Tag archieven: Noord-Ierland

Michael Magee – Dicht bij huis

Michael Magee Dicht bij huis recensie en informatie over de inhoud van de Noord-Ierse roman. Op 26 april 2023 verschijnt bij uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van de debuutroman Close to Home van de Noord-Ierse schrijver Michael Magee.

Michael Magee Dicht bij huis recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Dicht bij huis. Het boek is geschreven door Michael Magee. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de uit Noord-Ierland afkomstige auteur Michael Magee.

Michael Magee Dicht bij huis recensie

Dicht bij huis

  • Auteur: Michael Magee (Noord-Ierland)
  • Soort boek: Noord-Ierse roman
  • Origineel: Close to Home (2023)
  • Nederlandse vertaling:
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 26 april 2023
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de eerste roman van Michael Magee

Seans halfbroer Anthony is een echte rauwdouwer. Als kind trok Anto zich niets aan van hun moeder, die hem uit de problemen probeerde te houden. Sean was anders. Het was de bedoeling dat hij zou gaan studeren en het harde, door de Troubles bepaalde milieu van zijn jeugd voorgoed achter zich zou laten.

Maar na zijn studie keert Sean toch terug naar Belfast en ziet hij dat Anto en zijn vrienden van vroeger langzaam aan het afglijden zijn. Bovendien heerst er grote werkloosheid en blijkt Seans bachelordiploma in de praktijk niets waard. Als hij op een feestje zijn zelfbeheersing verliest en met iemand die hij niet kent op de vuist gaat, vervalt zijn leven tot chaos.

In Dicht bij huis is de lezer getuige van de nasleep van die nacht. Op basis van zijn eigen levenservaringen beschrijft Michael Magee de krachten en gevaren waarmee jonge mensen uit de arbeidersklasse te maken krijgen, in een debuut dat op elke pagina zindert van inzicht en mededogen. Wat voor soort man is Sean geworden, en hoe vindt hij zijn plek in de beschadigde stad die hij zijn thuis noemt?

Bijpassende boeken en informatie

Louise Kennedy – Verboden terrein

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman over The Troubles in Noord-Ierland. Op 13 oktober 2022 verschijnt bij Uitgeverij Pluim de Nederlandse vertaling van Trespasses, de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman over Noord-Ierland, Verboden terrein. Het boek is geschreven door Louise Kennedy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Recensie van Tim Donker

Wel. Hum ja. Dat kan dus ook. Een boek goed vinden, en er toch niks over te zeggen hebben. Ja. Ik zat daar, en ik las het boek. En nu zit ik hier, en het boek is uit. En ik vond het goed, maar wat kan ik erover zeggen? Ik maakte in al die tijd dat ik het las maar één aantekening: “haar moeder wordt afwisselend “haar moeder” en “Gina” genoemd”. Dat schreef ik, toen ik nog maar een paar pagina’s ver was in Verboden terrein. Maar vul daar maar eens een bespreking mee.

Ik denk dat ik dat schreef omdat ik dacht het boek door te hebben. Soms heb ik dat. Dan ben ik nog maar een paar pagina’s ver en dan denk ik al wel te weten welke kant het zal uitgaan met deze schrijver, met deze roman, met dit boek. Verboden terrein is niet het eerste boek dat ik lees. Soms meen je dan als veellezer vroegtijdig bepaalde patronen te kunnen detekteren. Je kent je pappenheimers immers, denk je. En soms denk je er dan niet eens naast.

Ik dacht, Verboden terrein wordt vast zo’n verkeerdebeen-boek. Die Kennedy is vast zo’n tiep die de lezers in verwarring wil houden. Ow, dit gaat mooi zijn. Ik hou van verkeerdebeen-boeken, ik hou van verwarring, ik hou ervan om met een beetje hulp van de schrijver steeds het verkeerde te denken. Hield ik die Gina toch mooi een paar minuten lang voor een zus of een tante ofzo, ha!, blijkt “Gina” en “haar moeder” gewoon één en dezelfde persoon te zijn! Ben ik daar mooi tuk gehad gewezen, dat gaat mooi zijn.

Maar Verboden terrein is geen verkeerdebeen-boek. Of niet per se. Geregeld schrijft Kennedy eerst, en stelt dan pas vragen. Dierhalve zijn sommige passages niet bij aanvang reeds helder. Maar het lijkt me niet dat Kennedy er echt op uit is verwarring te zajen. Het is gewoon hoe de dingen gaan. En het is misschien niet in de eerste plaatst waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Nee ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Was het de schrijfstijl?

Nee het was niet de schrijfstijl. Kennedy heeft een vrij afgemeten stijl. Korte zinnetjes vaak. Deed me af en toe denken aan Cormac McCarthy. Dat weglaten van aanhalingstekens bij directe rede bijvoorbeeld. Zodat je soms niet weet wie er aan het woord is, of iets gezegd of gedacht wordt, of dat het alleen maar de woorden van de verteller zijn. Een onderkoelde stijl, zou je kunnen zeggen. Tot daar ineens een brokje poëzie doorheen breekt; een zinsnede als “Het zonlicht lag in scherven op het gras”, bijvoorbeeld (die moest ik terugzoeken, net, want zoals gezegd maakte ik haast geen aantekeningen terwijl ik las). Dan wordt de beklemming verlicht. Ja misschien was het toch de schrijfstijl.

Was het het onderwerp?

Nee het was niet het onderwerp. Ierland, jaren zeventig. Midst wat zo onhandig wel met “the troubles” werd aangeduid. Noem het gerust een burgeroorlog. De jonge, katholieke basisschooljuf Cushla woont met haar moeder in een klein dorpje nabij Belfast. Ze springt af en toe bij in de pub van haar broer waar ze de oudere, protestantse, getrouwde advocaat Michael ontmoet en naja – u raadt het al. Daar komt natuurlijk een verhouding van. Capuleti en Montecchi tussen het tuig en de dronkaards. In een tamelik nabij verleden. In een tamelik nabij land. En dan nog zo wezensvreemd. Ja misschien was het toch het onderwerp.

Was het het diep menselijke hoofdpersonage?

Nee het was niks met diepe menselijkheid. Overal is diepe menselijkheid. Het is diep menselijk om te ontbijten met een gepocheerd ei op een geroosterd broodje, een kop koffie ernaast en Maurice McIntyre op de speler. Het is diep menselijk om de was op te hangen, of doorheen de kou te moeten om snijbonen en aardappelen en vlees te halen. Overal is diepe menselijkheid. De dag zit er vol mee. Ik moet maar uit mijn raam kijken om diep menselijke mensen te zien. Maar dan zie ik Cushla niet. Met haar altijd bezopen maar toch best lieve moeder. Met die kinderen uit haar klas en dan vooral die ontwapenende prachtige fantastische Davy McGeown wiens vader zo ongenadig in elkaar werd geslagen dat hij er blijvende schade aan overhield. Met die stomme broer en zijn domme pub en die bijna aandoenlijk idiote stamgasten. Met die Michael die best van haar houdt maar ook een baan heeft, en een gezin, en misschien zoiets als “verantwoordelijkheden”, en er politiek “gevaarlijke” meningen op na houdt (en met iets bezig is, maar dat kom je op het eind pas te weten). Met die schattige collega Gerry die er steeds maar weer voor haar is. Met alle dingen die zij doet, zij, Cushla, al die diep menselijke dingen die haar steeds verder de vernieling in helpen. Ja misschien was het toch dat diep menselijke van het hoofdpersonage.

Was het de spanning die doorheen heel het boek voelbaar is en tegen het eind schoksgewijs tot ontlading komt?

Ach. Nee. Waarom. De lateavond-film is spannend. Spanning is slaapverwekkend. Het moet vroeg in de negentiger jaren zijn geweest toen ik met mijn toenmalig beste vriend Patrick naar de bioscoop ging om Silence of the lambs te zien. Ik werd wakker toen hij in mijn zij porde en zei: “Spannend he!”. Echter, Verboden terrein is geen film laat op de avond (grote stukken ervan las ik evenwel wél laat op de avond). De spanning is niet formulematig van opbouw, niet geconstrueerd volgens de wetten van Hollywood. Een contante dreiging zit enerzijds in de grauwzaamheid. Niemand in die omgeving maakt zich illusies en iedereen weet dat er niet veel goeds van kan komen daar te zijn. Anderzijds zit de lezer Cushla zo dicht op de huid dat hij, de lezer, op geen moment méér weet dan Cushla. Deze blikvernauwing zet steeds opnieuw de stuipen op uw lijf. Je kunt de bijl uit elke hoek verwachten, maar toch valt hij steeds bij verrassing. Ja misschien was het toch wel de spanning.

Was het het altoos onuitputtelijke gegeven van de verboden liefde?

Ach welnee. Rot op met je verboden liefde. Liefde is naar haar aard verboden. Van zodra liefde toegestaan is wordt zij al te rap gewoon en liefde en gewoonheid verdragen elkaar niet. “Gewone liefde”, dat is ten beste genegenheid. Of nog: verdraagzaamheid. Liefde brandt het hevigst daar waar het niet zou mogen branden. Verboden hout knettert het best, of zoiets zou ik kunnen zeggen als ik dingen zou willen zeggen als verboden hout knettert het best. Geen zoete vruchten echter, dit is in het wild gegroeide liefde, oncontroleerbaar, dit is dodelijke ernst, dit is liefde op leven en dood, zo verboden maakt de gemiddelde mens zijn verboden liefde niet mee. Hoe moeizaam Cushla sentimeters “verboden terrein” verovert, feitelijk tegen haar eigen wil in. Michael woont ergens in een betere wijk met zijn gezin maar huurt ook nog ergens een appartementje en dat is Cushla’s domein; de tweestrijd: ze wil het wel, ze wil het niet, de liefde liefhebben en de liefde haten; er is “iets” met Michael maar dat kom je op het eind pas te weten en alles alles alles spelt dat ze deze man maar beter niet lief kan hebben, maar ze heeft hem lief, totaal, fenomenaal en integraal en god hoe mooi kan lelijkheid zijn. Ja misschien was het toch wel die verboden liefde.

Was het de overweldiging van het geweld?

De almanack spelt inmiddels 2023 en we zijn er nog (in de jaren zeventig zongen The Scorpions nog: ’94, ’95, if the world is still alive…), we hebben ons porsie geweld wel gehad, waardoor wordt de nihilistische mens dezer dagen nog overweldigd? Naja. Te weten dat dit écht is natuurlijk. Te weten dat mensen van verschillende geloven elkaar écht naar het leven stonden, te weten dat die autobommen, die molotov cocktails, die aanslagen, al die haat, al die wraak wederom wraak, al dat gebrek aan mededogen, de ander het licht in de ogen niet te gunnen; te weten dat dat in het noorden van een eiland hier niet al te ver vandaan dagdagelijkse realiteit is geweest, iets waarmee je je dag, je lessen opende, ja dat te weten doet de keel wellicht een weinig snoeren. Ja. Misschien overweldigde ook dat me.

Of.

Nee. Ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.
Of dat heet. Ik weet wel waarom ik Verboden terrein zo mooi vond. En nu weet u het ook.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie

Verboden terrein

  • Schrijfster: Louise Kennedy (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: Trespasses (2022)
  • Nederlandse vertaling: Sandra Boersma, Leen Van Den Broucke
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 13 oktober 2022
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman over The Troubles in Belfast

Het is midden jaren zeventig. Het Ierse nieuws wordt gedomineerd door berichten over ontploffende autobommen en mensen die worden beschoten, mishandeld of vermoord.

Cushla Lavery woont met haar moeder in een dorpje vlak bij Belfast. Ze geeft les op een basisschool en draait regelmatig bardiensten in de pub van haar familie. Daar ontmoet ze Michael Agnew, een oudere, getrouwde advocaat. Qua status en klasse konden ze niet meer van elkaar verschillen. Ze storten zich in een stormachtige affaire.

Als de vader van een van haar leerlingen slachtoffer wordt van een brute aanval helpt Cushla de familie waar ze kan. Het conflict tussen haar wereld en die van Michael wordt steeds groter. De politieke spanningen lopen op en alles wat Cushla zo zorgvuldig heeft opgebouwd dreigt uit elkaar te vallen.

Verboden terrein is een kwetsbaar en tegelijkertijd onverschrokken verhaal, een intiem portret van mensen die gevangenzitten in het grensgebied tussen het persoonlijke en het politieke, waar wie je bent minder gewicht draagt maar welke keuzes je maakt des te meer.

Bijpassende boeken en informatie

Bernard MacLaverty – Midwinter Break

Bernard MacLaverty Midwinter Break recensie waardering en informatie over de inhoud van de roman. Eind november 2018 is bij Uitgeverij Cactus de roman verschenen van de Noord-Ierse schrijver Bernard MacLaverty Midwinter Break.

Bernard MacLaverty Midwinter Break Recensie

Gerry en Stella Gillmore, een echtpaar op leeftijd, gaat vanuit Schotland op weekend, Amsterdam doen. Even uit de sleur? Stella heeft het een en ander bedacht en geregeld. Het lijkt erop dat vooral zij de behoefte had eens tijd te nemen voor Amsterdam. Zij zijn beiden met pensioen. Hij een tweederangs? architect, zij een gepensioneerde lerares. Beiden  hoog opgeleid, maar het lijkt erop beiden rondzwemmend in een zwart gat. Vanwege het wegvallen van hun dagelijkse plichtplegingen, of heeft het meer van doen met het vervagen van hun levenslange relatie? Zijn de tegenstellingen die hun relatie bewonen te groot geworden om te overbruggen? Dat lijkt er wel op. Stella, haar leven lang al overtuigend katholiek, en Gerry is het ondertussen wel gaan geloven met zijn katholiek zijn, en ook met dat van haar. Hij pest haar daarmee, al lijkt dat nogal onbewust te aan. Dus ja, hun wegen scheiden zich. Zij zoekt het in devotie en spiritualiteit, hij zoekt het in de drank, en vooral in de whiskey. Allebei op zoek naar ontsnapping? Maar waaraan dan? Is het die éne dag, die waaraan zij beiden het liefst aan voorbij gaan. In ieder geval niet met elkaar over spreken. Waarvan een tipje van de sluier wordt opgelicht door MacLaverty, door te schrijven over de verstandige schoenen van de verpleegster. Mooi.

Deze twee hebben nogal wat meegemaakt samen. De verschrikkingen in Ierland en met name in Belfast.  De oorlog tussen katholieken en protestanten. Altijd die bommen, altijd gevaar. En….blijkbaar is Stella tijdens haar zwangerschap door dit aanhoudende geweld ernstig verwond. Zal haar kind dit overleven? Zijn zij daarom naar Schotland verhuisd?

Bernard MacLaverty Midwinter Break Recensie

Prachtig schrijft Mac Laverty over deze relatie. Niet hoe het kon gebeuren dat zij zo naast elkaar in plaats van met elkaar zijn gaan leven. Maar de wederzijdse mijmeringen, herinneringen, verlangens, teleurstellingen maken je als lezer getuige van deze jarenlange tocht, verwijdering, desinteresse tussen dit door het leven gelouterde echtpaar. Stella, die de echte reden van haar bezoek aan Amsterdam, en met name Het Begijnhof verzwijgt voor Gerry. En Gerry, die zijn verslaving aan de whiskey voor Stella verbergt. s’Nachts dwalend door het hotel om zijn lege flessen in een afvalbak te kunnen gooien en dan niet direct de weg terug naar hun kamer kan vinden. Stella, die na een beschamend incident in het Anne Frankhuis,  met een oorbel die Gerry haar deze reis cadeau doet, de beide oorbellen in een gracht gooit.

Geloofwaardige, knappe en bovenal dappere roman

En dan, de laatste dag, vastzittend op Schiphol vanwege sneeuwstormen, alle vluchten ernstig vertraagd of gecanceld. Hoe beiden zich door deze tijd heen slaan, ieder voor zich, Stella teleurgesteld omdat een carrière als Begijn er voor haar niet in zit. Immers, zij is te oud. En Gerry, die zit te te drinken, zijn laatste fles whiskey moet leeg, het zal hem niet gebeuren dat die door de douane wordt afgenomen. Maar steeds komt dit stel weer terug bij elkaar. Samen mooie herinneringen ophalend, zorgzaam voor elkaar. Elk op eigen wijze.

Ernstig geloofwaardig schrijft deze Bernard MacLaverty over een relatie waar door de jaren heen de klad in is gekomen. Waarin wellicht te veel is gebeurd en ieder ook teveel zijn en haar eigen pijn alleen heeft doorworsteld. Dit moet haast wel uit het eigen leven gegrepen zijn. Een knappe en dappere roman vind ik. Midwinter Break is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Midwinter Break

  • Schrijver: Bernard MacLaverty (Noord-Ierland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Origineel: Midwinter Break (2017)
  • Nederlandse vertaling: Janine van der Kooij
  • Uitgever: Uitgeverij Cactus
  • Verschenen: november 2018
  • Omvang: 271 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Recensie boek: Ernstig geloofwaardig schrijft deze Bernard MacLaverty over een relatie waar door de jaren heen de klad in is gekomen. Waarin wellicht te veel is gebeurd en ieder ook teveel zijn en haar eigen pijn alleen heeft doorworsteld. Dit moet haast wel uit het eigen leven gegrepen zijn. Een knappe en dappere roman…lees verder >

Inhoud Bernard MacLaverty Midwinter Break

Gerry en Stella Gillmore, een stel op leeftijd uit Schotland, hebben een lang weekend Amsterdam geboekt. Om er zogezegd even uit te breken, dingen te bezichtigen, nieuwe energie op te doen. Voor Stella staat er echter meer op het spel. Misschien moet ze een rigoureuze stap zetten. Met een verborgen agenda stapt ze het vliegtuig in.

Gerry, een gepensioneerde architect met uitgesproken meningen, leeft steeds meer in zijn eigen wereld. Stella maakt zich zorgen over hun relatie en ergert zich in toenemende mate aan zijn leefstijl en de minachtende wijze waarop hij haar becommentarieert als het gaat om haar geloof. Tijdens het verblijf in Amsterdam moet duidelijk worden of er nog toekomst is voor hun beiden. Gebeurtenissen uit het verleden blijken diepe sporen te hebben getrokken.

Bernard MacLaverty is een Noord-Ierse schrijver die sinds 1975 in Schotland woont. MacLaverty is een meesterverteller die zich kenmerkt door rake, invoelende, observaties van het menselijk handelen. Het gewone waar hij over schrijft is nooit gewoon.
Midwinter Break is zijn vijfde roman. Veertig jaar na het verschijnen van zijn eerste boek en zestien jaar na zijn laatste roman laat Maclaverty opnieuw zien waarom hij gerekend wordt tot een van de grootste levende Ierse schrijvers.

Inmiddels is bekend geworden dat Midwinter Break ook verfilmd gaat worden; John Crowley (bekend van o.a. Brooklyn) tekent voor de regie.

Bijpassende Boeken en Informatie

Steve Cavanagh – Verdraaid

Steve Cavanagh Verdraaid recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe thriller. Op 18 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij Luitingh-Sijthoff de Nederlandse vertaling van Twisted, de nieuwe thriller van de Noord-Ierse schrijver Steve Cavanagh.

Steve Cavanagh Verdraaid Recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de thriller Verdraaid geschreven door Steve Cavanagh. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe  thriller van de Noord-Ierse schrijver Steve Cavanagh.

Steve Cavanagh Verdraaid Recensie001Boek-Bestellen

Verdraaid

  • Schrijver: Steve Cavanagh (Noord-Ierland)
  • Soort boek: thriller
  • Origineel: Twisted (2019)
  • Nederlandse vertaling: Ralph van der Aa
  • Uitgever: Luitingh-Sijthoff
  • Verschijnt: 18 februari 2020
  • Omvang: 384 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de nieuwe thriller van Steve Cavanagh

In elke moord schuilt een goed verhaal. De nieuwe thriller van de schrijver van Dertien, thrillertalent Steve Cavanagh.

JT LeBeau is een succesvolle thrillerschrijver met geweldige verkoopcijfers. Alleen weet niemand wie hij is, ondanks talloze pogingen om zijn identiteit te achterhalen; door de media, uitgevers en anderen. LeBeau is beroemd en berucht om zijn moorddadig goede plotwendingen die niemand ooit ziet aankomen.

Maria denkt te weten wie LeBeau is, maar ze is gewaarschuwd, net als de lezer. Voordat je dit boek gaat lezen, wil LeBeau dat je drie dingen weet:
1. De politie wil me aanklagen voor moord.
2. Niemand weet wie ik ben. Of hoe ik het heb gedaan.
3. Als je denkt dat je weet wie ik ben, kom ik hierna achter jou aan.
Als je dit boek uit hebt, dan weet je: de waarheid is verdraaid.

Bijpassende Boeken en Informatie

Patrick Radden Keefe – Zeg niets

Patrick Radden Keefe Zeg niets recensie en informatie van dit boek over het conflict in Noord-Ierland. Op 25 april 2019 verschijnt het spraakmakende boek over de Noord-Ierse kwestie, Zeg niets, Moord en verraad in Noord-Ierland, van de vooraanstaande Amerikaanse journalist Patrick Radden Keefe.

Patrick Radden Keefe Zeg niets Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering lezen van Zeg niets Moord en verraad in Noord-Ierland. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden op genomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit boek over het Noord-Ierse conflict (The Troubles), met als titel Zeg niets, geschreven door de Amerikaanse journalist Patrick Radden Keefe.

Patrick Radden Keefe Zeg niets Recensie Boek over de Noord-Ierse kwestie

Zeg niets

Moord en verraad in Noord-Ierland

  • Schrijver: Patrick Radden Keefe (Verenigde Staten)
  • Soort boek: geschiedenisboek, true-crime boek
  • Origineel: Say Nothing
  • Nederlandse vertaling: Hans E. van Riemsdijk
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 25 april 2019
  • Omvang; 496 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering:

Inhoud van Zeg niets

Jean McConville, moeder van tien kinderen, wordt in 1972 door gemaskerde mannen ontvoerd. Iedereen in de buurt weet dat de IRA verantwoordelijk is voor haar verdwijning, maar niemand durft erover te praten. In 2003 worden op een strand botten en een blauwe veiligheidsspeld gevonden. De kinderen van Jean herkennen de speld en beseffen dat hun moeder eindelijk is gevonden.

Deze gruwelijke moord, een van de meest beruchte gebeurtenissen ten tijde van The Troubles, is het begin van het grote verhaal over het bittere conflict dat Noord-Ierland dertig jaar lang in zijn greep hield. Patrick Radden Keefe portretteert in dit meeslepende relaas radicale en onstuimige IRA-leden, zoals Dolours Price die als 22-jarige bommen plaatste, en The Dark, het meedogenloze brein achter IRA-operaties. Hij toont onomwonden de rol die het Britse leger speelde, met het vuile spel van oproerbestrijding en spionage. Een zeer kritisch licht werpt de auteur op Gerry Adams, die de vredesbesprekingen leidde, maar zijn kameraden verraadde met de ontkenning van zijn IRA-verleden.

Zeg niets is een aangrijpend boek over angst, verraad en wraak in een land dat nog steeds worstelt met zijn verleden.

Bijpassende Boeken en Informatie

Anna Burns Milkman Winnaar Man Booker Prize 2018

Anna Burns Milkman Winnaar Man Booker Prize 2018. De Noord-Ierse schrijfster Anna Burns heeft voor haar roman Milkman de Man Booker Prize 2018 gekregen. Het is voor het eerst dat een Noord-Ierse auteur de prijs wint. In mei 2018 is de roman van Anna Burns Milkman verschenen bij uitgeverij Faber & Faber.

Anna Burns Milkman Winnaar Man Booker Prize 2018

Anna Burns Milkman Winnaar Man Booker Prize 2018

Anna Burns – Milkman

Inhoud Anna Burns Milkman

Winner of the Man Booker Prize 2018. In this unnamed city, to be interesting is dangerous. Middle sister, our protagonist, is busy attempting to keep her mother from discovering her maybe-boyfriend and to keep everyone in the dark about her encounter with Milkman. But when first brother-in-law sniffs out her struggle, and rumours start to swell, middle sister becomes ‘interesting’. The last thing she ever wanted to be. To be interesting is to be noticed and to be noticed is dangerous. Milkman is a tale of gossip and hearsay, silence and deliberate deafness. It is the story of inaction with enormous consequences.

Anna Burns Informatie

  • Geboren in 1962
  • Geboorteplaats: Belfast, Noord-Ierland
  • Discipline: schrijfster
  • Soort boeken: romans, verhalen
  • Er zijn nog geen boeken van Anna Burns in Nederlandse vertaling beschikbaar. De verwachting is wel dat dit na de winst van de Booker Prize 2018 zal veranderen.

Anna Burns Romans