Tag archieven: boekrecensie

Deense roman, Deense schrijfster, Feministische boeken, Recensie

Naja Marie Aidt – Oefeningen in donkerte

Naja Marie Aidt Oefeningen in donkerte recensie en informatie roman van de op Groenland geboren Deense schrijfster. Op 11 juni 2025 verschijnt bij Uitgeverij Querido de Nederlandse vertaling van Øvelser i mørke, de roman van de Deense schrijfster Naja Marie Aidt. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de auteur en over de uitgave.

Naja Marie Aidt Oefeningen in donkerte recensie

  • “Net als in Het boek van Carl branden de pagina’s zich in je vast, de zinnen wikkelen zich om je hart, spannen aan, knorren en plagen je afwisselend, stimuleren je, en je verandert woord voor woord van de lezer die je bent in een vrouw van middelbare leeftijd met haar trauma’s, melancholie en verzet.” (Berlingske, ∗∗∗∗∗∗)

Recensie van Tim Donker

Het zijn van het zijnde dat het karakter heeft van het erzijn, ook maar geworpen, een geworpen zijnde. Het bestaan in gesleurd, nu heb je je zijn maar te zijn, en je kiest de omstandigheden niet. De omstandigheden waar daar al, om je heen, daarom heten ze zo, en ze blijven groeien ook waar je ze zelf niet gezaaid hebt. Ze knellen, ze drukken, ze duwen dit bestaan een kant op die niet noodzakelijkerwijs een gewenste kant is. Probeer nog maar geloof te hechten aan de fabel van vrije wil als een mens zich geworpen ziet in de omstandigheden van de hoofdpersoon uit Oefeningen in donkerte. Een vrouw, al diep de vijftig in gestombeld, duwend naar zestig, met de sporen van haar tumultueuze jeugd die in haar ziel gekerfd. De harteloze, gewelddadige vader die alles brak wat er in de knop maar te breken valt opdat dit meisje en haar twee zussen nooit meer voluit bloeien zouden. De moeder die liever wegkeek, want wegkijken is makkelijker, zolang je het niet ziet kun je nog doen alsof het niet bestaat. Eén van de twee zussen wordt later, als ze op de rand van volwassenheid staan, door de hoofdpersoon dood aangetroffen op haar studentenkamer. Het lijkt niet direct zelfmoord te zijn, er is geen afscheidsbrief, het oogt niet gepland. Misschien een overdosis. Er is hoe dan ook iets voltrokken dat jaren geleden door de beul van een vader in gang gezet is. De overlevende zussen zuipen en feesten zo hard mogelijk om het verdriet te overstemmen. Altijd feest en altijd dronken; zo ook, bijvoorbeeld, die keer dat de hoofdpersoon toen ze aardig wat in haar keelgat had gegoten in slaap viel op een bed in een huis waar ze niemand kende. Toen ze wakker werd bemerkte ze dat iemand bezig was haar te verkrachten. En later. Dit jaar nog niet. Deze eeuw nog niet. Maar later zeker misschien, een heel klein beetje liefde vinden, zomaar, op een hoopje, ergens in een hoek. Het brengt een beetje respijt. Soms is er respijt. Een man, geluk, drie zonen, een gezin. Maar dan wil de man, de vader van haar zonen, misschien liever toch niet dit familieleven, misschien liever toch een eigen leven. Alsof je de levens voor het uitkiezen hebt en slecht één daarvan echt helemaal van jou is. Misschien is er ook een ander lief, en misschien is zij wat jonger dan de moeder van je drie zonen. Misschien een beetje minder getroebleerd ook. Maakt het uit? Wat het uitmaakt is dat de hoofdpersoon van Oefeningen in donkerte nu alleen is. Alleen de jongens moet opvoeden, want de vader verdwijnt steeds verder naar de achtergrond totdat hij daarin is opgelost. En is ze niet te stuk om dit alleen te kunnen, torst ze zelf al niet een te zware last met zich mee om helemaal in haar eentje ook nog drie jongens te moeten dragen, op het leven voor te bereiden? Ze doet wat ze kan, ze loodst haar jongens naar de volwassenheid. Niemand komt er helemaal zonder kleerscheuren vanaf. De jongens niet. De moeder niet. Dat doet leven. Het scheurt. Niet alleen kleren. Want als de vrouw later, alleen, de jongens allang het huis uit, ongewild getuige is van een vreselijk voorval waarbij haar hachje er ook nog bijna bij inschiet, heeft het leven haar net die ene kaaksmeet teveel gegeven. Wat rest zijn de therapeuten. Behandelaars. Psychologen. U weet wel. Uiteindelijk komt ze terecht bij een specialist in posttraumatische stressstoornissen (die heel het boek doorheen de ptss-man genoemd wordt, wat, misschien onbedoeld, iets grappigs heeft) (of misschien ben ik dat maar, ik heb een beetje een raar gevoel voor humor, ik lach wel vaker om dingen die niemand grappig vindt) (ik herinner me nog mijn keiharde lach door een verder doodstille bioscoop om een scéne waar klaarblijkelijk alleen ik humor in zag) (die zeer waarschijnlijk ook helemaal niet komisch bedoeld was) (al een geluk dat het donker is in zo’n bioscoop) (Debby en Nadia waren daar ook, ik vroeg me af of ze mijn lach herkend hadden, ze zeiden er later op school in elk geval niks over).

Dat is waar Oefeningen in donkerte begint. Bij de ptss-man. Bij de gesprekken. Bij het trauma. Slechts met mondjesmaat, zeg beetje bij beetje, komt de lezer meer te weten. Dat is het boek, en dat is ook waarom ik het eventjes vreesde. Ik was bang voor huilerig proza, vet aangezet drama, onophoudelijke psychologiseringen. Maar het viel mee. Allermeest viel het mee. Aidt laveert juist met een zekere elegantie langsheen de grote thema’s die ze aansnijdt. Dat is in de eerste plaats te danken aan haar bijna griezelige taalbeheersing. Oké je moet wat lelijke onwoorden als “dealen”, “hooked” of “steppingstone” voor lief nemen (of zouden die uit de pen van vertaler Kor de Vries zijn gevloeid? misschien zijn die woorden niet te vinden in het orzjienele Øvelser i morke? zijn sommige talen sterker misschien, zelfverzekerder, en daarom resistenter tegen Engels?) maar over het algemeen weet Aidt een verslavend hallucinant toontje aan te slaan. Poëtisch zou een mens kunnen zeggen. Maar dat dekt nog maar de halve lading. Zangerig, zou beter zijn. Melodieus. Muzikaal. Woorden die dansen. Gegeven een zeker soort ritme. Bij momenten wisselt het perspectief naar andere bewoners van het appartementencomplex waar de hoofdpersoon woont; die vertellen dan wie ze zijn en welk appartement van hen is en welke andere bewoners er nog zijn. Dat gaat steeds in dezelfde bewoordingen, met dezelfde accenten zodat deze passages een soort intermezzi worden of, zo je wilt, refreinen. Een vrouw uit de vriendinnengroep van de hoofdpersoon was een keer op een feest waar iedereen een anekdote moest vertellen. Op dit feest wordt in het  boek een aantal keer teruggekomen, altijd zonder enig verband met het voorafgaande of met het volgende -een zekere mate van fragmentarisme is iets anders wat dit boek zo’n aangename leeservaring maakt- en de paragrafen die handelen over dat feest worden steeds met min of meer gelijkluidende zinnen ingeluid: “Zoals gezegd was Lea een keer op een feest waar iedereen een anekdote moest meebrengen, en een vrouw tikte tegen haar glas en ging staan.” (met kleine variaties in woordvolgorde en -keus). Dat lijkt in beginsel nog iets grappigs te hebben, op een flauwzinnige sitcom-manier: het suffe personage dat altijd hetzelfde soort verhalen op eenzelfde soort manier vertelt, zodat de kijker op enig moment al gaat kunnen voorspellen wat er komt als die lulligaard weer begint. Type: Cliff Clavin. Of als dat je niks zegt: denk aan je oom die boekhouder is en nooit iets meemaakt en daarom steeds maar begint over die paar dingen die hij wél heeft meegemaakt. Doch al snel weet de lezer dat de anekdote die komen gaat, verre van grappig is. Zonder uitzondering vertellen de vrouwen op het feest hartverscheurende verhalen over verkrachting, vernedering, bedrog, pijn, verwaarlozing (feitelijk zijn het ook geen anekdotes want zijn anekdotes niet per definitie grappig of op zijn minst luchtig? in ieder geval gaat het bij een anekdote om een (eenmalig) voorval en niet om ganse levensgeschiedenissen). Daardoor krijgt de houterige inleiding met dat “zoals gezegd”, dat “op een feest”, dat “iedereen een anekdote”, en dat “tikte tegen haar glas en ging staan” een heel andere lading. Iemands onvoorstelbare pijn wordt tot anekdotiek gemaakt of, misschien erger nog, onbeduidend feestjesgeneuzel, kleinpraat, vermaak, een koe, een kalf, iets wat geen speciale aandacht behoeft en wel afgedaan kan worden met de meest afgesleten woorden die een taal te bieden heeft. De tragiek is dubbel: er is iets gruwelijks gebeurd en vervolgens wordt het gebeurde (door de maatschappij? daders? mannen? de slachtoffers zelve, die ingepeperd hebben gekregen er maar overheen te stappen, het “een plekje” te geven, ermee te leven?) gebagatelliseerd tot het nog maar louter borrelpraat meer is. En de lezer zat zelfs nog een beetje te gnuiven! Oja daar heb je haar weer met haar anekdotefeestje! Gnuiver voelt zich nu betrapt: werkt hij niet net zo hard mee aan de machinerie die de pijn en de ellende van deze vrouwen het liefste tot kleinzieligheden vermaalt?

Fragmentarisme, taalkunst, het omkeren van ingesleten reacties: het zijn slechts enkele technieken waarmee Aidt Oefeningen in donkerte zijn indringende pracht geeft. Iets anders dat opvalt is dat veel van de personages in dit boek naamloos blijven. De hoofdpersoon zelve kennen we alleen als “ik”, en vrijwel al haar verwanten alleen in de rol die ze ten opzichte van haar vervullen: de oudste / middelste / jongste zoon, de moeder, de vader, de kleinkinderen, de opa, de ptss-man, de zus, de ex-man, de vader van de drie zonen. Dat werkt vervreemdend omdat je bij namen makkelijker gezichten voorstelt. Zodus blijven de personages in dit boek tot op zekere hoogte gezichtsloos, waardoor je ze ook makkelijker met elkaar verwart? Wie had nu ook alweer dat saje baantje? Was dat de oudste, de middelste of de jongste zoon? Wat zei de zus die nu in Spanje woont en waarover ging dat of wacht was het misschien toch de dode zus die dat zei? De lezer weet het niet meer zeker, en moet af en toe terugbladeren.

Dus vervreemding ook?
Ja vervreemding ook. En verwarring. Omdat je moeite moet doen om het te begrijpen. En er niet uit eerste impuls overheen walsen. Dacht ik zelf al niet dat het huilerig zou zijn, alleen omdat het ging over iets waarvoor een vrouw in therapie moest gaan, is dat niet zoals we zijn (wij mannen, wij westerlingen, wij hollanders): niet zeiken, niet moeilijk doen, herpak u zelve, ga terug op het paard (hee door mijn eigen metafoor zie ik het einde van het boek nu ineens in ander licht!).

Aidt kent haar materialen. Niet alleen verstaat ze de kunst inkt te laten schreeuwen, ook bespeelt ze de lezer als was hij een instrument. Alsof hij ook deel uitmaakt van wat ze zeggen wil. Zijn verwachtingen, zijn vooroordelen, zijn ideeën, zijn meningen, wat hij voor humor meent te moeten houden (ja mijn rare bioscooplach komt terug na vijfendertig jaar om me in mijn billen te bijten). Het anekdotefeestje, het naamloos blijven van de ptss-man, de weerzin die de hoofdpersoon voelt tegen simpele dingen als feestjes, reizen, werk – het leek me alles aanvankelijk best grappig maar later keek ik toch in een angstaanjagender gelaat. Ik acht het niet onwaarschijnlijk dat Aidt de lachreflex doelbewust heeft opgezocht. Ergens een grapje van maken heeft eenzelfde functie als het wegkijken van de moeder van de hoofdpersoon: alles waar je om kunt lachen, hoef je niet serieus te nemen.

De lezer van Oefeningen in donkerte weet zich gemangeld, uitgewrongen, ontroerd, in zijn hemd gezet, gepijnigd en totaal onthutst. En hij kan niet anders dan Aidt daarvoor ten diepste dankbaar te zijn.

Naja Marie Aidt Oefeningen in donkerte

Oefeningen in donkerte

  • Auteur: Naja Marie Aidt (Denemarken)
  • Soort boek: Deense roman
  • Origineel: Øvelser i mørke (2 februari 2024)
  • Nederlandse vertaling: Kor de Vries
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 11 juni 2025
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Naja Marie Aidt

Op de tweede verdieping van een appartementencomplex dat uitsluitend door vrouwen wordt bewoond, woont een vrouw van 57 jaar. Ze heeft drie volwassen zonen, ze leeft alleen en slaapt geregeld onder haar salontafel. Ze lijdt aan PTSS sinds een zeer traumatische gewelddadige ervaring. Elke week neemt ze de bus om haar therapeut te ontmoeten, en met haar vriendinnen in de buurt probeert ze de donkerte waarin ze zich bevindt te bestrijden en te hopen op nieuwe dromen.

Oefeningen in donkerte is een confronterende roman over geweld tegen vrouwen en de liefde tussen vrouwen onder elkaar, over vrouw zijn en terugkijken op jezelf als kind, tiener, jonge vrouw en volwassene. Over in het reine komen met je verleden – op je eigen voorwaarden.

Naja Marie Aidt is geboren op 24 december 1963 in Aasiaat op Groenland. Ze  is een van de meest gewaardeerde Deense auteurs. In 2017 publiceerde ze Het boek van Carl over de dood
van haar zoon, waarvan in Denemarken 50.000 exemplaren werden verkocht. Het werd genomineerd voor de National Book Awards 2019, de Kirkus Review Awards 2019 en de PEN Translation Prize 2020 en werd in veertien talen vertaald. In 2022 ontving Aidt de Swedish Academy Nordic Prize.

Bijpassende boeken en informatie

Nederlandse dichters, Poëzie, Recensie

Froukje van der Ploeg – Soms blijft iets

Froukje van der Ploeg Soms blijft iets recensie en informatie van de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 11 juni 2025 verschijnt bij Uitgeverij Querido het boek met nieuwe gedichten van de Nederlandse dichteres Froukje van der Ploeg. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Froukje van der Ploeg Soms blijft iets recensie

  • “Ze weet wat ze ziet, ze ziet wat mensen beweegt, ze luistert naar ze en ze schrijft het op.” (Marijke Schermer)
  • “Een zeldzame combinatie van diepzinnigheid en toegankelijkheid, humor en ernst.” (Roos van Rijswijk)

Recensie van Tim Donker

Niet alle dichtbundels bereiken mij. Ik ben geen groot publiek. Ik zou de kust willen zijn. De kust waar alle poëzie aanspoelt. Maar ook de kust ben ik niet. Anders had ik het wel geweten. Als ik die kust was, of een groot publiek. Dan had ik geweten van Froukje van der Ploeg. Die maar één jaar jonger is dan ik wat er geen zaken mee heeft maar me toch opviel. In 2006 debuteerde ze met de dichtbundel Kater. Sindsdien publiceerde ze nog drie dichtbundels die, en nu sieteer ik het achterplat, “een groot publiek bereikten“. Lap. Daar heb je het. Een groot publiek bereikten die bundels dus wel. Maar mij bereikten ze niet.

En weer wens ik een groot publiek te zijn, en niet mij (mijzelf wens ik vaak niet te zijn). Want dan was Van Der Ploegs poëzie al veel eerder aangespoeld op mijn kust. Dan had ik al veel eerder haar woorden op mijn lijf, haar zinnen in mijn hoofd gehad. Die zinnen als spartelvisjes. Die woorden die de scheuren zijn waardoorheen het licht valt.

Bijvoorbeeld hoe een gedicht als En toen plotseling begint:

Heel kort geleden, zo kort geleden
dat het eigenlijk nu is, was er eens
in een land hier zo dichtbij
dat het eigenlijk hier is een wezen
dat zo op jou leek dat jij het bent

Een begin dat kan tellen, dat zo bloedmooi is dat het een gedicht op zichzelf is en je al bijna niet meer verder durft te lezen want misschien heb je hiermee je portie schoonheid al wel gehad voor deze dag, zulke dingen moet je doseren, teveel pracht slaat misschien wel om in het tegendeel, weet jij veel, maar je leest toch verder en het brengt je in verwarring, maar het is het goede soort verwarring, je weet niet of je een modern sprookje leest, of een oermythe over een wezen dat zichzelf tot het zijnde slaat door het niets te nietsen. Of is het een advies aan de lezer om hoog genoeg te vliegen opdat je vleugels zullen verbranden. Een lichaam te hebben dat op tijd in slaap valt, en niet pas tien minuten voor de wekker gaat. Of nog weer anders wellicht.

Dat kleeft aan deze poëzie. De veelkantigheid. Het onophoudelijk uit zijn voegen barsten. Dat spreken met al die tongen.

Van Der Ploeg instrueert de lezer over de perfecte wraak. Iemand steeds opnieuw die schooldag laten herbeleven van toen je dat tentamen Duits had waarvoor je niet had geleerd. Maak Nabokov onbegrijpelijk voor hem. Laat al zijn bier naar zuurkool smaken. Zulke wraak is zoet, zeg nou zelf, en dan tien jaar later om het te vieren een dagje naar zee. Neem een frietje. Rij weer naar huis.

Maar evengoed toont ze de poëzie van een inbraak. Een agente die weten wil of het huis altijd zo’n rotzooi is, en ja dit wel zo’n beetje de standaardsituatie ja, wanneer het gebeurd is weet je niet precies want je kent de werktijden van inbrekers niet. De humor in dingen die eigenlijk helemaal niet grappig zijn. Ook dat is een constante.

Of de dood. Of het leven. Punk is dood, en wij leven nog. In ieder geval leven we nog. Anderen zijn dood. Wie is er weg, wat is er weg in Autoriteit, wat kun je, leef je nog, weet je hoeveel knoflook in soep gaat, hangt dat niet af van welke soep het is godverdomme (in knoflooksoep al iets meer dan in erwtensoep vermoed ik), en hoe kun je weten wat er weg moet, wat echt dood is, een dichter is dood omdat hij oud was en rookte en leefde, een vriend is dood omdat hij jong is en de dood iets is om mee te spelen, maar denk je dat het einde der tijden gekomen is?

Of wat is. Wat was. De nostalgie. De hang naar. Dagen dat we niet waren waar onze ouders dachten dat we waren (dachten onze ouders? waren we ergens?). Of. Wat niet is wat het had moeten zijn. Wat niet geaccepteerd, niet volgens normen is. Omdat we ziek zijn. Omdat we dood gaan. Omdat we anders zijn. Altijd weer dat leven, en altijd weer druk met andere plannen. Of waar het heen moest. Toen je nog dacht dat je kon sturen. Pindakaas of kunstacademie. Toen je nog dacht dat het ene lor uitmaakte. Of zoals in één van die geweldige brieven die de dichter aan Imke schrijft: “Denk je dat onze tien jaar jongere ik / gelukkig is met hoe we zijn?” Imke en de dichter zijn in ieder geval geen zwervers geworden. Als kind wenste ik zwerver te worden. Zoals David Banner. Dat leek me mooi. Van stad naar stad, een eeuwige reis, altijd onderweg, een soort levenslange vakantie. Maar net als Van Der Ploeg ben ik toch geen zwerver geworden. Zou mijn vijfenveertig jaar jongere ik daar gelukkig mee zijn? Of met wat ik wel geworden ben? Of mijn dertig twintig tien jaar jongere ik? Altijd weer een pijnlijke vraag. Je bent nooit wat je ooit dacht te zullen zijn. En je kunt altijd weer meer verkloten in tien jaar dan je ooit voor mogelijk had gehouden.

Of alles wat ook zou kunnen zijn, in realiteiten anders dan de dagdagelijkse, misschien ontmoet je wel iemand omdat een spin met klompen over de muur van je slaapkamer loopt.

De gedichten in Soms blijft iets zijn grappig, melankoliek, verontrustend, surrealisties, schurend, verwarrend en ongekend prachtig – en meer dan eens dat allemaal tegelijk. Alle registers open zetten zonder dat het ook maar een moment gaat irriteren – daar moet je iets voor kunnen. Dan moet je een dichter zijn die van poëzie gemaakt is. Froukje van der Ploeg is zo’n dichter.

Froukje van der Ploeg Soms blijft iets

Soms blijft iets

  • Auteur: Froukje van der Ploeg (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 11 juni 2025
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 19,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek met nieuwe gedichten van Froukje van der Ploeg

Een godin zaait verwarring op aarde, een vrouw kijkt opgerold de tijd weg en huizen doen huizen na.

In haar nieuwe bundel trekt Froukje van der Ploeg lering uit alles wat beklijft. Met humor en zonder schroom onderzoekt ze het ongemak, de verandering en het welbehagen van lichamen, noteert ze de levensverhalen van andere mensen en toont ze hoe een spin die met klompen over de slaapkamermuur loopt grote gevolgen kan hebben. In brieven aan Imke en op weg naar huis, door het park, maakt ze de balans op.

Froukje van der Ploeg is geboren in 1974. Zr debuteerde in 2006 met de dichtbundel Kater. Sindsdien publiceerde ze nog drie dichtbundels, die een groot publiek bereikten, Zover (2013), Dit is hoe het ging (2016), Nachtvangst (2020). Ze ontving de Hollands Maandblad Poëziebeurs en werd genomineerd voor de J.C. Bloem-poëzieprijs. Regelmatig wordt haar werk in literaire tijdschriften en in bloemlezingen gepubliceerd, en treedt ze op festivals op.

Bijpassende boeken en informatie

Singapore, Recensie, Singaporese schrijver

Jemimah Wei – De tweede dochter

Jemimah Wei De tweede dochter recensie en informatie roman van de in Singapore geboren schrijfster. Op 6 mei 2025 verschijnt bij Meridiaan Uitgevers de Nederlandse vertaling van de roman The Original Daughter van schrijfster Jemimah Wei. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Jemimah Wei De tweede dochter recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van De tweede dochter, de roman van Jemimah Wei, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Een boek dat je niet mag missen.” (The New York Times)
  • “Dit verhaal over een familie en haar strijd voor vrijheid, intimiteit en overleven stelt niet alleen de vraag wat het betekent om te houden van, maar hoe goed te houden van de ander, vooral in een wereld waar onze relaties ons zowel kunnen binden als breken.” (Jonathan Escoffery)

Recensie van de redactie

Schrijfster Jemimah Wei is geboren en getogen in de stadstaat Singapore. De naam van het land in Azië zal bij velen wel bekend zijn maar hoe het er is om te leven, wonen en werken, zal voor de meesten van ons onbekend terrein zijn. Via De tweede dochter wordt ons, lezers, inzage gegeven in hoe het is om er op te groeien.

De familieroman De tweede dochter vertelt het verhaal van twee zussen die opgroeien in een ambitieuze omgeving. Of beter gezegd onder het juk van een moeder die bijna eist dat haar dochters wat bereiken in het leven. In eerste instantie zorgt dit voor druk in de onderlinge relatie tussen de zussen maar langzaam maar zeker zorgt het er ook voor dat ze naar elkaar toe groeien.

In deze gelaagde coming-of-age roman vertelt Jemimah Wei hoe het is om op te groeien in een ambitieuze omgeving waar zowel druk als liefde wordt ervaren. Hoe dit twee meiden die erin opgroeien erdoor gevormd worden, maar toch andere keuzes maken die voor zowel aantrekking als afstoting zorgen.

Naar verloop van tijd, neemt schrijfster Jemimah Wei de regie van het verhaal  steeds strakker in handen, zo lijkt het. Of dit een bewuste keuze is dan wel de ontwikkeling van het schrijverschap, laat zich raden. Desalniettemin is De tweede dochter een veelbelovend debuut dat verwachtingen wekt voor het volgende werk. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Jemimah Wei De tweede dochter

De tweede dochter

  • Auteur: Jemima Wei (Singapore)
  • Soort boek: Singaporese roman
  • Origineel: The Original Daughter (2025)
  • Nederlandse vertaling: Dirk-Jan Arensman
  • Uitgever: Meridiaan Uitgevers
  • Verschijnt: 6 juni 2025
  • Omvang: 496 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 12,99
  • Waardering roman: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman uit Singapore van Jimimah Wei

Genevieve Yang is enig kind en woont met haar ouders en grootmoeder in een eenkamerflat in Bedok, Singapore. De familie wordt geconfronteerd met Arin, uit het geheime tweede gezin dat grootvader had in Maleisië.

De twee meisjes groeien, na een uiterst stroef begin, op als hechte zussen. Hun charismatische moeder, Su, geeft haar meisjes lof en liefde die tegelijkertijd onlosmakelijk verbonden zijn met hoge verwachtingen voor hun toekomst, en ze schrijft haar dochters bemoedigende briefjes: ‘Mevrouw Su Yang wenst haar dochters, Genevieve Yang, Arin Yang, en hun grote mooie hersenen een prachtige en productieve dag toe.’

Bijna twintig jaar later, in 2015, is Arin een internationaal bekende actrice met een mysterieuze uitstraling, terwijl Gen uit alle macht heeft geprobeerd om níet te voldoen aan al die onverbiddelijke eisen.

Jemimah Wei (1992) is geboren en getogen in Singapore. Ze was Stegner Fellow aan Stanford University, ontving beurzen en prijzen van Columbia University, de Sewanee Writers’ Conference, de Bread Loaf Writers’ Conference en de National Arts Council van Singapore. Ook won ze de William Van Dyke Short Story Prize en werd ze genomineerd voor de Pushcart Prize. Wei is gekozen als een van de ‘5 under 35 honorees’ van de National Book Foundation.

Bijpassende boeken en informatie

Nederlandse Schrijver, Poëzie, Recensie

Twan Vet – Troostpogingen

Twan Vet Troostpogingen recensie en informatie boek en debuut met gedichten en poëzie van de in Seoul geboren Nederlandse dichter. Op 5 juni 2025 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige bij de nieuwe dichtbundel van Twan Vet. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Twan Vet Troostpogingen recensie van Tim Donker

Voor deze Twan Vet hier zie ik een grootse toekomst weggelegd. Maar wel als cabaretier. Of als staande komediant (klaarblijkelijk bleven hele generaties komedianten er altijd maar bij zitten totdat er één op het idee kwam om er bij te gaan staan). Want hij heeft de neiging een moje gedachte om zeep te helpen met wagonladingen banaliteiten en kliesjees.

Troostpogingen opent met een gedicht dat Achtuurjournaal heet, en dat is goed, misschien openen veel mensen hun avond met het achtuurjournaal, of naja, wat weet ik daarvan, ik kijk nooit televisie. Misschien is het ook wel de eerste dag van een nieuw jaar, want: “Ik hou van elk nieuw jaar zeg je, als het nog niet gebeurd is, / nog knispert in het cellofaan. Als geen mens / de dagen nog heeft aangeraakt.”, klinkt het, en dat is een moje gedachte; een jaar als een leegte die nog met van alles gevuld kan worden; een nieuw jaar dat nog ongevormd ligt te liggen; waar niemand nog een kleur aan gegeven heeft. Ik herinner het me zo te voelen toen ik nog een kinderken waart. Het verheugen omdat er iets in huis was dat nog helemaal nagelnieuw was, al was dat maar een jaar, al waren het maar getallen: een 1 en een 9 en een 8 en een 0, en ik ging zeven worden dat jaar en Lonneke was er nog, en zelfs het decennium was nieuw, en mijn knuffels dachten er net zo over, ik had het die ochtend nog aan ze gevraagd.

Maar dan gaat het gedicht verder. Gedichten gaan altijd weer verder, gedichten gaan vaak verder waar ze eigenlijk al afgelopen hadden moeten zijn. De televisie wordt een “treurbuis” genoemd en volgens mij was dat in de jaren zeventig al een kliesjeewoord, en het zwaarste nieuws was vroeger nog te dragen omdat Rob Trip het gezegd had. Ik moest hem even opzoeken en toen kende ik dat gezicht wel, hoe vroeger is vroeger, naja Vet is natuurlijk schandalig jong, die is geboren in 1998, toen waren fatsoenlijke mensen allang volwassen, maar toch, zelfs met dat in het achterhoofd is het effect minimaal, want als er Harmen Siezen of Fred Emmer had gestaan had ik het nog na kunnen voelen misschien, was het nieuws toen veel onschuldiger of knulliger of houteriger, zodat het iets aandoenlijks had ook als er erge dingen werden verteld?, of was het maar dat ik kind was en nooit de volledige implicatie van al die berichten doorvoelde? Je kunt een mens niet verwijten dat hij niet ouder is dan hij is en ik probeer het te snappen door Rob Trip te vervangen door Harmen Siezen, maar toch: als die Rob Trip verder in de bundel nog een paar keer ten tonele wordt gevoerd krijgt het iets kolderieks. Dus vandaar. Zei ik cabaret.

In De zevende dag (is dat ook al niet iets van televisie?) (Twan Vet kijkt echt veel te veel televisie) komen we een ander bekend persoon tegen: “God had net de kroeg geschapen, zocht afgemat / een plekje aan de bar en bestelde rode wijn. / Na het vierde glas bedacht ze mij.” God als (aantrekkelijke?) vrouw, ook de omkering van een kliesjee is kliesjee, een liefje-voor-één-nacht: dronken de liefde bedrijvend met de ikfiguur, klaarkomend, en liggend, daar, in het eerste ochtendlicht. Ik kan zien hoe dit kan werken in een zaal vol lachende mensen. Blasfemie kan best heel grappig zijn, al is het misschien een beetje te vaak gedaan en hebben christendomgrappen langzamerhand wel wat van hun urgentie verloren. Maar deze bundel is geen zaal. Deze bundel is van papier en ik weet niet wat dit op papier met mij doet. Voor ontroering is de situatie net een beetje te bizar, hoewel de laatste regels iets lieflijks hebben. Voorlopig slechts goed voor een vluchtige grijns. Is een grijns goed genoeg voor een gedicht? Does humor belong in music?, vroeg Frank Zappa zich af en ooit, als student, aan het eind van weeral een avond in de spoelkeuken, tijdens wat wij personeelsleden “de nazit” noemden, herhaalde ik de vraag toen we wijn dronken en de overgebleven amuses opaten en kok Hans (ook hij nu dood) beantwoorde hem met een kort en krachtig NEE. Ik keek hem met één opgetrokken wenkbrauw aan maar vele jaren later ben ik zijn onomstotelijke nee gaan begrijpen. Humor maakt muziek zelden beter. Vervelender wel, vaak. Humor in poëzie zou bij Hans misschien een voorzichtiger “nee” hebben uitgelokt (hij hield van de poëzie van Bukowski, soms toch ook niet ongrappig) en ook ik kan humor in poëzie best goed pruimen: K. Schippers kan je overweldigen terwijl je zit te lachen (voor absurdisme is in gedichten best wel heel veel plaats) maar dat is niet iedere dichter gegeven.

Je kunt het sterk vinden hoe Vet de lezer geen blijf laat weten met zijn emoties. Moet ik lachen, moet ik geschokt zijn, moet het me vertederen? Er is een gedicht over een niet-bestaande dochter dat me bijna ontroeren wist. Totdat Vet begint over hoe hij in “elke jongen” het monster ziet “dat alleen aan neuken / denkt en haar straks ook de hel in naait” en wat het ook was dat ik net begon te voelen met één lompe trap vermorzelt. Hoe blijf ik achter? Ook niet geschokt. Verward misschien. Waarom dat platvloerse taalgebruik? Welk effect wordt hier beoogd? Welke dochter kan een vader tot zulke woorden inspireren? Ik weet niet wat dit is.

Of later, verder, liefde als een oude krant die van bed naar bed waait, zeg me wat dat was.

Maar “nog maar half / zo eenzaam als je straks zult zijn” is dan weer helemaal raak, dat is er vol op, dat is een treurige gedachte, en toch is het mooi, het is een indringende gedachte over hoe dingen gaan, over hoe het leven gaat, dat inzicht geef je iemand die in 1998 pas een keer het levenslicht zag eigenlijk niet, ik moest zelf best al oud zijn om te weten dat alle droefnis die ik als jongere voelde en die me toen heel erg leek eigenlijk veel hoopvoller was dat de droefnis zoals ik die later ben gaan voelen.

En ”Slaap altijd met je sokken aan, / koop nooit een kruimeldief, / post vijf keer in je leven een liefdesbrief / die beter zoekraakt dan gelezen wordt, // kweek het verlangen om de zee te zien / en ga dan niet, raak door het verstrijken / van de tijd drie goede vrienden kwijt, // loop minstens twaalf vage angsten op / waarvan je niet meer zult genezen, / zorg dat je meer boeken hebt gelezen / dan je mensen hebt veracht, // sluit vrede met het feit dat alles wat je ziet / al mooier door een ander is gezien, / begrijp je ouders pas als het / te laat is voor verdriet, // beweer elke week ten onrechte / dat je weet waarom je leeft, / luister nooit naar iemand / die je meer dan tien adviezen geeft.” vond ik op de goede manier grappig, omdat er ook een lichte treurnis in zit, een klein schokje van het ongerijmde, het absurde van het willekeurige, en kruimeldief is sowieso een bijzonder achterlijk woord, en dat alles bestaat (kruimeldieven bestaan, de zee bestaat, vrienden kwijtraken bestaat).

Als troostpogingen is Troostpogingen al half geslaagd. Er kwamen grijnzen op mijn bakkes, ik zag flitsen die me stil lieten staan, er was gloed, er was een licht daar in de hoek dat goed voor me was.
Als cabaret zou het kunnen werken; er wordt niet alleen maar op een lach gemikt, er worden ook dingen overhoop gegooid, je zou van een avondje Vet nog iets mee kunnen nemen misschien.
Als poëzie komt het voor mij nog net een beetje te kort. Maar dit is een debuut. Vet kan nog veel kanten op. Een verkeerde kant ook, en dan  een nog verkeerdere. Doe het dan nog eens. En faal beter.

Twan Vet Troostpogingen

Troostpogingen

  • Auteur: Twan Vet (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie, debuut
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 5 juni 2025
  • Omvang: 48 pagina’s
  • Uitgave: paperback / luisterboek
  • Prijs: € 21,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de eerste dichtbundel van Twan Vet

Troostpogingen is een wonderschoon en toegankelijk debuut van Twan Vet, een rijzende ster in de Nederlandse poëzie. Voor de lezers van Menno Wigman en Tjitske Jansen.

Laatste zomerbrief

Ik weet ook wel dat men elkaar in deze tijd
nog amper brieven schrijft, maar dan:
wie gelooft er nog in poëzie?

Jij niet. Daarom is dit een brief
om onder in een la te steken
en bijna te vergeten.

Veel later pas zul je dit lezen
en dan moet je weten dat ik
deze woorden voor je schreef

in de dagen dat we samen waren,
kusten onder de straatlantaars,
in het park en voor je huis.

Als je me mist: houd deze kleine brief
dan schuin. Er dwarrelt nog wat van
het zonlicht dat we lang geleden samen deelden uit.

Twan Vet is in 1998 in Seoul, Zuid-Korea geboren. Hij is dichter, schrijver en muzikant. Troostpogingen is zijn literaire debuut.

Bijpassende boeken en informatie

Engelse thriller, Amerikaanse politiek, Politieke thriller, Recensie, Verenigde Staten

Brian Klein – De geheime kandidaat

Brian Klein De geheime kandidaat recensie en informatie van de nieuwe politieke thriller van de Engelse schrijver. Op 5 juni 2025 verschijnt bij Uitgeverij Cargo de Nederlandse vertaling van The Counterfeit Candidate de nieuwe thriller van de Britse thrillerschrijver en televisieregisseur Brian Klein. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Brian Klein De geheime kandidaat recensie

Het onderwerp dat de Britse schrijver Brian Klein heeft gekozen is zeker boeiend, interessant en verontrustend te noemen. Een aantal van de belangrijkste nazikopstukken blijken aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geen zelfmoord te hebben gepleegd en zijn ontkomen naar Argentinië waar ze in de anonimiteit plannen beraamden om nogmaals aan de macht te komen en de wereld te kunnen regeren.

Als er bij een inbraak in Buenos Aires waarbij honderden kluisjes worden leeggeroofd ook bewijsstukken van de vlucht worden gestolen dreigt het geheim op straat te komen te liggen. Zeker nu nakomelingen van Hitler tot in de hoogste kringen van de Amerikaanse politiek door aan het breken zijn is dit een groot probleem.

Op basis van dit gegeven heeft Brian Klein een spannende thriller geschreven. Echter hier en daar gaat hij wel erg kort door de bocht, schort het een beetje ongeloofwaardigheid wat het verhaal niet helemaal goed doet. Desondanks is het een aardige thriller die voor de lezer die zich niet laat afleidend door de tekortkomingen, een aantal aangename uren leesplezier zal opleveren. De thriller is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

  • “Een geweldige politieke thriller. Absoluut briljant.” (Jeremy Clarkson)

Brian Klein De geheime kandidaat

De geheime kandidaat

  • Auteur: Brian Klein (Engeland)
  • Soort boek: politieke thriller
  • Origineel: The Counterfeit Candidate (2025)
  • Nederlandse vertaling: Waldemar Noë
  • Uitgever: Cargo
  • Verschijnt: 5 juni 2025
  • Omvang: 432 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe politieke thriller van Brian Klein

Op 30 april 1945 plegen Adolf Hitler en Eva Braun zelfmoord in Berlijn. Hun lichamen worden verbrand en de stoffelijke resten worden begraven in de tuin van de Rijkskanselarij.

Zesenzestig jaar later plegen drie inbrekers de grootste kluisroof in de Argentijnse geschiedenis. Nog voordat de politie op de hoogte is, leidt een paniekerig telefoontje naar Amerika tot een gewelddadige klopjacht waarbij de drie inbrekers worden opgespoord, gemarteld en vermoord. Het is duidelijk: in een van de kluizen zat iets dat nooit gevonden had mogen worden.

Negen dagen later sleept senator John Franklin de republikeinse presidentiële nominatie in de wacht. Hij is favoriet voor de Oval Office. Zijn verkiezing heeft alles te maken met de kluisroof, en alles met de dood van Adolf Hitler, en deze gebeurtenissen vormen samen de kern van een onheilspellende politieke samenzwering met als doel een einde te maken aan een democratische Amerikaanse regering.

Bijpassende boeken

Vlaamse roman, Botswana, Recensie, Vlaamse schrijfster

Gaea Schoeters – Het geschenk

Gaea Schoeters Het geschenk recensie en informatie nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster. Op 4 juni 2025 verschijnt bij Uitgeverij Querido de roman van de uit Vlaanderen afkomstige schrijfster Gaea Schoeters. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Gaea Schoeters Het geschenk recensies

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Het geschenk, de nieuwe roman van Gaea Schoeters dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Het geschenk van Gaea Schoeters is een niet ongeestige, maar groteske satire, als een goedmoedig extraatje voor het welwillende publiek dat ze met ‘Trofee’ heeft opgebouwd.” (Bart Van Der Straeten, HUMO, ∗∗∗∗∗)
  • “Speels, inventief en uitdagend. Het geschenk is een uitgekookte politieke satiere à la de hoofdstad van Robert Menasse, maar dan nog beter.” (Tom Lanoye)

Recensie van onze redactie

Wat moet je als bondskanselier doen als de Duitse hoofdstad Berlijn schijnbaar uit het niets wordt overspoeld door olifanten. Dit schijnbaar ongeloofwaardige gegeven neemt de Vlaamse schrijfster Gaea Schoeters als uitgangspunt voor haar nieuwe roman.

Als reactie op een hem onwelgevallige politieke beslissing in de Bondsdag, besluit de president van Botswana om Duitsland en met name Berlijn te overspoelen met tientallen olifanten. Een grotesk gegeven uiteraard. Maar als lezer accepteer je het als snel als feit en ga je mee in de situatie.

Bondskanselier Hans Christian Winkler die al een tijdje onder druk staat van een populistische tegenstrever probeert, vaak tegen wil en dank, de situatie in de hoofdstad die hierdoor ontstaat in hand te houden, of beter gezegd naar zijn hand te zetten.

Scherp, duidelijk politiek geëngageerd en bij vlagen droogkomisch vertelt Gaea Schoeters het verhaal van een land waarin het populisme de heersende macht onder druk zet en de corrumperende onmacht die hier vaak door ontstaat. De korte roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Gaea Schoeters Het geschenk

Het geschenk

  • Auteur: Gaea Schoeters (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 4 juni 2025
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 19,99 / € 8,99 / € 8,99
  • Shortlist De Boon 2026
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Bestelmogelijkheden roman >

Flaptekst van de nieuwe roman van Gaea Schoeters

Plots wemelt het in Berlijn van de olifanten. Algauw wordt duidelijk dat de dieren niet uit de dierentuin komen, maar een geschenk van de president van Botswana zijn. 20.000 olifanten heeft hij de Duitsers cadeau gedaan, als ‘dank’ voor de verscherpte wetgeving met betrekking tot de invoer van jachttrofeeën.

‘Jullie Europeanen willen ons vertellen hoe we moeten leven. Misschien moeten jullie zelf maar eens proberen hoe het is om met megafauna samen te leven.’

De bondskanselier zit met de handen in het haar: hij moet deze crisis snel en daadkrachtig aanpakken. Want straks zijn er verkiezingen en zijn politieke tegenstanders ruiken bloed.

Gaea Schoeters is geboren in 1976 in Sint Niklaas, België. Ze is auteur, journalist en librettist. Ze debuteerde met korte verhalen en schreef onder meer het reisboek Meisjes, moslims & motoren, de literaire thriller Diggers en de romans De kunst van het vallen en Zonder titel #1. Haar roman Trofee is meermaals bekroond en verschijnt in 16 landen in vertaling. In Duitsland werden al ruim
40.000 exemplaren verkocht.

Bijpassende boeken en informatie

Fantasyboeken, Fantasyschrijvers, Recensie, Young Adult, Young Adult Boeken

Emily J. Taylor – The Otherwhere Post

Emily J. Taylor The Otherwhere Post recensie, review en informatie over de inhoud van het de fantasy voor 13+ jaar. Op 28 mei 2025 verschijnt bij Uitgeverij De Fontein de Nederlandse editie van The Otherwher Post het fantasyboek van Emily J. Taylor. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Emily J. Taylor The Otherwhere Post recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van The Otherwhere Post, de fantasy geschreven door Emily J. Taylor, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van Monique van der Hoeven

Wat een briljant geschreven en superspannend boek is The Otherwhere Post geschreven door de Amerikaanse schrijfster Emily J. Taylor, die eerder al Hotel Magnifique schreef (dat boek las ik nog niet, maar staat nu hoog op mijn TBR lijst!). De Nederlandse editie van The Otherwhere Post werd uitgegeven door Uitgeverij Fontein, die ook het eerder geschreven boek uitgaf.

Dit is zo’n boek wat je echt met geen mogelijkheid meer weg kunt leggen. Niet alleen omdat het ontzettend vlot en goed geschreven is, maar vooral ook, omdat je echt MOET weten hoe het verder gaat. Je komt in een soort wervelwind-wereld terecht, waar het van een beetje spannend, naar spannend tot “ik hou het niet meer van spanning en moet nu weten hoe het afloopt gaat”. En dat is extra knap, omdat het nergens eng wordt – het is en blijft een echte fijne cozy fantasy. Thema’s als vriendschap, anders zijn en familiebanden komen zijdelings in het verhaal aan bod. En een beetje romantiek. Het verhaal op zichzelf is ook heel bijzonder, er wordt niet één wereld gecreëerd, maar wel drie. En toch is het geloofwaardig. Knap gedaan!

Het boek vertelt het verhaal van de jonge Maeve. Sinds ze 7 jaar geleden haar vader kwijtraakte en er werd gezegd dat hij een moordenaar is, gebruikt Maeve steeds valse namen en reist ze van plek naar plek, met steeds een ander baantje. Op een dag verschijnt er een koerier met een brief die al 7 jaar oud is, maar niet eerder bezorgd kon worden. In die brief staat dat Maeve’s vader helemaal geen moordenaar is. Dus gaat ze op zoek. Ze weet binnen te komen bij de magische opleiding van The Otherwhere Post, waar de kunst van scriptomantie wordt onderwezen. Een manier van spreuken toevoegen aan geschreven teksten, die elke ervaring verrijken.  Ook hier is Maeve weer aanwezig onder een valse naam, maar kan ze die verborgen houden voor haar wel zeer aantrekkelijke en bijzondere mentor? En wat moet ze met die dreigbrieven die met ossenbloed geschreven worden?

Ik zou zeggen: heel gauw gaan lezen dit boek! Echt heel erg de moeite waard. Voor mij een boek met een waardering van 5 sterren.

Emily J. Taylor The Otherwhere Post

The Otherwhere Post

  • Auteur: Emily J. Taylor (Verenigde Staten)
  • Soort boek: fantasy, young adult
  • Origineel: The Otherwhere Post (2025)
  • Nederlandse vertaling: Mechteld Jansen
  • Uitgever: De Fontein
  • Verschijnt: 28 mei 2025
  • Afmetingen: 14,8 x 22 x 3,5 cm
  • Gewicht: 519 gram
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 27,50 / € 11,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst van de Emily J. Taylor fantasy

Voor liefhebbers van spannende magische avonturen en dark academia fantasy, vanaf 13 jaar.

Zeven jaar geleden verdween Maeves vader nadat hij een afschuwelijke misdaad beging. Sindsdien leeft Maeve onder een valse naam en woont ze nooit lang op één plek. Maar als ze een anonieme brief ontvangt met de woorden Je vader was onschuldig, besluit Maeve op zoek te gaan naar de waarheid.

Ze doet zich voor als leerling van de magische school The Otherwhere Post, waar ze net als haar vader ooit de kunst van de scriptomantie zal leren: gevaarlijke magie waarmee ze brieven kan betoveren en naar andere werelden kan sturen. Haar speurwerk blijft alleen niet onopgemerkt: zo ontdekt haar frustrerend knappe mentor dat ze liegt over haar identiteit en krijgt ze levensgevaarlijke dreigbrieven. Kan Maeve de waarheid achterhalen voor het te laat is?

Emily J. Taylor is geboren en getogen in Californië. Ze heeft in vier staten en op twee continenten gewoond, wat haar stuk voor stuk een schat aan inspiratie voor verhalen heeft opgeleverd. Momenteel werkt ze als creative director in Minneapolis, waar ze de lange winters doorbrengt met het bedenken van schitterende werelden die ze verweeft tot duistere verhalen.

Bijpassende boeken

Suriname, Recensie, Reisverhalen, Surinaamse schrijfster

Tessa Leuwsha – Boni

Tessa Leuwsha Boni recensie en informatie boek in het spoor van de Surinaamse vrijheidsstrijder. Op 27 mei 2025 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact het nieuwe boek van de Surinaams-Nederlandse schrijfster Tessa Lewsha. Hier lees je informatie van de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Tessa Leuwsha Boni recensie

In het standaardwerk Wij slaven van Suriname van Anton de Kom stuit Tessa Lewsha op Boni. Hij is een strijder tegen de slavernij in achttiende-eeuws Suriname. Een strijder waarover in historische bronnen wel wat informatie te vinden is. Maar omdat deze teksten opgeschreven is door de witte koloniale machthebbers vormen ze een zeer eenzijdig beeld.

Gefascineerd door de persoon Boni en de strijd die hij leverde tegen onrecht en uitbuiting van de zwarte en inheemse bevolking besluit Tessa Leuwsha zelf op onderzoek te gaan in Suriname, maar ook in Ghana waar zijn wortels liggen. Door het horen van verhalen die in de orale traditie  worden doorgegeven, de plekken te bezoeken die in het leven van Boni belangrijk waren vormt zich langzaam maar zeker een beeld van wie hij geweest waarschijnlijk geweest is. Een beeld van zijn daden, zijn strijd en zijn tekortkomingen.

Bovendien weet Tessa Lewsha een beeld te schetsen van de manier waarop de nalatenschap van Boni ook vandaag nog doorwerkt in Suriname en welk effect dit heeft in haar eigen leven en denken. Net als in haar vorige boek weet Lewsha een mooie balans te vinden tussen een boeiend reisverslag, historisch onderzoek dat ze koppelt aan aan een persoonlijke reflectie op die tijd en hoe de effecten van kolonialisme en slavernij doorwerken in haar eigen leven. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Tessa Leuwsha Boni

Boni

In het spoor van de Surinaamse vrijheidsstrijder

  • Auteur: Tessa Lewsha (Suriname)
  • Soort boek: reisverhalen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 27 mei 2025
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 14,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Boekenwereld / Bol / Libris

Flaptekst van het boek over de Surinaamse vrijheidsstrijder Boni

“Het opperhoofd Bonni. […]. In hem verenigden zich de kracht en moed van de jaguar met de slanke vlugheid van onze herten.” (Anton de Kom in Wij slaven van Suriname)

Rond 1730 ontvlucht een hoogzwangere zwarte vrouw de gruwelen van de slavernij en brengt in het Surinaamse moeras haar zoon Boni ter wereld. Hij zal uitgroeien tot leider van de Marrons: ruim dertig jaar lang pleegt hij met zijn volgelingen heldhaftig verzet tegen het koloniale bewind.

Als tiener leest Tessa Leuwsha voor het eerst over deze mythische strijder in Wij slaven van Suriname. Vanaf dan is ze door hem geïntrigeerd: wie was hij, en wat is het verhaal van zijn moedige moeder? Wat betekenden zijn daden toen en nu, hoe werkt zijn nalatenschap door in haar eigen leven? Tessa Leuwsha reist door Suriname en zoekt naar Boni’s wortels in Ghana, ze spit door de schaarse archieven en put rijkelijk uit orale geschiedenis. Gebaseerd op feiten en ondersteund door haar sprankelende literaire verbeeldingskracht herschept ze de Surinaamse vrijheidsstrijder Boni als mens van vlees en bloed.

Tessa Leuwsha is geboren op 1 november 1967 in Amsterdam. Ze is schrijver van fictie en non-fictie, documentairemaker en recensent. Ze schrijft voor onder meer Opzij, HP/De Tijd, de Volkskrant en De Ware Tijd-Literair. Haar romans ‘De Parbo-blues’ en ‘Solo, een liefde’ werden lovend ontvangen en genomineerd voor de Debutanten Prijs, De Vrouw & Kultuur Debuut Prijs en de Black Magic Woman Award.  In 2015 verscheen ‘Fansi’s stilte, een Surinaamse grootmoeder en de slavernij’, een literair non-fictieboek waarin Leuwsha de vraag probeert te beantwoorden wie haar stugge grootmoeder Fansi precies was. Het boek werd genomineerd voor De Inktaap 2017. Haar roman Plantage Wildlust is in 2020 verschenen en haar nieuwste werk De wilde vaart in  2022.

Bijpassende boeken en informatie

Deense thriller, Deense schrijvers, Denemarken, Recensie

Søren Sveistrup – Koekoeksjong

Søren Sveistrup Koekoeksjong recensie en informatie van de informatie van de nieuwe Deens thriller. Op 27 mei 2025 verschijnt bij A.W. Bruna Uitgevers de Nederlandse vertaling van Tælle til en, tælle til to, het nieuwe boek van de uit Denemarken afkomstige thrillerschrijver Søren Sveistrup. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Søren Sveistrup Koekoeksjong recensies en informatie

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Koekoeksjong, de thriller van de Deense schrijver Søren Sveistrup, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Sveistrup heeft van dit alles een dermate adembenemend verhaal gemaakt dat we nu al toe zijn aan een vervolg – dat ongetwijfeld zal komen.” (Vrij Nederland over Oktober)
  • “Een boek om te bingelezen.” (Het Parool over Oktober)

Recensie van de thriller van Søren Sveistrup

Wie heeft genoten van Oktober, de debuutthriller van de Deens schrijver Søren Sveistrup is op de proef gesteld. Zo’n acht jaar heeft het geduurd voordat zijn tweede boek het licht zag. En dan is het altijd maar weer de vraag of het geduld beloond is en wachten waard is.

In ieder geval heeft Søren Sveistrup werk gemaakt van Koekoeksjong. Het is bijna vuistdik met een omvang van zo’n 600 pagina’s leest je het in ieder geval niet in uur uit. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, de lezer die van Oktober genoten heeft zal dat ook gaan doen bij de lezing van zijn tweede boek.

Je kunt wel stellen dat het aan alle eisen van een goede nordic noir voldoet. Een goed opgebouwd verhaal met een aantal interessante plotwendingen, hoofpersonen met diepgang, karakter en een zekere mate van ambulantie wat het voor de lezer net wat interessanter maakt. Wel heeft Sveidrup hier en daar wat veel woorden nodig, maar als je gegrepen wordt door de spanning, en de kans hierop is groot, vergoedt dat zeer veel. De redactie heeft de thriller gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Søren Sveistrup Koekoeksjong

Koekoeksjong

  • Auteur: Søren Sveistrup (Denemarken)
  • Soort boek: Deense thriller
  • Origineel: Tælle til en, tælle til to (2024)
  • Nederlandse vertaling: Corry van Bree
  • Uitgever: A.W. Bruna
  • Verschijnt: 27 mei 2025
  • Omvang: 608 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 26,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe thriller van Søren Sveistrup

Een gescheiden vrouw wordt op een besneeuwde Valentijnsdag in Kopenhagen als vermist opgegeven door haar dochter en ex-man.

Na haar laatste grote moordzaak is rechercheur Naia Thulin gaan werken in NC3, het National Cyber Crime Center, om meer tijd te hebben voor haar nieuwe vriend en familie, maar ze wordt bij toeval op de vermissingszaak gezet.

Thulin ontdekt dat de vermiste vrouw al lange tijd werd gestalkt. De anonieme berichten die ze kreeg waren telkens hetzelfde: een foto van de vrouw, met het bijschrift: Gevonden! 

Deze berichten doen Thulin denken aan de zaak van de brute, onopgeloste moord op de scholier Emma Holst, die na ruim twee jaar onderzoek de nabestaanden en de Deense politie nog steeds voor een raadsel stelt.

Thulin wordt bij het onderzoek gekoppeld aan onderzoeker Mark Hess. Die is net teruggekeerd van Europol omdat zijn broer in het ziekenhuis ligt, maar de samenwerking tussen Hess en Thulin verloopt problematisch omdat hun eerdere liefdesrelatie mislukte.

Als blijkt dat de moordenaar een wel heel sadistisch spel speelt, zetten ze hun verschillen zo goed als mogelijk aan de kant en werken ze samen.

Dan verdwijnt er opnieuw iemand. Een race tegen de klok begint en Thulin en Hess moeten, onder grote druk, proberen te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.

Søren Sveistrup is geboren op 7 januari 1968 in Kastrup, Denemarken. Hij is de internationaal bejubelde bedenker en scenarioschrijver van het Deense televisiefenomeen The Killing ( Forbrydelsen ), dat bekroond werd met met diverse internationale awards en waarvan de uitzendrechten aan meer dan honderd landen verkocht werden.Hij was eveneens verantwoordelijk voor de scripts van de films The Day Will Come en Jo Nesbø’s The Snowman .

Sveistrup behaalde zijn masters in Letterkunde en in Geschiedenis aan de Universiteit van Kopenhagen en studeerde af aan de Deense Filmschool. Hij won talloze prijzen, waaronder een Robert Award voor The Day Will Come (2017), een Emmy Award voor Nikolaj and Julie (2003) en een BAFTA voor The Killing (2011). Van zijn thrillerdebuut Oktober (∗∗∗∗∗, uitstekend) werden in Nederland en Vlaanderen inmiddels 130.000 exemplaren verkocht.

Bijpassende boeken en informatie

Welsh schrijver, Recensie, Thrillers

Philip Gwynne Jones – Een Venetiaans spel

Philip Gwynne Jones Een Venetiaans spel recensie en informatie van de Venetië-thriller van de Welsh schrijver. Op 26 mei 2025 verschijnt bij Uitgeverij Van Maaskant Haun in de reeks Haun Crime & Mystery, de Nederlandse vertaling van The Venetian Game, de thriller die zich in Venetië afspeelt, geschreven door de uit Wales afkomstige schrijver Philip Gwynne Jones. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Philip Gwynne Jones Een Venetiaans spel recensie en informatie

  • “Het is geen verrassing dat Philip Gwynne Jones in Venetië woont…kunst en architectuur zijn verweven in een verhaal dat zich langzaam naar een surrealistische climax beweegt.” (Daily Mail)
  • “Ik heb alle romans van Philip verslonden en voelde me meegevoerd naar een nieuw en intiem Venetië.” (Val McDermid)

∗∗∗∗ recensie van de redactie

Een Venetiaans spel is zo’n thriller in het genre waarin Britse schrijvers vaak uitblinken. De Britse honorair consul in Venetië, Nathan Sutherland, ontvangt een pakketje. Hij wordt gedwongen het te bewaren. Als hij zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en hij achter de inhoud van het pakketje komt raakt hij verwikkeld in een spannend intrige rondom de roof van een mogelijk waardevol gebedenboek dat door de beroemde Venetiaanse kunstenaar Giovanni Bellini gemaakt zou zijn.

In de thriller Philip Gwynne Jones staat de stad Venetië centraal. Hij gebruikt de kleurrijke omgeving als decor van het verhaal en laat de lezer meegenieten van de sfeer die deze stad zo bijzonder maakt. Doordat hij dit doet met de onderkoelde humor die veel Britse auteurs zo eigen is, voegt hij nog een extra dimensie toe. Krachtig is dat hij dit doet zonder flauw te worden en uit de bocht te vliege,

Al met al een geslaagde thriller met een aantal sterke karakters en een boeiende plot die gegarandeerd een aantal uren aangenaam leesplezier oplevert. Een aanrader die gewaardeerd is met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Philip Gwynne Jones Een Venetiaans spel

Een Venetiaans spel

  • Auteur: Philip Gwynne Jones (Wales)
  • Soort boek: Venetië-thriller
  • Origineel: The Venetian Game (2029)
  • Nederlandse vertaling: Anda Schippers
  • Uitgever: Haun Crime & Mystery
  • Verschijnt: 26 mei 2025
  • Omvang: 340 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 25,00
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de Venetië-thriller van Philip Gwynne Jones

Vanuit zijn kantoor op de Calle dei Assassini (de Straat van de Moordenaars) probeert Nathan Sutherland, Brits honorair consul in Venetië, toeristen te helpen die in de problemen zijn geraakt. Hij leidt een weinig opwindend leven, maar dat verandert dramatisch wanneer hem een grote som geld wordt aangeboden als hij voor iemand een pakketje wil bewaren waarin een oud, uiterst kostbaar gebedenboek blijkt te zitten dat geïllustreerd zou zijn door de Venetiaanse meester , maar is dit een echt kunstwerk of een vervalsing? Vanuit een Palazzo aan het Canal Grande spelen de broers Domenico en Arcangelo Moro een ingewikkeld spel waar Nathan, tegen wil en dank, bij betrokken raakt.

Philip Gwynne Jones werd in 1966 in Zuid-Wales geboren en woonde en werkte in heel Europa voordat hij zich in de jaren negentig in Schotland vestigde. Tijdens de wereldwijde financiële crisis, die begon in 2007, kwam hij op de IT-afdeling van een grote Schotse bank terecht. Na een toevallig gesprek met een man in een pub gaven hij en zijn vrouw Caroline hun baan op, verkochten hun fat en verhuisden naar Venetië op zoek naar een beter en eenvoudiger leven, hoewel dat laatste een waanidee was. Philip is, behalve schrijver, leraar en vertaler. Hij houdt van koken, kunst, (klassieke) muziek en opera; en hij is af en toe te zien en te horen als bas in het Cantori Veneziani en het Ensemble Vocale di Venezia.

Bijpassende boeken