Tagarchief: Nederlandse dichters

Alle boeken van Wouter Godijn

Alle boeken van Wouter Godijn romans en dichtbundels. Welke boeken heeft de Nederlandse schrijver Wouter Godijn geschreven en gepubliceerd?

Alle boeken van Wouter Godijn

De Nederlandse schrijver Wouter Godijn is op 31 juli 1955 geboren in Amsterdam. Zijn debuutroman Witte tongen verscheen in 1997. Hierna schreef meerdere romans en bundels met gedichten.

Recensie van de boeken Wouter Godijn

Karina of de ondergang van Nederland

  • Wouter Godijn Karina of de ondergang van Nederland RecensieSchrijver: Wouter Godijn (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse dystopische roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 5 maart 2021
  • Omvang: 350 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Recensie romanFlashbacks en herinneringen worden afgewisseld met uitbarstingen van woede en onmacht waarin de schrijver de lezer rechtstreeks aanspreekt. Wouter Godijn doet dit in een eigenzinnige stijl waarin hij speelt met de wetten van de roman. Hierdoor roept hij unieke, enigszins onheilspellende sfeer op die zo spannend is dat je het boek in één ruk wilt uitlezen. Karina of de ondergang van Nederland is zeer indrukwekkend, verdient veel aandacht en een groot lezerspubliek…lees verder >

Alle boeken van Wouter Godijn romans en dichtbundels

Chronologisch overzicht van de romans en dichtbundels van Wouter Godijn

2021 | Karina of de ondergang van Nederland (roman, ∗∗∗∗∗)
2019 | De kamer waar alle verhalen beginnen (roman)
2018 | Niets is iets (gedichten)
2016 | De liefdesmachine (roman)
2015 | De professor en de hyena (gedichten)
2013 | Hoe ik een beroemde Nederlander werd (roman)
2021 | Hoe H.H. de wereld redde (gedichten)
Winnaar Jan Campertprijs 2012
2010 | Wiegeliederen en blaaskikkermuziek (gedichten)
2010 | Mijn ontmoeting met God en andere avonturen (roman)
2008 | De zieken breken (gedichten)
2007 | De dood van de auteur die een beetje op Wouter Godijn lijkt (roman)
2005 | Kamermuziek, of De weg naar de onverschilligheid (gedichten)
2003 | De karpers en de krab (gedichten)
2002 | Langzame nederlaag (gedichten)
2000 | Alle kinderen zijn van glas (gedichten)
1997 | Witte tongen (roman, debuut)


Bijpassende informatie

 

 

Antoine de Kom – Demerararamen

Antoine de Kom Demerararamen recensie en informatie nieuwe bundel met gedichten. Op 16 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Querido de nieuwe bundel van de Nederlandse dichter van Surinaamse afkomst Antoine de Kom en kleinzoon van Anton de Kom.

Antoine de Kom Demerararamen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de bundel met gedichten Demerararamen. Het boek is geschreven door Antoine de Kom. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe gedichtenbundel van de Nederlandse dichter van Surinaamse afkomst Antoine de Kom.

Antoine de Kom Demerararamen Recensie

Demerararamen

  • Schrijver: Antoine de Kom (Nederland)
  • Soort boek: gedichten
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 16 februari 2021
  • Omvang: 88 pagina’s
  • Uitgave: Paperback 

Flaptekst van de nieuwe gedichten van Antoine de Kom

Ooit stond een deel van Demerara samen met Suriname onder Nederlands bewind. Demerararamen zijn de ramen die de zon weren terwijl de verkoelende passaatwind toch vrij spel heeft. Houten louvreramen zijn het, die hellend als een dakraam een kijk op onze wereld bieden die deze nieuwe bundel van Antoine de Kom maakt tot wat hij is: gedichten die al wat wreed, kwaad en ellendig was laten warrelen in de koele hitte van hun schaduw.

‘onder diep onrecht / gebeuren grootse – ken je de menigte van slaven / en eindelijk hebben we het duivels / oor dat in ons sloop met was van recht en waarheid / dichtgeplakt. zeg maar niets meer. waak. / waak tegen de virale macht.’

Antoine de Kom Informatie

Antoine de Kom, geboren op 13 augustus 1956 in Den Haag, is psychiater, schrijver en dichter. Hij is een kleinzoon van de Surinaamse antikolonialist, nationalist en verzetsstrijder Anton de Kom. Hij debuteerde met de dichtbundel Tropen. Daarna volgden nog vier dichtbundels. In 2021 publiceerde hij Het misdadige brein. Over het kwaad in onszelf. Zijn Ritmisch zonder string werd bekroond met de VSB Poëzieprijs.

Bijpassende boeken en informatie

Jeroen van Rooij – Het gesprek / Dierengebeden en buitengebieden

Jeroen van Rooij Het gesprek Dierengebeden en buitengebieden recensie en informatie nieuwe gedichten. In november 2020 verschijnen twee nieuwe bundels van de Nederlandse dichter Jeroen van Rooij.

Jeroen van Rooij Het gesprek / Dierengebeden en buitengebieden

Recensie van Tim Donker

Zomaar een dag in een wereld die nog niet nog gekker geworden was: ik breng mijn kinderen naar school want dat had Maffe Mark toen nog niet verboden. Begin december. Mijn zoon bij mij achterop. Want dat wisselen ze af. Op zijn gymdagen zit mijn zoon achterop. De andere dagen mijn dochter. Het is maandag, een gymdag, mijn zoon zit er. Ik open mijn mond en als steeds weet ik niet wat eruit zal komen als ik zeg: “Er was een gast. Een onderwatergast die de zee beheerste. Hij werd gedood door tien miljoen pond slijk uit New York en New Jersey. Deze aap is gaan hemelen.” Mijn zoon, mijn prachtige zevenjarige zoon, zegt niet pappa wat zit je maf te lullen. Nee hij zegt: Dat moet Poseidon zijn geweest! En we spreken verder over mythen, over hoe de dagen aan hun namen komen, over religie, over tijd, over dood – dat alles in die amper tien minuten die het duurt om naar de school te fietsen (mijn dochter, mijn prachtige vijfjarige dochter, fietst een paar meter voor ons en zingt sinterklaasliedjes). Op de terugweg bedenk ik me hoe woorden geboorte geven aan andere woorden en dat dat is waarom ik zoveel hou van taal. Het moet die dag geweest zijn waarop ik begon lezen in twee boeken van Jeroen van Rooij die onlangs uitkwamen bij het balanseer.

Boeken, ik zeg. Want een pasklare term voor deze twee werken heb ik niet direct. dierengebeden en buitengebieden lijkt nog enigszins op zoiets als een “dichtbundel” maar je zou het net zo goed een konseptalbum kunnen noemen. En het gesprek zou van alles kunnen zijn. Ik weet het niet. Er kleven geen stickers op de boeken, en er is geen achterplat. En ik stuur een berichtje naar de man die de boeken aanvroeg en aan mij gaf en die op het bovenste verdiep van ergens een flat woont en ik schrijf, ik vraag: Zat er een bio bij die boeken van het balanseer? En hij stuurt terug, hij schrijft Nee, helaas, zegt hij, hij zegt: Je zou eens kunnen kijken op de website. En ik leg mijn telefoon, mijn splinternieuwe telefoon, op de secretaire (en later kon ik hem niet meer vinden omdat hij bedolven was geraakt onder kladjes, schrijfsels, aantekeningen, invallen, ideeën, overpeinzingen, bio’s (van andere boeken), nog eens bio’s (van seedees), kindertekeningen, vodjes en onleesbare notities) en ik denk Ja dat is een goed idee. Dat ga ik doen, denk ik, ik ga op de website kijken. En pas als ik de laptop aangezet heb en een blauwachtig scherm me zijn licht in mijn gezicht spuwt, valt mijn franc. Geen achterplat!, denk ik. Verdomme, geen achterplat! Hoe en zee!

Geen achterplat.

Geen achterplat. Dus: geen foto. O wat fijn. Niet hoeven peinzen Wat heeft die zeikerd een vervelend kapsel. Of: waarom kijkt hij zo aanstellerig de camera in (met duistere blik, want dat is interessant). Of: welke gek trekt nu in jezusnaam zo’n achter bloesje aan? Maar ook: geen hysterische persstemmen. Geen “de literaire sensatie van het jaar” of “dit is poëzie die ertoe doet.” Geen (half)bekende Nederlander die iets positiefs te murmelen had over dit boek, geen u of v van krant w of x die y of z zei. Geen personalia. Geen geboortejaar, niet de stad waar Jeroen van Rooij werkt, geen “Jeroen van Rooij trad op van Pisa tot Parijs”, niet de obligate opsomming van alle literaire bladen waarin hij publiceerde. Een heerlijke, fantastische, weldadige leegte. Vooral: geen zinnetjes die me op voorhand al vertellen hoe ik dit straks al lezende moet gaan duiden. Waar het over gaat. Wat het “eigenlijk” “is”. Geen “het gesprek is een ode aan de liefde” of “het gesprek legt het onvermogen tot werkelijke communicatie bloot” of “In dierengebeden en buitengebieden worden de noden van onze tijd op rake wijs naar voren gebracht” of braak jij er nu even iets onzinnigs uit. O! Hoe heerlijk! Eindelijk een uitgeverij die het begrijpt! Eindelijk boeken die de lezer helemaal zelf mag lezen!

(je kunt zo’n achterplat ook niet lezen, ik hoor u zeggen. maar neen. dat gaat niet neen. ik moet dat lezen he. het is een ziekte. het is een afwijking. ik weet dat het mijn leesplezier keer na keer voor niet eens een klein deel vergalt, maar ik kan het ook niet ongelezen laten. is er een achterplat, is er een bio. dan moet ik lezen, dan moet ik lezen. sommige mensen gaan trager rijden om een ongeluk op de andere weghelft beter te zien, ik lees achterplatten)

Dus ik begon, brandschoon & met niets dan mijzelf & het boek, aan het gesprek.

Ofnee. Dat is niet helemaal waar. Er was ook koffie (was er koffie?), er was een bank, en er was mjoeziek. Op de cd-speler terwijl ik dit las: Quiet City van Pan American & het paste er goed bij. Ook nog op de cd-speler terwijl ik dit las: V van Barn Owl. En het paste er goed bij.

Bij?

Waarbij?

het gesprek iseen poëem. Of is het een overpeinzing? Een gedachtewisseling? Brokstukken? Een interview? Een persiflage op een televisieprogramma? Een semi-religieuze introspectie? Er zijn vragen, zoveel is zeker. Het zijn vragen zoals “Wat vind jij in een kerk?”; “Wie zitten er aan jouw laatste avondmaal?”; “Wanneer mis je God het meest?” en “Wat vind jij van Jezus?”. De vragen komen van de Evangelische Omroep. Want zoveel leegte is er weer niet, dat er geen danklijst zou zijn (is er een danklijst, dan moet ik lezen, dan moet ik lezen). De danklijst dankt de Evangelische Omroep voor de vragen. Dat staat tussen haakjes: (voor de vragen) staat er. Allicht is het gesprek gebaseerd op een televisieprogramma, ik nie weet nie, ik kijk niet zoveel televisie. Het Gesprek klinkt wel als een naam van een EO-programma. Ik zie zo’n EO-maker al zitten en met hele serieuze blik het soort vragen als de hoger geciteerde stellen aan een geloofsgenoot.

Op die laatste bladzijde, die danklijstbladzijde staat ook nog: “Het gesprek is geschreven in de context van het project Besmette Stad van Vlaams-Nederlands Huis deBuren (https://deburen.eu/besmette-stad). Een door Andy Kipple uitgevoerde versie is te vinden op https://deburen.eu/besmette-stad/72/andy-kipple .” maar daarmee wordt het gelukkig niet veel duidelijker – vooral niet omdat Andy Kipple en Jeroen van Rooij volgens mij één en dezelfde zijn. De websites heb ik overigens nooit bezocht.

Goed. Vragen. Maar antwoorden, dat is een heel ander paar mouwen. Er zijn vragen, en er is tekst na de vragen. Achter. Onder. Voorbij de vragen is er tekst. Soms kunnen die teksten onder de vragen nog wel gelden als ongevere antwoorden, schijnbare antwoorden, min of mere antwoorden, of, in een doodenkel geval, als vrij directe antwoorden maar vaker nog lijken de teksten nog maar weinig te maken te hebben met waar het in de vraag om ging. Op de vraag “Wat is ware liefde?” is “Onware liefde bestaat niet / en ware liefde is een gif // dat geliefden splijt, ziek maakt / en doodt.” nog wel een helder (en tamelijk juist) antwoord; “Het kaarsje kost een euro // Het brandt voor het consumentenvertrouwen / de motor van onze welvaart.” geeft een cynische lading aan de vraag “Voor wie brand jij een kaarsje?” maar het is nog wel een antwoord. Echter als er gevraagd wordt “Wat maakt jou gelukkig?” lijkt “Iemand heeft een tijger. / Iemand heeft een emmer. / Iemand heeft een kraanwagen. // Beschrijf de omstandigheden, maar laat op cruciale punten / de (sociale) context achterwege. // Dwing iemand zelf voor context te zorgen. // Ideologie openbaart zich / naast de particuliere omstandigheden / van mijn verschijning. // Iemand eet een maïswafel met Tartex. // Een helikopter komt voorbij. // Iemand strekt de armen uit naar de hemel.” meer op ijlen dan op zoiets als een gericht antwoord formuleren. Bloedmooi ijlen, dat wel. Heel erg bloedmooi ijlen. Als mijn recensies nog titels hadden gehad, zoals terug in de goede oude dagen dan was “Bloedmooi ijlen” een goede kandidaat geweest.

Dit kan (een parodie op) een vraag-en-antwoord spel zijn, of (een persiflage van) een interview, maar evengoed een lange gedachtestroom. Of een combinatie van beide: iemand die zijn peinzerijen soms een bepaalde kant laat opsturen door de televisie die wel aanstaat maar waar hij niet heel geconcentreerd naar zit te kijken (zoals dromen zich soms laten regisseren door de geluiden uit de omgeving van de slapende). Er is, heel het boek doorheen, een zekere coherentie waarneembaar. Melankolie, ziekte, dood, milieu, economie, consumentisme en vogels zijn terugkerende thema’s en er zijn ook enkele verwijzingen naar de covid 19-situatie aan te wijzen. Het is dus denkbaar dat de “antwoorden” (bij gebrek aan een beter woord noem ik de teksten onder de vragen toch maar zo) in ieder geval door één persoon gegeven dan wel opgedacht werden, en het gesprek dus niet dermate “cut-up” is dat de zinnen van overal vandaan bijeen gesprokkeld zijn.

Wat er ook is: datumaanduidingen. Het boek begint op 27 april 2020 met “Wat vind jij in een kerk?”, een luttele dertien bladzijden later is het 6 juni 2020 en volgt er op de vraag “Wil jij de eerste of de laatste zijn?” niets meer dan wit. Een dikke twee maanden is wel erg lang voor een gesprek. Is het gesprek dan toch maar dagboekproza? Of dagboekpoëzie? Geven de data de werkelijke schrijfmomenten aan? Soms volgen de data elkaar rap op; zitten er maar één of twee zinnen tussen. Andere keren vlot een halve bladzijde. Dat gaf voedsel aan mijn peins dat de datumaanduidingen een bepaald effect moesten verzorgen. De ontregeling van de tijd. Velen zullen zich herkennen in de bespiegeling dat de tijd door de hysterische coronamaatregelen in 2020 een ander karakter had dan in andere jaren. Verdikking van de tijd enerzijds door alle dagen binnen zitten en te weinig levensveraangenamende activiteiten te kunnen ondernemen, zoals op kaffee gaan, uit eten, in een hotel overnachten in een stad waar je normaal nooit komt, of al eens het privévliegtuig naar Griekenland nemen. Anderzijds was het een jaar zonder duidelijke ijkpunten (daar schreef ik haast: geijkte ijkpunten) waardoor het voorbij leek nog voor het werkelijk beleefd was (nu al december? huh? we hebben nog niet eens de verjaardag van tante Mien gevierd!). Quarantaineleven, quarantainekunst, quarantainezijn: nY vulde er een heel (nogal zwak) nummer mee (wacht eens even, stond Jeroen van Rooij daar in?) (opstaan en zoeken in de papierberg die mijn secretaire is) (nee, Jeroen van Rooij stond daar niet in). Zo kon je er soms een hele dag over doen om één vraag te stellen of meerdere dagen in dezelfde gedachtenkringen rondtollen. Er waren geen dagen meer. Maffe Mark had ook de dag verboden. Een tijdsvacuüm als het nieuwe normaal.

Ook het lezen is een roes. Lijvig kan een mens het gesprek bepaaldelijk niet noemen en toch kreeg ik twee cd’s kwijt in mijn leestijd. Er was zoveel poëzie in deze poëzie. Neem een zin als “De zon scheen in Times New Roman”. Dan moet ik staan. Dan moet ik lopen. Dan moet ik die zin laten nawerken in mijn lijf. Ik moet de zin voelen, ik moet het duren ervan voelen. Dan moet ik lopen. Dan moeten mijn benen bewegen. Dan loop ik, wiegelend, waggelend, een beetje op de maat van de muziek met die zin in mijn lijf. Soms stond ik op, van bank, om te lopen, naar secretaire, om iets op te schrijven. Ook een keer om naar de eettafel te lopen waar mijn koffie stond. Maar die bleek al koud geworden (zegt René: Koude koffie, dat is vergif voor mij).

het gesprek intrigeert, leeft op, zet tot denken, zet tot lopen, laat zich voelen. Het nodigt uit tot herlezen (lees het tien keer en je hebt een korte roman gelezen). Het spreekt, het zegt dat Jezus de uitvinder van de inflatie was (met slechts zeven broden en zeven vissen). Of dat Helena haar camera heeft overgeplakt omdat ze in haar blootje haar haar aan het kleuren is. Het klinkt & soms klinkt het (half) bekend, of als een allusie op iets bekends. Een boek zo polyfoon zal voor elk paar ogen iets anders zijn. Een vraaggesprek; een gedachtenstroom; flardmatige dagboeknotities; zotteklap; een persiflage; cut-up; readymade; samplepoëzie; introspectie; een teder poëem; een essay over angst, verval, hoop, religie en erzijn; een ecologisch manifest; de brokstukken van een gemankeerde samenleving; een oefening in het denken – de beperking zit hier niet in de woorden van de schrijver maar in de hoofden van zijn lezers.

Al evenzeer wordt mijn hoofd bewogen door dierengebeden en buitengebieden. Het is iets dikker dan het gesprek en misschien iets herkenbaarder als “dichtbundel”. Zo hebben de gedichten hier titels, ik noem maar iets, en opener om het leven meandert over het waterbeertje. Een kort gedicht, een van het type dat mensen uit hun hoofd zouden kunnen kennen of voordragen in een cursus poëzie schrijven als de cursisten van de leraar moesten aan de klas laten zien wat hen inspireert.

Maarja, vanaf het tweede gedicht gaat het dan toch alweer min of meer mis. Die tiep maakt voor een dichter toch wel ongehoord lange regels, zeker! Alsof de woorden het blad af willen lopen (en dat willen woorden, mensen, woorden willen altijd het blad af, woorden willen in uw woord komen wonen, woorden willen parasiteren op uw hersenen, woorden willen niet op papier, woorden houden niet van papier).

(ooit, in mijn studentenjaren, maakte ik een blad dat Kraakpen heette. mijn kompaan en ik stonden er eens mee op een beurs voor kleine uitgeverijen-achtige beurs, ik bedoel het was zo’n beetje de niche van de niche, we stonden met een klein clubje idioten, elk achter ons eigen tafeltje, in een klein zaaltje in Perdu. we hadden net het tweede nummer uit, we hadden nog maar twee nummers, en daar stonden we, achter ons tafeltje, met twee nummers voor ons: één min of meer “normaal” nummer met een blauwe voorkant waarop een door mij getekend stoellekee te zien was en een door mij geschreven gedicht (dat Kraakpen heette, een gedicht dat ik al jaren daar voor had geschreven en dat ineens naamgever van een blad was geworden) en een heel maf nummer, dat geen voorkant had of althans niet in gebruikelijke zin: het hoofdverhaal begon al op de voorkant. dat was een middellang verhaal, eerder een soort prozapoëzie eigenlijk, iets dat ik ooit geschreven had en toen maar vier pagina’s lang was maar in de loop der jaren van herschrijven en herschrijven was het inmiddels een bladzijde of tien of vijftien gaan beslaan. het was één lange aaneenschakeling van gedachten, fictie, associaties, herinneringen en gebeurtenissen. er waren geen leestekens, slechts om de zin of paar zinnen een schuine streep. er kwam een oude vrouw bij ons tafeltje staan, ze pakte het maffe nummer op en bladerde er in. ze smeet het weer neder, zeggend: afschuwelijk! zoveel woorden! en ik sloeg met mijn drinkvuist op het tafeltje en bulderde: waar gaat het goddomme heen met de wereld! nu gaan ze in tijdschriften toch zeker ook al woorden afdrukken!)

Maar waar zat ik. Oja, omdat dit boek meer dan het gesprek gelijkenissen vertoonde met wat er in boekhandels zoal als “dichtbundels” verkocht wordt (bestaan die nog, boekhandels? of gaat maffe mark die subiet verbieden? niet essentieel, en die boekenwurmen houden ook nog es geen anderhalve meter afstand ook), duurde het wat langer vooraleer ik aan ritmiek, toon, klankkleur, stem gewend was. Werkt dat zo in hoofden, het mijn voorop? Zoiets van Ah! Losse gedichten!, dus dit gedicht gaat over het waterbeertje gaan, en daar gaat het over de liefde gaan, en daar over God, en daar over de net iets te aantrekkelijke buurvrouw van de dichter, hier gaan we lachen gaan en daar huilen of huiveren of roepen Hee! Dat heb ik ook eens meegemaakt! Doch zo gemakkelijk laat Van Rooij zich niet vangen.

Een konseptalbum zei ik al even. Ik zou een mens in ieder geval niet voor idioot uitmaken als hij zou betogen dat dierengebeden en buitengebieden feitelijk één lang gedicht is. Of een kortverhaal. Een novelle. Een pilroman. Ja. Een fragmentarische pilroman, waarom niet. Wat het ene gedicht brengt, wordt in een ander gedicht hernomen. Een thema, een sfeer, een naam. Wie is bijvoorbeeld die Clarice die maar blijft opduiken, is dat een Silence of the Lambs-verwijzing?

Mocht u nu peinzen dat monotonie op de loer ligt in deez hier gedichten, dan peinst u er glansrijk naast. Dat de poëzie zo vol is bij Van Rooij, ik zei het al, en ook hier is het voller nog dan vol, stampensvol, overvol. De taal boventalig. De stem meerstemmig. Zelfs de titels van de gedichten van de afdeling dierengebieden vormen, onder elkaar gezet, een gedicht (zij het een wat B. Zwaal-achtig gedicht):

om het leven
zonder dieren
aan de mensen
door de dieren

De taal zindert, de taal breekt soms; passages van het type “Zoals de das // of de veldmuis (die geen diepte kan inschatten) / en spring van mijn hand.” zijn talrijk bij van Rooij – gebroken zinnen verkeerdelijk aan elkaar gelijmd en ik vind het wondermooi. Ik hou bijna steeds van zijn taal. Ik ben niet zo dol op dingen als “bullet point” of “seksen” (werkwoordelijk gebruikt ik meen, en ook zie ik het liever met een x gespeld) (welke dichter zei weer “ze schreven seks nog met zo’n geile x”?), en “Een ding rekent erop aan het eind van zijn leven verbrand te worden in de crematoria van de vooruitgang” was me een slagje te vet maar dat het stombelt en valt maakt de overige 99.9% alleen maar nog mojer. God wat hou ik van zijn humor in zinnen als: “Een mens schrijft het jaar van de onbezonnen aankoop”, van zijn optimisme in: “Een ding kan niets / maar doet het toch”, van zijn pessimisme in: “Een mens wil vet en suiker / en Ariel Liquitabs, een mens wil dat zijn cruesli kraakt / alsof de aarde iedere ochtend opnieuw / vers voor hem geschapen wordt.”, van de manier waarop hij in één zin alle oeuvres van alle Generatie Nix-schrijvers overbodig maakt: “Toen ik dit schreef / werd ik door niemand gebeld.”, van zijn surrealisme in “Het is december / in het jaar van de natte doos / alweer. Een Ford met een gewei / en een Renault met slagtanden / rijden frontaal op elkaar in, net zo lang / tot ze leegbloeden uit hun wonden. Een zwerm vleermuizen / verandert midden in hun vlucht in ansichtkaarten // en gaat in vlammen op.” of van zijn dada in: “Espresso macchiato, houten vloeren en wasmachines, / vliegen, t-shirts, kamerplanten en schilderijen, / serverparken, drinkbekers en genderneutrale voornamen, / bomen, parkeerplaatsen, fietsen en ganzen / zonsop- en ondergangen, waterfeesten en gazons.” (als ik tot aan mijn dood nog maar vijf zinnen zou mogen lezen, laat het om godswil dan deze zinnen zijn!). En dan heb ik het nog niet eens over zijn lyrische kant gehad.

Ik hou van hoe het zindert en vonkt en buldert en vuurt en tot stilstand komt en meandert en kabbelt en lispelt en schreeuwt en lacht en huilt en krijst en krast en streelt en zwijgt. Ik hou van de klaarte en de duisternis, de dagdagelijksheid en de vreemdheid, het feit en de fictie. Hoe het lijkt alsof hij de taal niet aktief zoekt doch de taal hem steeds weet te vinden. Alsof de taal Jeroen van Rooij nodig heeft om uitgedrukt te worden zoals de taal graag uitgedrukt wordt. Ik hou van hoe hij pregnant weet te zijn in schijnbare achteloosheid (denk daar even bij na, mensen, denk daar eens drie seconden of tien minuten of u halve leven over na, mensen want het gaat hier om een kunst die vrijwel niemand beheerst – hier is op elke bladzijde een dichter aan het woord die met onnadrukkelijke vanzelfsprekendheid zinnen die bol staan van pracht en van betekenis zomaar uit zijn mouw schudt). Ik hou van hoe ik -nogal vaak eigenlijk- niet precies weet wat hier aan de hand is.

Bijvoorbeeld in de buitengebieden-sieklus. Welke gebieden zijn hier de buitengebieden? Het is er warm, in ieder geval, en er zijn grotten. Mogelijkerwijs is het er oorlog (maar het is overal oorlog nu). Af en toe lijkt het te gaan om misschien letterlijk uitgeschreven film- of journaalbeelden. Beelden die ik me had moeten herinneren misschien, had kunnen herinneren als ik een beter mens was geweest. Dat stuk over Luke Shambrook bijvoorbeeld. Wie is Luke Shambrook? Dat moet bijna iets echts zijn. Een Luke Shambrook verzin je niet. Hoe gemakkelijk, weeral. Gewoon de laptop open, ik hou de laptop alle dagen open. Gewoon gaan zitten en heel gewoon dat stomme google (eigenlijk zou je’t moeten boycotten allemaal: al dat facebook, al dat microsoft, al dat whatsapp, al dat google, je moest het boycotten, je gaat het boycotten, morgen ga je het boycotten). Zo’n naam kun je gewoon heel gewoon doodgewoon intiepen. Tik tik tik. Luke Shambrook. Enter is geloven. Eens zien wat dat oplevert. Weeral had ik het bijna gedaan. Weeral weeral. Weeral deed ik het niet. Het is mojer met alleen deze woorden te zijn. Met de Luke Shambrook die de dichter laat geboren worden in mijn hoofd, die ik baar uit mijn voorhoofd. Als er een echt verhaal is hoef ik het niet te weten (ik heb sowieso al nooit gesnapt waarom “waargebeurd” een boek of een film aantrekkelijker zou moeten maken. Als ik iets wil zien dat waargebeurd is, dan ga ik wel met een stoellekee op de stoep voor mijn huis zitten. Alles wat ik dan zie is allemaal heel echt aan het gebeuren).

Zo mooi als bij Jeroen van Rooij heb ik de poëzie lang niet meer gezien. Ik verbaas me zelfs niet meer over de kracht van het toeval als helemaal op het einde blijkt dat 53°38’57.0”N 18°18’18.0”O geïnspireerd is door de versie van Stara Rzeka van het Nico-liedje My Only Child: Cień chmury nad ukrytym polem, uitgekomen op het Instant Classic-label. Nee, ik kende die Rzeka ook niet maar dat label behoort wel tot één mijner favorietste labels en er speelde zelfs een cd van dat label toen ik delen van dierengebeden en buitengebieden aan het lezen was (Aurora van Alchimia, moest Jeroen van Rooij geïnteresseerd zijn) (& jaja hoor ik u denken, dat is nu weeral de zoveelste seedee waarover gij zit te murmelen daar in dat ding van u dat voor een bespreking moet doorgaan, en gij denkt dat wij dat geloven? maar dan moet u goed begrijpen hoe dat gaat hier bij mij als ik alleen thuis ben: ik ben een kettingluisteraar van de oude stempel: ik steek de ene cd met de andere aan en dat gaat bij mij van jazz naar black metal naar flamenco naar postrock naar maliblues naar noise naar krautrock naar avantgarde naar ambient naar slowcore naar postpunk naar techno naar wave naar folk naar hiphop naar country naar /

Wat kan ik nog zeggen? Ik kan niks meer zeggen. Ik moet zwijgen. Want jullie moeten lezen. Deze twee bloedmoje werken van Jeroen van Rooij. Uw hoofd, uw huis en uw boekenkast zullen er wel bij varen.

Jeroen van Rooij Het gesprek Recensie

Het gesprek

  • Schrijver: Jeroen van Rooij (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Het balanseer
  • Verschijnt: 10 november 2020
  • Omvang: 24 pagina’s
  • Uitgave: Paperback 


Jeroen van Rooij Dierengebeden en buitengebieden Recensie

Dierengebeden en buitengebieden

    • Schrijver: Jeroen van Rooij (Nederland)
    • Soort boek: gedichten, poëzie
    • Uitgever: Het balanseer
    • Verschijnt: 9 november 2020
    • Omvang: 64 pagina’s
    • Uitgave: Paperback

 

Bijpassende boeken en informatie

Nederlandse Dichters

Nederlandse dichters overzicht dichters uit Nederland bundels en informatie. Welke bekende Nederlandse dichters zijn er? Door welke bundels en gedichten zijn deze dichters uit Nederland bekend?

Nederlandse dichters

Hieronder is het informatie overzicht te vinden van bekende Nederlandse dichters. Links op de pagina verwijzen naar uitgebreide informatie en/of de mogelijkheid om boeken te bestellen. Wat verder op deze pagina kun je uitgebreide informatie lezen over een aantal van de meest bekende Nederlandse dichters.


Nederlandse dichters overzicht bundels en informatie

Gerrit Achterberg
geboren 20 mei 1905 in Nederlangbroek, Utrecht
overleden 17 januari 1982 in Leusden, Utrecht


Jan Arends
geboren 13 februari 1925 in Den Haag
overleden 21 januari 1974 in Amsterdam


Armando
Echte naam: Herman Dirk van Dodeweerd
geboren 18 september 1929 in Amsterdam
overleden 1 juli 2018 in Potsdam, Duitsland
2019 | Toch (nagelaten gedichten)


H.H. ter Balkt
geboren 17 september 1938 in Usselo, Overijssel
overleden 9 maart 2015 in Nijmegen
P.C. Hooft-prijs 2003 (voor zijn gehele oeuvre)
Jan Campert-prijs 1988 voor Aardes deuren


Benno Barnard
geboren 21 november 1954 in Amsterdam


H.C. ten Berge
geboren 24 december 1938 in Alkmaar, Noord-Holland


J. Bernlef
Echte naam: Hendrik Jan Marsman
geboren 14 januari 1937 in Sint Pancras, Noord-Holland
overleden 29 oktober 2012 in Amsterdam
P.C. Hooft-prijs 1994 (voor zijn gehele oeuvre)

Gedichtenbundels van J. Bernlef
2010 | Kanttekeningen
2008 | Dwaalwegen
2004 | Kiezel en traan
2001 | Bagatellen voor een landschap
1998 | Aambeeld
1995 | Alfabet op de rug gezien (poëzievertalingen)
1994 | Vreemde wil
1993 | Niemand wint
1990 | De noodzakelijke engel
1988 | Geestgronden
1986 | Wolftoon
1985 | Verschrijvingen (prozagedichten)
1982 | Alles teruggevonden/niets bewaard
1980 | De kunst van het verliezen
1979 | Stilleven
1976 | Zwijgende man
1974 | Brits
1972 | Grensgeval
1970 | Hoe wit kijkt een eskimo
1968 | Bermtoerisme
1966 | De schoenen van de dirigent 
1965 | Ben even weg
1951 | Morene 
1960 | Kokkels (debuut)


Huub Beurskens
18 februari 1950
geboren 18 februari 1950 in Tegelen, Limburg
Jan Campert-prijs 1996 (voor Iets zo eenvoudigs)


J.C. Bloem
geboren 10 mei 1887 in Oudshoorn, Zuid-Holland
overleden 10 augustus 1966 in Kalenberg, Overijssel
Verzamelde gedichten


Mark Boog
geboren 24 september 1970 in Utrecht

Gedichtenbundels van Mark Boog
2019 | Liefde in tijden van brand
2013 | Maar zingend
2006 | Landman
2005 | Seizoenen
2003 | Luid overigens de noodklok
2002 | Zo helder zagen we zelden
2000 | Alsof er iets gebeurt (debuut)


Wim Brands
geboren 29 maart 1959 in Brummen, Gelderland
overleden4 april 2016 in Amsterdam
2017 | Verzamelde gedichten


Tsead Bruinja
geboren 17 juli 1974 in Rinsumageest, Friesland
Dichter des Vaderlands (2019-2022)

Bundels van Tsead Bruinja
2020 | springtij (∗∗∗∗)
2019 | Ik ga het donker maken in de bossen


C. Buddingh’
geboren 7 augustus 1918 in Dordrecht, Zuid-Holland
overleden 24 november 1984 in Dordrecht
Buddingh’ gebundeld (alle gedichten)


Frans Budé 
geboren 28 december 1945 in Maastricht
2021 | De tocht (Een gedicht)


Jan Campert
geboren 15 augustus 1902 in Spijkenisse, Zuid-Holland
overleden 12 januari 1943 in concentratiekamp Neuengamme
bijzonderheden: vader van Remco Campert


Remco Campert
geboren 28 juli 1929 in Den Haag

Gedichtenbundels van Remco Campert
2019 | Mijn dood en ik
2018 | Open ogen (∗∗∗∗)


Jacob Cats
geboren 10 november 1557 in Brouwershaven. Zeeland
overleden 12 september 1660 in Den Haag


Bart Chabot
geboren 26 september 1954 in Den Haag


Jules Deelder
geboren 24 november 1944 in Rotterdam
overleden 19 december 2019 in Rotterdam


Hans Dekkers
geboren 25 december 1954 in Venlo, Limburg
2021 | Sparagmos


Nico Dijkshoorn
geboren 15 mei 1960 in Amsterdam


Johnny van Doorn (Johnny the Selfkicker)
geboren 12 november 1944 in Beekbergen, Gelderland
overleden 28 januari 1991 in Amsterdam

Gedichtenbundels van Johnny van Doorn
2014 | Droom vrijuit (alle gedichten)
1968 | Een heilige huichelaar
1966 | Een nieuwe mongool 


Hans Dorrestijn
16 juni 1940


Drs. P.
Echte naam: Heinz Hermann Polzer
24 augustus 1919 – 13 juni 2015


Arjen Duinker
31 december 1956


Jan G. Elburg
30 november 1919 – 13 augustus 1992


Hans Faverey
14 september 1933 – 8 juli 1990


Herman Gorter
16 november 1864 – 15 september 1927


Guillaume van der Graft
Echte naam: Willem Barnard
15 augustus 1920 – 21 november 2010
vader van Benno Barnard


Jan Greshoff
15 december 1888 – 19 maart 1971


Jacques Hamelink
12 januari 1939


Jan Hanlo
29 mei 1912 – 16 juni 1969


Ingmar Heytze
geboren 16 februari 1970 in Utrecht
2021 | De honderd van Heytze (bloemlezing)


Willem Kloos
6 mei 1859 – 31 maart 1938


Antoine de Kom
geboren 13 augustus 1956 in Den Haag
kleinzoon van Anton de Kom

Gedichtenbundels van Antoine de Kom
2021 | Demerararamen
2013 | Ritmisch zonder string
2008 | De lieve geur van zijn of haar
2004 | Chocoladetranen
2001 | Zebrahoeven
1991 | Tropen (debuut)


Gerrit Komrij
30 maart 1944 – 5 juli 2012


Rutger Kopland
Echte naam: Rudi van den Hoofdakker
4 augustus 1934 – 11 juli 2012


Gerrit Kouwenaar
9 augustus 1923 – 4 september 2014


Wiel Kusters
1 juni 1947


Ed Leeflang
21 juni 1929 – 17 maart 2008


J.H. Leopold
11 mei 1865 – 21 juni 1925


Hans Lodeizen
20 juli 1924 – 26 juli 1950


Lucebert
Echte naam: Lubertus Jacobus Swaanswijk
15 september 1924 – 10 mei 1994
2021 | vaarwel (achtergelaten gedichten)


H. Marsman
volledige naam: Hendrik Marsman
geboren 20 september 1899 in Zeist
overleden 21 juni 1940 in de Golf van Biskaje
2020 | Ik die bij de sterren sliep (verzamelde verzen)


Adriaan Morriën
5 juni 1912 – 7 juni 2002


Ramsey Nasr 
28 januari 1974


Martinus Nijhoff
20 april 1894 – 26 januari 1953


Tonnus Oosterhoff
18 maart 1953


Willem Jan Otten
4 oktober 1951


Hagar Peeters
12 mei 1972


Jacques Perk
10 juni 1859 – 1 november 1881


Ilja Leonard Pfeijffer
geboren 17 januari 1968 in Rijswijk, Zuid-Holland


Sybren Polet
Eche naam: Sybe Minnema
19 juni 1924 – 19 juli 2015


Adriaan Roland Holst
23 mei 1888 – 5 augustus 1976


Jeroen van Rooij
2020 | Het gesprek | Dierengebeden en buitengebieden


K. Schippers
Echte naam: Gerard Stigter
6 november 1936


Rob Schouten
geboren 22 februari 1954 in Hilversum

Gedichtenbundels van Rob Schouten
2021 | Dit moet dus de werkelijkheid zijn


J. Slauerhoff 
15 september 1898 – 5 oktober 1936


F. Starik
Echte naam: Frank von der Möhlen
geboren 1 juni 1958 in Apeldoorn
overleden 16 maart 2018 in Amsterdam

Bundels van F. Starik
2019 | Dichter van dienst (over de eenzame uitvaart)


Willem Thies
geboren 17 februari 1973 in Nijmegen

Bundels van Willem Thies
2021 | Mijn zoon hij zegt
2018 | Na het paringsritueel
2015 | Meer mensen dan reddingsvesten
2012 | Twee vogels één kogel
2008 | Na de vlakte 
2005 | Toendra (debuut)


Lévi Weemoedt
Echte naam:  Ies Jacobus van Wijk
22 oktober 1948
2019 | Gezondheid
2018 | Pessimisme kun je leren (bloemlezing van Özcan Akyol)


Menno Wigman Verzamelde gedichtenMenno Wigman 
geboren 10 oktober 1966 in Beverwijk, Noord-Holland
overleden 1 februari 2018 in Amsterdam
2019 | Verzamelde gedichten


advertentie





Gerrit Achterberg

  • Geboren op: 20 mei 1905
  • Geboorteplaats: Nederlangbroek, Utrecht
  • Overleden op: 17 januari 1962
  • Sterfplaats: Leusden, Utrecht
  • Leeftijd: 56 jaar
  • Doodsoorzaak: hartaanval
  • Begraafplaats: Rusthof, Leusen, Utrecht
  • Poeziedebuut: De zangen van twee twintigers (1925)
  • P.C. Hooft-prijs: 1949 (voor En Jezus schreef in ’t zand, 1947)
  • Constantijn Huygens-prijs: 1959 (voor zijn gehele werk)
  • Gerrit Achterberg Boeken >

Herman Gorter Nederlandse DichtersHerman Gorter

  • Geboren op: 16 november 1864
  • Geboorteplaats: Wormerveer, Noord-Holland, Nederland
  • Overleden op: 15 september 1927
  • Sterfplaats: Sint-Joost-ten-Node, Brussel, België
  • Leeftijd: 62 jaar
  • Discipline: dichter, schrijver
Herman Gorter Beroemde Gedichten
  • Mei (1889)
    Eerste regel uit Mei: Een nieuwe lente en een nieuw geluid”

Bijpassende Boeken en Informatie

Tsead Bruinja – springtij

Tsead Bruinja springtij recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe gedichtenbundel. Op 10 december 2020 verschijnt bij Uitgeverij Querido het nieuwe boek met gedichten van de Fries-Nederlandse dichter Tsead Bruinja.

Tsead Bruinja springtij recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de gedichtenbundel springtij. Het boek is geschreven door Tsead Bruinja. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe bundel met gedichten over het leven met tbs van de Friese dichter Tsead Bruinja.

Wat beweegt tbs-patiënten en hoe is hun leven achter de muren van de kliniek?

Wat beweegt tbs-patiënten en hoe is hun leven achter de muren van de kliniek? Niet direct onderwerpen waarvan je verwacht dat deze zich goed lenen voor gedichten. Dat precies wat de Dichter des Vaderlands, Tsead Bruinja heeft getracht te doen. Hij is er zelf wonderwel goed in geslaagd om dit te doen in zijn nieuwe bundel met zoals hij het zelf noemt documentairepoëzie.

Tsead Bruinja springtij Recensie

Op uitnodiging van de Pompestichting heeft Tsead Bruinja gesproken met een aantal tbs-patiënten en een tweetal van hun behandelaars. Anonimiteit moest gewaarborgd worden en Bruinja mocht de gesprekken niet opnemen. Dit zorgde er misschien wel voor dat de dichter gedwongen was om nog beter te luisteren, waar te nemen en de kern van de gesprekken te noteren.

Scherp en indringend beeld van een wereld die voor de meesten van ons een compleet raadsel is

De gedichten zijn een weerslag van deze gesprekken. Het zijn citaten die uit de gesprekken zijn over genomen en door Bruinja tot een geheel zijn gemaakt. Hij laat de tbs-patiënten en hun begeleiders aan het woord waardoor er een mooie directheid in de poëzie is gelegd, zonder enige hoogdravendheid. Door zich te beperken tot de kern van de gesprekken ontstaat er een scherp en indringend beeld van een wereld die voor de meesten van ons een compleet raadsel is, voornamelijk bepaald door vooroordelen. Springtij is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

springtij

gedichten over het leven met tbs

  • Schrijver: Tsead Bruinja (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 10 december 2020
  • Omvang: 40 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Waardering voor Tsead Bruinja

  • “Hij smijt woorden op papier zoals Karel Appel ooit zijn verf en dan staan er opeens zinnen waar je zelf ook door ontroert bent.” Matthijs van Nieuwkerk

Flaptekst van de nieuwe bundel van Tsead Bruinja

In de zomer van 2020 mocht Tsead Bruinja, als Dichter des Vaderlands, op uitnodiging van de Pompestichting met tbs’ers en hun behandelaars spreken. Dat werden openhartige conversaties over hun jeugd, hun leven in de kliniek en de problemen waar ze tegen aanlopen. Op basis van deze gesprekken schreef Bruinja teksten die hij omschrijft als documentairepoëzie. In springtij komen de mensen die we ter beschikking stellen aan de staat zelf aan het woord, in hun eigen taal. Mensen die een vreselijk delict hebben begaan, maar ook mannen en vrouwen met wie we verlangens, dromen en ambities delen.

Bijpassende boeken en informatie

Ingmar Heytze – De honderd van Heytze

Ingmar Heytze De honderd van Heytze recensie en informatie over de inhoud van deze bloemlezing. Op 2 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Podium de door Ingmar Heytze zelf samengestelde bloemlezing met zijn beste gedichten.

Ingmar Heytze De honderd van Heytze recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de gedichtenbundel De honderd van Heytze. Het boek is geschreven door Ingmar Heytze. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de bloemlezing met gedichten van de Utrechtse dichter Ingmar Heytze.

Ingmar Heytze De honderd van Heytze Recensie

De honderd van Heytze

Zijn beste gedichten, zelf gekozen en toegelicht

  • Schrijver: Ingmar Heytze (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, bloemlezing
  • Uitgever: Podium
  • Verschijnt: 2 februari 2021
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de bloemlezing van gedichten van Ingmar Heytze

Dichter Ingmar Heytze wordt door bezoekers van zijn optredens nog wel eens verward met een cabaretier of comedian. De belangrijkste reden daarvoor is dat hij niet alleen zijn gedichten en vertalingen geweldig voordraagt, maar er ook van alles bij vertelt ter inleiding, uitleiding of gewoon als aangenaam geouwehoer tussendoor. Heytze houdt zich daarbij ver van interpretatie van zijn eigen werk. Dat moet de lezer of luisteraar zelf maar doen: ‘Een gedicht is net een mop, als je hem moet uitleggen was het geen goede mop, en als hij wel goed was, is hij dat na uitleg zeker niet meer.’ Dat neemt niet weg dat hij in de inleidingen, die inderdaad wel iets weg hebben van miniconferences, veel van zijn poëzieopvattingen en werkwijze prijsgeeft.

De goede verstaander kan er zonder veel moeite Heytzes poëtica uit destilleren. Dit zijn de honderd gedichten die iedereen van Heytze in de kast zou moeten hebben, voorzien van tekst en uitleg in de vorm van de anekdotes, verhalen, betogen en improvisaties waarmee hij furore maakte tijdens duizenden voordrachten in Nederland en België. Duik in het poëtisch universum van een van de vitaalste dichters van Nederland.

Bijpassende boeken en informatie

Willem Thies – Mijn zoon hij zegt

Willem Thies Mijn zoon hij zegt recensie en informatie over de inhoud van de bundel met nieuwe gedichten. Op 18 mei 2021 verschijnt bij Uitgeverij Podium de nieuwe dichtbundel van de Nederlandse dichter Willem Thies.

Willem Thies Mijn zoon hij zegt recensie en informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Mijn zoon hij zegt.  Het boek is geschreven door Willem Thies. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de bundel met nieuwe gedichten van de Nederlandse dichter Willem Thies.

Willem Thies Mijn zoon hij zegt Recensie

Mijn zoon hij zegt

  • Schrijver: Willem Thies (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Podium
  • Verschijnt: 18 mei 2021
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe bundel met gedichten van Willem Thies

De kracht van de poëzie van Willem Thies schuilt in de betekenisvolle beelden die zijn taal ogenschijnlijk moeiteloos oproept, zonder daar enig woord te veel voor nodig te hebben. In Mijn zoon hij zegt staan zijn meest persoonlijke gedichten tot nu toe, over zijn zoon, over vader-zijn en over de liefde: nieuwe, turbulente liefde, overdonderende en soms verpletterende liefde, liefde in tijden van crisis.

Thies’ gedichten in deze bundel beschrijven ragfijn welke relaties wij allen bewust en onbewust aangaan: persoonlijke relaties tussen geliefden, ex-geliefden, ouder en kind maar ook die tussen mens en natuur, individu en staat. Opstijgend vanuit persoonlijke en autobiografische scènes zoomt hij verder uit.

En wat zegt de zoon? Wordt ernaar geluisterd? Hoe moeten we de wereld van nu en haar crises bezien in het licht van de volgende generatie? Mijn zoon hij zegt is een intieme bundel over het persoonlijke en kwetsbare binnen het grootse en overweldigende: ‘Zoek je eigen lichaam in de stoet die voorbijkomt’.

Bijpassende boeken en informatie

Hans Dekkers – Sparagmos

Hans Dekkers Sparagmos recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe gedichtenbundel. Op 2 maart 2021 verschijnt bij Uitgeverij Wereldbibliotheek het nieuwe boek met gedichten van de Nederlandse dichter Hans Dekkers.

Hans Dekkers Sparagmos recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de gedichtenbundel Spragmos. Het boek is geschreven door Hans Dekkers. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe bundel met gedichten van de Nederlandse dichter Hans Dekkers.

Hans Dekkers Sparagmos Recensie

Sparagmos

  • Schrijver: Hans Dekkers (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 2 maart 2021
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de nieuwe gedichtenbundel van Hans Dekkers

Wat is het leven waard als het niet een beetje kapot is? In Sparagmos duikt Hans Dekkers in het Dionysos-ritueel, waarbij het lichaam van een mens of dier in een roes uiteengereten wordt. In zinnenprikkelende gedichten verkent Dekkers een wereld waarin genot niet zonder pijn kan en waarin een heldere kijk op het leven niet kan bestaan zonder het offer en de beneveling. Sparagmos is een bundel vol verscheurdheid en versplintering.

ruk me uiteen, dierbare vriend,
in alle levens die ik ben, in alle personen,
alle plekken en herinneringen,
in alle jaargetijden, in alle woorden
ondanks een gordel van vlees, een gevliesde
omheining
vallen wij uiteen in eenmalige sintels
oplichtend met ieder een eigen gezicht
vuurvliegjes in een bronzen zonsondergang
op een strand in de snerpende zon
de lichamen, perfect en lijdend, volgestouwd
met verleden en toekomst
druipend van onmatige sentimenten
sta ik op, sta ik met ontvangende handen
met mijn buik vol verzinsels
vol fabels, fictie, verdichtsels
splijtend zal de wereld zijn majesteit
ontvouwen

Bijpassende boeken en informatie

Frans Budé – De tocht

Frans Budé De tocht recensie en informatie over de inhoud van dit lange gedicht over beeldhouwer Auguste Rodin. Op 14 april 2021verschijnt bij Uitgeverij Meulenhoff het nieuwe boek van de Nederlandse dichter Frans Budé.

Frans Budé De tocht recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van het lange gedicht De tocht. Het boek is geschreven door Frans Budé. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe boek met een gedicht over de Franse beeldhouwer Auguste Rodin, geschreven door de Limburgse dichter Frans Budé.

Frans Budé De tocht Recensie

De tocht

Een gedicht

  • Schrijver: Frans Budé (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 14 april 2021
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de nieuwe bundel van Frans Budé

Budé bezingt op beeldende wijze de tocht die het beroemde beeld van Rodin door Europa onderneemt.

Onder de indruk van het sculptuur L’Homme qui marche van Augustus Rodin (1840-1917) is het Frans Budé gelukt om in zijn poëzie dit beeldhouwwerk in beweging te brengen. Met zijn sterke verbeeldingskracht geeft hij het menselijke trekken mee – dromen, verwachtingen, emoties, herinneringen – en laat hij het voor een voetreis, waarbij zowel lands- als tijdgrenzen worden gepasseerd, vertrekken vanuit het Parijse atelier. Het einde van de tocht blijft lange tijd een raadsel. Uiteindelijk blijkt de bestemming in Nederland te liggen.

Bijpassende boeken en informatie

Gerrit Komrij – Gedundrukt De ultieme vergaarbak

Gerrit Komrij Gedundrukt De ultieme vergaarbak recensie en informatie bloemlezing. Op 12 november 2020 verschijnt in de Gedundrukt reeks deze bloemlezing met essays en gedichten van de Nederlandse schrijver Gerrit Komrij.

Gerrit Komrij Gedundrukt De ultieme vergaarbak recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de bloemlezing De ultieme vergaarbak. Het boek is geschreven door Gerrit Komrij. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen dit nieuwe deel in de Van Oorschot Gedundrukt reeks van de Nederlandse schrijver en dichter Gerrit Komrij.

Gerrit Komrij Gedundrukt De ultieme vergaarbak

De ultieme vergaarbak

Het beste, mooiste en vileinste van Gerrit Komrij

  • Schrijver: Gerrit Komrij (Nederland)
  • Soort boek: bloemlezing, essays, gedichten
  • Uitgever: Van Oorschot Gedundrukt
  • Verschijnt: 12 november 2020
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de bloemlezing Gerrit Komrij Gedundrukt

Net als Gerrit Komrij zelf is zijn immense oeuvre een vat vol tegenstrijdig- en veelzijdigheden. Zijn poëzie, vormvast en vol ernst, is van humor doortrokken. In zijn essays was hij fel en nietsontziend, maar tegelijk konden weinigen zo gepassioneerd bewonderen. Eindelijk ‘gedundrukt door Van Oorschot’ worden alle kanten van Komrijs werk en persoon belicht en beschaduwd. Gerrit Komrij kon kussen en klauwen, ontvlammen en blussen. Een weg banen door zijn werk is er een langs vele pleisterplaatsen. ‘De ultieme vergaarbak’ doet ze allemaal aan, zonder onderscheid: de gedichten en de verspreide stukken over literatuur, televisie en de maatschappij, en wat er dan nog overschiet.

Bijpassende boeken en informatie