Tagarchief: Uitgeverij Lebowski

Khalid Kasem – Nouri

Khalid Kasem Nouri recensie en informatie over dit boek over Abdelhak Nouri. Op 16 maart 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de de biografie van Abdelhak Nouri, geschreven door Khalid Kasem..

Khalid Kasem Nouri Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Nouri, een oververvulde doorm, het boek van Khalid Kasem. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen van dit portret van Abdelhak Nouri, geschreven door Khalid Kasem.

Khalid Kasem Nouri Recensie001Boek-Bestellen

Nouri

Een onvervulde droom

  • Schrijver: Khalid Kasem (Nederland)
  • Soort boek: portret, voetbalboek
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 27 maart 2020
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Khalid Kasem bij DWDD over Abdelhak Nouri

Op donderdag 26 maart 2020 is Khalid Kasem, samen met de broers Abderrahim en Mo, vrienden & teamgenoten Donny van de Beek, Steven Bergwijn en Frenkie de Jong te gast om de spreken over Abdelhak Nouri naar aanleiding van zijn boek over Nouri.

Flaptekst van het boek over Abdelhak Nouri

Abdelhak Nouri wordt alom beschouwd als een van de meest talentvolle voetballers van zijn generatie. Het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat hij definitief door zou breken bij Ajax en ook internationaal naam zou gaan maken. Op 8 juli 2017 verandert echter voorgoed zijn leven, en dat van zijn familie, wanneer hij tijdens een oefenwedstrijd van Ajax tegen Werden Bremen in het Oostenrijkse Hippach twintig minuten voor het eindsignaal in elkaar zakt op het veld. Niet veel later wordt duidelijk dat hij een hartstilstand heeft gehad met ernstige hersenschade tot gevolg. Het nieuws dat hij nooit meer zal kunnen voetballen slaat in als een bom, niet alleen bij zijn naasten, maar bij fans wereldwijd.

Dit boek vertelt voor het eerst het verhaal van Abdelhak vanuit het perspectief van zijn familie en vrienden. Een verhaal over de lange weg die de familie Nouri als migrantengezin afgelegd heeft. Over de droom die zij verwezenlijkt zagen in het onmiskenbare talent van hun zoon. Een verhaal over Abdelhak als voetballer en als mens, over het ongeluk en de nasleep ervan, over de band met Ajax, over verdriet, hoop, geloof en verbinding in tijden van tegenslag.

Bijpassende boeken en informatie

Joris-Karl Huysmans – Aan de vrouw Recensie

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw recensie en informatie over de inhoud van de roman. Op 2 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de roman van de Franse schrijver Joris-Karl Huysmans. De originele Franse roman En ménage verscheen voor het eerst in 1881.

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw Recensie en Informatie

Recensie van: Tim Donker

En allee komaan weer een decennium gedaan. Maar hoeveel moet er gaan om te weten dat iets nooit echt gedaan is? Ooit heette het millenniumbug, of fin de siècle. Is het decadentisme een typische fin du siècle stroming? Is misogynie het monopolie van negentiende-eeuwse schrijvers? Ik denk ik schrijf Nietzsche, cultuurpessimise, ik schrijf Schopenhauer, ik denk ik schrijf de eeuwige wederkeer ook.

Lebowski, Lebowski. Lebowski hier. Komt af met Aan de vrouw. Een boek dat Joris-Karl Huysmans in 1881 voltooide en dat eerst nu pas in het Nederlands werd vertaald. Vertaald ja. Wat? O. Wist je dat niet? Ondanks dat zijn naam anders doet vermoeden was Joris-Karl Huysmans geen Nederlander nee. Hij was een Fransoos. In zijn –overigens niet al te briljante-  voorwoord merkt Sander Brink dan ook op dat je zijn naam best uitspreekt als “Zjie Ka Wiesmans” als je op hoogstaande feestjes niet door de mand wil vallen. Misschien zou die eind-s zelfs een stille s moeten zijn maar ik nie weet nie, ik ben niet zo’n liefhebber van de Franse taal. Eigenlijk vind ik Frans wel ongeveer de lelijkste taal ter wereld zelfs. Maar ja die WIesmans die had geen keus, die was Frans. Dan wel afkomstig uit een artistieke Zuid-Nederlandse familie en aan die afkomst hechtte hij klaarblijkelijk genoeg om zijn voornamen Charles-Marie-Georges te “vernederlandsen” tot Joris-Karl. Dat vervolgens dan wel weer akelig vaak werd afgekort tot J.-K. Vandaar die Zjie Ka begrijpt u wel. Nu zijn we er weer.

Lebowski dus. Afkomen met Aan de vrouw. Zo’n acht jaar nadat De Bezige Bij Tegen de keer opnieuw uitgaf (want in tegenstelling tot Aan de vrouw was Tegen de keer al wél eens in het Nederlands vertaald), dat, zo men zegt, “de bijbel” is van het decadentisme. Of Aan de vrouw ergens de bijbel van is, weet ik niet. Je zou nog vrij gemakkelijk het pleit kunnen winnen als je betogen wilde dat dat boek in ieder geval eerder naturalistisch dan decadent van aard is. Maar dan weer: misschien is het naturalisme in zichzelf alreeds een decadente stroming.

Bij decadentisme denkt men al vrij snel aan iemand als Baron de Lascano Tegui (tenminste altijd mijn eerste associatie bij het decadentisme), aan fin du siècle, aan Frankrijk, aan edelmannen, aan een dan dat daar was en nu voorbij is. Doch zo tijd- en plaatsgebonden hoeft het niet te zijn. Zo’n Lautréamont bijvoorbeeld (en hoeveel decadenter dan De zangen van Maldoror wil je het nu helemaal hebben?) was toch maar wel geboren in Montevideo. Of gedenk de Nederlandse achtergrond van Huysmans. Of de Italianen, altijd weer de Italianen. Giovanni Pascoli bijvoorbeeld. Of Gabriele d’Annunzio die Tegen de keer vermoedelijk niet ongelezen gelaten had en die zo klaar de schoonheid van de nacht wist te bezingen. O geef me even en ik ga je vertellen dat Carlo Emilio Gadda een nazaat van het decadentisme is en dat Die gore klerezooi in de Via Merulana een laat-decadente roman is maar dan sla ik waarschijnlijk door.

Of misschien ook niet.

Wanneer begint het einde?

En het is zaterdagavond, en je vindt dat je moet. Iedereen in dit huis hier is naar bed maar jij vindt dat je moet. Je bent alleen in de huiskamer. Je vindt dat je moet. Niet dat je wil. O. Nee. Je wilt niet, je wil gewoon zitten daar en luisteren naar een rustig muziekje. En dus zet je omdat het zaterdagavond is JJ Cale op en het liefst van al wil je zitten daar en op een niet-nadrukkelijke manier luisteren naar de muziek. Maar er waren al te veel avonden dat je zat en niets deed en dus vind je dat moet. Want je moet wel. En mopperend op jezelf sta je op en je sloft naar je schrijftafel en je pakt een knisperend vel papier en je schrijft Wanneer begint het einde?

En je schenkt jezelf een cognac in (deze cognac is gerijpt op bourbon-vaten lees je op het etiket en je denkt aan je vader) en je leest die zin. De zin die je zojuist zelf schreef.

Wanneer begint het einde?

En oja, het einde denk je en dan gaat het denken loos. Het einde. Eindetijdsbewegingen. Fin du. Enzo. Is eind negentiende eeuw eindeëeuws genoeg voor u, of is 1785 dat ook best wel een fin van weeral een ander siècle misschien? Ja ik denk nu aan de 120 dagen van Sodom ja, ik denk aan Markies de Sade, ik denk is het decadentisme niet reeds dan en daar begonnen of was het zelfs toen al een eind op streek.

Misschien is het decadentisme wel uitgevonden in de dertiende eeuw in China. Alles is uitgevonden in de dertiende eeuw in China, wist u dat? Of misschien is de bijbel wel de bijbel van het decadentisme. Misschien, ojee, is het decadentisme gelijkoorspronkelijk met het antropoceen, wat dacht je daarvan? En zulke gedachten, op zaterdagavond, met cognac en met JJ Cale die kweelt en kweelt en kweelt. Misschien, denk ik verder en voort en vuts, is alle contemporaine literatuur tot op zekere hoogte wel decadent te noemen. Misschien heeft het decadentisme nooit bestaan, heeft niks ooit echt bestaan, zijn wij nooit modern geweest (Bruno Latour zei het al). Misschien zijn dat maar gewoon die mensen weer, die mensen altijd, die het onbijeenharkbare bijeen harken en dan zeggen dit was Dit en dat was Dat en het was toen en toen en toen om zodus het onverstaanbare een heel klein beetje verstaanbaar te maken.

En dat alles vraag ik me af. En dat alles gaat doorheen mijn kop. Om die Lebowski, Lebowski. Die afkomt met Aan de vrouw, zo’n acht jaar nadat De Bezige Bij Tegen de keer een tweede Nederlandstalige editie gunde. Aan de vrouw dat als En ménage voor het eerst in 1881 uitkwam en Frans is, en een zwaar naar het decadentisme overhellend naturalisme is, en eindeëeuws vooral: want de sfeer is die van Nietzsche, Schopenhauer, (cultuur)pessimisme, grotestadsneurose, degeneratie en misogynie.

Aan de vrouw vertelt het verhaal van de twee vrienden André Jayant en Cyprien Tabaille. Het zijn twee would-be kunstenaars: Cyprien doet iets met schilderijen en André tracht te schrijven maar een écht hoge vlucht neemt het bij geen van beiden. Cyprien is de eeuwige vrijgezel en altijd aan het sakkeren op vrouwen en op het huwelijksleven; André mag dan wel getrouwd zijn maar als hij zijn vrouw Berthe betrapt met een andere man besluit hij voortaan alleen te willen leven.

Er is veel waarin Aan de vrouw op het eerste gezicht misschien wat gedateerd aandoet. Waarmee ik bedoel: te dateren, te plaatsen in de tijd. Niet het ontijdige, dat zich onttrekt aan iedere poging tot datering. De vele nu haast “exotisch” aandoende beroepen bijvoorbeeld. Scheerder, scharensliep, glazenmaker, waterfitter, secreetruimer. De beschrijvingen van de interieurs en de inmiddels in onbruik geraakte huishoudelijke attributen. De eetgewoontes en de gerechten. De bij André bestaande noodzaak om nu hij weer alleen is om te zien naar een “huismeid”. De onderlinge verhoudingen. De misogynie.

Wat? De misogynie zegt u? Ja, want vrouwvijandigheid is typisch van de negentiende eeuw, toch?

Ik las, toen, Tegen de keer. Ik las, nu, Aan de vrouw. En wat ik nu las vond ik toch een pak of wat “gestroomlijnder” dan wat ik toen las, het mijns inziens bij vlagen toch wel een beetje dorre Tegen de keer. En dus, ik zat. Ik zat en ik peinsde. Twee keer Zjie Ka Wiesmans. Twee keer een ongeveer even dik boek. Op één ervan heb ik soms mijn kiezen moeten stukkauwen, de ander gleed naar binnen als een harinkje in een Volendammer. Waar dat dan in zit. Waar zoiets in zit. Hoe komt dat? Zo vroeg ik mij, en zo joeg ik mijn gedachten verschillende kanten op.

Als eerste, ik peinsde Misschien is het de vertaling. A Rebours verscheen in 2011 in de vertaling van Jan Siebelink (van wie de 1977-vertaling is weet ik niet). Geen onbegaafd schrijver, allicht. Niet helemaal mijn stijl, toegegeven, en Knielen op een bed violen is een mooie titel voor een of ander romantisch kwijlliedje van Bon Jovi maar voor een boek toch echt wel behoorlijk luizig. Niettemin: geen onbegaafd schrijver moet hij zijn, ik vond het nawoord dat hij bij Tegen de keer schreef best heel lezenswaard. Maar dan. En toch. Maar dan & en toch. En ménage (Aan de vrouw) werd vertaald door Rokus Hofstede en Martin de Haan en neem het daar maar eens tegen op. Twee reuzen (soms is er ook een derde bij, dan zij ze een vrouw, hoe heet die vrouw ook alweer?). De mannen zijn heer en meester in mijn zeer zeker niet eens bijzonder Frans georieënteerde boekenkast; vertaald door Rokus Hofstede heb ik al gauw: Pan Pan voor de Poeper van Neger Naakt en Apologie van de luiheid van Clément Pansaers (twee boeken waarvoor ik heel wat boekwinkeltjes heb moeten afstruinen vooraleer ik ze de mijne mocht noemen); De boer van Parijs van Louis Aragon (en nu we het toch over boekwinkels hebben: toen ik dit boek had gevonden, ontspon zich tussen de boekverkoper en mij het navolgende absurde gesprek: Hij: “O, dit zou een goed boek zijn voor mijn broer!”, Ik: “O is dat zo’n Aragon-fan dan?”, Hij: “Nee, hij is boer” & geen woord hiervan is gelogen); Mijn zelfmoord van Henri Roorda; de naam van Martin de Haan komt als vertaler in mijn bibliotheek voor in het fantastische In de slee van Arthur Schopenhauer van Yasmine Reza en Jacques de fatalist en zijn meester van Denis Diderot en dan zijn ze ook nog eens als duo vertegenwoordigd in het geweldige, in het Frans geschreven De toespraken van de bekkenknijper van Julio Cortázar. Hiermee doe ik nog maar een uiterste luie greep, zowel uit mijn boekenkasten (ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ik meer moet hebben van Hofstede en/of De Haan, ik heb om te beginnen al bijna de hele Perlouses-reeks van Voetnoot compleet) als uit hun beider portfolio. Ik weet dat De Haan 14 van Jean Echenoz deed, dat Hofstede een Michaux deed en een Roland Barthes (u weet wel, de man die in 1964 eigenhandig de semiotiek heruitvond); dat ze samen een tweetal boeken van Régis Jauffret deden en ook al die boeken zou ik graag bijzetten in mijn boekenkast maar hee, ik ben maar een eenvoudige postbode en mijn kinderen te eten geven is ook iets dat ik belangrijk vind. Zodus. Ik zeg u. Vertaal zulke eigenzinnige en soms zelfs weerspannige werken keer na keer schijnbaar moeiteloos in prachtig Nederlands en dan. Dan mag het ook geen verwondering meer wekken dat Aan de vrouw bruist, in weerwil van de bijna 150 jaar die gingen tussen het Franse origineel en de Nederlandse vertaling.

Is wat ik dacht. Maar ook dacht ik nog een ding of twee over Jean Floressas des Esseintes, de hoofdpersoon van Tegen de keer. O god, wat begreep ik zijn misantropie goed. O god, hoe sterk kon ik hem navoelen in zijn wil zich terug te trekken uit de wereld (dat terugtrek-thema komt trouwens in zekere zin weer terug aan het eind van Aan de vrouw) (of naja, “keert terug”; dat is te zeggen natuurlijk – Tegen de keer werd later geschreven dan Aan de vrouw dus feitelijk is het veeleer een voorafschaduwing). En toch. Was diene mens niet een weinig té idiosyncratisch om er driehonderd pagina’s lang mee te sympathiseren? Dat huis van hem, en de dingen daarin. De preoccupaties van Des Esseintes (dat gezeur over die vervloekte stenen, dat vond ik bij Roger Caillois ook al zo stomververvelend). En dan misschien. Een man alleen. Die moet een boek dragen. Weinig of geen dialoog. Hoe hij dragen kan, dat boek, als hij ergens in uitblinkt. Voor mijn part in saai zijn. De Esseintes echter glibberde er een beetje tussendoor. Tussen hoog en laag, interessant en saai, verwant en onbegrijpelijk. Excentriek? Hum. Ook excentriciteit kan gaan vervelen. Of misschien wel juist.

Is wat ik ook dacht. Maar bovenal dacht ik dit. De misschien sprankelendere vertaling van Aan de vrouw, het bij Tegen de keer lastige gegeven van de eenpersoonsroman droegen er mogelijkerwijs allebei aan bij dat ik eerstgenoemde verkoos boven die tweede, maar meer dan dat nog lijkt Aan de vrouw mij een wereldser en tijdlozer verhaal te vertellen dan Tegen de keer deed. Ondanks eindeëeuws, decadentisme en misogynie. Of misschien zijn we altijd nog eindeëeuws, decadent en misogyn.

Want ja. Bijzonder vleiend voor vrouwen is Aan de vrouw veelal niet. Het boek moet een ware schat zijn voor wie een dissertatie schijft over mannelijk chauvinisme bij negentiende-eeuwse schrijvers. Alle vrouwen zijn vals, geslepen en inhalig:

“[D]aar kwam het Eeuwig Vrouwelijke bovendrijven; daar had je, op en top, de vrouw, eerlijk of niet, die het natuurlijk vindt om de man van wie ze afhankelijk is, of het nu haar vader is of degene die haar onderhoudt, zo veel geld af te troggelen als ze maar pakken kan.”

Of:

“De afkeer van alles wat dom was aan vrouwen had André genezen van de vrouw”

Of:

“[A]ls je de vrouwen grondig hebt bestudeerd en een flinke portie minachting voor ze hebt gekregen […]”

Passages als deze doen vermoeden dat de allerfanatiekste Huysmans-fans niet meteen gezocht moeten worden in feministische kringen. Maar er is iets. Er is dat ik me afvraag hoe “negentiende-eeuws” dit gevit op de vrouw werkelijk is of anders: is de man van de éénentwintigste eeuw, die in zwakverlichte kroegen zijn maten op de schouders petst en bier drinkt en hol lacht om de praat over “rokjesdag”, blondines, borsten, de pappot die altijd van moeder is en spreekt van “mokkels”, “trienen”, “grieten”, “wieven”, “deernen”, “dozen” (zijn er in onze taal sowieso al niet veel meer denigrerende woorden voor “vrouw” dan voor “man”?), nu werkelijk zoveel “verlichter”, geëmancipeerder en ruimdenkender dan Huysmans al of niet was? En wat is dat überhaupt altijd voor een rare neiging om de eigen tijd steeds weer te willen zien als beschaafder, toleranter en vooruitstrevender dan alle voorgaande tijden? Maar meer nog is er dat de misogynie, “typisch negentiende-eeuws” of niet, mij in Aan de vrouw alleen maar symptomatisch lijkt voor een onderliggend psychologisch probleem dat over alle tijden heen rijkt.

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw Recensie en Informatie

Als André weg is bij Berthe en zijn eenpersoonshuishouden naar zijn zin heeft ingericht, hervindt hij in eerste instantie een rustig soort “pre-huwelijks” geluk. Maar naar verloop van tijd valt hij steeds vaker ten prooi aan wat hij “onderrokkencrises” noemt, want mij lijkt te gaan over een hang naar seks of in ieder geval naar iets lichamelijks met een vrouw. Het alleen zijn wordt eenzaamheid, en André neurotischer. Hij probeert rust te vinden bij de prostituee Blanche en later bij zijn jeugdvriendin Jeanne maar niets houdt stand. Klaarblijkelijk past alleen de grauwzaamheid van het zo grondig vervloekte huwelijkse leven bij hem – dat leven dat hij juist de rug toe had willen keren. Maar ook vrouwenhater Cyprien woont inmiddels samen met Mélie, en wat meer is: de mannen kieperen ook hun artistieke ambities overboord. Zogenaamd onder het mom dat een kunstzinnig leven onverenigbaar is met het burgerlijke bestaan maar in werkelijkheid wilde het al nooit zo vlotten met die boeken en die schilderijen van ze. Doch nu hebben ze in ieder geval iemand die er de schuld van kan krijgen dat ze opgehouden zijn hun dromen na te jagen. De vrouw als redding uit onwaarmaakbare ambities.

Zegt Mélie, ergens aan het einde van Aan de vrouw: “Zolang ik met een man niet doodga van ellende en zolang hij me niet slaat, vind ik dat ik gelukkig ben.”

Wel. Ja. Dat is het dus. Toegespitst op man/vrouw-verhoudingen, huishoudelijk (on)geluk, vrouwenhaat en onbegrip, gaat het hier dus om. Het allerminiemste beetje geluk dat we deelachtig kunnen worden, hier. Waar we zijn, waar we gaan.

Wij allen hebben het leven meegekregen, zoals Kurt Vonnegut stelt. Niemand van ons heeft erom gevraagd maar we zitten er wel mooi mee in onze maag. Met dit leven, waarin we van alles moeten. Naar school gaan & een Hele Interessante Baan krijgen & een lief vinden & een huis & een auto & op vakanties gaan, vakanties om over op te scheppen bij onze Hele Leuke Vrienden, en kinderen zullen er komen, kinderen die natuurlijk heel goed mee kunnen komen op school en sociaal zijn, en lief, en mooi, en gelukkig en dat allemaal dankzij ons. Of anders maar alleen zijn, met al eens een onderrokkencrisis om in te zwelgen. Want dat kan ook. In armoede leven kan ook, op kamertjes, met nikserige baantjes, geen uitzichten, geen perspectief maar wel een goeie kroeg op loopafstand. Echt leuk wordt het echter nooit.

Aan de vrouw schildert op prachtige wijze deze levenszoektocht, waarin we in essentie te kiezen hebben tussen treurnis of er niet heel erg beroerd aan toe zijn; tussen onderrokkencrises of niet doodgaan van ellende. Dat klinkt alles naturalistisch genoeg natuurlijk, maar evengoed kun je in Aan de vrouw een Generatie Nix-roman avant le lettre zien, of een soort pre-postmodernisme. Waarmee het dan misschien toch juist weer decadenter is dan Tegen de keer.

In 1903, vier jaar voor zijn dood & hij had zich allang tot het katholicisme bekeerd, schreef Huysmans dit: “[E]r [ligt] maar één stap […] tussen Schopenhauer, die ik mateloos bewonderde en de Prediker van Salomo en het Boek Job. De premissen van het pessimisme zijn dezelfde, alleen weigert de filosoof er consequenties aan te verbinden. Ik hield van zijn ideeën over de afschuw van het leven, over de domheid van de mensen en de onbarmhartigheid van het lot; ik houd van dezelfde gedachten in de Heilige Schrift […]”. Dit zegt mij dat ik het juist had de geest van Schopenhauer te zien rondwaren in het werk van Huysmans maar het zegt ook dat Huysmans zelve de geest van Prediker zag rondwaren in het werk van Schopenhauer – en dat de gedachte dat er iets decadents schuilt in de bijbel misschien dus wel minder ver gezocht is dan op eerste gezicht lijkt. Alles is altijd al van alle tijden. De troost, de liefde, de ellende en de drek. Maar wie er zo schoon over schrijven kan als Huysmans in Aan de vrouw doet, heeft in ieder geval niet voor niets geleefd.

Aan de vrouw

    • Schrijver: Joris-Karl Huysmans (Frankrijk)
    • Soort boek: Franse roman, psychologische roman
    • Origineel: En ménage (1881)
    • Nederlandse vertaling: Rokus Hofstede
    • Uitgever: Lebowski
    • Verschijnt: 2 september 2019
    • Omvang: 192 pagina’s
    • Uitgave: Paperback / Ebook

 

Flaptekst van de roman van Joris-Karl Huysmans

Aan de vrouw vertelt het verhaal van de schrijver André en zijn vriend Cyprien, die schilder is. André verlaat zijn vrouw Berthe nadat hij haar betrapt heeft op overspel en valt ten prooi aan verdriet en woede. Na een affaire met de dure prostituee Blanche, loopt ook zijn relatie met Jeanne op de klippen en keert hij terug naar Berthe. Gaandeweg verkiezen André en Cyprien het burgerlijk bestaan boven hun artistieke ambities, waarna ook hun vriendschap en hun dromen verwateren.

Joris-Karl Huysmans Informatie

  • Echte naam: Charles Marie Georges Huysmans
  • Geboren op 5 februari 1848
  • Geboorteplaats: Parijs, Frankrijk
  • Nationaliteit: Frankrijk
  • Overleden op 12 mei 1907
  • Sterfplaats: rue Saint-Placide 31, Parijs, Frankrijk
  • Leeftijd: 59 jaar
  • Discipline: schrijver, kunstcriticus
  • Joris-Karl Huysmans Boeken >

Bijpassende Boeken en Informatie

Anneleen Van Offel – Hier is alles veilig

Anneleen Van Offel Hier is alles veilig recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Vlaamse roman over Israël. Op 10 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de nieuwe Israël roman van Anneleen Van Offel.

Anneleen Van Offel Hier is alles veilig Recensie en Informatie

Hier is alles veilig is de overdonderende em overtuigende debuutroman van de Vlaamse schrijfster Anneleen Van Offel. Zonder twijfel hebben we hier te maken met een jonge talentvolle schrijfster waarvan we in de toekomst meer mogen verwachten.

Al jarenlang heeft de Vlaamse arts Lydia geen contact meer met haar stiefzoon Immanuel. Hij is naar Israël vertrokken om daar een nieuwe leven op te bouwen. Als ze een roep om hulp van Immanuel ontvangt, besluit Lydia naar Israël te gaan om haar zoon op te zoeken. Aangekomen in het land blijkt haar stiefzoon inmiddels overleden.

Geschokt door deze gebeurtenis wil Lydia begrijpen hoe het tot de dood van Immanuel heeft kunnen komen. Ze wil begrijpen wat er zich heeft afgespeeld in het hoofd en in het leven van Immanuel. Hoe soldaat heeft kunnen worden en wat hem ertoe gebracht heeft om naar Israël te gaan en waarom de afstand tussen moeder en zoon is ontstaan.

Anneleen Van Offel Hier is alles veilig Recensie001Boek-Bestellen

Door zelf op onderzoek te gaan in Israel, te speken met zijn ex-vriendin, met zijn vader en ex-man van Lydia die zelf ook naar het land is geëmigreerd en andere ontmoetingen probeert ze vat te krijgen op het leven van haar stiefzoon en dat van haar zelf. Bovendien trekt ze door het compliceerde land om zich een beeld te verschaffen van de omstandigheden waarin het zich bevindt en probeert ze prangende vragen beantwoord te krijgen. Antwoorden over het leven van Immanuel en vooral ook vragen over hoe het zover is gekomen en wat haar eigen rol is geweest.

Gedurende de roadtrip door probeert Lydia te begrijpen. Echter het begrip het complexe land en met name de rol die het belaste verleden in de dagelijkse realiteit speelt, blijkt een vrijwel onmogelijke opgave. Bovendien speelt ook de confrontatie met het persoonlijke verleden op. Waarom is de relatie met haar ex-man op de klippen gelopen en waarom zijn zowel hij als haar stiefzoon naar Israël getrokken?

Indringende, originele en stijlvolle roman over de spanningen in Israël

Hier is alles veilig is een roman waaraan jarenlang onderzoek aan vooraf is gegaan. Anneleen Van Offel heeft met tientallen mensen in Israel gesproken om een idee te krijgen wat zich dagelijks afspeelt in dit gecompliceerde land. Aan alles blijkt dat het een boek is dat geschreven moest worden.

Anneleen van Offel heeft een zeer indrukwekkende roman geschreven waarin ze op een bijzondere wijze ervaringen van de complexiteit van de spanningen in Israel, op unieke wijze verwoordt. Ze doet op een indringende, originele en zeer stijlvolle wijze. Haar eerste roman getuigt bovendien van een groot schrijverstalent. Hier is alles veilig is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend). Binnenkort lees je hier de uitgebreide recensie van deze roman.

Recensie van Theo Jordaan

Hier is alles veilig

  • Schrijfster: Anneleen Van Offel (België)
  • Soort boek: sociale roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 10 februari 2020
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback /Ebook
  • Waardering redactie∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de roman van Anneleen Van Offel

Na een dwingend bericht van haar ex-stiefzoon Immanuel vertrekt arts Lydia naar Israël. Daar aangekomen blijkt ze te laat. Er rest haar niets anders dan haar oude moederrol weer op zich te nemen en door te reizen, op zoek naar zijn vader Joachim, en naar wie haar zoon is geworden. In de ontmoetingen met zijn vriendin, zijn vader en toevallige passanten reconstrueert Lydia het leven van een jongen in het leger die verstrikt raakte in een werkelijkheid groter dan hemzelf.

Hier is alles veilig is een aangrijpende roadtrip door een land onder hoogspanning. Het verhaal stelt prangende vragen over blinde vlekken, over hoe te leven in een wereld gedomineerd door het verleden, over het verlangen om gezien te worden. Bovenal gaat het over die ene vraag die iedereen aangaat: wat hou je jezelf voor, zodat je kunt leven hoe je leeft?

Bijpassende Boeken en Informatie

Marcel Langendijk – Najib Biografie

Marcel Langendijk Najib Biografie Najib Amhali recensie en informatie over de inhoud van deze autobiografie. Op 25 mei 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de biografie van Najib Amhali, geschreven door Marcel Langendijk.

Marcel Langendijk Najib Biografie Najib Amhali Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de biografie van de Marokkaans-Nederlandse cabaretier, geschreven door Marcel Langendijk. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze biografie, geschreven door Marcel Langendijk.

Marcel Langendijk Najib Biografie Najib Amhali Recensie001Boek-Bestellen

Najib

de biografie

  • Schrijver: Marcel Langendijk (Nederland)
  • Soort boek: autobiografie, biografie
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 25 mei 2020
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de biografie van Najib Amhali

Najib Amhali is een van de bekendste en meest succesvolle cabaretiers van Nederland. Begonnen als stand-upcomedian in kleine zaaltjes in de jaren negentig, treedt hij inmiddels op in uitverkochte zalen. Hij behoort tot de absolute top, maar toch heeft ook zijn succes een keerzijde: met roem kwam geld en daarmee ook de verantwoordelijkheid voor familie en vrienden. Daarnaast worstelde hij jarenlang met een drank- en drugsverslaving die bijna het einde van zijn carrière betekende. Openhartig vertelt hij over zijn leven, maar ook zijn moeder, broers, vrouw en beste vrienden komen aan het woord.

Najib Amhali Biografische Informatie

  • Geboren op 4 april 1971
  • Geboorteplaats: Nador, Marokko
  • Discipline: cabaretier, stand-upcomedian, acteur
  • Actief: 1989-heden
  • Nijib Amhali DVD’s en Films >

Bijpassende Boeken en Informatie

Bodil de la Parra – Het verbrande huis

Bodil de la Parra Het verbrande huis recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Surinaamse familieroman. Op 20 mei 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van de Surinaams-Nederlandse schrijfster Bodil de la Parra.

Bodil de la Parra Het verbrande huis Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de Het verbrande huis, de familieroman die is gesitueerd in Paramaribo, Suriname, geschreven door Bodil de la Parra. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Surinaams-Nederlandse schrijfster Bodil de la Parra.

Bodil de la Parra Het verbrande huis Recensie001Boek-Bestellen

Het verbrande huis

Een Surinaamse familiegeschiedenis

  • Schrijfster: Bodil de la Parra (Suriname, Nederland)
  • Soort boek: familieroman, Surinaamse roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 20 mei 2020
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van deze familieroman uit Suriname

Sinds haar vroegste jeugd bezoekt Bodil de la Parra elke zomer Paramaribo, de stad waar haar vader opgroeide. Ze verblijft dan in het huis aan de Zwartenhovenbrugstraat, waar ze onder de hoede wordt genomen door de ongetrouwde tantes Gus en Pop, en haar norse grootvader R.L. Aan het eind van de zomer keert ze terug naar Amsterdam, waar de tijden in een razend tempo veranderen. Ruim veertig jaar na haar eerste bezoek brandt het huis af, en blijft er niets anders over dan de verhalen die zich er hebben afgespeeld.

Bijpassende Boeken en Informatie

Martijn Simons – De Hollandse droom

Martijn Simons De Hollandse droom recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Nederlandse roman. Op 1 mei 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Martijn Simons.

Martijn Simons De Hollandse droom Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman De Hollandse droom, geschreven door Martijn Simons. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman over persoonlijke idealen, geschreven door Martijn Simons.

Martijn Simons De Hollandse droom Recensie001Boek-Bestellen

De Hollandse droom

Wat zijn je idealen waard als het er werkelijk op aankomt?

  • Schrijver: Martijn Simons (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 1 mei 2020
  • Omvang: 432 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de nieuwe roman van Martijn Simons

Nederland, 2009. Rudolf Keller, rechter en sociaaldemocraat in hart en nieren, ziet een toekomstige functie als minister in gevaar komen. Zijn zoon maakt furore met een bestseller over het dubieuze oorlogsverleden van zijn grootvader en zijn dochter belandt in een psychiatrisch ziekenhuis. Dan duiken de twee kinderen van een Marokkaans-Nederlands gezin die hij ooit onder zijn hoede nam, na een stilte van ruim tien jaar zomaar op en komt zijn leven onder nog grotere druk te staan.

Hoever zal Keller gaan om zijn idealen waar te maken? En kan hij de erfenis van zijn foute vader voorgoed uitwissen?

Bijpassende Boeken en Informatie

Karin Bruers – Hongerzomer

Karin Bruers Hongerzomer recensie en informatie over de inhoud van deze familieroman. Op 16 april 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de roman van cabaretière en schrijfster Karin Bruers.

Karin Bruers Hongerzomer Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Hongerzomer, geschreven door Karin Bruers. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze familieroman van Karin Bruers.

Karin Bruers Hongerzomer Recensie001Boek-Bestellen

Hongerzomer

  • Schrijfster: Karin Bruers (Nederland)
  • Soort boek: familieroman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 16 april 2020
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Karin Bruers

De onderlinge verhoudingen binnen Karins familie komen op scherp te staan wanneer moeder naar een verzorgingshuis moet. Ze is vierentachtig en dementerend. Een deel van haar kinderen overdrijft echter haar ziektebeeld waardoor ze plots op een gesloten afdeling tussen luiers dragende en zwaar verwarde ouderen terechtkomt. Als Karin haar daar helemaal in paniek aantreft, besluit ze moeder, samen met een van haar zussen, te ontvoeren en in haar eigen huis onder te brengen. De rest van de familie is woest. Het is het begin van een ruzie met het lot van moeder als inzet. Maar plots je moeder vierentwintig uur per dag om je heen hebben, blijkt echter ook niet gemakkelijk. Zeker niet als ze denkt dat haar dochter Karin een tante is, en haar zoon een zus.

Hongerzomer is een tragikomische, maar ook ontroerende roman over een gezin dat uit elkaar valt, over de verwoestende kracht van dementie en over de wijze waarop we omgaan met ouderen.

Bijpassende Boeken en Informatie

Susan Smit – Tropenbruid ∗∗∗∗

Susan Smit Tropenbruid recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe historische roman. Op 29 januari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van Susan Smit.

Susan Smit Tropenbruid Recensie en Informatie

Tropenbruid is de nieuwste roman van Susan Smit. Susan Smit schreef al een hele serie romans, waarvan vele over bijzondere vrouwen en hun leven, zoals Elena’s vlucht, Gisèle en De eerste vrouw. Ik las ze allemaal met veel plezier, dus ik ben heel blij met deze nieuwe roman.

Zoals ik gewend bij de romans van Susan Smit, zit ik meteen in het verhaal en mag ik de rebelse wees Anna, de hoofdpersoon van het boek, meteen. Haar leven in het Amsterdamse Burgerweeshuis is nogal uitzichtloos, alle dagen hetzelfde en haar toekomst is een soort van uitgestippeld: op haar 21ste zal ze weg moeten uit het weeshuis, om ergens een man te gaan zoeken en een betrekking als dienstbode. Maar Anna heeft andere ideeën over haar toekomst.

Als Anna bij het wegbrengen van kleding bij een rijke familie toevallig een advertentie onder ogen krijgt, waar een wat oudere man die in Batavia woont een vrouw zoekt – afkomst onbelangrijk – ziet ze haar kans schoon. Als zij uiteindelijk ook “de gelukkige” wordt begint voor haar een nieuw leven. Het leven in Batavia is echter ook niet wat Anna er van gehoopt had. Ze is terecht gekomen in een maatschappij, waar zo mogelijk nog meer en nog strengere regels gelden dan in het Burgerweeshuis waar ze vandaan komt. Maar Anna blijft rebels en uiteindelijk vindt ze haar weg in het leven.

Susan Smit Tropenbruid Recensie001Boek-Bestellen

Wat heel bijzonder is aan dit boek is dat Anna lijdt aan periodes van depressiviteit – dat is al zo als ze in het Burgerweeshuis woont, maar in de tropen wordt haar toestand “Tropenneurasthenie” genoemd door de artsen – een aandoening die psychische en lichamelijke klachten veroorzaakte, omdat sommige Europeanen niet tegen de klimaat-omstandigheden in de tropen konden. Uiteindelijk is haar depressie Anna’s redding.

Prachtig en aangrijpend verhaal waarvan je moet weten hoe het afloopt

Tropenbruid is een prachtige, romantische en sociaal bewogen roman, tegen de historische achtergrond van het koloniale Nederlands-Indië. De positie van de vrouwen in het koloniale Nederland komt er ook sterk naar voren: de njai, die geen enkel recht heeft, zelfs niet op haar eigen kinderen, de Europese echtgenote, die eigenlijk alleen maar dient om een blanke zoon te baren en de minnares, die ook weinig rechten heeft, als ze niet meer in de smaak valt. Anna’s idee over het huwelijk blijkt dan ook absoluut niet te kloppen – ze is geschokt als ze hoort waar de moeder van de dochters van haar echtgenoot is en ze volgt haar hart om recht te doen aan een oneerlijke en ondraaglijke situatie.

Ik heb Tropenbruid achter elkaar uitgelezen – heerlijk, echt zo’n boek wat je niet weg kunt leggen, een verhaal waarvan je gewoon moet weten hoe het afloopt. De nieuwe roman van Susan Smit is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Monique van der Hoeven

Tropenbruid

  • Schrijfster: Susan Smit (Nederland)
  • Soort boek: historische roman, sociale roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 29 januari 2020
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Susan Smit

Amsterdam, 1907. Het weesmeisje Anna droomt van een ander, grootser leven. Op een dag reageert ze op een advertentie waarin een ambtenaar in Nederlands-Indië een echtgenote zoekt. Eenmaal in Batavia ontdekt Anna al snel dat haar huwelijk met de starre Willem niets anders is dan een dekmantel voor carrièregekonkel, geheime liefdes en verzwegen familieverbanden. Tropenbruid is een zinderend liefdesverhaal tegen de achtergrond van een onderbelicht deel van onze koloniale geschiedenis.

Bijpassende Boeken en Informatie

BASTA Marco van Basten Biografie

BASTA Marco van Basten Biografie van Edwin Schoon recensie en informatie over de inhoud van het boek. Op 2 december 2019 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de geautoriseerde biografie van voetballer Marco van Basten, geschreven door Edwin Schoon.

BASTA Marco van Basten Biografie van Edwin Schoon

Nu de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van BASTA, de autobiografie van Marco van Basten, geschreven door Edwin Schoon. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden, zodra beschikbaar. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de Marco van Basten biografie, geschreven door Edwin Schoon.

BASTA Marco van Basten Biografie Recensie001Boek-Bestellen

De biografie bevat boeiende en openhartige verhalen uit het leven van superspits Marco van Basten. Niet alleen staat hij stil bij zijn carrière als actieve voetballer. Hij gaat ook in  over de zwarte periode ten tijde van de zware blessure die een einde maakte aan zijn voetballoopbaan en de belevenissen hierna.

Openhartig vertelt Marco van Basten over zijn vele ups en downs

Bijzonder openhartig vertelt hij over zijn tekortkomingen als trainer coach en de hoge mate van stress die het werk voor hem betekende. Bovendien komen zelfs financiële perikelen aan bod die bijna het faillissement betekende van de oud-voetballer. De verhalen vakkundige wijze opgetekend door Edwin Schoon die ervoor heeft gezorgd dat er een lezenswaardige biografie van de persen is gerold. De redactie waardeert Basta, de autobiografie van Marco van Basten met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

BASTA

  • Schrijver: Edwin Schoon (Nederland)
  • Soort boek: biografie, voetbalboek
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 2 december 2019
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Marco van Basten in DWDD

Op woensdag 27 november 2019 is Marco van Basten te gast in het tv-programma De Wereld Draait Door om te praten over zijn autobiografische boek BASTA.

Marco van Basten nogmaals bij DWDD op bezoek

Op donderdag 30 januari 2020 komt Marco van Basten nogmaals op bezoek bij het tv-programma De Wereld Draait Door om verhalen te vertellen naar aanleiding van het uitkomen van zijn boek.

Informatie over de Marco van Basten biografie

‘Ik voel dat dit een goed moment is om mijn verhaal te vertellen. Mijn waarheid. Het verhaal dat ik nog nooit verteld heb. Ik zal ook niemand sparen. Mezelf zeker niet. De tijd is rijp.’

In december 2019 verschijnt bij Lebowski Publishers BASTA, een volledig geautoriseerde biografie – geschreven door Edwin Schoon – van voetbalicoon Marco van Basten: een allesomvattend, rauw, eerlijk, maar vooral ook zeer onthullend boek.

In BASTA laat Van Basten geen steen onopgetild: aan bod komt zijn jeugd en familie, Ajax, natuurlijk het EK ’88, de gekte in Italië en het pijnlijke verhaal van de enkel. Hij vertelt over onvoorstelbare financiële ellende, de relatie met Johan Cruijff, zijn periode als trainer en nog veel meer. Successen en dieptepunten volgen elkaar in deze fascinerende biografie in rap tempo op.

BASTA bevat niet alleen nooit eerder vertelde (gevoelige) verhalen en anekdotes, maar ook zeer uniek fotomateriaal. De biografie van Marco van Basten wordt begin december feestelijk gelanceerd in Amsterdam.

Bijpassende Boeken en Informatie

Arnon Grunberg – Bezette gebieden

Arnon Grunberg Bezette gebieden recensie en informatie over de inhoud van de psychologische roman. In januari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de nieuwe roman van Arnon Grunberg.

Arnon Grunberg Bezette gebieden Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Bezette gebieden, de nieuwe roman van Arnon Grunberg. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van Arnon Grunberg.

Arnon Grunberg Bezette gebieden Recensie001Boek-Bestellen

Bezette gebieden

  • Schrijver: Arnon Grunberg (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 10 januari 2020
  • Omvang: 432 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de nieuwe roman van Arnon Grunberg

Otto Kadoke, de grensoverschrijdende psychiater uit Moedervlekken, is terug. Nadat het verhaal van zijn alternatieve therapie door een bekende auteur te boek is gesteld en een bestseller is geworden, raakt hij verstrikt in een web van halve waarheden, interpretaties en leugens dat hem zijn baan kost – en zijn reputatie vernietigt. Maar niet alleen dat: zijn moeder is inmiddels weer vader geworden en de verzorgster van vader ontpopt zich tot een onvermoeibare aanhangster van Christenen voor Israël.

Op een dag, als alles verloren lijkt, staat een ver familielid voor de deur: in haar ziet Kadoke zijn kans om te ontsnappen. Ze voert hem – en zijn vader – naar de bezette gebieden, waar hij tegen zijn zin in als verlosser wordt onthaald.

Bezette gebieden is een hartverscheurende, maar ook zeer komische roman over het verleden dat toekomst en heden overwoekert, over schuldige affaires op onschuldige plekken, en onschuldige affaires op schuldige plekken.

Bijpassende Boeken en Informatie