Tag archieven: gedichten

Cees Nooteboom – Zo worden jaren tijd Gedichten 2022-1953

Cees Nooteboom Zo worden jaren tijd Gedichten 2022-1953 Recensie en informatie over de inhoud van het boek. Op 26 januari 2023 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij het boek met de verzamelde gedichten van Cees Nooteboom.

Cees Nooteboom Zo worden jaren tijd Gedichten 2022-1953 recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van Zo worden jaren tijd, Gedichten 2022-1953. Het boek is geschreven door Cees Nooteboom. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de verzamelde gedichten van de Nederlandse schrijver en dichter Cees Nooteboom.

Cees Nooteboom Zo worden jaren tijd Gedichten 2022-1953 Recensie

Zo worden jaren tijd

Gedichten 2022-1953

  • Schrijver: Cees Nooteboom (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 26 januari 2023
  • Omvang: 656 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 49,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek met de verzamelde gedichten van Cees Nooteboom

De dichter zei
neem je pen,
ga met de eerste beweging
en een heldere regel
naar de rand van de pagina,
en schrijf.

Voor Cees Nooteboom, auteur van een imposant internationaal oeuvre, komen zijn gedichten op de eerste plaats. Zijn poëzie gaat over waarnemen en zien, en al bijna zeventig jaar is het voor hem een vorm van ascese, van mediteren; een manier van denken. In zijn gedichten stelt hij zich vragen over het wezen van de tijd, de zielsverhuizingen van een mens tijdens zijn leven of de ontvankelijkheid voor poëzie bij hemzelf of collega-dichters. Lang heeft Cees Nooteboom gewacht om al zijn gedichten in één band bijeen te brengen. Aan de vooravond van zijn negentigste verjaardag zal deze grootse literaire gebeurtenis eindelijk plaatsvinden.

Cees Nooteboom (Den Haag, 31 juli 1933) is al zeventig jaar een toonaangevend schrijver. Van zijn romans en reisverhalen verschenen vertalingen over de hele wereld. Zijn werk is zowel in binnen- als buitenland vele malen bekroond, met onder meer de P.C. Hooft-prijs, de F. Bordewijk-prijs, de Amerikaanse Pegasus Prize en de Europese Aristeion-prijs. Recent kreeg Nooteboom de Spaanse oeuvreprijs Premio Formentor de las Letras 2020 toegekend.

Bijpassende boeken en informatie

Hans Dorrestijn – Niemand houdt zijn hart zo vast als ik

Hans Dorrestijn Niemand houdt zijn hart zo vast als ik recensie en informatie nieuw boek met verhalen, gedichten, gedachten en liedjes. Op 24 november 2022 verschijnt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar het nieuwe boek van cabaretier, tekstschrijver en zanger Hans Dorrestijn.

Hans Dorrestijn Niemand houdt zijn hart zo vast als ik recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Niemand houdt zijn hart zo vast als ik. Het boek is geschreven door Hans Dorrestijn. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe boek de Nederlandse cabaretier, tekstschrijver en zanger Hans Dorrestijn.

Hans Dorrestijn Niemand houdt zijn hart zo vast als ik Recensie

Niemand houdt zijn hart zo vast als ik

Nieuw leed

  • Schrijver: Hans Dorrestijn (Nederland)
  • Soort boek: verhalen, gedichten, gedachten, liedjes
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 24 november 2022
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 22,50 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het nieuwe boek van Hans Dorrestijn

De titel van mijn boek verraadt al dat ik in dit nieuwe werk alom aanwezig ben. Maar ik spreek ook namens al die tijdgenoten die zich niet thuisvoelen in deze eeuw, die de ontwikkelingen niet kunnen en willen bijpoten. Die geen brief meer ontvangen maar meel. Niet de dokter aan de lijn krijgen maar een keuzemenu. Zij die geen heil zien in kunstgras, al houden ze van gedichten en schilderijen. Die niks moeten hebben van giftige gevaartes te land en in zee die windmolens worden genoemd. Vroeger was een windmolen een mooi en zuiver natuurlijk ding. In dit boek zal ik ook de echte grote moderne problemen niet vermijden. Ik wijs er bijvoorbeeld op dat die halve en hele meteorologen die zich weerman of -vrouw noemen nog steeds mooi weer (35 °C) aankondigen met ‘heerlijk terrasweer’. Tegenwoordig kunnen we de Gebakken Peren zo van de boom plukken.

Niemand houdt zijn hart zo vast als ik? staat vol gloednieuwe verhalen, gedichten, gedachten en liedjes, zoals ‘De Taal der Ergernis’, ‘Oppassen met optimisme’, ‘Dierenhumor-Stiltebom’, diverse Kattenbelletjes, Moderne Onzindingen, Vicieuze Cirkels en Vrolijke Rondelen.

Bijpassende boeken en informatie

Sander Meij – De wolf is terug

Sander Meij De wolf is terug recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 23 november 2022 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam het nieuwe boek met poëzie van en derde dichtbundel van de Nederlandse dichter Sander Meij.

Sander Meij De wolf is terug recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel De wolf is terug. Het boek is geschreven door Sander Meij. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van het nieuwe boek met gedichten van Sander Meij.

Sander Meij De wolf is terug Recensie

De wolf is terug

  • Schrijver: Sander Meij (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 23 november 2022
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Sander Meij

lemen bezinksel opgestuwd
de schade na hoogwater
blootgelegde breeklagen
droog uitgelicht in de spotzon
oscillerend de lucht boven botten
reukzin herstelt de verbinding
bewijs dat hij terug, niet nieuw is

De wolf is terug! Maar is hier eigenlijk wel sprake van terugkeer? De derde dichtbundel van Sander Meij ontvouwt zich tot een episch-lyrisch getoonzette zoektocht naar mogelijke antwoorden op deze vraag. Wat biedt houvast, wat zijn de aanknopingspunten voor iemand die zich thuis wil voelen? Deze kleine odyssee voert de lezer naar voormalige bossen, gewezen zeebodems en verwelkende winkelcentra. Telkens blijkt het ene niet te kunnen bestaan zonder het andere. Waar eindigt deze omzwerving? Waar is hij überhaupt begonnen?

Bijpassende boeken en informatie

Ingmar Heytze – Met wat geluk

Ingmar Heytze Met wat geluk recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 17 november 2022 verschijnt bij uitgeverij Podium het boek met nieuwe poëzie van de Nederlandse dichter Ingmar Heytze.

Ingmar Heytze Met wat geluk recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Met wat geluk. Het boek is geschreven door Ingmar Heytze. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de bundel met nieuwe poëzie van de Nederlandse dichter Ingmar Heytze.

Ingmar Heytze Met wat geluk Recensie

Met wat geluk

  • Schrijver: Ingmar Heytze (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Podium
  • Verschijnt: 17 november 2022
  • Omvang: 56 pagina’s
  • Uitgave: paperback 
  • Prijs: € 20,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Ingmar Heytze

Met wat geluk is de twaalfde dichtbundel van Ingmar Heytze. De dichter gaat door met dat waar hij het beste in is: zijn eigen leven en fascinaties verdichten in poëzie waarin iedereen zichzelf terug kan vinden.

Wat is er gebeurd? Ingmar Heytze is de vijftig voorbij en tegen zijn zin voorzien van een leesbril. Oude huizen zijn verlaten en nieuwe weer betrokken. De dochters uit De man die ophield te bestaan (2015) en Ik wilde je iets moois vertellen (2018) zijn uit de luiers. In de generatie opa’s en oma’s is het grote sterven begonnen, de wereld zucht onder oorlog, klimaatcrisis en de naweeën van een pandemie. Hoe houd je een acceptabel humeur onder zulke omstandigheden? Hoe ga je goed om met een leven waarin gewone dagen – er gaat immers niets boven een gewone dag – steeds schaarser lijken? Hoe maak je iets van je leven als het maar blijft veranderen, wat je ook doet of laat? Misschien luidt het antwoord wel: met wat geluk.

Bijpassende boeken en informatie

Wouter Godijn – Poging een luchtig gedicht te schrijven

Wouter Godijn Poging een luchtig gedicht te schrijven recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 17 november 2022 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact het nieuwe boek van dichter en schrijver Wouter Godijn.

Wouter Godijn Poging een luchtig gedicht te schrijven recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Poging een luchtig gedicht te schrijven. Het boek is geschreven door Wouter Godijn. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud het nieuwe boek met gedichten van Wouter Godijn.

Wouter Godijn Poging een luchtig gedicht te schrijven recensie

Poging een luchtig gedicht te schrijven

  • Schrijver: Wouter Godijn (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 17 november 2022
  • Omvang: 104 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe bundel met gedichten van Wouter Godijn

Is het in deze tijd van klimaatverandering, oorlog en coronapandemie nog mogelijk een luchtig gedicht te schrijven? In zijn nieuwe bundel gaat Wouter Godijn op zoek naar een antwoord op deze vraag. Gruwelijke en wonderbaarlijke visioenen zijn het resultaat, in gedichten die eenvoudig en helder lijken maar de verbeelding van de lezer tarten. Wie zich open durft te stellen gaat een literair avontuur tegemoet zoals hij maar zelden heeft meegemaakt. Poëzie die al lezende in beweging blijft, een achtbaan waar je aanvankelijk ietwat huiverig maar vol adrenaline in stapt en die precies de kick geeft die je zocht. Hoopvol en vol ontnuchtering, grappig en schrijnend, verrassend en logisch. Alles kan in Godijns hoogst authentieke universum waarin de dichter zich niets aantrekt van poëtische conventies, net zomin als van conventies in het algemeen.

Wouter Godijn Karina of de ondergang van Nederland RecensieWouter Godijn (Nederland) – Karina of de ondergang van Nederland
Nederlandse dystopische roman
Waardering redactie∗∗∗∗ (uitmuntend)
Eigenzinnige, verontrustende en unieke roman die een groot lezerspubliek verdient…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

  • Nederlandse dichters

Kees Stip – Puntgaaf Gedundrukt

Kees Stip Puntgaaf Gedundrukt recensie en informatie over de inhoud van de selectie van gedichten, samengesteld door Ivo de Wijs. Op 28 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Van Oorschot de dichtbundel Puntgaaf van Kees Stip.

Kees Stip Puntgaaf Gedundrukt recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Puntgaaf in de reeks Gedundrukt. Het boek is geschreven door Kees Stip. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de bundel met gedichten van Kees Stip, verzameld door Ivo de Wijs.

Kees Stip Puntgaaf Gedundrukt Recensie

Puntgaaf

Het mooiste en grappigste van Kees Stip. verzameld door Ivo de Wijs

  • Schrijver: Kees Stip (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Van Oorschot
  • Reeks: Gedundrukt
  • Verschijnt: 28 oktober 2022
  • Omvang: 280 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 27,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de bundel van Kees Stip in de reeks Gedundrukt

Kees Stip is de puntdichter bij uitstek. Uit zijn duizenden gedichten maakte liefhebber en kenner Ivo de Wijs, bijgestaan door Jaap Bakker, een ruime selectie. Deze bundel Puntgaaf telt veel verzen van topkwaliteit die niet eerder in boekvorm verschenen zijn.

Kees Stip (1913–2001) studeerde klassieke letteren en debuteerde als onderduiker in 1943 met ‘Dieuwertje Diekema’, een persiflage op ‘Mária Lécina’ van J.W.F. Werumeus Buning, die anoniem en illegaal verspreid werd. Het was het begin van een grote carrière als puntdichter, met talloze virtuoze korte gedichten, waarin vaak dieren en plaatsnamen figureren. Na de oorlog was hij werkzaam voor onder meer de Volkskrant en NRC Handelsblad, en was hij redacteur van het Polygoonjournaal. Bovendien was Stip actief als scenarioschrijver van films voor de Rijksvoorlichtingsdienst en schreef hij teksten voor de radio en de reclame. In 1952 begon hij voor de Volkskrant nonsensicale dierenverzen te schrijven onder het aan Multatuli ontleende pseudoniem Trijntje Fop. Deze gedichten werden samengebracht in De dierkundige dichtoefeningen van Trijntje Fop (1955). In de decennia daarna publiceerde Stip nog acht van dergelijke bundels. Hij schreef daarnaast nogal wat maatschappijkritische sonnetten, onder andere gebundeld in Een kind met kikkerpoten (1987). Zijn verzamelde gedichten werden in 1993 uitgebracht onder de titel Lachen in een leeuw.

Bijpassende boeken en informatie

Rob van Essen – Alleen de warme dagen waren echt

Rob van Essen Alleen de warme dagen waren echt recensie en informatie over de inhoud van de dichtbundel. Op 15 september 2022 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact de eerste bundel met gedichten van de Nederlandse schrijver Rob van Essen.

Rob van Essen Alleen de warme dagen waren echt recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Alleen de warme dagen waren echt. Het boek is geschreven door Rob van Essen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het poëziedebuut van de Nederlandse schrijver Rob van Essen als dichter.

Recensie van Tim Donker

Een fantastiese titel alleen is niet genoeg. Het lange haar en de bril en het duffe ringbaardje alleen zijn niet genoeg. Een redelijk gedicht op het achterplat alleen is niet genoeg. Ik wil dit zo graag geweldig vinden. Ik wil dit zo graag briljant vinden. Maar dan zegt de Rob, zegt de Van Essen: “alles was geschreven en er daalde / een grote rust neer op de wereld // achter hun bureau vergingen de schrijvers / langzaam tot stof dat door achteloze voeten / van huisgenoten over vloeren werd verspreid / en later over straat // met de regens stroomde het / via roosters de riolen binnen / waar je soms nog ’s nachts / als je goed luistert niets kan horen”

en denk ik hum denk ik ach denk ik tsja.

Het is het openingsgedicht in Alleen de warme dagen waren echt (fantastiese titel) en ik denk hum & ach & tsja. Wat lees ik hier immers? De uiterste bagatellisering van (de waarde van) het schrijven. Denk ik. Klassiek is wat levenskrachtig is (zegt dingens) (wie?) (de hysterische uitgeverij geloof ik), maar hier vergaat alles tot stof, hier heeft uiteindelijk niets enige (houdbare) zeggingskracht. Alles is al gezegd, alles is al geschreven & het is verkruimeld en weggewaaid. Niets is er nog over. Waarom zou je een bundel hiermee openen? Waarom zou je als eerste een brevet van onvermogen afgeven, niet alleen voor jezelf maar voor alle schrijvers en dichters. Voor het geschreven woord. Als het alles geen (blijvend) belang heeft, waarom zou ik deze bundel dan eigenlijk nog lezen? Zelfs voor wie goed luistert heeft het niets te zeggen toch? Of moet ik “goed” cursiveren: als je goed luistert kun je niets horen, luister eens een beetje slechter, lees met je slechte oog, probeer niet zo fanatiek het allemaal te verstaan? Of is dit een of andere vorm van zelfspot wellicht, alle humor begint met zelfspot zei ik ooit tegen, ja tegen wie ook alweer?, maar ook zelfspot kun je te ver drijven misschien (alles kun je te ver drijven misschien) (en misschien is die Van Essen daar juist op uit: alles te ver drijven). Of neen, juist het tegenovergestelde allicht: de opgestoken middelvinger naar alle andere schrijvers: alleen hun woorden zijn zo vergankelijk. Maar als je pretendeert solidere woordbouwsels te kunnen creëren dan alle anderen, moet je wel met een hele goede bundel afkomen en is dit Alles was geschreven geen brevet van onvermogen maar daarentegen juist een onhaalbaar hoge lat. Of neen het tegenovergestelde juist: ook literatuur moeten we als louter vermaak, als wegwerpproduct gaan zien.

Shit, wat een irritant gedicht.

Ik kende hem niet, deze Rob, deze Van Essen. Toch heeft hij volgens het achterplat een rijk en indrukwekkend oeuvre, dat een volstrekt unieke plaats inneemt in de Nederlandse letteren. Sorry. Mijn fout. Ik heb het allemaal gemist. Dat rijke en indrukwekkende oeuvre. Die volstrekt unieke plaats (in de fucking Nederlandse letteren). Ik heb het helemaal over het hoofd gezien – er was een dichtbundel voor nodig om beter te kijken (Alleen de warme dagen waren echt is zijn eerste dichtbundel, zei ik dat al?). Tel ik veertien andere titels (allemaal proza dus)? Twee ervan zijn óók alvast fantasties. Hier wonen ook mensen en Een man met goede schoenen. Zeg nou zelf. Fantastiese titels, fantastiese titels.

Zoals ook dus Alleen de warme dagen waren echt (fantastiese titel, fantastiese titel) (waarom eigenlijk?) (hmm) (om de melankolie denk ik) (het doet denken aan) (vroeger, en) (eindeloze zomers, en) (de grote vakantie, en) (hoe het was als het warm was, echt warm) (en) (en, en, en, en eigenlijk was het precies andersom: die warme dagen, die echt warme dagen hadden iets dromerigs) (het licht scheen trager) (je bewoog je ronder) (de hoofden waren cinematografischer) (alsof alles net niet echt was) (alleen de warme dagen waren net niet echt)

(maar in bijna al mijn jeugdherinneringen schijnt de zon, dat dan weer wel)

(schreef ik eerst: …schrijnt de zon) (laten we het op een freudiaanse vertyping houden)

Alleen de warme dagen waren niet helemaal echt, en god weet dat ik dit goed wil vinden maar dat stomme openingsgedicht vind ik helemaal niet goed maar ik wil het zo graag dus ik lees door.

Ik wil fantasties. Ik wil subliem. Dus ik lees door.

En ik lees over een broodzak ter grootte van het universum, en ik lees over het zoemen van het geheugen, en ik lees over klasgenoten en dat jezus leeft, en over oude vrouw die in een natte winkelstraat uitglijdt over een flyer waarop korting korting korting staat (en dat stond des anderendaags nog in de krant ook) (dat van dat korting korting korting dan he).

Lees ik. Lees ik allemaal. En ik vind het aardig, aardig, aardig. Maar voor aardig aardig aardig lees ik dit verdorie toch niet. Ik lees dit om het fantasties te vinden.

En ik lees.

En dan. Is er. Een gedicht. Dat. Eerste liefde heet. En. Wel. Ja. Dat is het dan. Daar is het dan. Een fantasties gedicht. Een gedicht dat ik heel echt waar helemaal fantasties vind. Zijn herinneringen zijn ontsnapt uit de kliniek. En jullie kregen ruzie in de supermarkt bij het brood. En iemand wordt gebalsemd, en de herinneringen denken dat hij dood is en verlaten de kamer. Ja. Dat mag nu eens een briljant gedicht heten zeg.

En Kamer 346 en Deze episode vind ik goed niet fantasties maar goed en goed is meer dan aardig aardig aardig en langzamerhand begint me iets aan de poëzie van Van Essen te bevallen.

Iets?

Ja. Dat er maten van ingesneeuwdheid bestaan bijvoorbeeld. Wij zijn zo draadbloot. Versleten. Dan liggen de draden bloot. Zulk iets. En andere ietsen.

De ietsen die zijn dat er geen paarden onder het raam staan (weet je Lucky Luke nog?) zodat de lichamen te pletter slaan. De ietsen die zijn dat je je huis in brand moet steken om de ijskast te ontdojen. De ietsen die zijn dat hij überhaupt ijskast zegt en niet dat vervelende koelkast, hoed je voor mensen die koelkast zeggen, loop weg bij mensen die jouw ijskast “verbeteren” in koelkast.

Zulke en andere ietsen.

De planten smeken om dorst te krijgen zodat je water kunt geven. Of een foto maken van de eenzaamheid zodat je haar de volgende keer ten minste eindelijk eens op tijd zult herkennen. De ietsen die schrapen, die schuren, die dit een lofzang op de onvolmaaktheid laten zijn. De ietsen die tikjes geven, of soms al eens een behoorlijke mep. En anders strelingen misschien, of kietelingen. Noem het maar raak. Iets met verkeerde benen zou je kunnen zeggen maar daar hou ik niet zo van.

Andere ietsen zijn er ook. Vervelende ietsen. Want zoon soort dichter is hij wel. Om badinerend te doen over de waarde van alles dat geschreven werd ja, meteen aan het begin van zijn bundel. Kijk mij daar eens de rebel zijn. Maar het kan nóg vervelender, geloof het of niet. De Dood in de magere billen kijken, en dat het daar dan stinkt naar schimmel en kak (he bah Ome Willem). Want zoon soort dichter is hij wel. Of dat het gras gemaaid is door aliens. Dat zal dan wel grappig zijn. Of schokkend. Of rijk en indrukwekkend en uniek, weetikveel. Voor mijn ogen vergaan zulke woorden al lezende reeds tot stof. En als ik goed luister hoor ik niets.

Rob van Essen, dichter van ietsen. Fijne ietsen. Vervelende ietsen. Nikserige ietsen.

Rob van Essen, dichter met fantastiese titels.
Dichter met bril, dichter met haar, dichter met een duf ringbaardje.

Rob van Essen. Dichter van geniale gedichten. Naast Eerste liefde vond ik ook Wat leuk dat jullie even komen kijken nog geweldig. Dat huis met boekenkast, eethoek, kapstok, werkruimte en oorlog.

Of Zon en maan. Dat ging over mensen geloof ik.

Of Straatrumoer. O. Ja. Vooral Straatrumoer. Dat was mooi. Een gedicht over omwonenden. In swingend ritme. Ik zei toch al dat poëzie jazz kon zijn.

Maar het langste gedicht in de bundel gaat over David Bowie, de meest overschatte mens uit de geschiedenis van de popmuziek nee de meest overschatte mens ooit. En het is geen slecht gedicht nee het is een goed gedicht maar het had niet over David Bowie moeten gaan (niets zou over David Bowie moeten gaan – zelfs deze zin niet).

De winter komt. Meer is er niet.

En ik lees Rob van Essen, lees Alleen de warme dagen waren echt en ik denk dat hij het zou kunnen, dat hij het in zich heeft, ooit, hij, de Rob, de Van Essen, ooit: een dichtbundel schrijven met alleen maar fijne ietsen en geniale gedichten in. O. Die dichtbundel wil ik lezen.


Rob van Essen Alleen de warme dagen waren echt Recensie

Alleen de warme dagen waren echt

  • Schrijver: Rob van Essen (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 15 september 2022
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 8,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de eerste dichtbundel van Rob van Essen

Met ‘Alleen de warme dagen waren echt’ debuteert Rob van Essen als dichter. Elke overeenkomst met zijn romans en verhalenbundels berust op toeval, al is er ook hier sprake van ontregeling en herkenning, melancholie en ontroering. Van Essens poëzie is toegankelijk maar niet zonder verborgen betekenissen, met aandacht voor de mensen op straat en de bewegingen van het eigen hart. Leven, liefde, dood en doem – niets blijft onbesproken. Een melodische, troostrijke bundel waarin zomerse en winterse dagen elkaar afwisselen en het besef van eindigheid wordt bestreden met verdriet, aanstekelijke vrolijkheid en serene berusting.

Bijpassende boeken en informatie

Annemarie Estor – Nanopaarden megasteden

Annemarie Estor Nanopaarden megasteden recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 26 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Wereldbibliotheek het boek met nieuwe gedichten van Annemarie Estor.

Annemarie Estor Nanopaarden megasteden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Nanopaarden megasteden. Het boek is geschreven door Annemarie Estor. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud het nieuwe boek met gedichten van Annemarie Estor.

Annemarie Estor Nanopaarden megasteden Recensie

Nanopaarden megasteden

  • Schrijfster: Annemarie Estor (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 26 oktober 2022
  • Omvang; 72 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Annemarie Estor

Van de winnaar van de Herman de Coninckprijs en de Jan Campertprijs!

Al met al hebben we het goed voor elkaar. Toch? Onze wereld is compleet in kaart gebracht, getemd en vormgegeven. We lijken aan alles te hebben gedacht, maar in Nanopaarden megasteden vraagt Annemarie Estor zich af hoeveel we onderweg zijn vergeten en verloren. Weten we bijvoorbeeld nog wel dat onze kennis ooit als verwondering is begonnen? Of dat er sinds het begin van het bestaan überhaupt tijd is verstreken? Estor neemt de lezer mee naar plekken waar we liever niet meer komen en gaat de strijd aan met het idee dat alles beredeneerbaar is. Zo ontstaat een wonderlijk beeld van een wereld die we dachten te kennen.

Annemarie Estor (24 april 1973) is dichter en essayist. Ze is gepromoveerd cultuurwetenschapper. Eerder verschenen van haar bij Wereldbibliotheek Vuurdoorn me (2010, bekroond met Herman de Coninckprijs voor het beste debuut), De oksels van de bok (2012, Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel 2013), Dit is geen theater meer (2015, nominatie Pernathprijs), Niemandslandnacht  (2018, bekroond met de Jan Campert-prijs); en het beeldverhaal Hauser (2013) met dichteres en beeldend kunstenares Lies Van Gasse.

Bijpassende boeken en informatie

Toon Hermans – Helemaal Toon

Toon Hermans Helemaal Toon recensie en informatie boek met een bloemlezing uit het complete werk. Op 18 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Lannoo een omvangrijke bloemlezing met het beste werk van cabaretier Toon Hermans.

Toon Hermans Helemaal Toon recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Helemaal Toon, Bloemlezing uit het complete werk van Toon Hermanss.  Het boek is geschreven door Toon Hermans. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek met gedichten, liedjes en andere teksten van de Nederlandse cabaretier Toon Hermans.

Toon Hermans Helemaal Toon Recensie

Helemaal Toon

Bloemlezing uit het complete werk van Toon Hermans

  • Schrijver: Toon Hermans (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, liedjes, teksten
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschijnt: 18 oktober 2022
  • Omvang: 552 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 29,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de Toon Hermans bloemlezing

Toon Hermans heeft een leven lang geschreven, vaak met een sterk persoonlijk en autobiografisch karakter. Uit die vele duizenden pagina’s gepubliceerd én ongepubliceerd materiaal werden de beste en meest relevante teksten geselecteerd en in chronologische volgorde gezet.

Het resultaat is een kleurrijk, genuanceerd levensverhaal in Toons eigen woorden en verzen. We herkennen natuurlijk de grote clown en entertainer, maar Toon Hermans was ook diepgelovig, evenzeer filosoof als levensgenieter, voortdurend in de weer met het zo mooi mogelijk verwoorden van zijn ideeën en gedachten. Al die facetten komen ruimschoots aan bod in dit definitieve Toon-boek.

Bijpassende boeken en informatie

Eva Gerlach – Hier

Eva Gerlach Hier recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 11 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de bundel met nieuwe gedichten van de Nederlandse dichteres Eva Gerlach.

Eva Gerlach Hier recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Hier. Het boek is geschreven door Eva Gerlach. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de boek met nieuwe gedichten van dichteres Eva Gerlach.

Recensie van Tim Donker

Dat ze zaten te eten en dat de dingen hen langzaamaan weer in genade aannamen was wat ik onthouden had. Het had iets kunnen zijn uit de verhalen van eekhoorn en mier, al was het dan waarschijnlijk in minder gezwollen taal gezegd. Dat je tussen het eten en de dingen misschien pas echt hier bent, welk hier, elk hier. Losse bedrading zo heette dat. Had ik het niet eens gevonden in de kringloopwinkel, ik weet het niet, tweedehands alleszins, lang geleden, in ergens een daar. Misschien kende ik Eva Gerlach toen nauwelijks. Een beetje van naam. Ook de naam van mijn lievelingszus (die voornaam althans, mijn lievelingszus heeft verder gewoon mijn achternaam). Zo’n naam blijft. Zo’n boek pak je wel op. Zo’n boek koop je. Op een dag in een tijdperk dat je nog tweedehands boeken kon kopen, ergens, daar, nooit hier.

Hier. Dat is eigenlijk nergens. Er is altijd veel meer daar dan hier. Iemands hier is voor heel veel anderen al snel een daar. Jouw daare hierheid is niet hier. De fantasie dat een daar jouw hier zou kunnen zijn. Het hier van een ander ook jouw hier. Vanuit de trein misschien. Een wijk die je ziet, en je afvragen hoe het zou zijn om daar te wonen, alle dagen daar thuis te komen, daar te zitten, tussen die muren en dat dat dan je hier is. Of gewoon zo maar. Een dorp op de kaart. Renkum misschien.

Een daar beleef je anders dan het hier, zelfs als dat daar tijdelijk je hier is. Op vakantie zijn, of op bezoek. Hoe je even een daar als een hier kunt zien, maar hoe het dan toch een daar blijft. Je moet immers vragen wanneer de visboer er staat, en tegenover welke supermarkt eigenlijk. Misschien is het dat met het hier. Hier behoeft geen vragen. Hier is waar de dingen je langzaamaan weer in genade aannemen.

Of toch. Het hier van Meindert, de hoofdpersoon van het gelijknamige openingsgedicht in Hier -de dichtbundel van Eva Gerlach waarover ik hier moeizaam mijn gedachten probeer bijeen te schrapen- is het hospitaal waar hij, Meindert (“Meindert was iemand vroeger hij leerde de mensen.”), langzaamaan onttakelt wordt, tot er niets meer is. Alleen nog maar de dingen, die ellendige dingen weer, die altijd ja. “In zijn kamer zie je // de naalden gevouwen nachthemd afgehaald bed / op de wasbak 1 lege ampul OxyNorm in de emmer / 1 bijsluiter Mitomycine 3 TENA Men 4”. Want dat is een ander ding met hier. Het hier kan genadeloos illusieloos zijn. Het hier is lichaam, je lichaam is nooit daar. Dat maakt hier onontkoombaarder dan daar. Daar, dat kan nog alles zijn. Totdat daar hier is.

Waarmee niet gezegd wil zijn dat hier alles duidelijk is. Hier is waar je bent, en daarstraks was je nog daar. Ik las Hier enige weken geleden, toen ik op vakantie was in het noorden van Limburg. Dat was toen hier, maar is nu weer daar. Toen ik las, een bos vlak achter het raam waarvoor ik zat, hield ik vooral van de manier waarop Hier voedsel geeft aan. Ruimte laat voor. In de ruimtes tussen het variabele hier zweeft. Poëzie die kieren laat waardoorheen gekeken kan worden. Dat is mooi, woorden zijn mooi maar de ruimte tussen woorden is ook mooi. Poëzie die zoekt, niet perse zoekt te vinden. Poëzie die dwaalt, niet perse aankomt. Poëzie die herijkt. Herademt. Herhaalt. Herneemt. Herdenkt. Herziet. Herschrijft. Hervindt. Hernieuwt. Hertrouwt. Herbouwt. Herformuleert. Herkrijgt. Herkanst. Herroept. Heropent. Herwaardeert. Herenigt. Hervormt. Herleid. Herschept. Herkent. Het regende op de dag dat ik Krista weer zag.

Of dat je voor het raam staat, adem in en uit, het gordijn beweegt zachtjes in een ongedefiniëerde luchtstroom. Of de zee misschien. Of dat het later wordt, en hoe het licht dan valt. Of je pocheert een ei, en ergens in huis valt iets om. Of jeuk op onbereikbare plekken. Of het eerste water van de dag. Dat de einder ergens moet beginnen. Dat één leven het laatste moet zijn. Zulke dingen.

Nee. Wat zei ik? Hier kan nog alles zijn. Hier stelt onophoudelijk vragen. Hier nemen de dingen je nooit meer in genade aan. In dit hier werpt elke schaduw een duister, het hier is altijd maar tijdelijk, het hier heb je nooit voorgoed: “Als je uit me vandaan springt kijk ik”, heet het dan, of: “We denken dat we het zien […] [m]aar we doen onze ogen open / en er is zwart”, of: “om hier niet te zijn liepen we / daarheen”; “ik lig / hier, ik die daar moet zijn”; “leen me je oplichterij je gescharrel je vleesmes” – is er altijd een daar dat een hier had moeten zijn, een Ene die beter de Ander was geweest, het onkenbare dat met het kenbare werd verward? Of gaat het hier alleen maar over de (on)mogelijkheid over je eigen schaduw te springen?

Het ultiemste daar zou de maan zijn. Waarlijk gelukkig zijn op de maan, en “veertjelicht zo”.

Misschien is dat dan het verschil tussen hier en daar? Kan het gewogen worden in het gewicht van ellende? Of dood? Of afbraak? Meinderts aftakeling? Het gewicht van ellende als het hier is, en niet daar. Als het huis uit Huis jouw huis: “In de kelder bewoog iedereen”; “In ons dorp stond geen huis meer recht op”; “Bont en blauw kort / en klein hier en nooit meer / verschil”. En “[a]ls ze komen en ze vinden je dwingen ze je / je kleren uit te trekken en ze Vernederen je / zei iedereen die kwam groeten maar ik blijf hier. // Als ze komen kruip ik in mijn bed waar niemand me ziet / ik maak mezelf klein ik verstop me onder de dekens // en ik huil en ik schreeuw maar ik maak geen enkel geluid.” (hoe erg hier zo’n hier is als het jouw hier is, als jij die ik bent, niet een ik uit een gedicht of iemand die je ziet op tv)

Je hier is eindeloos veel, eindeloos ver, eindeloos vol. Zo ook deze poëzie (die steeds in beweging is). Dacht ik dat je uiteindelijk misschien niets rest dan je bal oprapen en verder lopen, maar daar eindigt het niet. Althans daar eindigen de woorden niet. Er zijn ook nog aantekeningen (heb je werkelijk Bob Marley nodig om te zeggen dat je niet moet vragen waarom?), en die lees ik -helaas- en ik denk O ging dat over een jongleur dan?

(die associatie had ik er niet direkt bij) (maar ik associeer bijna niets met jongleurs) (maar nu dan toch in dit onvoorzien kielzog) (en hongerkunstenaar en kafka en je moet je leven veranderen in dit onvoorzien kielzog) (zijn associaties in dit onvoorzien kielzog) – zijn

Zijn associaties in dit onvoorzien kielzog.


Eva Gerlach Hier Recensie

Hier

  • Schrijfster: Eva Gerlach (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 11 oktober 2022
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 19,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Eva Gerlach

Wit bot op het strand
ravenbeksleutel
Ik pak het op
voel het spannen
van vleugels

Hier: waar je bent; waar, hoe, wanneer ook. Schaduw en plaats, vast en los, ziekte, oorlog; aarde, lucht, water en vuur; dood en liefde: een reis om het lichaam in 47 gedichten.

Eva Gerlach (Amsterdam, 9 april 1948) is een van de belangrijkste dichters uit het Nederlandse taalgebied. Zij debuteerde in 1977 in Hollands Maandblad; twee jaar later verscheen haar eerste bundel, Verder geen leed, waarop tot dusver een klein twintigtal andere voor volwassenen en kinderen volgde. Haar werk voor volwassenen werd bekroond met tal van literaire prijzen, waaronder de P.C.Hooftprijs 2000; voor haar eerste jeugdbundel, Hee meneer Eland (1989), ontving zij een Zilveren Griffel en de Nienke van Hichtumprijs. Gerlach publiceerde recent het drieluik Labyrint, dat bestaat uit KluwenOntsnappingen (bekroond met de Awater Poëzieprijs 2016) en Oog (bekroond met de Herman de Coninckprijs 2020).

Bijpassende boeken en informatie