
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering:

Inhoud van het boek Toch

Stem
Het is nog ernstig weer,
met gehamer op de hemel,
de klok heeft boud gesproken.
Plotseling
wordt de hitte uitbundig
en de bodem droog:
gaten vallen in de schaduw.
Een korte stem valt naar beneden
en beveelt het eeuwige einde.

Op 1 juli 2018 overleed Armando. Tot vlak voor zijn dood was deze achtentachtigjarige schilder en schrijver actief. Hij liet niet alleen een collectie schilderijen en tekeningen na, sommige van zeer recente datum, maar ook een map gedichten en een achttal ultrakorte verhalen. De titel was er al: Toch.

Armando Informatie

  • Echte naam: Herman Dirk van Dodeweerd
  • Geboren op 18 september 1929
  • Geboorteplaats: Amsterdam
  • Nationaliteit: Nederland
  • Overleden op 1 juli 2019
  • Sterfplaats: Potsdam, Duitsland
  • Leeftijd: 89 jaar
  • Discipline: beeldend kunstenaar, dichter, schrijver, muzikant
  • Soort boeken: gedichten, verhalen
  • Boeken van Armando

Bijpassende Boeken en Informatie

Nederlandse Dichteressen

Nederlandse Dichteressen Overzicht Dichters uit Nederland. Welke bekende Nederlandse dichteressen zijn er? Door welke bundels en gedichten zijn deze dichteressen uit Nederland bekend?

Nederlandse Dichteressen

Hieronder is het informatie overzicht te vinden van bekende Nederlandse dichteressen. Links op de pagina verwijzen naar uitgebreide informatie en/of de mogelijkheid om boeken te bestellen. Wat verder op deze pagina kun je uitgebreide informatie lezen over een aantal van de meest bekende Nederlandse dichteressen.


advertentie





Nederlandse Dichteressen Overzicht

  • Anneke Brassinga
    20 augustus 1948
  • Ellen Deckwitz
    20 mei 1982
  • Clara Eggink
    18 april 1906 – 3 maart 1991
  • Anna Enquist
    Echte naam: Christa Widlund-Broer
    19 juli 1945
  • Ida Gerhardt
    11 mei 1905 – 15 augustus 1997
  • Eva Gerlach
    9 april 1948
  • Elma van Haren
    29 augustus 1954
  • Fritzi Harmsen van der Beek
    28 juni 1927 – 4 april 2009
  • Judith Herzberg
    4 november 1934
  • Tjitske Jansen
    3 maart 1971
  • Esther Jansma
    24 december 1958
  • Lizzy Sara May
    28 januari 1918 – 13 november 1988
  • Hanny Michaelis
    19 december 1922 – 11 juni 2007
  • Neeltje Maria Min
    21 juli 1944
  • Diana Ozon
    Echte naam: Diana Groenveld
    7 augustus 1959
  • Iduna Paalman
    1991
    Laatste bundel: De grom uit de hond halen (2019)
  • Sonja Prins
    14 augustus 1912 – 15 januari 2009
  • Elly de Waard
    8 september 1940
  • M. Vasalis
    Echte naam: Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans
    13 februari 1909 – 16 oktober 1998

Nederlandse Dichteressen Uitgebreide Informatie

Judith Herzberg

  • Volledige naam: Judith Frieda Lina Herzberg
  • Geboren op 4 november 1934
  • Geboorteplaats: Amsterdam, Nederland
  • Discipline: dichteres
  • P.C. Hooft-prijs: 1997
  • Prijs der Nederlandse Letteren: 2018
  • Poëzie debuut: Zeepost (1963)
  • Laatste poëzie bundel: ‘111 Hopla’s’ (2014)
  • Judith Herzberg Boeken >

advertentie





Bijpassende Informatie en Boeken

Stef Bos & Lieke Anna Ruimte Recensie ∗∗∗∗

Stef Bos & Lieke Anna Ruimte recensie waardering en informatie over het boek. Op 22 februari 2019 is het boek van Stef Bos Ruimte dat hij maakte in samenwerking met fotografe Lieke Anna bij Uitgeverij Lannoo.

Stef Bos & Lieke Anna Ruimte Recensie Boek

Stef Bos & Lieke Anna Ruimte Recensie

Stef Bos heeft zijn sporen in de muziek en in het theater inmiddels ruimschoots verdiend. Veel van zijn liedteksten kunnen de luisteraar diep in het hart raken. En ondanks dat zijn teksten over het algemeen niet moeilijk toegankelijk zijn, hebben ze een poëtisch karakter. In het boek ruimte zijn nu een flink aantal liedteksten, gedichten en gedachten gepubliceerd. Een mooie manier om te zien of ze ook overeind blijven zonder muziek en zang.

Indringende teksten en mooie verhalende foto’s

Het simpele antwoord is, ja. Veel van de indringende teksten van Stef Bos blijven ook zonder muzikale begeleiding het lezen meer dan waard. Bovendien is het boek verrijkt met mooie en sfeervolle foto’s van Lieke Anna. Alhoewel de foto’s meestal bij een tekst zijn geplaatst, is het meestal geen illustratie ervan. Juist hierdoor krijgen de foto’s een extra lading. Alhoewel niet elke foto even krachtig is, kun je wel een aantal echte pareltjes te vinden waarin het verhalende karakter van de afbeeldingen volkomen tot uiting komt.

Er is voor gekozen om de teksten en foto’s volledig voor zich zelf te laten spreken. Geen inleiding, geen toelichting, geen uitleg. Een gewaagde keuze die een mooi resultaat heeft opgeleverd. Het boek is bovendien mooi uitgegeven door Uitgeverij Lannoo. Stef Bos & Lieke Anna – Ruimte is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Stef Bos & Lieke Anna – Ruimte

  • Titel: Ruimte
  • Schrijver: Stef Bos (Nederland)
  • Fotografie: Lieke Anna (Nederland
  • Soort boek: gedichten, liedteksten, fotoboek
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschenen: 22 februari 2019
  • Omvang: 112 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek
  • Waardering∗∗∗∗ (uitstekend) Theo Jordaan

Boek Bestellen


Stef Bos – Ridder van Toledo
nieuwe LP en CD
22 februari 2019 | luisterlied, Nederlands chanson


Bijpassende Boeken en Informatie

Grote Poëzieprijs 2019 Shortlist en Winnaar

Grote Poëzieprijs 2019 Shortlist en Winnaar. Welke zes schrijvers en gedichtenbundels zijn opgenomen op de Grote Poëzieprijs 2019 shortlist? Wie is de Grote Poëzieprijs 2019 winnaar?

Grote Poëzieprijs 2019 Shortlist en WinnaarGrote Poëzieprijs 2019 Shortlist

Op woensdag 6 februari 2019 is de Grote Poëzieprijs 2019 shortlist bekend gemaakt. De lijst bevat zes gedichtenbundels van twee dichteressen en vier dichters. Hieronder het overzicht van de genomineerde dichtbundels.

Grote Poëzieprijs 2019  winnaar

De Grote Poëzieprijs 2019  winnaar zal bekend worden gemaakt zondag 16 juni 2019, tijdens Poetry Internationl.  De winnaar ontvangt naast de eer bovendien een geldbedrag van € 25.000.

Informatie Grote Poëzieprijs 2019 Shortlist

Maria Barnas NachtbootNachtboot

  • Schrijfster: Maria Barnas (Nederland)
  • Soort boek: gedichtenbundel
  • Uitgever: Van Oorschot
  • Verschenen: september 2018
  • Omvang: 68 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Informatie boek: In Nachtboot worden vragen opgeroepen over de authenticiteit van het individu en zijn omgeving aan de hand van kunst, de stad en (gecultiveerde) natuur. In al haar gedichten doet Barnas een poging iets waarachtigs te beschrijven en te veroorzaken, bewust van het feit dat elke beschrijving een nieuwe laag aan de gemaakte wereld toevoegt. Daardoor functioneert de taal in deze gedichten als instrument…lees verder >

Joost Decorte StalkerStalker

  • Schrijver: Joost Decorte (België)
  • Soort boek: gedichtenbundel
  • Uitgever: Poëziecentrum VZW
  • Verschenen: oktober 2017
  • Omvang: 53 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek
  • Inhoud boek: Waarheen is de stalker op weg? Naar een vrouw, een woord, een ding, een dier? Een plek in het landschap, een herinnering, God misschien? In Stalker gaat het over de ondoorzichtigheid van het verlangen, een verlangen dat niet weet wat het wil, over het bezeten proberen benaderen van een nooit te bereiken doel dat verschillende gedaanten aanneemt, zonder dat het ooit langer dan een moment met een van deze metamorfosen samenvalt…lees verder >

Radna Fabius HabitusHabitus

  • Schrijfster: Radna Fabias (Nederland)
  • Soort boek: gedichtenbundel
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschenen: februari 2018
  • Omvang: 120 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Inhoud boek: Schuchter en aan de schaduwrand van het dichtersrumoer schreef Radna Fabias al jaren gedichten. Nu ze ermee naar buiten treedt blijkt het bepaald geen verstilde poëzie te zijn. In deze bij vlagen donkere, wezenlijk (maar verre van vreugdeloos) feministische en onverschrokken existentialistische bundel vraagt een vrouw zich af wat “thuis’ is…lees verder >

Bijpassende Boeken en Informatie

Nederlandse Dichters

Nederlandse Dichters Overzicht Dichters uit Nederland. Welke bekende Nederlandse dichters zijn er? Door welke bundels en gedichten zijn deze dichters uit Nederland bekend?

Nederlandse Dichters

Hieronder is het informatie overzicht te vinden van bekende Nederlandse dichters. Links op de pagina verwijzen naar uitgebreide informatie en/of de mogelijkheid om boeken te bestellen. Wat verder op deze pagina kun je uitgebreide informatie lezen over een aantal van de meest bekende Nederlandse dichters.


Nederlandse Dichters Overzicht

  • Gerrit Achterberg
    20 mei 1905 – 17 januari 1982
  • Jan Arends
    13 februari 1925 – 21 januari 1974
  • Armando
    Echte naam: Herman Dirk van Dodeweerd
    18 september 1929 – 1 juli 2018
    Laatste bundel: Toch (september 2019)
  • H.H. ter Balkt
    17 september 1938 – 9 maart 2015
  • Benno Barnard
    21 november 1954
  • H.C. ten Berge
    24 december 1938
  • J. Bernlef
    Echte naam: Hendrik Jan Marsman
    14 januari 1937 – 29 oktober 2012
  • Huub Beurskens
    18 februari 1950
  • J.C. Bloem
    10 mei 1887 – 10 augustus 1966
  • Mark Boog
    24 september 1970
  • Wil Brands
    29 maart 1959 – 4 april 2016
  • Tsead Bruinja
    17 juli 1974
    Dichter des Vaderlands (2019-2022)
    Laatste bundel: Ik ga het donker maken in de bossen (2019)
  • C. Buddingh’
    7 augustus 1918 – 24 november 1984
  • Frans Budé 
    28 december 1945
  • Jan Campert
    15 augustus 1902 – 12 januari 1943
    vader van Remco Campert
  • Remco Campert
    28 juli 1929
  • Jacob Cats
    10 november 1557 – 12 september 1660
  • Bart Chabot
    26 september 1954
  • Jules Deelder
    24 november 1944
  • Nico Dijkshoorn
    15 mei 1960
  • Johnny van Doorn (Johnny the Selfkicker)
    12 november 1944 – 28 januari 1991
  • Hans Dorrestijn
    16 juni 1940
  • Drs. P.
    Echte naam: Heinz Hermann Polzer
    24 augustus 1919 – 13 juni 2015
  • Arjen Duinker
    31 december 1956
  • Jan G. Elburg
    30 november 1919 – 13 augustus 1992
  • Hans Faverey
    14 september 1933 – 8 juli 1990
  • Herman Gorter
    16 november 1864 – 15 september 1927
  • Guillaume van der Graft
    Echte naam: Willem Barnard
    15 augustus 1920 – 21 november 2010
    vader van Benno Barnard
  • Jan Greshoff
    15 december 1888 – 19 maart 1971
  • Jacques Hamelink
    12 januari 1939
  • Jan Hanlo
    29 mei 1912 – 16 juni 1969
  • Ingmar Heytze
    16 februari 1970
  • Willem Kloos
    6 mei 1859 – 31 maart 1938
  • Gerrit Komrij
    30 maart 1944 – 5 juli 2012
  • Rutger Kopland
    Echte naam: Rudi van den Hoofdakker
    4 augustus 1934 – 11 juli 2012
  • Gerrit Kouwenaar
    9 augustus 1923 – 4 september 2014
  • Wiel Kusters
    1 juni 1947
  • Ed Leeflang
    21 juni 1929 – 17 maart 2008
  • J.H. Leopold
    11 mei 1865 – 21 juni 1925
  • Hans Lodeizen
    20 juli 1924 – 26 juli 1950
  • Lucebert
    Echte naam: Lubertus Jacobus Swaanswijk
    15 september 1924 – 10 mei 1994
  • Hendrik Marsman
    20 september 1899 – 21 juni 1940
  • Adriaan Morriën
    5 juni 1912 – 7 juni 2002
  • Ramsey Nasr 
    28 januari 1974
  • Martinus Nijhoff
    20 april 1894 – 26 januari 1953
  • Tonnus Oosterhoff
    18 maart 1953
  • Willem Jan Otten
    4 oktober 1951
  • Hagar Peeters
    12 mei 1972
  • Jacques Perk
    10 juni 1859 – 1 november 1881
  • Ilja Leonard Pfeijffer
    17 januari 1968
  • Sybren Polet
    Eche naam: Sybe Minnema
    19 juni 1924 – 19 juli 2015
  • Adriaan Roland Holst
    23 mei 1888 – 5 augustus 1976
  • K. Schippers
    Echte naam: Gerard Stigter
    6 november 1936
  • J. Slauerhoff 
    15 september 1898 – 5 oktober 1936
  • F. Starik
    Echte naam: Frank von der Möhlen
    1 juni 1958 – 16 maart 2018
  • Lévi Weemoedt
    Echte naam:  Ies Jacobus van Wijk
    22 oktober 1948
  • Menno Wigman Verzamelde gedichtenMenno Wigman 
    10 oktober 1966 – 1 februari 2018
    Bundel: Verzamelde gedichten (2019)

 


advertentie





Gerrit Achterberg

  • Geboren op: 20 mei 1905
  • Geboorteplaats: Nederlangbroek, Utrecht
  • Overleden op: 17 januari 1962
  • Sterfplaats: Leusden, Utrecht
  • Leeftijd: 56 jaar
  • Doodsoorzaak: hartaanval
  • Begraafplaats: Rusthof, Leusen, Utrecht
  • Poeziedebuut: De zangen van twee twintigers (1925)
  • P.C. Hooft-prijs: 1949 (voor En Jezus schreef in ’t zand, 1947)
  • Constantijn Huygens-prijs: 1959 (voor zijn gehele werk)
  • Gerrit Achterberg Boeken >

Herman Gorter Nederlandse DichtersHerman Gorter

  • Geboren op: 16 november 1864
  • Geboorteplaats: Wormerveer, Noord-Holland, Nederland
  • Overleden op: 15 september 1927
  • Sterfplaats: Sint-Joost-ten-Node, Brussel, België
  • Leeftijd: 62 jaar
  • Discipline: dichter, schrijver
Herman Gorter Beroemde Gedichten
  • Mei (1889)
    Eerste regel uit Mei: Een nieuwe lente en een nieuw geluid”

Bijpassende Boeken en Informatie

Akwasi Laten we het er maar niet over hebben

Akwasi Laten we het er maar niet over hebben recensie waardering en informatie over de poëziebundel. Op 24 oktober 2018 verschijnt het poëziedebuut van Akwasi Laten we het er maar niet over hebben bij Uitgeverij Amabo Anthos.

Akwasi Laten we het er maar niet over hebben Recensie

Akwasi Laten we het er maar niet over hebben Recensie

Zodra het boek gelezen is door de redactie kun je op deze pagina de Akwasi Laten we het er maar niet over hebben recensie en waardering lezen. Daarnaast is uitgebreide informatie over het poëziedebuut van Akwasi hier nu al te lezen. Bovendien zijn gegevens over de uitgave en bestelinformatie ook op deze pagina opgenomen.

Akwasi – Laten we het er maar niet over hebben

  • Titel: Laten we het er maar niet over hebben
  • Schrijver: Akwasi (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, debuut
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschenen: 24 oktober 2018
  • Omvang:
  • Uitgave: Paperback
  • Tags: poëzie, debuut
  • Waardering:

Inhoud Akwasi Laten we het er maar niet over hebben

Laten we het er maar niet over hebben van Akwasi, bekend van de band Zwart Licht en optredens in De Wereld Draait Door, is een bundel met de impact van een vuistslag. Laten we het er maar niet over hebben gaat vooral over ongemak in communicatie. We spreken bijna nooit uit wat we werkelijk denken. We houden onze gedachten voor ons of geven een veilig antwoord en omzeilen het probleem. Laten we het maar niet over hebben. Waarom doen we dat?

Akwasi gaat het omzeilen te lijf. Of het nu gaat om je haar of je hoofddeksel, je taal of je Nederlands, je adem of je tanden, je kleur, je houding, je kookkunsten, je familie, je verzwegen geschiedenis, je hartkloppingen, je stijl, je geloofsovertuiging, je seksuele geaardheid, je fobieën of je achtergrond. Akwasi is een meester in het vertellen van verhalen. In zijn overweldigende debuut Laten we het er maar niet over hebben komen al zijn talenten samen.
“Laten we het er maar niet over hebben? Ik ga het er toch over hebben.’

Bijpassende Boeken en Informatie