Alle berichten van Redactie

Dirk van Delft – Onzichtbaar leven

Dirk van Delft Onzichtbaar leven recensie en informatie over de inhoud van de Antoni van Leeuwenhoek biografie. Op 27 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Prometheus het nieuwe boek van Dirk van Delft over Antoni van Leeuwenhoek.

Dirk van Delft Onzichtbaar leven recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Onzichtbaar leven, Antoni van Leeuwenhoek en de wondere wereld van de microbiologie. Het boek is geschreven door Kim Putters. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek over Antoni van Leeuwenhoek, geschreven door Dirk van Delft.

Dirk van Delft Onzichtbaar leven Antoni van Leeuwenhoek biografie

Onzichtbaar leven

Antoni van Leeuwenhoek en de wondere wereld van de microbiologie

  • Schrijver: Dirk van Delft (Nederland)
  • Soort boek: biografie, populair wetenschappelijk boek
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 27 mei 2022
  • Omvang: 312 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 27,50 / € 16,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Recensie en waardering van het boek

  • “In Onzichtbaar leven maakt Van Delft knap duidelijk dat Van Leeuwenhoek achter zijn microscoop altijd het oog van een buitenstaander behield.” (Elsevier Weekblad)

Flaptekst van het boek over Antoni van Leeuwenhoek

Antoni van Leeuwenhoek (1632-1723) zag wat niemand eerder had gezien. Rode bloedlichaampjes, bacteriën, spermacellen en veel meer. Zijn microscoopjes waren onovertroffen in eenvoud en kracht. Zijn ontdekkingen verbluften de wetenschap. Als gevierd onderzoeker en fellow van de Royal Society kreeg hij bezoek van de groten der aarde, onder wie tsaar Peter de Grote.

Onbevooroordeeld dwaalde Antoni rond in de wondere wereld van de microbiologie. Virologen die COVID-19 onderzoeken staan feitelijk op zíjn schouders.

Onzichtbaar leven portretteert een nieuwsgierig en gedreven onderzoeker die zijn eigen weg ging. Die met Delftse marktlui net zo makkelijk omging als met magistraten. En die als autodidact bewondering oogstte én blootstond aan neerbuigende kritiek.

Dirk van Delft is oud-directeur van Rijksmuseum Boerhaave. Met zijn biografie over Kamerlingh Onnes won hij in 2005 de NWO Eurekaprijs voor wetenschapscommunicatie. Zijn monumentale biografie over Lorentz (samen met Frits Berends) is in 2021 bekroond met de Boerhaave Biografie Prijs.

Bijpassende boeken en informatie

 

A. Alberts – De bomen

A. Alberts De bomen debuutroman uit 1953 recensie en informatie over de inhoud. Op 27 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Das Mag de heruitgave van de eerste roman van de Nederlandse schrijver A. Alberts.

A. Alberts De bomen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de debuutroman uit 1953. Het boek is geschreven door A. Alberts. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de Nederlandse schrijver A. Alberts.

A. Alberts De bomen Debuutroman uit 1953 recensie

De bomen

  • Schrijver: A. Alberts (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman uit 1953
  • Uitgever heruitgave: Das Mag
  • Verschijnt: 27 mei 2022
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 18,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de debuutroman van A. Alberts

Hij stond onder een boom, dicht bij de rand van het bos. Hij keek naar boven. Hij zag, dat de toppen van de bomen in de windbewogen. Het was net, alsof ze met elkander stonden te praten. Hij vroeg hardop: Praten jullie nou? De bomen mompelden. Hij vroeg: Zijn jullie het geweest vannacht? De bomen knikten.

Met een slotwoord van Joost Oomen.

Albert Alberts (1911-1995) was werkzaam als ambtenaar in onder andere voormalig Nederlands-Indië en politiek redacteur van De Groene Amsterdammer. In 1952 debuteerde hij onder de schrijversnaam A. Alberts met de verhalenbundel De eilanden, een jaar later volgde de korte roman De bomen.

A. Alberts De eilanden boek uit 1952 recensieA. Alberts (Nederland) – De eilanden
verhalen, debuut uit 1952
Uitgever: Das Mag
Verschijnt: 17 mei 2023

Bijpassende boeken en informatie

Markus Heitz – De terugkeer van de dwergen 2

Markus Heitz De terugkeer van de dwergen 2 recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe fantasyboek. Op 27 september 2022 verschijnt bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff de Nederlandse vertaling van Die Rückkehr der Zwerge 12 het zevende deel in de fantasyreeks De dwergen van de Duitse schrijver Markus Heitz.

Markus Heitz De terugkeer van de dwergen 2 recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de fantasyroman De terugkeer van de dwergen deel 2. Het boek is geschreven door Markus Heitz. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe fantasyboek van de Duitse schrijver Markus Heitz.

Markus Heitz De terugkeer van de dwergen 2 Recensie

De terugkeer van de dwergen 2

De dwergen deel 6

  • Schrijver: Markus Heitz (Duitsland)
  • Soort boek: fantasyboek
  • Origineel: Die Rückkehr der Zwerge 2 (2021)
  • Nederlandse vertaling: Roelof Posthuma
  • Uitgever: Luitingh-Sijthoff
  • Verschijnt: 27 september 2022
  • Omvang: 416 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / paperback / ebook
  • Prijs: € 39,99 / € 29,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe fantasyboek van Markus Heitz

In dit tweede deel van De Terugkeer van de Dwergen, het zesde avontuur in De Dwergen-saga van bestsellerauteur Markus Heitz, zet Goïmron de zoektocht naar de legendarische held Tungdil Goudhand voort. Honderden cycli zijn voorbijgegaan in het Veilige Land. De dwerg Goïmron werkt als edelsteenslijper in de stad Malleniaswacht. Maar de jonge dwerg is vooral geïnteresseerd in de oude dagen, de tijd van de vijf dwergenstammen, en zoekt keer op keer de markten af naar schriften en artefacten die hem meer kunnen vertellen over de geschiedenis van zijn trotse volk. Tijdens zijn zoektocht vindt Goïmron een met de hand geschreven boek in de Dwergentaal. Er is geen twijfel over mogelijk: dit boek moet geschreven zijn door de grote held Tungdil Goudhand zelf, maar die verdween honderden cycli geleden na een grote aardbeving in het Grijze Gebergte. De laatste aantekening in het boek is echter van nog niet zo lang geleden.

Als Goïmron eropuit trekt om de legendarische dwerg te vinden, komen hij en zijn kameraden terecht in een eeuwenoude intrige en dodelijke machtsstrijd tussen gewetenloze mensen, mysterieuze Alfen – en draken! Nog een keer heeft het Veillige Land de wijsheid, de humor, de vechtkracht en de dikke schedels van de dwergen nodig. Oude en nieuwe helden gaan gevaarlijke uitdagingen aan. Zullen de kleinste weer op grootste wijze overwinnen?

Markus Heitz De terugkeer van de dwergen 1 RecensieMarkus Heitz (Duitsland) – De terugkeer van de dwergen deel 1
fantasyboek
Uitgever; Luitingh-Sijfhoff
Verschijnt: 16 juni 2022

Bijpassende boeken en informatie

Catherine Belton – De mannen van Poetin

Catherine Belton De mannen van Poetin recensie en informatie boek over hoe de KGB Rusland heroverde en vervolgens de strijd aanging met het Westen. Op 30 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van Putin’s People van de Britse journalist en schrijfster Catherine Belton.

Catherine Belton De mannen van Poetin recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De mannen van Poetin. Het boek is geschreven door Catherine Belton. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek over hoe de KGB Rusland heroverde en vervolgens de strijd aanging met het Westen, geschreven door Catherine Belton.

Catherine Belton De mannen van Poetin Recensie

De mannen van Poetin

Hoe de KGB Rusland heroverde en vervolgens de strijd aanging met het Westen

  • Schrijfster: Catherine Belton (Engeland)
  • Soort boek: journalistiek boek
  • Origineel: Putin’s People (2020)
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 30 mei 2022
  • Omvang: 608 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 27,50
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Recensie en waardering voor het boek

  • “Wat het boek zo sterk maakt is de combinatie van haar expertise op het gebied van economische verslaggeving en haar toegang tot belangrijke bronnen in en buiten het Kremlin.” (Arnout Brouwers, Volkskrant)
  • “In haar schokkende nieuwe boek onthult Catherine Belton hoe een handvol KGB’ers sinds eind jaren tachtig door middel van het witwassen van vele miljarden het Westen ontwricht en zichzelf verrijkt.” (Michel Krielaars, NRC Handelsblad ●●●●●)
  • “Boeken over het moderne Rusland zijn er in overvloed. Belton heeft ze allemaal overtroffen. Haar boek is het beste en belangrijkste over het moderne Rusland.” (The Times)
  • “De personages in Catherine Beltons studie zijn buitengewoon en een Netflix-miniserie waardig. Dit is het moderne Rusland in zijn volle, huiveringwekkende glorie. Belton laat geen middel onbeproefd in haar uiteenzetting over hoe de Russische president en zijn “mannen” het grootste land ter wereld domineren, en hoe ze zover zijn gekomen.” (The Financial Times)

Flaptekst van het boek over Vladimir Poetin van Catherine Belton

In De mannen van Poetin onthult onderzoeksjournalist en voormalig correspondent in Moskou Catherine Belton het verhaal over de machtsgreep van Vladimir Poetin en zijn KGB-trawanten. Mede aan de hand van exclusieve interviews met belangrijke insiders vertelt Belton hoe de mannen van Poetin een nieuwe club van oligarchen vormden, zich meedogenloos allerlei bedrijven toe-eigenden, de economie overnamen, miljarden overhevelden, de scheidslijnen tussen de politieke macht en de georganiseerde misdaad lieten vervagen, tegenstanders uitschakelden en vervolgens hun rijkdom en macht gebruikten om hun invloed in het Westen uit te breiden.
Beltons verhaal strekt zich uit van Moskou tot Londen en van Zwitserland tot het Amerika van Donald Trump. De mannen van Poetin is een aangrijpend en vooral angstaanjagend relaas over de teloorgang van de hoop op een nieuw Rusland, en de ernstige gevolgen daarvan voor zijn inwoners, en vooral voor de wereld.

Journalist en schrijver Catherine Belton was jarenlang correspondent in Moskou voor The Financial Times. Ze woont in Londen. De mannen van Poetin werd benoemd tot boek van het jaar door The Economist, The Financial Times, The New Statesman en The Telegraph. Op de publicatie volgden vijf rechtszaken door Russische oligarchen en Rosneft.

Bijpassende boeken en informatie

H.C. ten Berge – Een kinderoog

H.C. ten Berge Een kinderoog recensie en informatie bundel met autobiografische gedichten. Op 26 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Koppernik de nieuwe dichtbundel van H.C. ten Berge.

H.C. ten Berge Een kinderoog recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Een kinderoog, De vroege jeugd van Xander Specht. Het boek is geschreven door H.C. ten Berge. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de van dit boek met autobiografische gedichten van H.C. ten Berge.

H.C. ten Berge Een kinderoog Recensie

Een kinderoog

De vroege jeugd van Xander Specht

  • Schrijver: H.C. ten Berge (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 26 mei 2022
  • Omvang: 104 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,50
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering van het boek

  • De schrijver H.C. ten berge is in 1938 geboren, zo’n anderhalf jaar voor de de inval van de Duitsers in Nederland in mei 1940. Deze bundel bevat herinneringen aan zijn kindertijd vanaf zijn vroegste herinneringen uit 1944 tot en met zijn jaren op de lagere school. In zeer directe en onomwonden bewoordingen verhaalt Ten Berge over zijn kindertijd. Door te kiezen voor een directe stijl zonder veel opsmuk zijn de verhalen gedichten des te indringender. Natuurlijk zorgde de Tweede Wereldoorlog voor onveiligheid en was een onbezorgde kindertijd zo goed als onmogelijk. Maar wie dacht dat met de komst van de vrede het kinderbestaan veiligheid en geborgenheid zou brengen, kwam bedrogen uit. De tijd op de lagere katholieke school bracht nieuwe angstaanjagende situaties en ouders voor wie het overbrengen van liefde vrijwel onmogelijk was. Toch blijkt Ten Berge ook momenten van geluk te hebben ervaren wat in een deel van zijn boeiende prozagedichten doorklinkt. Al met al is Een kinderoog een boeiende, schrijnende, toegankelijke en mooie bundel gedichten die ook de onervaren poëzielezer aan zal spreken. (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van het nieuwe boek van H.C. ten Berge

Nadat zijn oeuvre met de P.C. Hooftprijs 2006 was bekroond schreef H.C. ten Berge nog een tweede oeuvre, bestaande uit vijf poëziebundels, enkele prozawerken, poëzievertalingen, literaire essays en ‘veldnotities’ over tal van onderwerpen.

Een kinderoog wordt daar nu aan toegevoegd, narratieve gedichten die gebaseerd zijn op herinneringen aan de jaren veertig van de vorige eeuw. Door de autobiografische inslag van deze poëzie neemt de bundel binnen zijn werk een uitzonderlijke plaats in. Werkelijkheid en verbeelding ontmoeten elkaar in scherp getekende taferelen die de karige, vaak grauwe en bekrompen periode van 1944 tot 1949 beslaan.

Het laatste oorlogsjaar, gevolgd door het straffe bewind op de lagere school, de angsten, de onwetendheid, de wisselende gebeurtenissen thuis of elders roepen een voorbije, maar herkenbare wereld op waarin de jonge scholier weliswaar in bedreigende situaties verzeilt, maar ook geluk en geborgenheid in ‘de echte wereld’ van avontuurlijke jeugdboeken vindt. Waar hij de werkelijkheid afweert, grijpt de verbeelding als toevlucht haar kans.

Bijpassende boeken en informatie

International Booker Prize 2022 winnaar shortlist en longlist

International Booker Prize 2022 winnaar shortlist en longlist. Welk boek wint de International Booker Prize 2022? Welke romans staan er op de longlist en de shortlist shortlist en longlist? Uit welke landen zijn de genomineerde auteurs en prijswinnaars afkomstig?

International Booker Prize 2022 winnaar shortlist en longlist

Op deze pagina is alle informatie te vinden over de Booker Prize 2022. Links op de pagina verwijzen naar uitgebreide informatie over het betreffende boek of onderwerp. Alleen romans die oorspronkelijk in een andere taal dan het Engels geschreven zijn maar waarvan wel een Engelse vertaling verkrijgbaar is komen in aanmerking voor de prijs.

Winnaar 2022

Op 26 mei 2022 wordt de winnaar van de International Booker Prize bekend gemaakt.


Shortlist 2022

Op 7 april 2022 is de bekendmaking van de shortlist voor de International Booker Prize 2022.


Longlist 2022

Woensdag 10 maart 2022 zijn de dertien romans en auteurs die op de longlist staan bekendgemaakt. Hieronder het overzicht van alle boeken, schrijvers en schrijfster. En wat verder op deze pagina kun kun je uitgebreide informatie, recensies en waardering van een aantal van de romans op de shortlist vinden.


Bijpassende boeken en informatie

Gerrit Jan Zwier – Vogelgeluk

Gerrit Jan Zwier Vogelgeluk recensie en informatie over de inhoud van het boek met vogelverhalen. 26 mei 2022 verschijnt bij KNNV Uitgeverij het nieuwe boek met vogelverhalen van de Nederlandse schrijver Gerrit Jan Zwier.

Gerrit Jan Zwier Vogelgeluk recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Vogelgeluk, Vogelverhalen van een wereldreiziger. Het boek is geschreven door Gerrit Jan Zwier. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek met vogelverhalen van de Nederlandse schrijver Gerrit Jan Zwier.

Gerrit Jan Zwier Vogelgeluk Recensie

Vogelgeluk

Vogelverhalen van een wereldreiziger

  • Schrijver: Gerrit Jan Zwier (Nederland)
  • Soort boek: vogelverhalen, reisverhalen
  • Uitgever: KNNV Uitgeverij
  • Verschijnt: 26 mei 2022
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,95
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst boek met vogelverhalen van Gerrit Jan Zwier

Voor vogelaars is de kans op geluksmomenten heel groot: het waarnemen van een nieuwe soort of het weerzien van een favoriete vogel is daarvoor voldoende. In Vogelgeluk laat Gerrit Jan Zwier zien hoe intens en intiem onze omgang met de vogelwereld kan zijn. Voor Jac. P. Thijsse, onze nationale natuurpedagoog, gingen vogelstudie en zielsverheffing hand in hand. Dat klinkt ons nu wat te plechtig in de oren. Toch zal iedereen het met hem eens zijn dat het voor de mens en de mensheid beter is als de band met de natuur niet verloren gaat. In Vogelgeluk komen het pure vogelen in het vrije veld, in Nederland, Europa en elders, en ook de persoonlijke relatie tot vogels aan bod. Dan gaat het bijvoorbeeld om het temmen van roofvogels of van een koekoek. Of om de nauwgezette observatie van het gedrag van een reiger of kievit.

In Vogelgeluk koppelt Gerrit Jan Zwier geregeld eigen ervaringen aan die van schrijvers van imposante vogelboeken, zoals De H is van Havik van Helen Macdonald, De slechtvalk van J.A. Baker, De Valk van Kester Freriks of Eskimoland van Niko Tinbergen. Al met al een gevarieerd menu voor de voedertafel, bestemd voor de oprechte vogelaar.

Gerrit Jan Zwier is zowel een hele antropoloog als een halve bioloog. ‘Veldwerk’ heeft voor hem een dubbele betekenis: de studie van dorpjes op het platteland en het spieden en speuren in de natuur. Beide bezigheden staan op goede voet met elkaar.

Gerrit Jan Zwier De koningsmol RecensieGerrit Jan Zwier (Nederland) – De koningsmol
Nederlandse roman
Uitgever: KNNV uitgeverij
Verschijnt: 25 mei 2021


Bijpassende boeken en informatie

George Lester – Boy Queen

George Lester Boy Queen in al zijn kleuren recensie en informatie over de inhoud van dit nieuwe young adult boek. Op 25 mei 2022 verschijnt bij Moon Uitgevers de Nederlandse vertaling van Boy Queen, geschreven door George Lester.

George Lester Boy Queen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de young adult roman Boy Queen. Het boek is geschreven door George Lester. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek over drag van schrijver George Lester.

Recensie van Monique van der Hoeven

Het boek is geschreven door de Engelse freelance redacteur en dragnerd George Lester en vertaald door Tom ten Hove, die ook deel uitmaakt van de dragcommunity. Als superfan van RuPaul’s Dragrace heb ik dit verhaal verslonden!

Het gaat over de jonge Robin Cooper die in zijn eindexamenjaar zit. Robin is een theaterfan en heeft auditie gedaan voor diverse theateropleidingen. Uiteindelijk wordt hij nergens aangenomen. Wat moet hij nu gaan doen komend jaar? Het ziet er naar uit dat zijn bestie Nathalie alleen naar Londen zal verhuizen, en dat ook zijn vriend Greg uit het dorp zal vertrekken. Daarnaast is Robin’s liefdesleven ook niet makkelijk – hij is gevallen voor een stoere boy, die deel uit maakt van een groep anti-homo jongens, wat hun relatie erg gecompliceerd maakt. Of is het geen relatie?

Wat heb ik enorm genoten van het boek Boy Queen in al zijn kleuren!

Als Robin met zijn vrienden zijn verjaardag viert in een gay clug, waar een Drag Avond georganiseerd wordt – Dragcellence – valt hij als een blok voor Drag. Dit is wat hij wil doen… Maar hoe?

Robin en Nathalie gaan aan de slag, zodat Robin zijn eerste stappen op het pad van Drag kan zetten. En dan, op een avond, als alles hopeloos lijkt en Robin een zangoptreden verpest, komt hij precies de juiste persoon tegen. Hij heeft zijn Drag Moeder gevonden! En tegelijkertijd misschien ook wel de liefde van zijn leven…

Wat heb ik meegeleefd met de kleurrijke, dramatische Robin en zijn geweldige vriendengroep. En wat was het gaaf om een inkijkje te krijgen in hoe je nou eigenlijk begint met een drag-carrière. Wij zijn op tv natuurlijk alleen het prachtige eindresultaat van al het harde werk wat er aan vooraf gaat. Het is beslist niet overal glitter en glamour.

De sympathieke Robin is vast en zeker in staat om veel meer mensen te laten zien dat Drag een kunstvorm is

Dank je wel George Lester voor je fijne manier van schrijven, voor je inkijkje in deze wereld en voor het creëren van zo’n sympathieke groep hoofdpersonen, dat ik wel in het boek wilde stappen!

Ik hoop dat heel veel mensen dit boek gaan lezen – de sympathieke Robin is vast en zeker in staat om veel meer mensen te laten zien dat Drag een kunstvorm is, een levenswijze. Nu ben ik nog een beetje meer drag-fan! Dat kon blijkbaar! Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

George Lester Boy Queen Recensie

Boy Queen

in al zijn kleuren

  • Schrijver: George Lester 
  • Soort boek: young adult boek
  • Origineel: Boy Queen (2020)
  • Nederlandse vertaling: Tom ten Hove
  • Uitgever: Moon
  • Verschijnt; 25 mei 2022
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 9,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het YA-boek de liefde voor drag

Robin Cooper ziet zijn zorgvuldig uitgestippelde toekomst voor zijn ogen afbrokkelen… Terwijl zijn vrienden op het punt staan om naar de universiteit te gaan, krijgt hij de ene na de andere afwijzingsbrief van toneelscholen. Onzeker over wat hem nu te doen staat en of hij genoeg talent heeft om zijn dromen alsnog waar te maken, besluiten Robin en zijn beste vrienden een avond uit te gaan om alles te vergeten. Ze bezoeken een lokale dragshow en die avond wordt Robin compleet verliefd op drag performance. Is er dan misschien een ander, schitterend pad voor hem weggelegd…? Een glimmend pad vol glitter?

Bijpassende boeken en informatie

Charles Baudelaire – Parijse walging

Charles Baudelaire Parijse walging recensie en informatie van het boek met prozagedichten uit 1869, Le Spleen de Paris. Op 25 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Querido de Nederlandse vertaling door Hafid Bouazza het boek met prozagedichten van Charles Baudelaire. Bovendien zijn ook het Franse origineel en de Engelse vertaling door Louise Varèse opgenomen.

Charles Baudelaire Parijse walging recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het prozagedicht uit 1869, Le Speen de Paris, Parijse walging, Paris Spleen. Het boek is geschreven door Charles Baudelaire. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van het beroemde boek met Franse gedichten van Charles Baudelaire in combinatie met de Nederlandse en Engelse vertaling.

Recensie van Tim Donker

Zegt iemand, zegt wie, zegt Guus Luijters: De moderne Franse poëzie begint bij Baudelaire.

Zegt iemand, zegt wie, zegt Marcel Proust: Baudelaire was de grootste dichter van de negentiende eeuw.

Zegt iemand, zegt wie, zegt Charles Baudelaire: schrijf altijd poëzie, ook als je proza schrijft.

Hoe vaak moet een schrijver in je leven komen voor je besluit hem echt te gaan lezen?

Het was vroeg in de jaren 00 toen Baudelaire voor mij meer dan een naam werd. Ik volgde Bob Geldof nog, zo vroeg in de jaren 00 moet het geweest zijn, en ik sprak Antonio nog wel eens – zo vroeg in de jaren 00 moet het geweest zijn. Ik denk dat Sex, age and death net uit was. Ik herinner me m drajen & ook m om Antonio’s oren slaan, ik herinner m recenseren in het blad dat wij toen maakten. Kraakpen. Zo heette dat blad. Zo vroeg in de jaren 00 was het dus. En Laura was er. Moje Laura. Lieve Laura. Laura die zong, en muziek maakte, iets met toetsen, een accordeon soms. Ze zou iets voor Kraakpen gaan doen, want later, als Antonio en ik groot waren, wilden we een verzamelseedee uitbrengen met daarop alle bands en artisten die wij goed vonden maar die naar onze smaak te weinig aandacht kregen. En Laura ging één van hen zijn. Want die had minstens één prachtig liedje gemaakt, Feel it heette dat liedje en op tot deze dag kan ik het nog niet horen zonder minstens één traan in een oog (het linker of het rechter) te krijgen. Er kwam nooit iets van die seedee, er kwam nooit iets van Kraakpen of althans na zekere tijd niet meer, en Antonio en ik kregen ruzie, en ik studeerde af, zo vroeg in de jaren 00 was het dus, en ik probeerde iets freelancerigs te doen, iets met een tekstbureautje ofzo, ik had zelfs een naam, ik wilde het Stijlbreuk noemen maar mijn vriendin en mijn schoonzus vonden dat te negatief klinken en ik luisterde in die dagen nog naar hen, ja zo vroeg in de jaren 00 was het, en toen was er dus heeltegaar geen naam meer voor dat tekstbureautje maar wat maakte het uit, ik had er toch al niks mee, het was eigenlijk meer een eufemisme voor werkeloos zijn, ik wilde geen zakelijke teksten schrijven en ik wilde geen reclameteksten schrijven en ik wilde geen interne slogans bedenken voor een Rabobank in Naaldwijk om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen, hel, ik wilde niet eens interne slogans bedenken voor een Rabobank in Naaldwijk die alle neuzen een andere kant op zouden krijgen, en heeldurdagen zat ik maar, thuis, en heeldurdagen verveelde ik me daar, thuis. Maar Laura was er nog. De seedee was er nooit gekomen maar Laura was er nog. Antonio en ik waren gebrouilleerd geraakt maar Laura was er nog. Schrijven voor het tekstbureautje wilde ik niet maar Laura schrijven wilde ik wel. Deed ik dus. Schrijven. Of mailen, hoe heet dat. Alle dagen. Heeldurdagen. Ik. Aan Laura. Laura. Aan mij. Wat lees je?, was een vraag die ik haar vaak stelde. Ik lees Baudelaire, zo luidde op een keer het antwoord, en Sex, age and death van Bob Geldof was uit, zei ik dat al?,  een vriendschap en een blad en een tekstbureautje later en nog altijd was die plaat niet oud, of niet echt oud, ik vond t in ieder geval nog steeds een goede plaat, een hele goede plaat  (inmiddels heeft hij al ruim tien jaar mijn seedeespeler niet meer van binnen gezien denk ik), en op die Sex, age and death was een regeltje “She read a poem by Baudelaire / sitting naked in a chair”, ik weet niet meer in welk liedje die regel voorkomt want inmiddels heeft die plaat al in ruim tien jaar mijn seedeespeler niet meer van binnen gezien maar sjeesis aan Laura denken en hoe zij naakt in een stoel gezeten een gedicht van Baudelaire las, was me verre van onaangenaam. Maar me aanzetten tot zelf Baudelaire gaan lezen deed het niet.

Ergens later. In diezelfde vroege 00’s maar dan iets later. Ik was getrouwd, wil je wel geloven? Niet met Laura, dat had ook niet gekund (alhoewel een mens misschien te snel de neiging heeft om onwaarschijnlijkheden als onmogelijkheden te klasseren en dat wat gebeurt als “voorbestemd”, terwijl, misschien, alles anders was geweest als je toen op die moje dag ergens in mei niet linksaf was gegaan maar rechtsaf, ja, misschien had dat iets in gang gezet dat al het onmogelijke mogelijk had gemaakt en al het onvermijdelijk zeer vermijdelijk, ja, wie weet), maar met die vriendin die Stijlbreuk een te negatieve naam had gevonden (had ik er dus ook meteen een hele leuke schoonzus bij, hoezee mij). De huwelijksreis voerde ons tot het zuiden van Portugal. Daar. Ergens een hotel. Een hotel met een bibliotheekje. Of. Naja. Zeg: ze hadden alles dat gasten in hun kamer hadden laten liggen voorzien van een stempel van het hotel en in kasten gezet. De ruimte waar die kasten stonden mocht dan bibliotheek heten. Er stonden boeken in allerlei talen. Engels. Duits. Spaans. Portugees. Nederlands. Ik was vaak in dat bibliotheekje. Mijn vrouw, ja ze was ineens mijn vrouw, lag aan het zwembad misschien maar ik stond in de bibliotheek. Ik pakte. Zeg gerust: ik jatte. Ik pakte jatte daar van alles. Dat boek over de geschiedenis van de reuk van Alain Corbin, bijvoorbeeld. Maar ook Iemand, niemand en honderdduizend van Luigi Pirandello. En Dronken van weemoed, de vertaling van Paris Spleen zoals die in 1993 in pocketversie uitkwam bij het Groningse BoekWerk. Ik las het wel, ik las het niet. Ik las het een beetje. Ik las het soms. Ik las het zo-zo (het was een zo-zo sorry). Het was bij me. Het was het mooiste dat ik ooit had gejat, waarom het dan ook nog helemaal lezen?

Later werd het later en in ergens een winkel in twedehands boeken vond ik Dichters van de avant-garde. De moderne Franse poëzie. Ik kocht het. Ja. Ik kocht het voornamelijk omdat Stéphane Mallarmé, Comte de Lautréamont, Alfred Jarry, Jacques Rigaut, Henri Michaux en Francis Ponge erin stonden (naast vele anderen). Helden. Helden. Helden. (Hoewel: Ponge?) (?) (??) (???) (Bij toegeeflijkheid dan misschien) (dacht ik vandaag) (toen ik lang het stasjon fietste) (mijn zoon had gezegd) (mijn moje lieve wijze grappige fantastiese negenjarige onvergelijkbare zoon) (had gezegd) (dat ik zo moest fietsen) (zo door die straten moest fietsen) (zo door die straten langs wat uiteindelijk het stasjon bleek te zijn moest fietsen) (om te komen) (om bij die supermarkten te komen) (om bij die supermarkten te komen die ooit op loopafstand waren) (& fietsend) (& daar) (dacht ik dat Ponge het soort held is dat je op de koop toe neemt als je bepaalde andere helden omarmd) (& held bij toegeeflijkheid, dat vond ik mooi, daar grijnsde ik even om) (van oor tot oor) (toen ik fietste langs wat f’domme dat goeje ouwe stasjon Vleuten bleek te zijn). Maar daar, in dat boek, die bloemlezing, ontbrak die onvermijdelijke Baudelaire natuurlijk ook niet; het onvermijdelijke ontbreekt nooit – het is p’sies daarom dat we het het onvermijdelijke noemen: omdat het nooit ontbreekt (tenzij iemand, tenzij we toen allemaal, op een moje dag in mei, rechtsaf waren gegaan waar we eigenlijk linksaf wilden). Drie gedichten: Correspondenties, In het voorbijgaan en Om één uur ’s nachts. Die eerste twee vond ik nogal saai (volgens mij rijmden ze zelfs!) maar het prozagedicht Om een uur ’s nachts vond ik fantasties.

Later. Later nog. Dit moest per post komen. Het door Alan Ziegler geredigeerde Short. An International Anthology of Five Centuries of Short-Short Stories, Prose Poems, Brief Essays and Other Short Prose Froms. Ik had het besteld omdat het me in die dagen bezig hield zo veel mogelijk te zeggen in zo weinig mogelijk woorden. Of ik zelf niet. Maar anderen. Hoeveel de anderen veel kunnen zeggen in zo weinig mogelijk woorden. Internationaal, vijf eeuwen omspannend. Daar moesten goeje dingen tussen zitten. Of. Na. Ja. Wie er tussen zat. Ja hoor. Natuurlijk weer Baudelaire. The Stranger, Dog and Flask, The Bad Glazier, Get Drunk. En humzie. Ik was nog altijd niet overtuigd. Ja, Get Drunk vond ik goed. Maar dat kende ik eigenlijk al. Het was een van de teksten die ik wél gelezen had in het door mij uit die Portugese hotelbibliotheek ontvreemde pocketversie van het eigenste boek dat hier nu voor me ligt.

Want ja. Er was Querido voor nodig. Er was hardcover voor nodig. Er was Louise Varèse voor nodig (want de vrouw van, en een elektroniek poëem, een poëem waar je doorheen kon lopen – hoe kan een mens daar niet van opkijken). Er was Hafid Bouazza voor nodig. Er waren drie talen voor nodig. En nu heb ik hem gelezen. Baudelaire. Nog net geen twee eeuwen later. Nu heb ik hem echt gelezen. Voorbij een zo-zo lezen, een hier of daar lezen, een hum en humzie lezen.

Of. Naja. Daar zeg ik wel: drie talen. Maar één taal valt al af. Je kunt er die Baudelaire natuurlijk niet op afrekenen dat hij een Fransoos was. Maar Frans is wel de allerlelijkste taal wereldwijd, en allertijden. Het verslaat zelfs Italiaans in lelijkheid. En dat wil wat zeggen. Het is een taal die ik niet spreek, die ik niet wens te spreken, die ik nooit zou willen spreken, of lezen. Als er één reden is waarom Stefan Themerson niet deugt, dan is het omdat hij de Franse sietaten die hij in zijn filosofiese beschouwingen opneemt onvertaald laat. Een lelijkheid waaraan wel meer filosofen lijden. Hier wil ik een eind aan maken mensen. Ofwel je laat elk sietaat onvertaald, of het nu in het roemeens, japans, swahili, sjienees of etruskies is; ofwel je vertaalt alles dat niet behoort tot de moedertaal van de schrijver of de (vermoedelijke) lezers. Maar stop in elk geval te denken dat ieder “belezen” mens Frans zou kunnen lezen. Ik haat Frans. Ik heb Frans zo snel als het maar kon uit mijn vakkenpakket gegooid. Ik. De talenman. Ik snuif de taal. Ik zou elke taal willen spreken. Behalve Frans. Dus. Naja. Frans lees ik niet.

Een tweetalige bundel dan.

Of. Naja.

Las ik het Engels van Louise Varèse, boeide het me ineens minder. Boeide me minder wat me in het Nederlands wel geboeid had. Zegt iemand Dat komt omdat het niet je moedertaal is. Alleen in je moedertaal vat je elke nuance.

Denk ik ja.
Denk ik hum.
Denk ik misschien.

Zegt iemand, zegt Baudelaire:

“…fiacres attardés et éreintés.”

Zegt Nannie Nieland-Weits (die van die pocket die ik gejat had in Portugal):

“…verlate, afgebeulde huurkoetsjes.”

Zeggen Thérèse Fisscher en Kees Diekstra (die hetzelfde gedicht voor Dichters van de avant-garde mochten vertalen):

“…verlate, afgejakkerde koetsen.”

Zegt Louise Varèse:

“…belated and weary cabs.”

Zegt Hafid Bouazza:

“…verlate en afgematte fiakers.”

Of, in hetzelfde gedicht, Baudelaire zegt: “sauteuse”; wat bij Nieland-Weits een “vlinder” wordt; bij Fisscher en Diekstra een “hoertje”; bij Varèse een “dancer” en bij Bouazza een “acrobate”. In zijn noten (Bouazza heeft noten, Varèse niet) schrijft Bouazza dat sauteuse zowel acrobate als slet, prostituee kan betekenen maar dat Baudelaire-kenner Claude Pichois meent dat de eerste betekenis van sauteuse hier beoogt wordt.

Of neem – nee, wacht.

Wat ik bedoel is: wat is vertalen?

Zegt iemand, zegt wie, zegt Bart Vonck vertalen is verhuizen.
Zegt iemand, zegt wie, zegt Nicolaas Matsier vertalen is verschalen.

De levenswee. De ennui. De weltschmerz. En hoe die in woorden te vatten, de woorden van een andere taal, de woorden van een taal waarin Baudelaire ze niet gevat had. De Bouazza-vertalingen lezend, vroeg ik me af: Zou Baudelaire een duister schrijver geweest zijn? Een moeilijk leesbare schrijver – het soort schrijver dat niet mikt op de betekenissen die direkt achter de woorden liggen, maar verder gelegen betekenissen. Het soort schrijver, u weet, dat het niet over “koetsen” heeft maar over “fiakers”; en met een sauteuse niet de misschien voordehandliggendere “wulpse” betekenis beoogt (een hoertje, een danser, of de fladderende vlinder) maar de -nogmaals: misschien- minder alledaagse zin van “acrobate”. Iemand zei: Baudelaire moet ook voor Fransen een heel leesbare schrijver zijn want anders verdwijnt dat op den duur. Ik weet niet of die redenering hout snijdt. Dan zou alles dat het uit de vergangenheid tot hier redt een zekere mate van toegankelijkheid moeten hebben gehad, gedurende alle era’s die het overleeft heeft. Ik vraag me zeer hard af of dat het geval is.

Het lijkt mij niet ondenkbaar dat Baudelaire een minder toegankelijke schrijver was – met zijn onverhoedse surrealisme (een “gewoon” reisverhaal krijgt zomaar ineens een surrealistiese wending), zijn referensies aan mythen en oude volksverhalen, zijn soms ellenlang meanderende zinnen en zijn voorliefde voor het schimmige en het angstaanjagende. Hij zal in ieder geval niet “makkelijk wegleesproza” hebben willen schrijven. In dat geval heeft Bouazza mogelijk de “meest echte Baudelaire” in zijn vertalingen naar voren gehaald – is hij m in ieder geval dichter op de huid gebleven dan Nieland-Weits wier Dronken van weemoed wél gemakkelijk wegleest.

Uit de noten, waarin Bouazza gloedvol doceert, blijkt ook de passie, de liefde voor de tekst, het geschreven woord, literatuur, geschiedenis; ieder woord ten volle willen vatten. Is dan Baudelaire misschien mogelijkerwijs wellicht (bijwoorden van twijfel) meer recht gedaan met deze soms misschien wat barokke & soms misschien wat “moeilijke” & soms misschien wat duistere, maar in ieder geval altijd intrigerende vertalingen dan met die van vertalers die andere keuzes maakten? De twintig door Bouazza vertaalde teksten vormen voor mij in ieder geval het kloppend hart van dit boek. Ik las ze met smaak, aandacht, rust. Ook al door die prachtige (en ook niet altijd even lieflijke) illustraties van Marlene Dumas.

Maar Le Spleen de Paris bestaat uit meer dan twintig teksten. Baudelaire schreef er vijftig. Bouazza kon dat niet allemaal vertalen, want Bouazza die ging dood. In 1947 was er al een Engelse vertaling (door Louise Varèse) uitgekomen bij New Directions en Querido voegde die vertaling toe aan deze bundel opdat mensen zoals ik -Fransweigeraars- toch nog de dertig overige teksten kunnen lezen. En ik las. De eerste twintig opnieuw (& dacht soms: Bouazza deed dat toch beter) (maar f’ruit, laat ik geloven in die het-is-je-moedertaal-niet tejorie) & dan de andere dertig.

En dacht soms Misschien waren twintig teksten toch wel genoeg geweest, Baudelaire.

En soms een lichte irritatie. Een bepaalde koketheid misschien, iets waaraan het decadentisme natuurlijk sowieso niet vreemd is; het spleen, de Weltschmerz, de ennui de vivre, de gevoelige natuur, het lijden aan het leven, hoe herkenbaar allemaal ook, het kan soms ook een beetje op de zenuwen werken.

Maar dan weer.

The eyes of the poor. Hee. Maar dat ken ik. Van The Cure dan nog. Het Kiss me kiss me kiss me album van die band was één van de eerste niet-metal platen die me trokken. Mijn oudste zus had die plaat, ik had m haar gegeven voor haar verjaardag, rib uit mijn lijf, was nog een dubbelelpee ook en voor het geld dat ik eraan uitgaf kon ik alvast niet de nieuwe D.R.I. kopen en dan nog geld overhouden ook want Crossover was géén dubbelelpee. Afgrijselijk. Een plaat kus me kus me kus me noemen, en dan die hoes, en dan dat haar van die Robert Smith, en dan het feit dat het geen metal was en al helemaal geen D.R.I. En toch. Soms, als ze er niet was, ging ik stiekem naar mijn zus heur kamer om stukjes en beetjes van Kiss me kiss me kiss me te luisteren. How beautiful you are nam ik, al even stiekem, op een bandje op waar het stond tussendoor Slayer, Venom, Kreator, Destruction, Napalm Death en Extreme Noise Terror. Ik weet niet waarom het juist dat liedje werd. Ik kon het al snel meezingen, misschien daarom; meezingen was me met Napalm Death alvast nooit gelukt. You want to know why I hate you, I’ll try and explain, remember that day in Paris, when we wandered through the rain? En eerst nu pas, zoon vijfendertig jaar later, realiseer ik me dat die Smith de tekst van How beautiful you are bijna integraal heeft gejat van Baudelaire. Bij hem heette het The eyes of the poor. En eindelijk begrijp ik die haat, die ik in de versie van Smith altijd een beetje overdreven vond want waarom zou je iemand haten alleen omdat ze het niet fijn vindt dat er mensen naar haar staren? Langs de andere kant vatte “How no-one ever knows or loves another” de boel dan weer goed samen maar dat zijn nu weer zoon beetje de enige woorden die Smith klaarblijkelijk zelf verzon.

Of, pagina’s later, een genereuze duivel tegenkomen; genereus genoeg om hem op te nemen in je gebeden: “O God, laat de duivel zijn belofte houden!”

Of, pagina’s later, het overbekende Enivrez-vous (Get drunk) (Wees altijd dronken) – overbekend ja maar desalniettemin nog altijd magistraal, prachtig, adembenemend, en, na 150 jaar, nog altijd zeer levendig.

Of, pagina’s later, een vrouw in een raam & je hebt haar hele levensgeschiedenis reeds verzonnen. Mogelijkerwijs ga je zeggen: “Hoe weet je dat wat je verzonnen hebt haar ware verhaal is?” En dan die fantastiese repliek: “Wat maakt het uit wat werkelijkheid is buiten mijzelf, zolang het me helpt te leven, te voelen dat ik ben en wat ik ben?”  En ik denk aan een werkelijkheid buiten mijzelf, een werkelijkheid buiten onszelf, een werkelijkheid die “daar is”, wat me onbestaande lijkt. En ik denk aan Stefan Themerson (ge weet, die zeikerd die zijn franse sietaten wel eens had mogen vertalen maar verder een briljant filosoof, dichter en schrijver was), die gezeid haadt: “’Weten’ betekent dat wíj weten.”, en: “Ik weet dat dit voorwerp hier is wat we gewoonlijk ‘een tafel’ noemen maar ik weet ook dat het voor een termiet voedsel zou zijn, voor de vloer eronder is het gewicht, voor onze grootvaders is het wat-is-er-met-die-prachtige-boom-gebeurd?, en voor onze kleinkinderen – een oninteressante episode in verband met de vroegere geschiedenis van enkele anonieme stukjes materie die, over de hele wereld verspreid en zelfs niet langer identificeerbaar als as, deelnemen aan verscheidene processen. Dus ik weet dat deze tafel zonder mij geen tafel is. Ik ben noodzakelijk voor zijn bestaan als tafel. Het is een tafel door de vooringenomenheid van mijn bewustzijn.” En lezend, en denkend, en drinkend, ergens ver na het middernachtelijk uur in een vakantiehuisje in België, ben ik, ook zonder Bouazza, dan toch weer eventjes onder de indruk van de rijkheid van Baudelaire. Al vroeg ik me wel af – ofnee, niet nu, dat komt later.

Of, pagina’s later, de soep en de wolken, dat exact dáár over gaat: soep en wolken, en de laatste vier regels vond ik grappig, ze hadden me gnuivend, ergens op een weesee, ik geloof dat het in Balen was (want ik dacht nog, even, aan groenten en aan Walter van den Broeck).

Dat het dus zo was dat Varèse me, anders dan Bouazza, niet met elke tekst aan mijn stoel nagelde. Maar misschien was het de veelheid. Misschien was het mijn moedertaal niet. Er bleven teksten die me in hun ban hielden. Er bleef, steeds, pracht. En af en toe, toch, de uitroep O Bouazza waarom moest gij dood gaan? Ja, ik weet waarom gij dood moest gaan. Gij hield van een neut en meer nog van twee. Gij dronket uzelf dood. Maar toch: waarom moest gij nu dood gaan?

Maar ondanks die uitroep. Lof voor Louise Varèse. Lof voor Marlene Dumas. Lof voor Querido. Maar vooral: lof voor Baudelaire. De man die eeuwen kan overleven. En minimaal drie talen. En geen spat aan kracht inboeten. Dan ben je de grootste ja. En niet alleen van de negentiende eeuw. Misschien ook van de twintigste en de éénentwintigste.

Charles Baudelaire Parijse walging Recensie

Parijse walging / Paris Spleen

  • Schrijver: Charles Baudelaire (Frankrijk)
  • Soort boek: Franse prozagedichten
  • Illustraties: Marlene Dumas
  • Origineel: Le Spleen de Paris (1869)
  • Nederlandse vertaling: Hafid Bouazza
  • Engelse vertaling: Louise Varèse
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 25 mei 2022
  • Omvang: 232 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 39,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het boek van Charles Baudelaire

Na hun succesvolle samenwerking in William Shakespeares Venus en Adonis besloten Hafid Bouazza en Marlene Dumas de handen opnieuw ineen te slaan. Ditmaal zou hij de vijftig prozagedichten vertalen die Charles Baudelaire (1821-1867) verzamelde in Le Spleen de Paris, en zij zou zijn vertaling illustreren.

Op 29 april 2021 stierf Hafid Bouazza. Marlene Dumas maakte schilderijen en tekeningen bij de twintig prozagedichten waarvan hij de vertaling voltooide. Ze liet zich inspireren door de sfeer van de tekst en de specifieke klankkleur van Bouazza. Zo werd het boek een postume ode aan hun vriendschap.

Charles Baudelaire wordt beschouwd als de dichter van het spleen, een zwaarmoedigheid, een intense verveling die tot weltschmerz leidt. In Le Spleen de Paris schetst hij portretten van rouwende weduwen, afgewezen minnaars, mensen die vechten tegen het donker om hen heen en in zichzelf. Wie deze magnifieke bundel leest, beseft dat Les Fleurs du mal ten onrechte grotere bekendheid geniet.

Het Franse origineel is in Parijse walging geheel opgenomen, evenals een Engelse vertaling van de hand van Louise Varèse. Het hart van het boek wordt gevormd door de twintig door Marlene Dumas geïllustreerde vertalingen van Hafid Bouazza.

Bijpassende boeken en informatie

Janneke Holwarda – Nachtman

Janneke Holwarda Nachtman recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse roman. Op 25 mei 2022 verschijnt bij uitgeverij Wereldbibliotheek de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Janneke Holwarda.

Janneke Holwarda Nachtman recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Nachtman. Het boek is geschreven door Janneke Holwarda. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Janneke Holwarda.

Janneke Holwarda Nachtman Recensie

Nachtman

  • Schrijfster: Janneke Holwarda (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 25 mei 2022
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 20,00 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Janneke Holwarda

Een oude man moet in het reine komen met wat hij in zijn leven verkeerd heeft gedaan.

Een jazztrompetist wacht op de dood. Hij kan nauwelijks meer lopen, kauwen, heeft hulp nodig bij bijna alles. Maar hij kan nog niet sterven, want er moet nog zo veel gedaan, zo veel meer hersteld worden. En er moet een antwoord komen op de grote vraag: was het de moeite waard, is hij goed genoeg geweest?

En het ergste: hij kan geen muziek meer maken. Wat hem rest zijn herinneringen aan de jazzclubs waar bij speelde, aan de schepen waarop hij de wereldzeeën bevoer, aan zijn jeugd in Arnhem tijdens de oorlog die alles ontregelde, aan de vrouwen in zijn leven, en aan zijn zoons. En wat moet hij met zijn verzorgster Agatha, die God weet waarvandaan komt en die met haar zware stem op alles een antwoord heeft? Weet zij meer dan hij?

Janneke Holwarda baseert zich in deze vertelling op het leven van jazztrompettist Willem Reinen (1930) die steeds meer van zijn vitaliteit moet inleveren maar die in het gevecht met de dood vooralsnog aan de winnende hand blijft.

Janneke Holwarda (1953) schrijft proza en toneel. Ze geeft les aan de schrijversvakschool in Groningen en heeft een coachingspraktijk. Eerder verschenen van haar Kiendops oorlog (2021), Het behouden kind (2017); Zo zijn wij niet (2015), Maan op de heenweg (2013) en Zeesteen (2011).

Janneke Holwarda Kiendops oorlog RecensieJanneke Holwarda (Nederland) – Kiendops oorlog
coming-of-age roman
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
Subliem, rauw en glashelder verslag van het laatste oorlogsjaar door de ogen van een machteloze en eenzame puber…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie