Tagarchief: Australische roman

Kayte Nunn – Het Zijden Huis

Kayte Nunn Het Zijden Huis recensie en informatie Australische historische roman. Op 1 juli 2021 verschijnt bij uitgeverij The House of Books de Nederlandse vertaling van de roman The Silk House van de Brits-Australische schrijfster Kayte Nunn.

Kayte Nunn Het Zijden Huis recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de historische roman Het Zijden Huis. Het boek is geschreven door Kayte Nunn. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe historische roman die zich afspeelt in het achttiende eeuw, geschreven door de Brits-Australische schrijfster Kayte Nunn.

Ik las Het Zijden Huis van de Engelse schrijfster Kayte Nunn vlak voor ik op vakantie ging – en het móest nog uit, ik kon niet stoppen met lezen! En ik heb meteen de andere twee historische romans van Kayte Nunn gedownload, zodat ik ze kan lezen tijdens mijn vakantie.

Ik kon niet stoppen met lezen

Het Zijden Huis vertelt het verhaal van Thea, een sportieve geschiedenis docente, die vanaf het nieuwe schooljaar les gaat geven op een internaat op het Engelse platteland. Het is het eerste jaar dat er ook meisjes toegelaten worden en dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Thea verblijft – samen met de meisjes – in Het Zijdenhuis. Het huis dankt zijn naam aan een zijdehandel die er in de 18e eeuw was gevestigd.

En dat is de tweede verhaallijn in het boek: in de 18e eeuw leefden in Het Zijden Huis zijdehandelaar Patrick Hollander en zijn vrouw, samen met hun dienstbodes. Rowan is daarvan de persoon waar het over gaat – ze is in dienst van Patrick Hollander en is een jonge vrouw met wit haar, die veel weet over kruiden – een gevaarlijke combinatie in de tijd van de heksenvervolgingen.

Afwisselend zijn er hoofdstukken in het boek over het Nu en in de 18e eeuw. In het Nu doet onderzoek naar de vroegere bewoners van het Zijden Huis, omdat ze al meteen merkt dat er iets niet helemaal pluis is in het huis en dat er rare dingen gebeuren. De dorpsbewoners vertellen ook verhalen over spoken. De hoofdstukken over de 18e eeuw vertellen het werkelijke verhaal van de bewoners, wat niet in de geschiedenisboeken te vinden is.

Alles klopt aan deze roman geschreven in een heerlijke vlotte schrijfstijl

Een roman die ik achter elkaar heb uitgelezen door de heerlijke, vlotte schrijfstijl van Kayte Nunn en de levendige personages. Geweldig ook de historische kant, over de zijdehandel en het maken van patronen en het weven van zijde stoffen. De beide verhaallijnen zijn heel knap met elkaar verweven. Zelfs het spook-gedeelte sprak me erg aan – hoewel ik niet van boeken over geesten en dergelijke hou – het past perfect in het verhaal. Voor mij klopt alles aan dit boek – ik raad het dan ook enorm aan! Zeker als je van spannende historische roman houdt! Gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Monique van der Hoeven

Kayte Nunn Het zijden huis Recensie

Het Zijden Huis

  • Schrijfster: Kayte Nunn (Australië)
  • Soort boek: Australische historische roman
  • Origineel: The Silk House (2020)
  • Nederlandse vertaling: Marga Blankestijn
  • Uitgever: The House of Books
  • Verschijnt: 1 juli 2021
  • Omvang: 349 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Kayte Nunn

Weefgetouwen. Hekserij. Wonderen. Een spookachtige historische roman.

Heden, Australische geschiedenislerares Thea Rust komt aan op een exclusieve kostschool op het Britse platteland. Voor het eerst in het 150-jarige bestaan van de school mag er lesgegeven worden aan een groep meisjes. Thea verblijft met hen in het Zijden Huis, een omgebouwde zijdefabriek met een donker en mysterieus verleden.

1768, Rowan Caswell verlaat haar geboortedorp om te werken voor een zijdehandelaar. Ze belandt in een nieuwe maar gevaarlijke wereld.

Mary-Louise Stephenson droomt ervan zijdeontwerper te worden, een baan meestal voorbehouden voor mannen. Haar verblijf in het Zijden Huis zal niet onopgemerkt blijven.

Bijpassende boeken en informatie

Charlotte Wood – Het weekend

Charlotte Wood Het weekend recensie en informatie nieuwe Australische roman. Op 9 augustus 2021 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van de roman The Weekend van de Australische schrijfster Charlotte Wood.

Charlotte Wood Het weekend recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Het weekend. Het boek is geschreven door Charlotte Wood. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Australische schrijfster Charlotte Wood.

Charlotte Wood Het weekend Recensie

Het weekend

  • Schrijfster: Charlotte Wood (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Origineel: The Weekend (2020)
  • Nederlandse vertaling: Ireen Niessen
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 9 augustus 2021
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de roman van Charlotte Wood

In de prijswinnende roman Het weekend van Charlotte Wood komen drie vriendinnen nog één keer samen in het strandhuis van hun overleden vriendin. Uitgeroepen tot Boek van het Jaar 2020 door The Times.

In de weergaloze roman Het weekend van Charlotte Wood zijn Jude, Wendy, Adele en Sylvie al hun leven lang vriendinnen. Hun vriendschap is rotsvast, warmhartig en eerlijk, maar wanneer Sylvie overlijdt, lijkt de grond onder de voeten van de anderen weg te glijden. Zoals elk jaar komen de vriendinnen een weekend samen in Sylvies strandhuis, alleen dit keer niet om te feesten, maar om het op te ruimen voor de verkoop. Zonder de evenwichtige Sylvie komen er echter frustraties en pijn uit het verleden boven water. Opvliegende karakters, ongenode gasten, te veel wijn en een oude hond zorgen voor een explosieve situatie en de vriendschap dreigt voorgoed uit elkaar te spatten.

Het weekend van Charlotte Wood is een onvergetelijke roman over ouder worden, vriendschap, carrière en liefde. Charlotte Wood schrijft nietsontziend, met rake observaties en vlijmscherpe humor. Genomineerd voor de Miles Franklin Award, de Prime Minister’s Literary Award en de Stella Prize 2020. Tevens door The Times uitgeroepen tot Boek van het Jaar 2020.

Bijpassende boeken en informatie

Murray Bail – Eucalyptus

Murray Bail Eucalyptus Australische roman uit 1998 recensie en informatie. Op 1 juli 2021 verschijnt bij uitgeverij Vintage Classics de heruitgave van de roman van de Australische schrijver Murray Bail.

Murray Bail Eucalyptus recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en informatie vinden van de roman Eucalyptus. Het boek is geschreven door Murray Bail. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman uit 1998 van de Australische schrijver Murray Bail.

Murray Bail Eucalyptus Australische roman uit 1998

Eucalyptus

  • Schrijver: Murray Bail (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Taal: Engels
  • Verschenen: 1998
  • Hertuitgave: Vintage Classics
  • Verschijnt: 1 juli 2021
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook

Recensie en waardering van de roman

  • “A masterpiece. A novel of high seriousness and higher playfulness.” (Michael Hulse, Spectator)
  • “Murray Bail is the warmest and quick-witted of storytellers. You will never forget what is at the heart of this book: one of the great and most surprising courtships in literature.” (Michael Ondaatje)

Flaptekst van de roman van Murray Bail

On a property in New South Wales, a man named Holland lives with his daughter, Ellen. As years pass and Ellen grows into a beautiful young woman, her father announces his decision: she will marry the first man who can name all the eucalypts, down to the last tree.

As suitors clamber to meet Holland’s challenge, Ellen encounters a strange young man among her father’s trees – a storyteller, with enchanting tales of faraway lands.

Bijpassende boeken en informatie

Kavita Bedford – Friends and Darks Shapes

Kavita Bedford Friends and Darks Shapes recensie en informatie nieuwe roman uit Australië. Op 27 april 2021 verschijnt bij uitgever Europa Editions de debuutroman van de Australische schrijfster Kavita Bedford. Er is nog geen Nederlandse vertaling van de roman verkrijgbaar of aangekondigd.

Kavita Bedford Friends and Darks Shapes recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Friends and Darks Shapes, De vermiste prins. Het boek is geschreven door Kavita Bedford. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de debuutroman van de Australische schrijfster Kavita Bedford.

Kavita Bedford Friends and Darks Shapes Recensie

Friends and Darks Shapes

  • Schrijfster: Kavita Bedford (Australië)
  • Soort boek: Australische debuutroman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Europa Editions
  • Verschijnt: 27 april 2021
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Amazon / Bol

Flaptekst van de eerste roman van Kavita Bedford

A group of housemates in Sydney’s inner city contend with gentrification, divisive politics, stalled careers, their own complicated privilege as second-generation Australians, and the evolving world of dating in this moving, funny, and stylish debut novel.

Sydney’s inner city is very much its own place, yet also a stand in for gentrifying inner-city suburbs the world over. Here, four young housemates struggle to untangle their complicated relationships while a poignant story of loss, grieving, and recovery unfolds.

The nameless narrator of this story has recently lost her father and now her existence is split in two: she conjures the past in which he was alive and yet lives in the present, where he is not. To others, she appears to have it all together, but the grief she still feels creates an insurmountable barrier between herself and others, between the life she had and the one she leads.

Wry, relatable, lyrical, and beautifully told, a book about politics, desire, youth, relationships and friends, Friends and Dark Shapes introduces a bold new Australian voice to American readers.

Bijpassende boeken en informatie

Charlotte McConaghy – Vlucht

Charlotte McConaghy Vlucht recensie en informatie over deze nieuwe Australische roman. Op 26 maart 2021 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Migrations, geschreven door de  Australische schrijfster Charlotte McConaghy.

Charlotte McConaghy Vlucht recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Vlucht. Het boek is geschreven door Charlotte McConaghy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Australische schrijfster Charlotte McConaghy.

Vlucht, een roman over het leven van dieren op aarde en hoe deze langzaam maar zeker ten prooi vallen aan de consumptiedrift van de met name westerse mens. Maar ook een roman over rouw, liefde, onmacht, verdriet, verwerking . Een ornitholoog, Franny Stone besluit haar leven te geven voor de Noordse Stern. In deze dystoptische roman gaat deze vogel haar laatste reis maken van Groenland  naar de Arctische zeeën. Daarvoor volgt zij haar voedselketen en zal dit haar laatste vlucht zijn. Deze vogel, de verst vliegende soort die dan zo uitgeput zal zijn dat zij geen kracht meer zal hebben terug te keren.

Hij begrijpt haar grilligheid, haar fascinatie met en voor vogels

En al reizend met Franny mee, door haar leven, door haar herinneringen, krijg je als lezer een inzicht in de geschiedenis van deze vrouw en iedereen die zij tegenkomt. In Ierland geboren, grootgebracht bij haar oma in Australië. Een verdwenen moeder, een onvindbare vader, een keiharde oma, zeker geen houvast vindend bij haar gezin, haar nest. Van jongs af aan al een nestvlieder. Haar enige zekerheid, haar enige verbondenheid lijkt die met de zeeën, het water, zwervend door het wilde landschap, en het liefst daarin verdwijnen. Een vogel worden, en zelfs zo dat zij regelmatig droomt, wellicht nachtmerries heeft en wakker wordt, omdat zij stikt, vanwege veren in haar keel, over haar hele lijf.

Onmogelijk voor haar op een plaats te blijven, zich te binden, zich veilig te voelen. Maar juist die onveiligheid geeft haar de kracht de reis van haar leven te gaan maken. Bezeten als zij is de Noordse Stern te volgen. Haar man, een vooraanstaand lector aan een universiteit in Ierland, helpt haar op weg. Niet met zoveel woorden, maar hij begrijpt haar grilligheid, haar fascinatie met en voor vogels, net zo begaan met de alsmaar voortdurende uitroeiing van zovele diersoorten over de hele wereld.

Charlotte McConaghy Vlucht Recensie

Het lukt haar om een schip te vinden dat met haar de reis aandurft om van Groenland, over de Atlantische Oceaan, naar Antarctica te varen. Zij heeft drie Noordse Sterns gezenderd en wil hen volgen op hun zware reis. En ja, aan boord van dit schip zit een aantal bevlogen vissers met een bijzondere geschiedenis. Franny die tot voor kort voor aan liep in demonstraties tegen de industriële visserij zit nu met zulk volk aan boord omdat zij voor haar grote reis van hen afhankelijk is. Een gevaarlijke reis, weg van de gebaande zeepaden. Maar Franny is er zeker van de de Sterns dit schip naar de grote scholen vis zullen leiden. Deze slimme vogels. Het volgen van hun voedsel is immers hun overlevingsstrategie.

Minder overtuigend en wellicht te extreem vind ik de levensgeschiedenissen van de verschillende personages. Wat mij betreft doet dit afbreuk aan de geloofwaardigheid aan de belangrijke boodschap van dit boek. Jammer.

Overtuigende roman die grote zorgen rond klimaat en milieu invoelbaar maakt

Charlotte McConaghy schrijft met deze roman Vlucht een overtuigend verhaal over de grote zorgen die er zijn rondom natuur, milieu, klimaat. Dat de economische belangen altijd voorgaan op de schade die wereldwijd berokkend wordt. Dat de enige manier om de ogen te openen van beleidsmakers en industriële belangenbehartigers een grote wereldomvattende ramp zal zijn. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Vlucht

  • Schrijfster: Charlotte McConaghy (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Origineel: Migrations (4 augustus 2020)
  • Nederlandse vertaling: Erik de Vries
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 26 maart 2021
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Waardering voor de roman Vlucht

  • “Prachtig en hartverscheurend. Een buitengewone roman van een buitengewoon getalenteerde schrijver.” (Emily St. John Mandel, auteur van Station Elf en Het glazen hotel)

Flaptekst van de roman van Charlotte McConaghy

De noordse stern vliegt het langst en het verst van alle trekvogels, en ornitholoog Franny Stone is vastbesloten ze achterna te reizen tijdens de laatste migratie van hun soort. Het is een zaak van leven of dood – niet alleen voor de sternen, die vanwege een massaextinctie de laatste vogels op aarde zijn, maar ook voor Franny zelf. Geteisterd door nachtmerries en achtervolgd door een duister geheim probeert ze haar verleden te ontvluchten. Ze weet de raadselachtige kapitein van de vissersboot de Saghani te overtuigen om haar van Groenland naar Antarctica te varen, met de belofte dat de vogels hen naar felbegeerde vis zullen leiden. Terwijl de Saghani en haar excentrieke bemanning zich drijvende proberen te houden in onbekende wateren komen Franny’s geheimen steeds dichter aan de oppervlakte.

Vlucht is een roman van mythische proporties over trauma en verlies, maar bovenal een schitterende ode aan de ongetemde wildernis die we dreigen te verliezen.

Bijpassende boeken en informatie

Madeleine Watts – The Inland Sea

Madeleine Watts The Inland Sea recensie en informatie van deze nieuwe Australische roman. Op 12 januari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Catapult Press de nieuwe roman van de Aastralische schrijfster Madeleine Watts. Er is nog geen Nederlandse vertaling van de roman verschenen of aangekondigd.

Madeleine Watts The Inland Sea recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman The Inland Sea. Het boek is geschreven door Madeleine Watts. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Australische schrijfster Madeleine Watts.

Madeleine Watts The Inland Sea Australische roman

The Inland Sea

  • Schrijfster: Madeleine Watts (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Catapult Press
  • Verschijnt: 12 januari 2021
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook

Flaptekst van de roman van Madeleine Watts

A young Australian woman unable to find her footing in the world begins to break down when the emergencies she hears working as a 911 operator and the troubles within her own life gradually blur together, forcing her to grapple with how the past has shaped her present.

Drifting after her final year in college, a young writer begins working part-time as an emergency dispatch operator in Sydney. Over the course of an eight-hour shift, she is dropped into hundreds of crises, hearing only pieces of each. Callers report car accidents and violent spouses and homes caught up in flame.

The work becomes monotonous: answer, transfer, repeat. And yet the stress of listening to far-off disasters seeps into her personal life, and she begins walking home with keys in hand, ready to fight off men disappointed by what they find in neighboring bars. During her free time, she gets black-out drunk, hooks up with strangers, and navigates an affair with an ex-lover whose girlfriend is in their circle of friends.

Two centuries earlier, her great-great-great-great-grandfather–the British explorer John Oxley–traversed the wilderness of Australia in search of water. Oxley never found the inland sea, but the myth was taken up by other men, and over the years, search parties walked out into the desert, dying as they tried to find it.

Interweaving a woman’s self-destructive unraveling with the gradual worsening of the climate crisis, The Inland Sea is charged with unflinching insight into our age of anxiety. At a time when wildfires have swept an entire continent, this novel asks what refuge and comfort looks like in a constant state of emergency.

Bijpassende boeken en informatie

Gerald Murnane – De vlakte

Gerald Murnane De vlakte recensie en informatie over de inhoud van deze Australische roman. Op 11 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Signatuur de Nederlandse vertaling van de roman The Plains van de Australische schrijver Gerald Murnane.

Gerald Murnane De vlakte Recensie en Informatie

Recensie van: Tim Donker

En dan, lezend (zoals gewoonlijk elke avond). In het boek. Dit boek. Het boek met het blauw en het geel en het groen en het zwart. Dat ik niet zal beweren dat ik er al ver in ben; ik ben, lawwezeggûh, op éénderde ofzo. Voor mij ligt mijn aantekeningenboekje en het is leeg. Of. Naja. Leeg. Het staat mudvol met krabbels, ideeën, invallen, gedachten, overpeinzingen, bevindingen. Maar niet één ervan heeft betrekking op dit boek. Het blaadje waarop ik MURNANE schreef, in kapitalen ja, en met een forse streep eronder. Dat blaadje is nog leeg. Opmerkelijk. Toch enkele tientallen pagina’s gelezen hebben al, en nog niet één mooie zin te hebben genoteerd. Of een stilistische opvallendheid. Iets dat me had doen lachen, huiveren, peinzen. Iets dat me roepen deed “Ja, zo is het!” of “Die slag is jou, Murnane!”. Een term die ik nog eens opzoeken wil. Enkele prikkelende tegenstrijdigheden. Wat losse associaties. Niets. Wit. Leegte. Blanco. Het overkomt me niet vaak dat ik bij het lezen van een boek – of toch: bij een boek dat ik zinnens ben te bespreken – met het halverwege al in zicht – of toch: reeds voorbij halverwege halverwege – klaarblijkelijk nog niet één keer naar mijn pen heb willen grijpen.

Dit is een moeilijk boek. Maar niet omdat het een moeilijk boek is. Het bevat geen wagonladingen personages met verwarbare namen, of ingewikkelde verhaallijnen, duizelingwekkende meerlagigheden, intellectualistische intertekstuele verwijzingen, onvoorziene plotwendingen, ondoorzichtige motieven, onnavolgbare tijdssprongen, onbegrijpelijke dialogen… En een “pil” is De Vlakte ook bepaaldelijk niet. “Dun boekje.” zei de man die het me gaf. Hij woont in een flat, die man. Op het bovenste verdiep dan nog. En van dat allerbovenste verdiep kwam hij afgezakt, met het boek in zijn hand, helemaal naar dat buiten waar ik stond. “Dun boekje.” zei hij op een toon die suggereren wilde dat ik het wel zo gelezen zou hebben. Maar dat had ik niet. Geenszins. Weken. Maanden. Ofzo. Wie houdt dat bij, wie kijkt er op zijn almanack. Hou het op lang. Lang had ik nodig voor dit werkje van Gerald Murnane. Goed, dat ligt niet alleen maar aan De Vlakte zelve. Deels komt het ook door mijn leesgewoontes. Ik lees veel, en vaak. Maar nooit lang achtereen. Vroeger was dat omdat lezen me altijd weer deed willen schrijven. Maar nu ik kinderen heb, zijn zij het meestal die me mijn lezen doen afbreken. Want ze willen dat ik een broodje voor ze smeer. Of ze hebben een tekening gemaakt die ik absoluut NU moet zien. Of ze willen een spelletje met me doen. Of er moet iets uit de schuur gehaald, of van een hoge kast gepakt. Of ik moet bemiddelen in een conflict. Altijd iets dat zich lastig laat combineren met verder lezen. En dan is er nog dat andere ding. Ik lees altijd zo’n honderd boeken door elkaar.

Wat? Eh, ja. Dat is begonnen, ooit, op een dag in de herfst een jaar of dertig geleden (geef of neem een paar jaar). Ik herinner het me graag als een dag in de herfst. Ten eerste omdat dat sfeervoller is. Ten tweede omdat het een donkere dag was, die dag. Maarja. Ik woonde in die dagen in die sombere, grauwe, grijze studentenflat op het onderste verdiep en daar was het altijd donker. Geen licht viel daar naar binnen. Ik las Geschiedenis van de westerse filosofie van Betrand Russel. Het tweede boek. De katholieke filosofie. De kerkvaders. De scholastiek. Goed voor tweehonderd bladzijden. Taai. Droog. Oersaai. Maar ik wilde lezen. Weten. Snappen. Volgen. Hoe het allemaal gelopen kon zijn. Van de zonsverduisteringvoorspellende Thales tot – ja tot wat? Tot nu. Tot lawwezeggûh Foucault of Deleuze of Sloterdijk of Feyerabend of Agamben of Morton ofzo, van daar naar hier. Nee, wacht. Ik wilde de filosofie in haar geheel kunnen begrijpen. Zoals. Misschien. Je af en toe denkt dat je beter begrijpen zult hoe je vader was als je bepaalde gebeurtenissen uit zijn leven weet. Gebeurtenissen waar hij nooit over sprak, en die niet eens per se bijzonder hoeven zijn. En aww, de filosofie, de moeder van het (jouw) denken, wat kon haar geschiedenis je allemaal niet verduidelijken? Maar dan mocht je geen hoekje overslaan. Het moet zijn dat ik toen nog geloofde aan de ongecorrumpeerdheid van historici – dat ik toen nog niet dacht dat alle geschiedschrijven eo ipso een vervalsen inhoudt. Dus het tweede boek eenvoudigweg overslaan was geen optie. Je kon op een lange reis naar het zuiden toch ook niet zomaar ineens driehonderd kilometer verder zijn? (o dus ik dacht me de “geschiedenis” dus ook nog als een ontwikkeling? een rechte lijn? van A naar B? of noord naar zuid?). Maar tussentijds je kamp opslaan: ergens verwijlen, zwemmen, vissen, op je rug naar de sterren kijken en vooral: eventjes niet meer bezig zijn met Thomas van Aquino of Johannes Scotus – dát kon natuurlijk wel. Ik besloot een pauze in te lassen en een tijdje in een ander boek te lezen. Dat werd Wapenbroeders van Louis Paul Boon. Maar. Ja. En tsja.

Ja en tsja. Boontjes intense schrijfstijl kon nauwelijks gelden als een tijdelijke verlichting van de leeslast. Al na enkele bladzijden had ik dringend de behoefte aan een pauzeboek om pauze te kunnen nemen van het pauzeboek. Ik dacht dat dat derde boek TikTak van Suso DeToro was. Maar goed mogelijk dat ik dat mis heb.

Hoe ook. Mensen. Toen is het begonnen. Dan en daar. Die dag, dat kamertje, die flat. Drie boeken werden tien boeken werden vijftig boeken werden honderd boeken. Dat kan hoor. O, wat ik al niet kocht bij alle kringloopwinkels waar ik kwam, alle boekenstalletjes die ik zag, elke De Slegte die er (toen. ooit) maar was in Nederland en België, bij elk tweedehands boekwinkeltje in een tijd dat elk middelgroot dorp er nog wel één had. Natuurlijk lees ik niet in al die boeken even aktief. Het hangt er van af. Van waar ik ben, bijvoorbeeld. Er zijn bovenboeken: een nog altijd groeiende, hoge stapel op mijn nachtkast: daar zal ik eerder naar grijpen als ik in bad ga, zinnens ben de bovenwc te gebruiken of midden op de avond op bed ga liggen niet omdat ik wil slapen maar omdat ik het getetter van rtl4 of sbs6 meer dan zat ben (zoals gewoonlijk elke avond). Wil ik Engels lezen?, beschouwelijk werk?, abstracte poëzie?, absurde kortverhalen?, romans van minimaal achthonderd bladzijden? Heb ik zin in iets herfstachtigs of juist in iets dat me zomers en licht doet voelen (in beide betekenissen van dat woord)? Vervreemding? Surrealisme? Dadaïsme? Beklemming? Naargeestigheid? Woorden die me denkend zetten, woorden die me doen opveren omdat ik ze absoluut in rechtstand tot me wil nemen, woorden als oorden, of woorden die me alleen maar doen lachen? Het is nu eens in de ene hoek, dan weer in de andere gezocht.

(Mijn vrouw moet daar niet zoveel van weten, van al die boeken overal. Stapels. Op de hoek van de eettafel, op het drankencabinet, op de vloer, op het secretaire, op mijn nachtkast, op de schouw. Soms toon ik mijn goede wil en prop ik wat stapels in één of andere la. Dan vergaat de tijd zoals die dat gewoon is te doen, en dan breekt er op een dag weer een dag aan. Een dag waarop ik een boek zoek omdat ik er even iets in wil naslaan, en dan vind ik dat boek niet maar kom ik wel allerlei boeken tegen die ik ooit, weken of maanden geleden in een la had gepropt om mijn goede wil te tonen, boeken waarin ik aan het lezen was, god betere het!, niet heel aktief misschien maar toch, en dan haal ik boek naar boek weer boven tot de volgende keer dat ik me geroepen voel mijn goede wil te tonen)

En dan zwijg ik nog van de boeken waarover ik schrijven wil. De bespreekboeken (zoals deze). Sommige boeken worden bespreekboeken omdat ik me bij hoge uitzondering eens iets heb aangeschaft van nog relatief recente datum; iets waarvan ik al lezende ben gaan denken Hee! Dit zouden meer mensen moeten lezen! Doch negen keer op tien denk ik dan een dertig- of veertigtal pagina’s later alweer Nee, wacht – dit moet niemand lezen. Waarom zit ik hier zelf nog mijn zuurverdiende leestijd aan vuil te maken eigenlijk? Veruit de meeste bespreekboeken worden mij gegeven om ze te bespreken. Die krijg ik dan, bijvoorbeeld van die man die op het bovenste verdiep in ergens een flat woont. Dit boek ook. Hij kwam er mee aan, helemaal naar beneden vanaf zijn verre bovenste verdiep, hij zei Het is maar een dun boekje.

Ja. Het is maar een dun boekje. En toch duurde het lang als ellen vooraleer ik de laatste bladzijde omgeslagen had. Ja, dat met die honderd boeken en die vele vele leesstapels en die danig versnipperde leestijd helpt niet mee om snel door boeken heen te zijn nee. Mijn goesting verandert ook zo vaak. Dan ken ik een schrijfstijl na enkele tientallen pagina’s wel zo’n beetje en dan wil ik weer even een andere toon, een andere thematiek, een andere stem. Maar er zit beslist ook iets in dit boek dat maakt dat je er niet in “wegzinken” kunt. De Vlakte is alles. Maar een soepel boek is het niet.

Allereerst lijkt het niet in Murnane’s bedoeling te hebben gelegen om enige identificatie van de lezer met de hoofdpersoon gemakkelijk te maken. De “ik” blijft tot op de laatste bladzijde een vreemde. “Ik” geeft weinig prijs zodat je aan het einde niet heel veel meer over hem weet dan je wist aan het begin, of alleen al door lezing van het achterplat. Duidelijke gevoelens lijkt hij niet te hebben, we krijgen zo goed als geen informatie over zijn verleden en andere gedachten dan die te maken hebben met het onderwerp (de vlakte), komen niet of nauwelijks aan bod. Navelstaarderij is “ik” vreemd – zelfs zijn naam wordt niet genoemd (overigens krijgt niemand in het boek een naam). Wie niet toevallig een in Australië woonachtige cineast is, heeft weinig gemeen met de hoofdpersoon van DE Vlakte.

Ook het onalledaagse verhaal biedt niet direct een uitgestoken hand. “Ik” is, als gezegd, een filmmaker (een jonge filmmaker, voegt het achterplat daar nog aan toe) die een film wil maken over de vlakte van het Australische binnenland. Dan kun je als filmmaker zomaar van alles doen. Je kunt met een camera op je schouder de vlakte op gaan, en filmen tot je een ons weegt, en het materiaal vervolgens met klein budget monteren tot een min of meer “veelzeggend” of “kunstzinnig”  geheel. Je kunt avond en avond aan je tafel gaan zitten en met bloed en pijn en zweet en tranen schrijven en schrappen en schaven aan een synopsis en een scenario en een draaiboek of hoe heet dat allemaal, en je pas daarna een keer buigen over de vraag “En wat nu?”. Je kunt een stelletje gelijkgestemden om je heen verzamelen en jezelf een groep noemen en die groep een naam geven en drukker bezig gaan met manifesten schrijven dan met films maken. Je kunt tot op hoge leeftijd blijven dromen over een film en op een dag (in, uiteraard, de herfst) schouderophalend zeggen dat je er nu te oud voor bent. Maar de ikfiguur uit De Vlakte gaat naar een hotel.

In dat hotel heeft een aantal grootgrondbezitters een afgelegen lounge afgehuurd. (“if anybody wants you???” “I”LL BE IN THE LOUNGE!”). Ze verlenen audiëntie aan een hele horde kunstenaars, ambachtslieden, wetenschappers, filosofen en geloofsverspreiders (dan wel –stichters) die ondersteuning behoeven bij het ten uitvoer brengen van hun gedroomde project. De sessies duren dagen. De één na de ander verdwijnt in die lounge om zijn idee voor te leggen aan de grootgrondbezitters. De overigen hangen rond in de bar van het hotel. Ze drinken. Ze praten. Ze mijmeren maar wat voor zich uit. Ze staren in het blauwe heenin. Het duurt en het duurt. De ikfiguur wacht, denkt en drinkt. Zegt Teju Cole:  “Murnane, een genie, is een waardige erfgenaam van Beckett”, en het moet zijn dat Signatuur dacht dat Beckettfans dat zou doen brullen van enthousiasme, want ze zetten de uitspraak op het omslag (het deed mij wel brullen van enthousiasme, in zoverre had ulieden gelijk, Signatuur. maar hoeveel Beckett-fans telt Nederland eigenlijk nog?). Maar daar, op éénderde, of naja toch: reeds voorbij halverwege halverwege, leek het me nog niet erg op Beckett te lijken. Zo waren er naar Beckett-maatstaven al veel te veel bijfiguren, en sommige daarvan zeiden dan ook nog wat ook. Maar ineens dacht ik: stel je voor dat de ikfiguur nooit bij de grootgrondbezitters naar binnen geroepen wordt! Dat het hele boek zal gaan over het wachten op een audiëntie die hem uiteindelijk nooit verleend wordt! En hij gans die 158 pagina’s lang (ja het boek zelve is langer maar de rest is gevuld met een niet tot het verhaal behorende briefwisseling tussen Gerald Murnane en de eerder genoemde Teju Cole) alleen maar in de bar van een hotel zal zitten te zitten! Wow! Ja, dat zou behoorlijk beckettiaans zijn ja, en behoorlijk geniaal ook. Geniaal!, ik dacht ja, en schreef het misschien ook nog wel ergens op die angstvallig lege bladzijde in mijn aantekeningenboekje – zodat daar nu één woord stond. Geniaal. En verder niets. Maar dan wordt hij toch tegen zijn verwachting in (of minstens toch tegen de mijne) naar binnen geroepen en kan er zoiets als een “verhaal” in gang komen (en het is altijd oppassen als verhalen in gang komen want niet zelden is het dáár waar het mis gaat).

De scène die dan volgt is even bizar als grappig. Zes landeigenaren ontvangen de ikfiguur, een zevende ligt te slapen op een veldbed in de hoek. De drank heeft rijkelijk gevloeid, zoveel is duidelijk (en zal ook rijkelijk blijven vloeien). In een toneelmatig weergegeven gesprek praten alle zes in eerste instantie volkomen langs elkaar heen. Iedereen houdt het bij zijn eigen obsessies. Later raakt het gesprek meer geïntegreerd; als een dissonant koor dat zich naar een harmonieus refrein toezingt. Niettemin blijft ieder zijn hoogstpersoonlijke accenten leggen. Veel ruimte om zijn idee te presenteren krijgt de ikfiguur niet. Pas als de zevende man opstaat van het bed en zich in het gesprek mengt, kan de ikfiguur gaan praten. En hoewel de zevende landeigenaar veel van wat de ikfiguur zegt schandalig vindt, neemt hij hem toch in dienst: “Ik kon zolang te gast zijn als ik wilde blijven. Maar het zou beter zijn als ik op een mij passend moment een betrekking in zijn huishouden zou aanvaarden. Een naam voor die betrekking kon ik zelf kiezen. Hij stelde ‘directeur filmprojecten’ voor, maar hij verwachtte wel dat ik me daar nog eens voor zou gaan schamen. Mijn salaris zou elk redelijk bedrag inhouden boven de kosten die het uitoefenen van mijn taken eiste. Natuurlijk zou er geen formele lijst van taken zijn om mijn werkterrein te beperken.”

Let op. Het is goed mogelijk dat het mogelijk is & het kan zijn dat het kan zijn. Dat dit misschien mogelijkerwijs allicht (bijwoorden van twijfel) aan de orde van de dag is, daar in dat verre Australië met zijn vlaktes zijn kangoeroes zijn hitte zijn sluitneder zijn razzia’s. Dat grootgrondbezitters alle dagen een volmaakte vreemde voor onbepaalde tijd in hun huis opnemen om tegen een onduidelijk loon niet welomschreven werkzaamheden te verrichten. Maar ik lees dit niet daar in dat verre Australië, ik lees dit in het al te nabije Nederland. Waar de herfst meedogenloos is ingetreden, Rutte, Grapperhaus en De Jonge veel te veel macht gekregen hebben en angst en middelmaat regeren. En de “plot” (zo het er al één is) van De Vlakte komt mij lichtelijk bizar voor, zij het ook weer niet zó bizar dat je van absurdisme, groteske, surrealisme of voor mijn part in gilsiaanse terminologie gevat “paraproza” (“transludiek”, hee) kunt spreken. Te buitengewoon om gewoon te zijn, deze Murnane maar te gewoon om buitengewoon te kunnen zijn. Zoiets. Binnen zijn ongebruikelijkheid blijft De Vlakte steeds realistisch, soms zelfs op het gortdroge af. Wat dan wel weer passend is bij het vlakke Australische binnenland.

Bizar realisme. Bestaat dat? “Bialisme”. (hee!). Mag ik die term dan munten, mensen? Ze lijkt goed van toepassing te zijn op De Vlakte. Het bizar realisme (of toch maar bialisme?) is één van de redenen waarom ik slecht toegang vind tot dit boek. Eénmaal wonend op het landgoed van zijn broodheer (de ikfiguur verwijst naar hem als “mijn beschermheer”) is er van enig beperkt werkterrein zeer zeker geen sprake; het is me eigenlijk volslagen onduidelijk wat “ik” nu alle dagen zit te doen, daar. In plaats van aktief aan zoiets als een film te werken (hoe men dat dan ook doet, aktief aan een film werken), zit hij meestentijds in één van de vele bibliotheken die het landgoed rijk is. Bibliotheken die tot de nokken toe gevuld zijn met kunst, proza, poëzie van en over de vlakte. Daarover zit hij dan te peinzen. Over de vlakte en over wat anderen zoal gepeinsd hebben over de vlakte.

Zulks is moeilijk inkomen ik zei, en zeg nu opnieuw. Iemand wordt volledig voorzien in zijn levensonderhoud in ruil voor gepeins dat zonder fysieke weerslag blijft. Naar vorderingen van het een of andere project wordt nooit gevraagd. Maar goed, leven in abnormale levensomstandigheden is überliterair en elke toetsing aan de realiteit is voor beperkten. Bovendien is voor iedereen die creërend bezig is, het niet totaal onherkenbaar om veel meer bezig te zijn met het denken over, en dan het denken over denken, en dan het verloren lopen in één of andere zijweg van iets dat maar zijdelings te maken had met iets zijdelings van waar het ooit om begonnen was, dan met het werkelijke “creëren” (wat dat dan ook is). Maar “ik” peinst over de vlakte, over de kunst van de vlakte, de religie van de vlakte, de filosofie van de vlakte, de proza en de poëzie van de vlakte, en over wat grootgrondbezitters (kennelijk de grote voorvechters van de vlaktecultuur?) zoal al of niet gevonden hebben van al dat de vlakte aan materiaal heeft opgeleverd, over bepaalde stromingen en substromingen in het denken over (de cultuur van) de vlakte, over hoe dit denken zich ontwikkeld heeft en de “biarealistische” aard van al deze bespiegelingen maken vele tientallen bladzijden van De Vlakte tot taaie kost. Weeral is het goed mogelijk dat het mogelijk is: dat er dus zo’n grootse cultuur bestaat van en over het Australische binnenland, maar als ik het binnen mijn verstaanshorizon tracht te trekken en er bijvoorbeeld Drenthe van maakt krijgt het weeral absurde (maar niet: absurdistische) trekken.

Omdat “ik” voornamelijk over anderen denkt: over een andere cultuur (“ik” lijkt van origine geen vlaktebewoner te zijn) en over wat anderen over die andere cultuur gedacht en gezegd hebben, krijgt hij zelf ook gedurende het verhaal nauwelijks vorm. Dat maakt het lastig met hem te sympathiseren, of zelfs maar hem te begrijpen. Omdat hij nooit op zichzelf reflecteert, komen ook zijn toch al spaarzame handelingen nogal eens uit de lucht vallen. Zo is er een scéne waarin hij maar weer eens tussen de boeken verscholen zit in de bibliotheek en door een raam de dochter van zijn beschermheer ziet lopen. Ze staat stil en kijkt omhoog. Ineens gaat “ik” meubels verslepen en op elkaar zetten. Na enige regels heeft de lezer dat hij dit doet om een manshoge “pop” van zichzelf te maken, op ware grootte. En als hij dan naar buiten gaat, naar de plek waar de dochter van zijn beschermheer stond toen ze omhoog keek, begrijp je dat hij dit gedaan heeft omdat hij wilde weten of en hoe ze hem gezien heeft toen ze daar stond (doch nog niet waarom hij dat zo gaarne weten wil). Maar omdat “ik” nooit in zinnen denkt als “Ik vroeg me af of ze me gezien kon hebben” of “Ik besloot een replica van mezelf te maken om me vanuit haar standpunt te kunnen zien”, wekken zijn handelingen in eerste instantie alleen maar vervreemding op bij de lezer. En toch krijg ik niet de indruk dat Murnane op vervreemding uit is. Waardoor ik de scéne nogmaals wil lezen, nu zonder vervreemding, nu ik weet wat ik eerst niet wist.

En nu net dat. Net dat, beste mensen beste lezers van dit stukje. Net dat is wat het is: Murnane is me altijd één stap voor. Of één stap. Een hele hoop stappen eigenlijk, en ik snel hem achterna en kijk om omdat ik wil zien waar we gelopen hebben en pas dan zie ik dat het best een mooie weg was en wil ik hem nog een keertje gaan. De Vlakte is een herleesboek maar voor iemand die altijd zo’n honderd boeken tegelijk leest, is herlezen van boeken geen evidentie. Plus daarbij, diene mens die op het bovenste verdiep in die flat woont, heeft me uitdrukkelijk gevraagd het boek terug te geven. Dus moet ik het bij deze ene lezing van De Vlakte houden en Murnane heeft het me uiterst lastig gemaakt om er een of ander duidelijk “iets” van te peinzen. Murnane schrijft niet naar me toe. Ik voel niet mee met de ik in dit verhaal. Voelen is sowieso al van ondergeschikt belang in De Vlakte. De vrouw van de beschermheer zit wel eens bij “ik” in één van de bibliotheken en uit een paar regeltjes blijkt dat “ik” haar best heel sympathiek vindt maar ook die gevoelens zijn tamelijk onnavolgbaar en spelen bovendien enkele bladzijden verderop al geen enkele rol meer. Steeds als ik denk aan te voelen welke kant het op zal gaan (eerst dacht ik dat “ik” nooit bij de grootgrondbezitters zou ontboden worden, toen dacht ik dat de dochter van “iks” beschermheer een rol zou krijgen in het verloop, en daarna de vrouw), gaat het een andere (of juist geen enkele) kant op. Alzo gaan ook veel van Murnanes zinnen. Hij componeert graag lange zinnen waarvan het slecht voorspellen is waar we zijn zullen als de punt wordt gezet. Zinnen die nopen tot herlezen. Ook al. Want wat zegt hij nou eigenlijk? Ontkent hij de ontkenning of bevestigt hij de bevestiging? Wat was ook alweer het begin van deze zin? Ik heb geloof ik even niet opgelet.

Tot slot ook het slot. Ook het slot is niet zoals ik slotten dacht te kennen. En ik vind niet eens dat een slot een slot moet zijn, of wat dan ook. Toch neemt mijn ruimdenkendheid ten aanzien van slotten een klein, licht-knagend gevoel van onbevredigdheid bij dit specifieke slot niet helemaal weg. Noem het wrevel. Of zeg verwarring. Mogelijkerwijs zit mijn onbekendheid met Australische literatuur en/of cultuur hier voor een deel tussen? Het Australische denken? Ik had ooit een Australische vriendin, en nu ik eraan denk: haar begreep ik eigenlijk ook nooit helemaal.

Dit is literatuur die niet reproduceert, maar op zichzelf staat: een “konkreet proza” zo men wil (wie weet Sybren Polet nog?). Een puur fictioneel schrijven: van het hoofd van de schrijver naar het hoofd van de lezer zonder dat het iets van een tussenruimte weerspiegelen wil. Hierom prijs ik Murnane. Hij heeft geen rijdende trein geschapen, waar je maar op te springen hebt maar een boek dat je slechts aanvaarden of verwerpen kunt. In deze volstrekte compromisloosheid herken ik inderdaad de geest van Beckett. Ik zie niet Becketts taalwoede, niet zijn duisternis, niet zijn absurdisme, niet zijn humor. In de hermetiek van de vlaktefilosofieën kan ik nog wel de Beckett van zijn betogende teksten herkennen (maar die Beckett moet ik niet zo eigenlijk, al een geluk dat hij nog zo weinig betogende teksten heeft geschreven anders had ik me als completist nog meer dat mij niet lief is moeten aanschaffen dan mij lief is) (?) (of ja, misschien ook wel de hele vroege Beckett, die nog joyceiaans was tot op het bot, de Beckett van Droom van matig tot mooie vrouwen, misschien dat iets van die Beckett ook nog wel rondwaart in De Vlakte) (maar ook die Beckett is best vervelend eigenlijk) (en de Beckett van de wat overschatte trilogie is ook nog niet helemaal wat hij waard kan zijn) (hmm, eigenlijk heb je met Watt wel de essentiële Beckett in huis) (en Hoe het is) (en wat van die losse, dunne boekjes, hoe heten ze allemaal). Maar waar zat ik? Wel, hoe alles opgeofferd wordt aan een totale eigenzinnigheid dat is voorzekers wel beckettiaans (of is het beckettesk?) ja en het is dan ook vandaar dat ik wel meer zou willen lezen van Murnane.

Gerald Murnane De vlakte Recensie001Boek-Bestellen

Muziekliefhebbers spreken wel over een “instapplaat”. Dat is me wat, mensen, zo’n instapplaat. Het is dé plaat die je heeft doen interesseren in een band of artist om vandaaruit kennis te maken met de rest van het oeuvre. Voorwaarde is dan wel dat er een verder oeuvre te ontdekken valt; bands of artisten die het bij een plaat of drie hebben gelaten, kunnen uiteraard geen instapplaat hebben. Homesickness is één van de allerbeste platen ooit gemaakt en o! dat ware een geweldige instapplaat geweest, maarja: You Fantastic! maakte alleen maar die ene vollelengte cd en dan nog twee ep’tjes (waarvan één fantastisch en één ronduit zwak is). De vonk moet ook niet uitdoven vooraleer je het geld of de tijd gehad hebt om je in dat verdere oeuvre te verliezen, zoals mij gebeurde toen ik Golden Sings That Have Been Sung van Ryley Walker hoorde wat ik toen echt een bloedmooie plaat vond. Maar ik hoorde andere liedjes van andere platen en geen enkel liedje leek me aantrekkelijk genoeg om de plaat waar het op stond in aanschaf te doen en toen ik laatst Golden Sings… weer eens draaide, vond ik er eigenlijk niet zoveel meer aan. Een instapplaat kan de debuutplaat zijn maar dat hoeft niet. Al is het meestal wel zo dat het hoogtepunt te vinden is bij het vroege werk. Weinig bands of artisten beginnen pas bij hun tiende plaat interessant te worden. Ten beste weten ze een redelijk geluid te consolideren, en ook daar begint het niet zelden ten lange laatste oninteressant te worden. Zo kan ik me niet meer heugen wanneer het me nog enthousiasmeerde als de nieuwe Swans er was.

Enfin. Ik vraag me af of De Vlakte een handig gekozen instapboek voor het oeuvre van Murnane is. De man schreef al zo’n vijftien boeken, en niet eerder werd er een boek van hem in het Nederlands vertaald. Waarom gekozen voor een boek uit het hele begin van zijn oeuvre, zijn derde boek, een boek dat hij zelf rekent tot een fase die hij inmiddels achter zich gelaten heeft? In de briefwisseling tussen Teju Cole en Gerald Murnane die nota bene achter in dit boek is opgenomen, stelt Murnane dat zijn schrijfstijl zich heeft moeten ontwikkelen in de eerste tien jaar van zijn schrijversbestaan. Daarbij noemt hij De Vlakte zelfs met name: “Hoewel ik trots ben op Tamarisk Row, A Lifetime on Clouds en De Vlakte, kan ik die boeken nooit opnieuw doornemen zonder dat ik er iets in wil verbeteren. Ik denk dat ik, toen ik die boeken schreef, er nog te zeer op gebrand was om de precieze, de meest passende woorden of zinssneden te vinden, alsof bepaalde woorden of woordcombinaties rijker en krachtiger waren dan andere.” (wat misschien het zo cognitieve aspect van dit boek verklaart).

Ook voordat ik Murnanes woorden over De Vlakte had gelezen, proefde dit boek al als niet nog geheel gerijpt. In veel gevallen kan dit tot voordeel strekken. Als ik hierboven zei: bij musici gaat het nogal eens mis als ze volgens critici “hun sound hebben gevonden” want dan begint negen keer op tien het middelmatige, het inwisselbare, het bloedeloze. Ook bij schrijvers kan dit fenomeen op de loer liggen. Jong, onbekend, nog zonder publiek leggen ze een durf en experimenteerdrang aan de dag die in hun latere werk langzaamaan verdwijnt. Maar bij Murnane zou dit –schat ik zo in- nog wel eens andersom kunnen zijn. Misschien is hij wel die schrijver die toen hij jong was nog dacht dat hij / het schrijven aan van alles diende te voldoen, een ballast die hij bij het klimmen der jaren pas overboord wist te gooien? Ik weet het niet want hoewel ik ook zeer veel Engelstalig lees, is dit voor mij ook pas de eerste kennismaking met de Australiër. Ik raad maar zo’n beetje naar de ontwikkeling in Murnanes schriftuur; een raden dat ik doe op grond van het gegeven dat De Vlakte me intrigeerde zonder me helemaal te overtuigen. Ik kan me best voorstellen dat Gerald Murnane in de loop van komende jaren gaat uitgroeien tot één van mijn lievelingsschrijvers. Ik kan me ook voorstellen dat dat voornamelijk zal zijn vanwege elementen die in De Vlakte nog niet of nauwelijks aanwezig zijn. Dat het me over een jaar of vijftien nog zal verbijsteren dat De Vlakte mijn instapboek was.

De vlakte

    • Schrijver: Gerald Murnane (Australië)
    • Soort boek: Australische roman
    • Origineel: The Plains (1982)
    • Nederlandse vertaling: Sander Grasman, Thijs van Nimwegen
    • Uitgever: Signatuur
    • Verschijnt: 11 februari 2020
    • Omvang: 160 pagina’s
    • Uitgave: Paperback / Ebook
    • Recensie van: Tim Donker

Flaptekst van de roman van Gerald Murnane

Speels en dromerig meesterwerk, waarin een man op de Australische vlakte arriveert in de hoop een film te maken over de vreemde cultuur van de bewoners.

Gerald Murnane is tachtig, schreef zo’n vijftien boeken, The New York Times noemde hem “de grootste auteur in het Engelse taalgebied’ en hij lijkt een gedoodverfde Nobelprijswinnaar. Toch hebben veel mensen nog nooit van de Australiër gehoord. Misschien komt dat doordat Murnane in het gehucht Goroke woont, omringd door stapels archieven van zijn eigen schrijfsels. Hij heeft nog nooit in een vliegtuig gezeten, heeft geen tv en geen computer: hij schrijft met één vinger op zijn typemachine. Als hij niet schrijft, staat hij achter de bar van de lokale golfclub.

Zijn roman De vlakte, die in 1982 verscheen, geldt in kleine kring al als een meesterwerk. Nu wordt het hoog tijd dat zijn werk het grote publiek bereikt. Met De vlakte debuteert Murnane op spectaculaire wijze in het Nederlands taalgebied.

In deze roman arriveert een jongeman op de Australische vlakte in de hoop een film te kunnen maken over de vreemde, maar rijke cultuur van haar bewoners. Het resultaat is een minutieuze verkenning van het vlakke Australische binnenland en zijn landeigenaren.

Bijpassende Boeken en Informatie

Charlotte McConaghy – Migrations

Charlotte McConaghy Migrations recensie en informatie over deze nieuwe Australische roman. Op 4 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Flatiron Books de nieuwe roman van de Australische schrijfster Charlotte McConaghy. De Nederlandse vertaling met als titel Vlucht verschijnt op 26 maart 2021 bij Uitgeverij Atlas Contact.

Charlotte McConaghy Migrations Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Migrations. Het boek is geschreven door Charlotte McConaghy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de Groenland roman van de Australische schrijfster Charlotte McConaghy.

Charlotte McConaghy Migrations Groenland roman

Migrations

  • Schrijfster: Charlotte McConaghy (Australië)
  • Soort boek: Australische roman, Groenland roman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Flatiron Books
  • Verschijnt: 4 augustus 2020
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek

Flaptekst van de Groenland roman van Charlotte McConaghy

Franny Stone has always been a wanderer. By following the ocean’s tides and the birds that soar above, she can forget the losses that have haunted her life. But when the wild she so loves begins to disappear, Franny can no longer wander without a destination. She arrives in remote Greenland with one purpose: to find the world’s last flock of Arctic terns and follow them on their final migration.

She convinces Ennis Malone, captain of the Saghani, to take her onboard, winning over his salty, eccentric crew with promises that the birds she is tracking will lead them to fish. As the Saghani fights its way south, Franny’s new shipmates begin to realize that the beguiling scientist in their midst is not who she seems. Battered by night terrors, accumulating a pile of letters to her husband, and dead set on following the terns at any cost, Franny is full of dark secrets. When the story of her past begins to unspool, Ennis and his crew must ask themselves what Franny is really running toward—and running from.

Propelled by a narrator as fierce and fragile as the terns she is following, Migrations is a shatteringly beautiful ode to the wild places and creatures now threatened. But at its heart, it is about the lengths we will go, to the very edges of the world, for the people we love.

Bijpassende boeken en informatie

Madeleine St John – De kern van de zaak

Madeleine St John De kern van de zaak recensie en informatie over deze Australische roman uit 1997. Op 25 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de Nederlandse vertaling van de roman The Essence of the Thing van de Australische schrijfster Madeleine St John.

Madeleine St John De kern van de zaak Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De kern van de zaak. Het boek is geschreven door MAdeleine St John. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman uit 1997 van de Australische schrijfster Madeleine St John.

Madeleine St John De kern van de zaak Recensie

De kern van de zaak

  • Schrijfster: Madeleine St John (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Origineel: The Essence of the Thing (1997)
  • Nederlandse vertaling: Corine Kisling
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 25 augustus 2020
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Madeleine St John

Londen in de jaren ’90. Nicola gaat even naar buiten om sigaretten te halen. Wanneer ze terugkomst wordt ze zonder pardon op straat gezet door haar vriend Jonathan. ‘Het werkt gewoon niet’, zegt hij. Haar wereld is verstoord. Nicola zoekt het advies op van haar getrouwde vrienden, die er ook niets van begrijpen. In flashback komen Nicola en Jonathan voor het eerst tegen, worden ze verliefd, trekken ze bij elkaar in. In het heden manoeuvreren ze het warrige proces van twee verstrengelde levens weer uit elkaar halen.

De kern van de zaak is een gevoelige en grappige roman. St John schrijft met scherp oog voor het absurde van de liefde, de eigenaardigheden van stellen die lang samenzijn en de waarde van goede vriendschappen.

Bijpassende boeken en informatie

Sophie Hardcastle – Benedendeks

Sophie Hardcastle Benedendeks recensie en informatie over deze nieuwe Australische roman. Op 10 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van de roman Below Deck van de Australische schrijfster Sophie Hardcastle.

Sophie Hardcastle Benedendeks Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Benedendeks. Het boek is geschreven door Sophie Hardcastle. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Australische schrijfster Sophie Hardcastle.

Sophie Hardcastle Benedendeks Recensie

Benedendeks

  • Schrijfster: Sophie Hardcastle (Australië)
  • Soort boek: Australische roman
  • Origineel: Below Deck (2020)
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 10 augustus 2020
  • Omvang; 240 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Sophie Hardcastle

Wanneer de 21-jarige Olivia haar stageplek bij een bank opgeeft om met de innemende, oude zeeman Mac en zijn beste vriendin Maggie van de oostkust van Australië naar de Koraalzee te zeilen, ontdekt ze kleuren en een natuur die ze nooit eerder heeft ervaren.

Enkele jaren later vaart ze als enige vrouw in het gezelschap van vijf mannen op een jacht naar Auckland. Als op een nacht een van hen haar grenzen overschrijdt, begrijpt ze dat niemand je benedendeks hoort schreeuwen.

Benedendeks is een intense, heftige roman over de ogenblikken die ons eeuwig bijblijven, zelfs als we ze voor ons eigen bestwil proberen te vergeten. Wie heeft recht van spreken – en wie wordt er geloofd?

Bijpassende boeken en informatie