Micha Hamel Verzamelde gedichten 2003-2023 recensie, review en informatie over de inhoud van het boek. Op 14 juli 2026 verschijnt bij Uitgeverij Pluim het boek van de Nederlandse dichter Micha Hamel met zijn verzamelde gedichten 2003-2023. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Micha Hamel Verzamelde gedichten 2003-2023 recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Verzamelde gedichten 2003-2023, met poëzie van de Nederlandse dichter Micha Hamel, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

• “Hamel is vooral goed op dreef wanneer hij zich onbekommerd laat meeslepen door de kleurrijke stroom van zijn associaties en het knetterende vuur van zijn spitsvondigheid.” (de Volkskrant)
• “Geestige en ook contemplatieve gedichten, waarin met een soort jongensachtige bravoure grote en kleine dingen van het leven aan de orde gesteld worden.” (Awater)
• “Lichtzinnig lijkt de poëzie van Hamel, al schemert er ook iets doorheen dat helemaal niet zo jolig is als het op het eerste gehoor klinkt.” (De Groene Amsterdammer)
• “Dit is, ook voor de lezers die zich hadden afgewend van de poëzie, een dichter om te volgen.” (NRC)

Recensie van Tim Donker

&

misschien wel de beste dichter die we in Nederland hebben, zei ik ooit, schreef ik ooit, wanneer, waar, of misschien dacht ik het alleen maar

&

de jaren terug ook. Ik herinner mij of nee ik meen mij te herinneren dat ik hem als dirigent nog wel aan het werk heb gezien, toen ik als student geregeld naar uitvoeringen ging in het toenmalige Vredenburg, dat een geheel ander Vredenburg was dan het huidige Vredenburg, ik heb er ooit een Nacht van de Poëzie bijgewoond, samen met Angelique toen Angelique nog deugde en niet zo’n verschrikkelijke trezebees was, maar vooral ging ik in die dagen in Vredenburg naar uitvoeringen, moderne muziek of hoe heet dat, dingen als Messiaen enzo, naja, vooral Messiaen, misschien ook wel eens iets van Gorecki of Gubaidulina of Ustvolskaya, weetikveel, ik meen dat in ieder geval één keer Hamel toen de dirigent was

&

later wordt het altijd maar later, en tijden andere tijden, ik begon mijn interesse in de zogeheten moderne muziek te verliezen, maar mijn interesse in poëzie bleef, is gebleven, zal altijd blijven, en een dag, gewoon een dag, een dag als alle andere dagen, een dag als nooit tevoren, een dag in de binnenstad van weer datzelfde Utrecht toen De Slegte nog bestond, in een groot pand aan de Oude Gracht, een pand van meerdere verdiepingen vol met twedehands boeken, wie kon in die dagen vermoeden dat dat ooit nog iets bijzonders zou blijken te zijn, de poëzie in de kelder, natuurlijk, altijd in kelder, dichtbij de hel, stapel na stapel werd daar verramsjd, trekt één bundel mijn aandacht, ik geloof dat het Luchtwortels was maar misschien was het zelfs gewoon Alle enen opgeteld, de dichter Micha Hamel, die kende ik als dirigent, die had ik dacht ik nog aan het werk gezien als dirigent, dat kon natuurlijk niks worden, zo’n dirigent die een beetje gaat zitten dichten maar toch pakte ik het boek van de stapel want dat was wat ik in die tijd deed: boeken van de stapel pakken want de dagen waren nog en ik was nog, en ik had bijna alle tijd, en ik bladerde door en ik vond het allejezus prachtig & godverdomde fantastisch en ik moest hebben, en kocht, en ging, en ineens was de man die ik als dirigent kende mijn favoriete dichter geworden

&

bundel
na bundel
na bundel

&

ik ga hier niet beweren dat ik alles van hem heb, kocht, las, ik mis er ook wel eens één, want later werd het later en de tijden andere tijden en ik werd vader en andere dingen slokten mijn tijd en mijn aandacht op, maar, niet eens zo heel erg lang geleden, in een boekwinkel ergens in het oosten van het land, want een weekendje weg, en het sneeuwde, en wij naar binnen en het eerste binnen was, niet geheel toevallig, een boekhandel, daar vond ik is daar iemand, ja, zo’n bundel dus die ik even gemist had, en het droeg een andere pracht dan ik van Hamel al dacht te kennen, hij beschrijft er zijn opname in een psychiatrische kliniek na een psychotische episode in zijn leven in een decennium dat op zijn einde liep, zoals decennia altoos weer plegen te doen, en is daar iemand is grappig, ontregelend, aangrijpend en ten diepste ontroerend (het laatste gedicht zette tranen in mijn ogen), en dan is mijn interesse in de poëzie van Micha Hamel ineens weer helemaal nieuw

&

nu dan dit. Uitgeverij Pluim verzamelt twintig jaar. Twintig jaar aan poëzie. Twintig jaar vol gedichten. Hoe te vangen? Prachtig te vangen. Driehonderdvijftig pagina’s, harde kaft, leeslint. Dat maakt mooi maar maakt niet het mooiste. Het mooiste is misschien wel dat Pluim, of Hamel, of wie het ook bedacht heeft, niet eenvoudigweg bundel na bundel na bundel legde, bandje eromheen, klaar. De gedichten zijn tematies gegroepeerd. In afdelingen met titels als Jeugd, Muziek, Ouder worden, Herinneringen en Afscheid en dood. Ik blijk toch niet zo Hamelvast (waarom niet? je zegt toch ook “bijbelvast”?) te zijn dat ik met grote stelligheid kan beweren dat de bundels en de tijden hier flink door elkaar gehusseld zijn, maar mijn ingewandgevoel zegt van wel. Ik las de gedichten, waarvan ik niet alles maar toch wel bijna alles zou moeten kennen, door deze, naar mijn intuïtie dus niet-chronologische volgorde, in ieder geval als nieuw. Sterker nog: behalve dat gedicht met “Hoe is het intussen met de dieren? / Slecht, slecht, het gaat slecht met / de dieren, ze sterven uit” herkende ik bitter weinig. Zeg maar vrijwel niks. Hou het erop dat ik dit verzameld werk las alsof ik Hamel voor het eerst las. Nee dat laatste is niet waar want die stijl is me wel heel erg vertrouwd. Maar het is de manier waarop de gedichten gebundeld zijn. Of misschien ben ik het maar, ik lees veel te veel poëzie, zoveel dat de meeste bundels later alleen maar een ongevere indruk bij mij achter laten. Of het zijn de gedichten van Hamel. Het sprankelt alles hier, en het sprankelt als nieuw

&

ronduit geniaal is een gedicht als Sterrenheer waarin Vader Abraham midden in de nacht van de platenhoes van zijn Smurfenlied stapt en ineens in de kamer van de jonge Micha Hamel staat. Tezamen klimmen ze op het dak, en Vader Abraham slaat wat bijbelse taal uit zijn botten

&

je kunt een zon willen
een zon die teruglacht als je zwaait

&

(verrek nu ik erover nadenk, dat laatste zinnetje ken ik ook nog wel)

&

ronduit geniaal is een gedicht als Roller met al dat zwart dat woekert tussen de woorden, alsof het een taal betreft die onherkenbaar wil blijven, een taal die ineens iets crimineels lijkt te hebben, of is het cut-up, of zijn het woorden, of is het als dat boek, dat ene boek, hoe heet dat ookalweer, is dat niet Mond is spruitje?

&

ronduit geniaal is een gedicht als Simona, want er moet een gedicht over Simona komen, en de lezer wordt aangemoedigd zijn eigen Simona te tekenen en dan komt het verhaal, een verhaal vol pinda-allergie, bevlekte nette kleren, struikelingen en een hele moje receptioniste

&

ronduit geniaal is een gedicht als Bouwpakket Maria mijn, waarvoor Hamel Thunder Road van Bruce Springsteen eerst naar het Nederlands vertaalde om vervolgens alle woorden in alfabetische volgorde te zetten, wat resulteert in – ofnee, wacht, ik sieteer hier alleen maar even de eerste strofe: “aan achter / achter afwees al / al / al alle alleen / alleen / alleen allerlaatste anders / asfalt auto” – fantastisch toch?, wie zou nou niet meer willen lezen, iedereen moet nu meer willen lezen, iedereen moet nu dorsten naar deze bundel of voor mijn part een andere bundel van Micha Hamel

&

(verbaasde het me alleen maar een heel klein beetje dat het woord auto maar één keer voorkomt in een liedje van Bruce Springsteen)

&

ronduit geniaal is een gedicht als Wat als, want wat als is als heel erg veel, wat is wat als allemaal, wat als is, bijvoorbeeld, een kostbare staartklok op een miezerige vlooienmarkt, of een liedje dat zingt over iemands sterke hals

&

ronduit geniaal is een gedicht als Tuinfeest

&

ronduit geniaal is een gedicht

&

ronduit geniaal is

&

valt me nu pas op dat er twee Micha Hamels zijn: de Micha Hamel die alle marges van het dichten te buiten gaat zodat het soms bijna proza wordt, een pilroman vol woeste associaties, zotte belevenissen, dromerigheid, surrealisme, een toets dada misschien af en toe, de Hamel die de lezer voert van hier naar daar en van geeneind weer terug naar eerst; en de Micha Hamel die speelt met taal en klank, soms neigt naar iets als “konkrete poëzie”, gedichten die drijven op ritme en die een enkele keer zelfs, godbetert!, rijmen!; mijn voorkeur gaat denk ik uit naar de eerste Hamel maar in deze bundel is juist de afwisseling een grote kracht

&

neem je hoed af voor deze uitgave
neem je hoed af voor Pluim
neem je hoed af voor Micha Hamel
neem je hoed af en lees

De beste manier om een hoed te vervoeren, schrijft Hamel ergens, is op je hoofd. Maar nu ligt je hoed naast je. Je zit en je leest. En heel de kamer doet er het zwijgen toe.

Verzamelde gedichten 2003-2023

• Auteur: Micha Hamel (Nederland)
• Soort boek: gedichten, poezie
• Uitgever: Uitgeverij Pluim
• Verschijnt: 14 juli 2026
• Omvang: 350 pagina’s
• Afmetingen: 18,3 x 23,8 x 3,8 cm
• Gewicht: 846 gram
• Uitgave: geboden boek
• Prijs: € 34,99
• Boek bestellen >

Flaptekst van het boek van Micha Hamel met zijn verzamelde gedichten

Micha Hamel publiceerde in de afgelopen twintig jaar zes dichtbundels. Deze luxe-uitgave bevat zijn eigen selectie uit die jaren, soms herwerkt om hier in hun definitieve gedaante te mogen schitteren. Dit is een overzicht van het beste van Hamels dichterschap, inclusief twintig eerder ongepubliceerde gedichten.

Micha Hamel is geboren op 8 juli 1970 in Amsterdam. Hij is dichter, componist, theatermaker en onderzoeker. Hij componeert voornamelijk voor theater en interdisciplinaire voorstellingen. Hij componeerde twee opera’s: Snow White (Reisopera, 2008) en Caruso a Cuba (De Nationale Opera, 2019) en verschillende muziektheaterproducties voor zowel theatergezelschap Orkater als voor het Holland Festival. Hij publiceerde zes dichtbundels, die meermaals werden bekroond. Samen met animatiekunstenaar Demian Albers maakt hij als scenarioschrijver en componist werken voor Virtual Reality, die onder meer prijzen wonnen in Tokio en Berlijn. Van 2010-2021 was hij lector Performance Practice aan hogeschool Codarts Rotterdam, waarin hij onderzoek deed naar de klassiekemuzieksector, alsook naar het activeren van luisterculturen middels serious games. Voor de Universiteit Utrecht creëerde hij samen met Els Stronks de website Schrijflab.nl, waarop middelbare scholieren hun creatieve schrijfvaardigheid kunnen oefenen.

Bijpassende boeken en informatie

• Nederlandse literatuur in 2026