Alle berichten van Redactie

Marnix Peeters – De jacht op Ursula Graurock

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock recensie en informatie nieuwe Vlaamse schelmenroman. Op 12 oktober 2021 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Marnix Peeters.

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de schelmenroman De jacht op Ursula Graurock. Het boek is geschreven door Marnix Peeters. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijver Marnix Peeters.

Marnix Peeters De jacht op Ursula Graurock Recensie

De jacht op Ursula Graurock

  • Schrijver: Marnix Peeters (België)
  • Soort boek: Vlaamse schelmenroman
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 12 oktober 2021
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Marnix Peeters

Woutje Timmermans gaat voor zijn examen journalistiek op zoek naar Ursula Graurock, vermoedelijk CEO van de Bayerische Fleischwerke OHG. Hij krijgt daarbij hulp van de uitgebluste, paranormale nachtwinkeluitbater Cherif Sese Seko. Ook mee op reis gaan Dikke Donnie, die alles over het nazisme weet, en Amananda, belijderes van het spiritistische feminisme. Maar Ursula Graurock is niet wie de zoekers hadden verwacht.

Met zijn burleske roman laat Marnix Peeters een ondergewaardeerd genre herleven: dat van de schelmenroman. Als een hedendaagse Tijl houdt hij ons de uilenspiegel voor en neemt hij de tijdgeest van preutsheid en overdreven politieke correctheid op de hak – in een taal die even sappig is als zijn verhalen.

Bijpassende boeken en informatie

Dirk Wolthekker – Verre verwachtingen

Dirk Wolthekker Verre verwachtingen recensie en informatie boek over het bewogen emigratieavontuur van een weesmeisje uit Groningen.  Op 14 september 2021 verschijnt bij uitgeverij balans het nieuwe boek van de Nederlandse historicus en schrijver Dirk Wolthekker.

Dirk Wolthekker Verre verwachtingen recensie en informatie

Als de redactie de het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Verre verwachtingen, Het bewogen emigratieavontuur van een weesmeisje uit Groningen. Het boek is geschreven door Dirk Wolthekker. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe boek van de Nederlandse historicus Dirk Wolthekker.

Dirk Wolthekker Verre verwachtingen recensie

Verre verwachtingen

  • Schrijver: Dirk Wolthekker (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Balans
  • Verschijnt: 14 september 2021
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst nieuw geschiedenisboek van Dirk Wolthekker

Het weergaloze, onwaarschijnlijke, driedubbele emigratieavontuur van een Gronings weesmeisje tegen de achtergrond van de Nederlandse sociaaleconomische en politieke ontwikkelingen rond 1900.

‘Toen ik erachter kwam dat er ook nog een zekere Roelfina was geweest in onze familie, was zij al meer dan zestig jaar dood en begraven op een halfvergaan dorpskerkhof in het zuiden van Chili, waar verder niets aan haar herinnerde dan een hagelwitte zerk met crucifix en haar verkeerd gespelde voor- en achternaam. Niets wisten we van haar.’ Ze staat op geen enkele familiefoto. Weinig wees erop dat de eigenzinnige, ontheemde Roelfina, een arm weeskind uit Groningen, via Amsterdam, Zuid-Afrika en Texas uiteindelijk zou terechtkomen in de Chileense wildernis. Om te ontsnappen aan de armoede volgde ze het voorbeeld van talloze andere Nederlanders in die tijd: ze stapte op de boot. In Pretoria werd ze opgewacht door een onbekende man met een trouwring – een ring die verwoestende oorlog, verzengende hitte en bittere armoe zou doorstaan voordat die uiteindelijk opdook in het land van de Mapuche-indianen.

In het weergaloze Verre verwachtingen ontrafelt Dirk Wolthekker het onwaarschijnlijke, driedubbele emigratieavontuur van Roelfina tegen de achtergrond van de Nederlandse sociaaleconomische en politieke ontwikkelingen rond 1900. Het resultaat is even spannend als verrassend actueel: een bijzonder vrouwenleven en meeslepende migrantengeschiedenis over leven en overleven, en de eeuwige zoektocht naar voorspoed en geluk.

Bijpassende boeken en informatie

Annet Schaap – De meisjes

Annet Schaap De meisjes recensie en informatie nieuw kinderboek voor 10+ jaar. Op 7 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Querido van de Nederlandse kinderboekenschrijfster Annet Schaap.

Annet Schaap De meisjes recensie en informatie

Als de redactie het kinderboek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering lezen van het kinderboek voor 10+ jaar De meisjes, zeven sprookjes. Het boek is geschreven door Annet Schaap. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van het nieuwe kinderboek voor 10+ jaar van Annet Schaap lezen.

Annet Schaap De meisjes Recensie

De meisjes

zeven sprookjes

  • Schrijfster: Annet Schaap (Nederland)
  • Soort boek: kinderboek 10+ jaar, sprookjes
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 7 september 2021
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe kinderboek van Annet Schaap

Een schone slaapster die niet meer ontwaakt, een kikker die maar geen prins wordt, een meisje dat een monster is: Annet Schaap bewerkte zeven bekende sprookjes, vijf van de gebroeders Grimm en twee van Charles Perrault, tot verrassende vertellingen over zeven meisjes met allemaal hun eigen dromen en verlangens, meisjes die niet langer sprookjesfiguren zijn maar mensen van vlees en bloed.

Bijpassende boeken en informatie

Menachem Kaiser – De nalatenschap

Menachem Kaiser De nalatenschap recensie en informatie boek met een joodse familiegeschiedenis. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Thomas Rap de Nederlandse vertaling van Plunder, het boek van de Amerikaanse schrijver en journalist Menachem Kaiser.

Menachem Kaiser De nalatenschap recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De nalatenschap, Een joodse familiegeschiedenis. Het boek is geschreven door Gerard Aalders. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek over zijn joodse familiegeschiedenis van de Amerikaanse journalist en schrijver Menachem Kaiser.

De grootvader van de hoofdpersoon – ik figuur – heeft de Holocaust overleefd. Maar daarmee is de oorlog nog niet voorbij. De kleinzoon, Menachem Kaiser geheten, ontdekt dat er een huis in Polen staat dat eigendom van de familie zou moeten zijn. Hij besluit naar Polen te reizen en het huis te bekijken. Aanvankelijk staat hij voor het verkeerde huis, maar daar ontmoet hij wel mensen die hem steunen in zijn zoektocht. Ondertussen maakt hij ook kennis met schatgravers naar nazi-schatten en gaat hem hen mee op speurtocht. Een vreemde groep die in grotten op zoek zijn naar een trein met goud dat de nazi’s misschien daar verborgen hadden.

Wanneer Menachem Kaiser het juiste huis gevonden heeft, moet hij eerst door de Poolse rechtbank een aantal familieleden die de Holocaust niet overleefd hebben, formeel dood laten verklaren. Daarvoor neemt hij een advocaat in de arm met de veelzeggende bijnaam The Killer. De rechtszaak en later het hoger beroep tonen aan dat het in Polen niet eenvoudig is om deze mensen dood te later verklaren. Ze zouden, als ze nog zouden leven, 150 jaar oud zijn.  De Holocaust blijkt niet dodelijk genoeg te zijn geweest, aldus Kaiser. Het gebeurt dan ook niet.

Van de schatgravers hoort Menachem Kaiser dat een neef van zijn grootvader, Abraham Kajzer een belangrijk boek geschreven heeft. Het blijkt een dagboek te zijn, dat hij tijdens zijn internering in concentratiekampen heeft geschreven op restjes papier en daarna steeds verstopt. Abraham ontsnapt uit het concentratiekamp en wordt door een Duitse vrouw in een kist verborgen gehouden, totdat de Russen komen. In dat boek staan ook passages waar Abraham gewerkt heeft in tunnels. Van deze informatie maken de schatgravers gebruik. Menachem Kaiser bezoekt de plekken waar de concentratie(sateliet)kampen gelegen hebben. Het is een aangrijpende geschiedenis met een vervolg na de oorlog, wanneer Abraham een relatie aangaat met de Duitse vrouw die hem geholpen heeft en wier echtgenoot waarschijnlijk gesneuveld is.

Een zeer aangrijpende geschiedenis met een vervolg na de oorlog

De jarenlange speurtocht van Menachem Kaiser leidt enkel tot het besef dat de oorlogstrauma’s ook bij de kleinzoongeneratie niet ophouden. Zoeken en worstelen met het verleden blijven voortbestaan. En de vraag: van wie is de nalatenschap? Je kan onschuldige mensen toch niet uit hun huis zetten, omdat iemand uit het buitenland na vele jaren de rechtmatige eigenaar blijkt te zijn. Het verhaal kan ook beschouwd worden als een zoektocht naar de grootvader. Maar dichter bij hem komt Menachem Kaiser niet. Wie de Holocaust overleefd heeft, blijft een gesloten boek.  Het nawoord levert nog een verrassing op, eigenlijk met een open eind.

De auteur (Menachem Kaiser is een Amerikaanse schrijver en journalist die onder andere werkt voor The Wall Street Journal) geeft en passant nog een aardige verhandeling over complottheorieën en hoe we hiermee moeten omgaan. We moeten ons niet verliezen in de theorieën zelf: het loont niet de moeite om ten koste van gigantisch veel tijd en energie in te zien dat de ruimterace tussen de VS en Rusland een georkestreerd toneeltukje was. De veel indringender vraag is: wat doen we hiermee? Welke intellectuele, historische en zelfs morele positie nemen we tegenover dit alles in? ….Zullen we het eens sociologisch bekijken? ….een vorm van collectieve psychose als een impliciete of minder impliciete verwerping en herordening van de werkelijkheid van een groep…

Vervolgens verklaart de auteur waarom de nazi’s zo bezig waren met het bovennatuurlijke zoals de antizwaartekracht en tijdreizen. Deze verhalen vertroebelen overigens hetgeen waar de nazi’s mee bezig waren en bagatelliseren de doden.

Wat is het boek eigenlijk? Een roman, een dagboek met aantekeningen? De feiten, namen, en gebeurtenissen kloppen met de werkelijkheid. Toch houd ik het op een roman, omdat nooit zeker is of wat er in het boek staat ook zo gebeurd is. Het verhaal is ook geschreven in de verteltrant met beschouwingen. Dat de hoofdpersoon (ik) dezelfde naam heeft als de auteur doet daar niets aan af. De auteur beschrijft de gebeurtenissen aangrijpend, ook al gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Toch blijft het spannend. En dat is klasse. Gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Jos van Raan

Menachem Kaiser De nalatenschap

De nalatenschap

Een joodse familiegeschiedenis

  • Schrijver: Menachem Kaiser (Verenigde Staten)
  • Soort boek: familiegeschiedenis
  • Origineel: Plunder (16 maart 2021)
  • Nederlandse vertaling: Fred Hendriks
  • Uitgever: Thomas Rap
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Prijs: € 20 – € 25
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Recensie en waardering van het boek

  • “In een geheime ondergronds tunnelcomplex in het Uilengebergte zouden de nazi’s aan het einde van de oorlog een trein vol goud hebben verborgen. Dit mysterie staat centraal in het non-fictie debuut van Menachem Kaiser, dat alle clichés over de Holocaust overstijgt.” (NRC)
  • “Met onderkoelde humor beschrijft Menachem Kaiser zijn zoektocht naar verloren familiebezit. Het boek is tevens een panklaar geschreven filmscenario, maar dat zullen ze in Hollywood inmiddels wel hebben ontdekt.” (de Volkskrant, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van het boek van Menachem Kaiser

Als Menachem Kaiser besluit om een huis terug te vorderen dat ooit aan zijn Joodse familie toebehoorde, weet hij niet waar hij aan begint. Hij reist af naar de Poolse stad Sosnowiec, waar hij de hulp inroept van een advocaat die ‘The Killer’ wordt genoemd. De afdaling in het verleden brengt Menachem dichter bij de grootvader die hij nooit gekend heeft. De nalatenschap is een fascinerende zoektocht naar een verloren gewaand bezit, naar de betekenis van familie en herinneringen, en hoe je recht kunt doen aan de geschiedenis.

Bijpassende boeken en informatie

Roxane van Iperen – Brieven aan ’t Hooge Nest

Roxane van Iperen Brieven aan ’t Hooge Nest recensie en informatie over de inhoud van het brievenboek. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Lebowski het nieuwe boek van de Nederlandse schrijfster en journalist Roxane van Iperen.

Roxane van Iperen Brieven aan ’t Hooge Nest recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het boek Brieven aan ’t Hooge Nest. Het boek is geschreven door Roxane van Iperen Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het brievenboek van Roxane van Iperen.

Roxane van Iperen Brieven aan 't Hooge Nest Recensie

Brieven aan ’t Hooge Nest

  • Schrijfster: Roxane van Iperen (Nederland)
  • Soort boek: brievenboek
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het brievenboek van Roxane van Iperen

Bundel over moed, medemenselijkheid en trouw blijven aan jezelf.  Het kwaad kwam niet van buiten, maar uit onszelf. Om het moerasland heen blijven fietsen en alleen op het prille bloemenveld wijzen, is lui en gevaarlijk. Alles wat toen gebeurd is, kan per definitie nogmaals gebeuren en die kans wordt alleen maar groter als er geen streven is het gebeurde ten minste te onderzoeken.

Sinds de verschijning van ’t Hooge Nest in november 2018 hebben talloze lezers Roxane van Iperen geschreven. Ontroerende brieven met ontboezemingen over de oorlog, over onbesproken leed en over opgroeien in een door trauma’s getekend gezin. Maar ook kwam er nieuwe informatie over personen uit ’t Hooge Nest aan het licht, die door deze publicatie wordt ontsloten.

Een simpel streven zoveel mogelijk stemmen aan het woord te laten. Geen historici, onderzoekers of oorlogskenners, hoewel die niet zijn uitgesloten, maar willekeurige lezers die zich geroepen voelden hun persoonlijke ervaringen op te schrijven over gebeurtenissen nu of uit die tijd. Samen met de 4-meilezing Stemmen uit het diepe die ze in 2021 uitsprak, de Cleveringalezing en het aangrijpende relaas over de ontruiming van de psychiatrische instelling Het Apeldoornsche Bosch in 1943, vormen deze brieven een reflectie op de realiteit van onderdrukking, wegkijken, moed en medemenselijkheid.

Het zwijgen hielp niet. In hoeverre de brieven iets van het zwijgen opheffen is niet te zeggen – zij die in het zwijgen volharden schrijven niet.

Bijpassende boeken en informatie

Racheda Kooijman – Vossenjacht

Racheda Kooijman Vossenjacht recensie en informatie debuutroman van de Nederlandse schrijfster. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Orlando de debuutroman van Racheda Kooijman.

Racheda Kooijman Vossenjacht recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Vossenjacht. Het boek is geschreven door Racheda Kooijman. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de Nederlands-Marokkaanse schrijfster Racheda Kooijman.

Racheda Kooijman Vossenjacht Recensie

Vossenjacht

  • Schrijfster: Racheda Kooijman (Nederland)
  • Soort boek: debuutroman
  • Uitgever: Orlando
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering van de roman

  • Voor haar debuutroman Vossenjacht, putte Racheda Kooijman uit haar eigen ervaringen. Zelf een dochter van een Nederlandse moeder en een nogal afwezige Marokkaanse vader, ligt de thematiek van haar roman dicht bij haar hart en eigen ervaringen. Het is een overdonderende roman geworden en bovendien geschreven in een directe en indringende stijl. Kooijman laat op overtuigende wijze zien hoe lastig het is om een deel van je afkomst te verloochenen terwijl de keuze zeer begrijpelijk is. Nadia Smits leeft het stadse leven van een onafhankelijk en vrijgevochten jonge Nederlandse vrouw. Van haar Marokkaanse vader weet ze nauwelijks iets af, laat staan dat hij in haar leven aanwezig is geweest. Ondanks alles kan ze haar Marokkaanse afkomst nooit helemaal loslaten. Sterker als ze weer in contact komt met haar vader raakt ze in verwarring. En een reis naar Marokko samen met haar niet helemaal bevestigde geliefde, zorgt misschien nog voor meer verwarring. Vossenjacht is een zeer sterk debuut dat haarscherp de eenzaamheid van een vrouw die “belast” is met een dubbele afkomst. (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗∗)
  • “Racheda Kooijman zet die zaken op scherp die we voor lief hebben genomen, want als het er aan de buitenkant goed uitziet, dan zal het toch wel goed zijn? Een prachtig boek met een urgente zoektocht die wonden van onze tijd pijnlijk blootlegt.” (Sarah Domogala, Trouw)

Flaptekst van de roman van Racheda Kooijman

De Amsterdamse Nadia Smits is alleen door haar moeder opgevoed, haar Marokkaanse vader heeft ze nooit ontmoet. As kind vertelde ze iedereen dat ze half-Spaans was. Liever liegen dan worden aangezien voor Marokkaan.

Nadia is gaan geloven dat ze door die afwezige vader ook daadwerkelijk half is, maar dat nare gevoel weet ze goed te verstoppen achter haar vrije, losbandige levensstijl. Onder aansporing van Reyn, met wie ze een huis en vaak ook het bed deelt, begint ze aan een zoektocht naar haar verleden.

Als ze haar vader vindt en vervolgens met Reyn naar Marokko vertrekt, komt Nadia’s leven op z’n kop te staan.

Bijpassende boeken en informatie

Adwin de Kluyver – Niemandsland

Adwin de Kluyver Niemandsland recensie en informatie boek met een Antarctische ontdekkingsreis. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Spectrum het nieuwe boek van de Nederlandse historicus en schrijver Adwin de Kluyver.

Adwin de Kluyver Niemandsland recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Niemandsland, Een Antarctische ontdekkingsreis. Het boek is geschreven door Adwin de Kluyver. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van dit boek met een literaire ontdekkingsreis richting de Zuidpool, geschreven door de Nederlandse schrijver en historicus Adwin de Kluyver.

Adwin de Kluyver Niemandsland Recensie

Niemandsland

Een Antarctische ontdekkingsreis

  • Schrijver: Adwin de Kluyver (Nederland)
  • Soort boek: Antarctica boek
  • Uitgever: Spectrum
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 348 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Recensie en waardering van het boek

  • Zolang de wereld bekend is met het bestaan van Antarctica, spreekt dit gebied enorm tot de verbeelding. Het meest onherbergzame continent op aarde was lange tijd zo goed als ontoegankelijk en zelfs in het huidige tijdsgewricht vergt het grote inspanningen om er te komen en zeker om er lange tijd te verblijven. Uiteraard is het er met de komst van georganiseerde cruisereizen wel wat gemakkelijker en comfortabeler op geworden. Adwin de Kluyver besteed in zijn nieuwe en prachtig uitgegeven boek aandacht aan de pioniers die alle ontberingen trotserend en soms met fatale afloop de extreme kou op een desolaat continent trotseerden. Als rode draad loopt het verhaal van de misschien wel meest tragische Japanse poolvorser Nobu Shirase door het hele boek heen. Niemandsland is een prachtig vormgegeven boek geworden, vol boeiende en verrassende verhalen en in een mooie stijl opgeschreven. Een echte aanbeveling om zelf te lezen en cadeau te geven. (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗∗)
  • “Elke zin is raak. […] Het geheel aan invalshoeken, dagboekaantekeningen en anekdotes maakt Niemandsland tot een wervelende ontdekkingsreis.” (NRC, ●●●●●)

Flaptekst van het boek over Antarctica van Adwin de Kluyver

In Niemandsland neemt Adwin de Kluyver ons mee op een literaire ontdekkingsreis richting de Zuidpool. Met aanstekelijk vertelplezier laat hij zien hoe de mens in de loop der eeuwen dit koude continent heeft verkend, beschreven en benut.

Van een walvisjagende schilder die als eerste Nederlander voet zette op Antarctica tot nazi’s die er een kolonie wilden vestigen. Meesterverteller De Kluyver vervlecht verhalen over ontdekkers, antihelden, wetenschappers en charlatans met zijn verlangen om het uiterste Zuiden te bereiken en in de voetsporen te treden van een vergeten Japanse poolheld.

Niemandsland is een onweerstaanbaar boek over een vrijwel onbekend werelddeel waar niemand woont en dat van niemand is; een boek voor iedereen die zijn literaire horizon wil verbreden.

Bijpassende boeken en informatie

Lauren Groff – Matrix

Lauren Groff Matrix Recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe historische roman. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij de Nederlandse vertaling van de nieuwe roman van de Amerikaanse schrijfster Lauren Groff.

Lauren Groff Matrix recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Matrix. Het boek is geschreven door Lauren Groff. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe historische roman van de Amerikaanse schrijfster Lauren Groff.

Recensie van Monique van der Hoeven

Matrix geschreven door de Amerikaanse schrijfster Lauren Groff stond eerlijk gezegd al een poosje op me te wachten – wat een vergissing om het zo lang te laten wachten. Want het blijkt een van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen.

Lauren Groff schetst een grandioos beeld van de 12e eeuwse Marie de France, die vanuit het hof van Eleonora van Aquitanië naar een klooster wordt verbannen, omdat ze door haar grofheid en lelijkheid niet geacht wordt geschikt te zijn voor een huwelijk.

We lezen het verhaal van Marie de France niet bekeken door de bekende historische mannelijke blik, maar juist door de vrouwelijke ervaring van Marie zelf. En dat op zichzelf is al helend en balans creërend – omdat we het overgrote deel van historische verhalen alleen kennen vanuit een mannelijke blik, waarbij vrouwen als onbelangrijk of als bijfiguren werden weggeschreven, is het altijd een verademing om een verhaal vanuit vrouwelijk oogpunt (her)verteld te krijgen.

In dit geval gaat het nog een stukje verder,  juist door de religieuze achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt, waarin we ook het vrouwelijk perspectief van de nonnen krijgen. Groff gaat zover dat het goddelijke, de god die zo centraal staat in Marie’s leven als abdis, vrouwelijk blijkt te kunnen zijn.

Het boek vertelt het verhaal van Marie de France, die, als ze zich eenmaal overgeeft aan haar verbanning van het hof, helemaal gaat voor haar taak als priorin van een vervallen abdij. Intelligent en handig als ze is creëert ze welvaart voor de nonnen, voor de abdij, die ze bij haar aankomst in zware armoede aantreft. We lezen over Marie’s leven, haar relaties met de andere nonnen, haar visioenen en haar altijd blijvende liefde voor Leonora van Aquitanië.

Een werkelijk prachtig en heel waardevolle roman! Ontzettend goed geschreven ook, ik kon niet stoppen met lezen. Dikke aanrader dus, gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Lauren Groff Matrix Recensie

Matrix

  • Schrijfster: Lauren Groff (Verenigde Staten)
  • Soort boek: historische roman
  • Origineel: Matrix (2021)
  • Nederlandse vertaling: Lucie Schaap
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: gebonden / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de historische roman van Lauren Groff

De zeventienjarige Marie de France wordt weggestuurd van het hof van Eleonora van Aquitanië omdat ze te ruw en te grof is voor het huwelijk of het hoofse leven. Tegen haar zin in reist ze af naar Engeland, waar ze aangesteld wordt als priores van een vervallen abdij. Bij aankomst is Marie geschokt door de toestand van de nonnen, die honger lijden en een zwakke gezondheid hebben, maar gaandeweg vindt ze haar plaats in het dagelijks leven van het collectief. Haar verlangen naar haar familie, haar vaderland en haar jeugdige passies maken plaats voor iets nieuws: een onvoorwaardelijke toewijding aan de zusters en een stellige overtuiging van haar goddelijke visioenen. Marie, geboren in een familie van vrouwelijke strijders en kruisvaarders, is vastberaden om een nieuwe koers in te slaan met de vrouwen die ze nu leidt en beschermt. Maar is haar nieuw gevonden geloof sterk genoeg in een wereld die zo snel op beangstigende wijze verandert, een wereld die geen plaats lijkt te hebben voor mensen als Marie?

Bijpassende boeken en informatie

Cars of Cuba

Cars of Cuba autoboek recensie en informatie fotoboek van David J. Reimer over de Amerikaanse auto’s op het eiland Cuba. Op 15 mei 2021 verschijnt bij uitgeverij Crave Press dit Engelstalige autoboek van David J. Reimer.

Cars of Cuba autoboek recensie en informatie fotoboek

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van het autoboek Cars of Cuba. Het boek is geschreven door David J. Reimer. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit Engelstalige boek over de bijzondere auto’s op Cuba, geschreven door David J. Reimer.

Cars of Cuba Autoboek

Cars of Cuba

  • Schrijver: David J. Reimer (Verenigde Staten)
  • Soort boek: autoboek
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Crave Press
  • Verschijnt: 15 mei 2021
  • Omvang: 54 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / paperback

Flaptekst van het boek over de auto’s van Cuba

Cuba is a paradise for the classic car buff. It is the world’s largest rolling car museum of automobiles spanning the 1940s and 1950s. From Chevrolets, Fords, Buicks, and Dodges, to Plymouths, Studebakers, Oldsmobiles and more, these yank tanks run the range from near mint condition to true fixer uppers.

Cars of Cuba is filled with more than 200 color photographs that showcase beautiful classic American cars with polished chrome and vivid paint jobs cruising the streets of Old Havana, taking passengers back in time for the ride of their life.

Sit back, relax and get ready to be transported back to the 1950s. Before long, you’ll be booking your own visit to Cuba, the greatest place on the planet for classic car buffs.

This book is dedicated to the people of Cuba who keep these old-school American beauties alive through their resourcefulness and ingenuity. We tip our hats to you.

Bijpassende boeken en informatie

Willem du Gardijn – Het einde van het lied

Willem du Gardijn Het einde van het lied recensie en informatie nieuwe Nederlandse roman. Op 9 september 2021 verschijnt bij uitgeverij Koppernik de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Willem du Gardijn.

Willem du Gardijn Het einde van het lied recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Het einde van het lied. Het boek is geschreven door Willem du Gardijn. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Willem du Gardijn.

Recensie van Tim Donker

& even later & Gunther was dood & gasten aan de keukentafel & de dingen die je dan zegt. De vrouw zegt dat ze boeken leest, en de man zit daar maar en praat over formule één, en zit daar maar, en drinkt bier, en lacht. Maar de vrouw zegt dat ze boeken leest, dus ik luister met één oor naar haar. Romantiese boeken, specificeert ze en het ene oor wordt een half oor. Ze mompelt wat, noemt wat namen van schrijfsters. Namen die mij niks zeggen. Ik vermoed er schrijfsters van stuiverromannetjes bij. Het soort dat mijn moeder ook las. Wagonladingen vol. Met hele vuilniszakken tegelijk kwamen die binnen. Ik zit. Drink bier. Voel een zweem van nostalgie omdat ik aan mijn moeder denk. Die al elf jaar dood is, en nu niets meer leest. Hoe ook zij zat. Op de bank. Haar benen opgetrokken onder haar. En lezen.

En zitten, ik. En zwijgen. En de man daar tegenover me die bier drinkt. En de vrouw naast me, die zegt dat ze leest. “Ook historische romans.” zegt ze.

En zitten, ik. En peinzen. Een gedachte die opkomt en die ik formuleren wil. Want uiteindelijk moet een mens iets zeggen. Ik zit daar al te lang te zitten en te zwijgen en bier te drinken en me te ergeren aan dat domme lachje van die man die zo graag naar formule één kijkt. Iets zeggen nu, bijvoorbeeld over historische romans. Iets zeggen over keizer Hadrianus en de laatste tachtig pagina’s van Het einde van het lied. Ik verzamel woorden in mijn hoofd, ik broed op een strekking, ik zoek naar een structuur. Ik wil weten wat ik ga zeggen voor ik het ga zeggen. Maarja. U weet. Gasten aan een keukentafel en hoe dat dan gaat. Dan gaat het zo: ze zijn allang drie onderwerpen verder vooraleer ik maar enigszins weet wat te zeggen en hoe het te zeggen. Ze lachen nu. Om dingen die mij ontgaan zijn. Zo gaat dat met gasten aan een keukentafel. Het moet snel gaan voor gasten aan een keukentafel. Er moet gelachen worden met gasten aan een keukentafel. De man vraagt mij om een volgend biertje. Ik haal het hem.

Zie je, ik hou niet van gasten aan een keukentafel. Ik hou niet van man en vrouw gaan op bezoek bij man en vrouw. Ik hou van gasten die in hun eentje komen op momenten dat ik ook in mijn eentje ben. Gasten die op de bank zitten, of op de vloer, of in de tuin als het weer het toelaat. Of voor mijn part aan de keukentafel maar dan niet op zo’n nadrukkelijke WijZittenAanDeKeukentafel-manier. Bovenal hou ik van gasten die stilte verdragen. Die tegen zwijgen kunnen. Die naar woorden zoeken begrijpen. Die weten dat niet elke gedachte klaar en af in je hoofd ligt te liggen maar soms nog gevormd moet worden – en dat dat tijd kost. Ik hou van gasten waarbij het traag en aarzelend mag.

Zo waren niet deze gasten. Maar wat maakte het eigenlijk uit. Het einde van het lied is toch geen historische roman.

Het einde van het lied is een lied. Nee. Het einde van het lied is drie liederen.

Of.

Nee.

Wacht.

Want zo was het natuurlijk niet begonnen.

Casiotone For The Painfully Alone op de steerjoo, midderdagse herfstzon in het keukenraam en op die vervloekte inductieplaat staat een soepje traag en zachtjes te koken. Er was geen enkele andere reden dat dit soepje traag en zachtjes koken moest dan dat ik vond dat dit het soort soepje was dat traag en zachtjes koken moest. Ik zat. Aan de keukentafel ja. Maar alleen. En ik las. Ik las het eerste lied in Het einde van het lied. Dat eerste lied is een droevig lied. Maar een mooi lied. Ik las moois, er was warmige zon, fijne muziek, trage soep; voor enkele momenten was het leven zelfs in dit godverdomde huis en in deze godverdomde tijd goed (en wat hebben we meer dan momenten) (wie zei dat ook alweer?). Ik las iets over de duistere meisjes, en dat vond ik prachtig. Ik las een zin als “De wijzer van de klok maakte een paar rondjes”, en dat vond ik prachtig. Ik las zinnen als “Voel me veel, behalve mijn naam” en “Wanneer begon het begin van de middag?”, en dat vond ik prachtig. Ruiterlijk -want zo ben ik- vergaf ik Du Gardijn “Niet zomaar, er waren redenen. Die waren niet goed gecommuniceerd.” Ik haat het woord communiceren en het overmatige gebruik ervan waaraan deze tijd mank gaat (naja, deze tijd gaat aan wel veel meer mank natuurlijk). Vooral op kantoor, denk ik. Waar de mensen dingen zeggen als “Daar is naar mij toe niets over gecommuniceerd” waar met hetzelfde gemak gezegd had kunnen worden “Dat is mij nooit verteld” en dan maak je nog een veel minder achterlijke indruk ook. Maar ik vergaf het Du Gardijn want vergeving is een prachtig ding vind ge niet? Ik knarste slechts eventjes met mijn tanden, en las door. Moje dag. Moje muziek. Mooi boek.

Maar zo was het niet begonnen nee.

Willem du Gardijn -ik kende hem niet- heeft een zeer overrompelende schrijfstijl die wegkijken onmogelijk maakt. Hij inkt zijn woorden direkt op de huid van de lezer (ha! mag je van Theo alvast nooit meer kritisch zijn over welke vaccinatie dan ook). Dacht ik: Willem du Gardijn schrijft het leven zelve. Maar meteen schaam ik me voor die gedachte en ik streep hem door: Willem du Gardijn schrijft het leven zelve. Maar toch. Er is wel iets van aan. Zijn schrijvershand grijpt je bij de strot en sleurt je diep het boek in. Je leeft niet zomaar wat mee met de personages: je bént de personages. En dat begint dan goed want als gezegd: het eerste lied is een droevig lied.

Je bent een vrouw in verwarring. Je bent Aimée. In het eerste lied ben je Aimée.

Gevoelige, duistere Aimée ben je nu. Je speelt piano. Je man heet Adriaan. Die schrijft een boek. Het kan zijn dat je in het tuinhuis woont en niet in het hoofdhuis bij je man. Het kan zijn dat je een affaire hebt gehad met je pianostemmer Yves. Het kan zijn dat dat tot een hele hoop gedoe heeft geleid. Het kan zijn dat je later misschien toch weer in het hoofdhuis woont bij je man. Het kan zijn dat je gestopt bent met je praktijk. Het kan zijn dat de dokter soms komt, en dat je medicatie nodig hebt. Het kan zijn dat iemand je partituren gestolen heeft. Het kan zijn dat je niet altijd even goed meer weet wat hier nu eigenlijk aan de hand is.

Het doet pijn om Aimée te zijn. De lezer voelt die pijn.

Het is verwarrend om Aimée te zijn. De lezer voelt die verwarring.

Ja dat doet die Du Gardijn goed. Je bevindt je -ineens- in een situatie waarin je niet heel goed wegwijs meer bent. Er is mist, er is duister. Soms komen er mannen uit het duister tevoorschijn. Adriaan? De dokter? Ook zijn er duistere meisjes die dingen tegen je zeggen. Zijn die echt? Stemmen van vroeger? Demonen? Sirenen? Niet alles wordt opgehelderd. Er blijft te raden over. We raden maar wat. We zijn mensen en we raden maar wat. Hoe diep menselijk om uiteindelijk alleen maar wat te kunnen raden; hoe diep menselijk om Aimée te zijn. De menselijkste van ons allemaal.

Ik moest daar wel even aan wennen; ik moest de melodie van dit eerste lied duidelijk leren kennen. Er was verzet voordat ik de hand me liet meesleuren. Omgekeerd duurde het ook even om er weer uit te krabbelen, me te realiseren dat ik dan misschien wel Aimée was maar ook ‘ne gast die Casiotone For The Painfully Alone en een soepje op had staan. Aan het eind van het eerste lied wordt het echt allerwege onmogelijk om Aimée te blijven. Los van haar blijf ik haar wel als mens zien, een heel echt mens, de mooiste en de liefste vrouw die je je maar indenken kunt. De vrouw die ik eerst was heel werkelijk voor me te zien: dan ben ik maar 55 bladzijden ver in Het einde van het lied maar dan weet ik dat Willem du Gardijn een grote is. Een hele grote.

Het tweede lied dan.

(nu al het tweede lied, denk ik, het eerste lied duurde me te kort denk ik, ik had drie liederen lang Aimée willen blijven denk ik)

Het tweede lied is een koortsig lied. In het tweede lied gaat het over Adriaan. Adriaan reist af naar Italië om er verder te werken aan het boek over de laatste dagen van keizer Hadrianus. Ook de lezer reist, de lezer is ook weer Adriaan maar in het tweede lied is de lezer wat mij betreft minder consequent het personage dan in het eerste lied. Aimée was ik steeds, Aimée was ik volkomen. Als Adriaan met zijn boek bezig is; denkend erover of research doend ervoor, stop ik hem te zijn. Het onderwerp staat eenvoudigweg te ver van me af. Ik volg het van een afstandje. Maar de schrijfstijl blijft, en de zinnen ook. Zeg nou zelf: “De dood achter haar maakte haar lange haar mooi” – dat is toch een pareltje?

Daardoor komt het.

Daardoor komt het dat het praten met oudheidkundigen, conservatoren, archivarissen, archeologen; het opstellen van hypotheses over de sterfplek van Hadrianus; het (soms best abstracte) gemijmer over de (on)mogelijkheden van het schrijven; de haast essayistisch aandoende beschouwingen over leven en dood van dit tweede lied tóch geen dor lied maken. Dat komt door die prachtige zinnen die Du Gardijn je zomaar ineens (een beetje triomfantelijk, stel ik mij voor) in je gezicht kan smijten.

Daardoor. En hierdoor:

Het gaat daar in Italië niet alleen maar over Hadrianus. Je bent ook een geworpen zijnde, geworpen in een groezelige maffiafilm. Zoals je daar zit, als Adriaan, in je rare appartement in Napels. Hitte. Regenval. Achterdocht. Droom. Nachtmerrie. Gestoorde medebewoners. Drank. Sigaretten. Dood. Leugens (want: “Liegen was in Italië een vak op school”). Bedreigingen. Afpersing. De sfeer steeds hallucinant, broeierig, beklemmend. De laatste pagina’s van het tweede lied zijn weergaloos mooi. Het nam me mijn adem. Het stolde mijn bloed. Het zette de tijd stil. Dit is literatuur van het allerhoogste nivo.

Het derde lied is een klassiek lied. Het is 138 jaar na de geboorte van Christus. Du Gardijns schrijfstijl wordt hier een tint of wat statiger, zo lijkt het toch. Geen moment in dit laatste lied word ik Hadrianus; zoveel eeuwen kan die intensiteit klaarblijkelijk niet overleven. Bijzonder onderhoudend vond ik het wel, en dat is meer dan ik verwacht had want ik heb niet zoveel met historische romans. Je hebt gelijk, dat is een vooroordeel. Ik heb namelijk nog nooit van mijn leven een historische roman gelezen. Maar ik kan niet elk boek ter wereld lezen. En daarom heb ik vooroordelen nodig. Om bepaalde schrijvers, genres en stijlen al op voorhand uit te sluiten. Een beetje overzicht moet er zijn. Of deze tachtig pagina’s tekenend zijn voor de gemiddelde historische roman weet ik dus niet. Ik vond het mooi. Ik kon het zien. Hadrianus in zijn koets, reizend tijdens de laatste dagen van zijn leven. Ik kon meegaan op die reis. Ik kon de zeelucht ruiken, ik kon de wind voelen waaien. Ik vond het derde lied niet het mooiste lied maar toch ook een lied dat ik niet had willen missen.

Drie uiteenlopende liederen heeft Willem du Gardijn hier op doen klinken. Het is voorzekers toch niet de eerste keer dat ik zo totaal gegrepen werd door een boek van Koppernik. Jee, wat een fijne uitgeverij is dat toch eigenlijk. Kunnen die niet elke dag een boek uitgeven?

Willem du Gardijn Het einde van het lied Recensie

Het einde van het lied

  • Schrijver: Willem du Gardijn (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 9 september 2021
  • Omvang: 232 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Willem du Gardijn

Nadat Adriaan zijn vrouw Aimée heeft verloren, vertrekt hij naar Italië om verder te werken aan een project waar hij al jaren mee bezig is: hij wil de laatste weken beschrijven van het leven van keizer Hadrianus – de periode die Marguerite Yourcenar in Mémoires d’Hadrien heeft nagelaten te vertellen.

Hij treedt in de voetsporen van Hadrianus en verblijft in Rome, in Napels en ten slotte in Baia, de oude Romeinse badplaats waar de keizer volgens overlevering op de tiende juli van het jaar 138 stierf. Terwijl hij werkt aan de beschrijving van de laatste reis van de keizer dringen gedachten aan Aimée zich steeds sterker aan hem op en durft hij het eindelijk aan in haar nagelaten dagboeken te lezen.

Het einde van het lied is een opmerkelijke tour de force over liefde, noodlot en aanvaarding, waarin Willem du Gardijn op geraffineerde wijze fictionele en historisch-biografische verhaallijnen verweeft.

Willem du Gardijn (1964) debuteerde in 2008 met de roman Monografie van de mond, waarmee hij werd genomineerd voor de Academica Literatuur Prijs. In 2011 verscheen de verhalenbundel Negen raven en in 2016 de roman Bevrijding. Zijn verhalenbundel Het grote vakantiepark, die in 2018 verscheen, stond op de longlist van de BookSpot Literatuurprijs.

Bijpassende boeken en informatie