Tagarchief: hond

Annette Pehnt – Mein Amrum ∗∗∗∗

Annette Pehnt Mein Amrum recensie en informatie van de inhoud van dit boek over het Duitse Waddeneiland Amrum. Op 19 maart 2019 verscheen bij Uitgeverij Mareverlag dit mooie en persoonlijke boek van de Duitse schrijfster Annette Pehnt.

Annette Pehnt Mein Amrum Recensie

In Duitseland bestaat een rijke traditie in het schrijven van boeken over de Duitse eilanden zowel in de Waddenzee als de Oostzee. Veel bekende en goede auteurs zijn betrokken bij de eilanden omdat ze er veel naartoe reizen of er zelfs vandaan komen. In deze traditie is nu het boek Mein Amrum toegevoegd van de interessante Duitse schrijfster Annette Pehnt die ook in Nederland geen onbekende is. Tussen 2006 en 2009 zijn drie van haar romans in Nederlandse vertaling verschenen.

En nu is in Duitsland haar eilandboek verschenen over Amrum, een eiland behorend tot de Duitse Wadden. Bovendien is het boek veel rijker. Het is een persoonlijk boek geworden waarin Annette Pehnt vele ervaringen en overpeinzingen met haar lezers deelt. Als rode draad loopt door het boek het verslag van een bezoek aan het eiland dat doet samen met haar hond. Een voormalige straathond die van een Spaans eiland afkomstig is.

Annette Pehnt Mein Amrum Recensie

Op inventieve wijze vermeng Annette Pehnt haar persoonlijke gedachten van het bezoek met een pging te begrijpen hoe een hond dit zelfde bezoek zal ervaring. Dit geeft een mooie poëtische insteek met een relativerende werking. Het roept bovendien herinneringen op aan eerdere bezoeken aan Amrum, vanaf haar jeugd tot en met de reizen die ze alleen en met haar kinderen maakte.

Persoonlijk, rijk, soms poëtisch reisboek dat een Nederlandse vertaling verdient

Annette Pehnt heeft  een veel universeler boek geschreven dan je wellicht zou verwachten. Alhoewel de titel Mein Amrum in dit geval de lading zeer goed dekt. Het is namelijk een zeer persoonlijk, reflecterend, op soms poëtisch en en in de beste stukken briljant boek opgeleverd dat een Nederlandse vertaling verdient. Wellicht een idee voor Uitgeverij Atlas Contact die eerder werk van de schrijfster uitgaf om de stoute schoenen aan te trekken en dit boek ook voor Nederlandse lezers die het Duits niet machtig zijn toegankelijk te maken. Annette Pehnt Mein Amrum is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Theo Jordaan

Mein Amrum

  • Schrijfster: Annette Pehnt (Duitsland)
  • Soort boek: persoonlijk reisboek, eilandboek
  • Taal: Duits
  • Uitgever: Mareverlag
  • Verschenen: 19 maart 2019
  • Omvang: 126 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Bijpassende Boeken en Informatie

 

Karel Čapek – Dasja

Karel Čapek Dasja recensie en informatie over de inhoud van dit kinderboek. Op 13 mei 2019 verscheen bij Uitgeverij Voetnoot de Nederlandse vertaling van het enige kinderboek van de bekende Tsjeische schrijver Karel Čapek.

Karel Čapek Dasja Recensie

Op hoeveel manieren kun je een kinderboek lezen? Ik zou zeggen minstens drie. Er zijn kinderboeken die heel genietbaar zijn voor volwassenen. Die, in sommige gevallen, zelfs leuker, rijker, intenser zijn voor volwassenen. Omdat de humor pas met de jaren echt op smaak komt, of omdat het verwijzingen bevat die alleen begrepen kunnen worden door iemand met een wat ruimer referentiekader.

Op hoeveel manieren kun je een kinderboek lezen?

Ik ben niet het soort volwassene dat graag voor zichzelf kinderliteratuur leest, maar ik heb wel veel van zulke volwassenen gekend. Hun argumenten om kinderliteratuur te prefereren boven volwassenenliteratuur waren altijd sterk. Dat in kinderliteratuur de verbeelding sterker aan de macht is, dat de taal er doorgaans soepeler is, dat de conventies binnen kinderliteratuur net een fractie minder stootvast zijn: allemaal waar en allemaal uiterst aantrekkelijk en toch ben ik na mijn lagereschooltijd nooit meer écht in de ban geweest van een kinderboek. Misschien de licht absurdistische, bij vlagen surrealistische & somwijlen sterk poëtische dierenverhalen van Toon Tellegen die ik mijn zoon alle avonden voorlas toen hij een jaar of vier was. Maar ook hier is de vraag of die verhalen me zelfs maar half zo goed gesmaakt hadden zonder het heerlijke geluid van de lach van mijn zoon, of de filosofische gesprekjes die we vaak naar aanleiding ervan hadden.

Wat me brengt bij de tweede manier om een kinderboek te lezen: voorlezen. Aan je partner, zoals dat in de jaren negentig hip was onder altostellen. Of aan je kinderen, zoals ik het nu alle avonden doe bij die van mij (en menig maal overdag ook trouwens). Voorlezen is een totaal ander soort lezen dan stillezen. Omdat je de woorden verklankt, is het lijflijker. Bij het stillezen wil een mens de woorden nog wel eens invullen. Je “raadt” woorden soms meer dan je ze leest. Bij het voorlezen is er geen smokkelen mogelijk: waarlijk ieder woord moet het brein passeren. Daarenboven heb je een toehoorder. Die stelt je vragen. Dingen die je jezelf niet afgevraagd zou hebben. Of komt met opmerkingen. Dingen die je zelf niet opgemerkt zou hebben. Er is beweging in het lezen, een beweging die er anders niet is (ook letterlijk: ik maak altijd veel armgebaren als ik mijn kinderen voorlees).

Tot slot is er nog het kinderboek dat gelezen wordt door een kind. Verwoed, hardop misschien. Spellend. Kinderen lezen vaak nog heel fysiek. Met hun vinger betasten ze de regels. Ze liggen in de mafste posities als ze lezen. En je kunt het verhaal al bijna meelezen door alleen maar naar hun onophoudelijk veranderende gezicht te kijken.

Dasja van Karel Čapek heeft op elk van deze drie niveaus iets te bieden maar zeker niet alles. Het is me ook wel duidelijk waar de schoen hier wringt. De Tsjechische Čapek (1890 – 1938) heeft een gigantisch oeuvre bijeen weten te pennen, in de meest uiteenlopende genres. Van alles wat hij geschreven heeft, is mij eigenlijk alleen het charmante reisverslagje Prenten van Holland bekend dat eerder bij uitgeverij Voetnoot verscheen maar er is nog meer werk van hem in het Nederlands vertaald. Ik weet ook, dat hij in veel van zijn romans een surrealistischere / dromigere toon niet schuwt, en net daarom is het eigenlijk jammer dat hij in zijn –bij mijn weten enige- kinderboek kiest voor droog realisme: Dasja beschrijft de eerste paar weken van één van de pups van Čapeks hond Iris. Het is niet meer dan dat, en het is niet minder dan dat: de werkelijke lotgevallen van een werkelijke pup en diens werkelijke moederhond.

Daarmee ontneemt Čapek zichzelf een van de voordelen van kinderliteratuur: fantasie! De verteltrant is grappig genoeg maar als je zoals ik niets met honden hebt, blijft het toch een beetje steken in anecdotiek. Anecdotisme; is dat al een stroming binnen de literatuur? Čapek als de grappige oom die vol zit met leuke verhalen over zijn hond (nu ben ik een rabiaat kattenliefhebber, maar ik vraag me hard af of ik er niet gewoon hetzelfde over had gedacht als Dasja een kat was geweest). Hoofdstuk 6, met daarin de verhalen die Čapek aan Dasja vertelde om haar stil te laten zitten zodat hij een foto van haar kon nemen, is om die reden nog het sprankelendst. Eindelijk kunnen de ijzeren ketenen met “echt gebeurd” verbroken worden en kan het brein van de schrijver vrijelijk rondrennen.

Voor de volwassene is –naast dat hoofdstuk 6- het meeste te halen uit Čapeks zotte terzijdes. Zinnen van het type: “Als Dasja eens echt de stoute schoenen aantrok (dat wil zeggen: ze trok geen schoenen aan, maar stroopte haar mouwen op) (om precies te zijn: ze stroopte ook haar mouwen niet op, maar ze spuugde zogezegd in haar handen) (begrijp me goed, ze kon natuurlijk niet in haar handen spugen, want ze kon nog niet spugen en haar handen waren zo klein dat ze ernaast zou mikken), kortom, als Dasja er flink tegenaan ging […]” las ik dan ook lichtjes gniffelend voor (en mijn vierjarige dochter vroeg Pap, waarom zit je te lachen?). Maar ook hieraan was een limiet: na een tijdje ging dat “grappige schrijven” me wat gezocht aandoen. Dan wordt het minder grappig, en zelfs enigszins vermoeiend. Iedereen heeft wel zo’n buurman of zo’n collega die altijd grappiger moet zijn dan een ander. Die altijd woordspelingen moet maken, of dubbelzinnige opmerkingen. Die nooit direct en neutraal kan antwoorden op een vraag of een opmerkingen maar eerst een kwartier lang leuk moet gaan zitten doen. En dat je daar dan staat met je neplach en je engelengeduld. Ga ik vandaag nog antwoord krijgen of moet ik mijn vrouw bellen dat het later wordt? Tegen dit soort “leuk doen om het leuk doen” schurkt Čapeks schrijven in Dasja best een beetje aan en de ene keer is dat al wat minder geslaagd dan de andere.

Ook maken zinnen als de hogergeciteerde (vol bijzinnen en bijzinnen binnen bijzinnen) dat het niet “lekker” voorleest, een “gebrek” dat echter weer ruimschoots wordt gecompenseerd door de vele tekeningetjes en foto’s die je samen met je kind(eren) kunt bekijken (en die in ieder geval door mijn dochter stuk voor stuk allemaal “heel lief” werden bevonden). Doordat de hoofdstukjes kort zijn, kan je er ook gemakkelijk elke avond één doen en omdat het boekje niet al te dik is, is het uit voor de verveling kan toeslaan. Mijn dochter en ik hebben er ongeveer een week over gedaan en ze bleef geboeid (maar ze vroeg niet, zoals ze wel bij andere boeken soms doet, aan het eind of we ‘m nog eens konden doen).

Karel Čapek Dasja Recensie

Aan mijn zoon van zes vroeg ik, omdat hij al kan lezen, of hij een stukje hardop wilde lezen. Hij las probleemloos de bepaald niet korte eerste zin en gaf het boek daarna aan mij terug. Klaarblijkelijk niet genoeg gegrepen om ook de rest te willen lezen. Dat zegt echter niks over de geschiktheid van Dasja als zelfleesboek voor oudere kinderen.

Plezierig kinderboek dat niet helemaal beklijft

Dasja is niet de interessantste titel uit Čapeks oeuvre. En het is ook niet een ongekend fantastisch kinderboek. Maar ik heb er plezier aan gehad, en mijn dochter ook. Waarschijnlijk zullen gezinnen met een hond, of kinderen die gek zijn op honden zonder er zelf één te hebben, hier meer uithalen.

En wat kun je verder nog zeggen over een kinderboek? Niets, behalve dan dat het nu uit is. En einde zeggen, en het boek dichtslaan, en het licht uitknippen, en slaap lekker zeggen, en een kusje. Maar in het geval van mijn dochter kom ik echt niet weg zonder Famous blue raincoat gezongen te hebben.

Recensie van Tim Donker

Dasja

Oftewel het leven van een pup

  • Schrijver: Karel Čapek (Tsjechië)
  • Soort boek: kinderboek
  • Origineel: Dášeňka čili Život štěněte (1933)
  • Nederlandse vertaling: Edgar de Bruin
  • Uitgever: Uitgeverij Voetnoot
  • Verschenen: 16 mei 2019
  • Omvang: 122 pagina’s (met tekeningen)
  • Uitgave: Paperback

Bijpassende Boeken en Informatie

Alma Mathijsen – Ik wil geen hond zijn

Alma Mathijsen Ik wil geen hond zijn recensie en informatie nieuwe novelle. In november 2019 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij het nieuwe boek van Alma Mathijsen.

Alma Mathijsen Ik wil geen hond zijn Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Ik wil geen hond zijn, het nieuwe boek van de Nederlandse schrijfster Alma Mathijsen.

Alma Mathijsen ik wil geen hond zijn Recensie

Ik wil geen hond zijn

  • Schrijfster: Alma Mathijsen (Nederland)
  • Soort boek: novelle
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 12 november 2019
  • Omvang; 128 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek 
  • Waardering:

Flaptekst van het boek

Liefdesverdriet is allesomvattend, het dendert onaangekondigd ons leven binnen en laat ons koud en alleen achter. Maar wat als er een uitweg is voor liefdesverdriet? Als we ons niet meer maandenlang hoeven te wentelen in onze eigen pijn? Als we ’s nachts niet meer wakker liggen van het kangende gemis, als we geen pijnsteken voelen bij het zien van een verliefd stel? Wat dan?

Ik wil geen hond zijn is een gedurfde novelle over een vrouw die besluit dat ze wil veranderen in een hondom zo herenigd te worden met haar ex-geliefde. Ze zal ongelimiteerd van hem kunnen houden, janken als hij de kamer verlaat, zich tegen hem aanvlijen op de bank en grommen naar elke indringer.

Alma Mathijsen Informatie

  • Volledige naam: Alma Rosa Jeannetta Mathijsen
  • Geboren op 16 oktober 1984
  • Geboorteplaats: Amsterdam
  • Nationaliteit: Nederland
  • Discipline: schrijfster
  • Werk: romans, verhalen, columns
  • Boeken van Alma Mathijsen

Bijpassende Boeken en Informatie

John Fante – De geschiedenis van een hond Recensie

John Fante De geschiedenis van een hond recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman. In november 2019 verschijnt bij Uitgeverij Meulenhoff de Nederlandse vertaling van de roman My Dog Stupid van de Amerikaanse schrijver John Fante.

John Fante De geschiedenis van een hond Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De geschiedenis van een hond, een late roman van de Amerikaanse schrijver John Fante. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bivendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van De geschiedenis van een hond, de Nederlandse veratling van My Dog Stupid uit 1987.

John Fante De geschiedenis van een hond Recensie

De geschiedenis van een hond

  • Schrijver: John Fante (Verenigde Staten)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Origineel: My Dog Stupid (1987)
  • Nederlandse vertaling: Mea Flothuis
  • Verschijnt: november 2019
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering:

Flaptekst van de roman

Henry J. Molise is een broodschijver in Hollywood, maarhad liever een grote literaire carrière gehad. Hij heeft een vrouw, kinderen en een groot huis in Malibu, maar gefrustreerd en cynisch als hij is wil hij het liefst van al alles in de steek laten om een nieuw leven te beginnen in Rome. Dan vinden hij en zijn vrouw een grote, opdringerige zwerfhond, die hun huis niet meer uit wil, en wordt het gezinsleven op zijn kop gezet.

De conflicten van de schrijver met zijn kinderen laaien hoog op en zij verlaten een voor een het huis. Eerst tot grote vreugde van de schrijver, want niets staat zijn plannen nu nog in de weg, maar uiteindelijk stort hij toch in en kan zelfs de hond hem niet meer opvrolijken.

De diverse huwelijks- en generatiscrises die worden veroorzaakt door het beest zijn door Fante met filmische vaardigheid en niet zonder autobiografische oprechtheid samengevoegd tot een droogkomisch hoogtepunt in zijn latere werk.

Bijpassende Boeken en Informatie

Sigrid Nunez – De vriend

Sigrid Nunez De vriend recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman. Op 5 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman De vriend van de Amerikaanse schrijfster Sigrid Nunez.

Sigrid Nunez De vriend Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De vriend van de Amerikaanse schrijfster Sigrid Nunez. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van Sigrid Nunez.

Sigrid Nunez De vriend Recensie

De vriend

  • Schrijfster: Sigrid Nunez (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman, psychologische roman
  • Origineel: The Friend (2018)
  • Nederlandse vertaling: Maaike Bijnsdorp, Lucie Schaap
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 5 september 2019
  • Omvang: 232 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Winnaar National Book Award
  • Waardering:

Inhoud van de roman De vriend

Een vrouw verliest onverwacht haar beste vriend en literaire mentor, en wordt bovendien opgezadeld met diens hond, die ze eigenlijk niet kan en wettelijk niet mag huisvesten in haar krap bemeten appartement in New York. Haar rouwproces om de vriend wordt intenser door het stille lijden van het dier, een enorme Deense dog die niets begrijpt van de plotselinge verdwijning van zijn baas.

De omgeving van de vrouw maakt zich zorgen dat ze slachtoffer is geworden van een soort magisch denken, want ze weigert gescheiden te worden van de hond. Geïsoleerd van de rest van de wereld en geobsedeerd door de zorg voor het dier en het ontraadselen van zijn wezen, lijkt ze haar verstand te verliezen. De vriend is een weemoedige meditatie over verlies, eenzaamheid, vriendschap en de relatie tussen mens en hond. Haar vele geweldige overpeinzingen en observaties over schrijvers en het wezen van schrijver-zijn en literatuur maken het bovendien tot een buitengewoon rijk, stimulerend boek.

Bijpassende Boeken en Informatie

Sander Kollaard Uit het leven van een hond

Sander Kollaard Uit het leven van een hond recensie informatie waardering en inhoud van het boek. Op 15 februari 2019 is bij Uitgeverij van Oorschot de nieuwe roman van Sander Kollaard Uit het leven van een hond verschenen.

Sander Kollaard Uit het leven van een hond Recensie

Sander Kollaard Uit het leven van een hond Recensie

Als de redactie het boekgelezen heeft, kun je op deze pagina de Sander Kollaard Uit het leven van een hond recensie en waardering lezen. We besteden ook aandacht aan de recensie en waardering die door anderen aan deze roman is gegeven. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de nieuwe roman van Sander Kollaard Uit het leven van een hond lezen.

Sander Kollaard – Uit het leven van een hond

  • Titel: Uit het leven van een hond
  • Schrijver: Sander Kollaard (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Van Oorschot
  • Verschenen: 15 februari 2019
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Tags: hond, mannenleven
  • Waardering:

Inhoud Sander Kollaard Uit het leven van een hond

Deze roman beschrijft een zaterdag uit het leven van Henk van Doorn, 57, IC-verpleegkundige, alleenstaand. Hij wordt wakker, ontbijt, laat de hond uit, doet boodschappen, bezoekt een oud-collega enzovoort. Een doodgewone zaterdag? Nee, toch niet. Henks hond blijkt ziek. Het dier zal sterven, niet vandaag of morgen, maar binnen afzienbare tijd. Dat gegeven gaat als een sleepnet over de bodem van de dag en haalt het gebruikelijke verdriet naar de oppervlakte: dat de tijd maar één richting kent; dat we zo kwetsbaar zijn; dat we zo eenzaam zijn, hoeveel liefde we ook vinden.

Toch is Uit het leven van een hond beslist geen verdrietig boek. Henk heeft het grote talent om uit een acuut besef van sterfelijkheid een krachtig carpe diem te putten: leef het leven ten volle. Aan het eind van de dag zien we Henk, in helderziende dronkenschap, met zijn hond op de bank. Wat was dit voor een dag? vraagt hij zich af. Een reinigende ervaring? Een catharsis? Nee, het was simpelweg een dag, tijd die voorbijging, het leven dat zijn gang ging.

Bijpassende Boeken en Informatie