Tagarchief: vrouwenleven

A.F.Th. van der Heijden – Stemvorken

A.F.Th. van der Heijden Stemvorken recensie en informatie van de nieuwe roman in de reeks De tandeloze tijd. Op 21 mei 2021 verschijnt bij Uitgeverij Querido de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver A.F.Th. van der Heijden.

A.F.Th. van der Heijden Stemvorken Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Stemvorken, het nieuwe deel in de reeks De Tandeloze tijd, geschreven door A.F.Th. van der Heijden. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van A.F.Th. van der Heijden.

A.F.Th. van der Heijden Stemvorken Recensie

Stemvorken

De tandeloze tijd

  • Schrijver: A.F.Th. van der Heijden (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 21 mei 2021
  • Omvang: 848 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van A.F.Th. van der Heijden

Twee getrouwde vrouwen, allebei moeder en midden veertig, storten zich samen in een lesbische amour fou zonder weerga, aanvankelijk aangemoedigd en later tegengewerkt door mannen om hen heen. Zwanet, die het verhaal vertelt, doorkruist in een schaamteloze innerlijke monoloog het erotische paradijs dat zijn met haar geliefde Corinne heeft ontdekt.

De echtgenoot van de een, tevens voormalig minnaar van de ander, weet zich buitengesloten en is aangewezen op het sleutelgat. Corinne en Zwanet doorstaan glansrijk de terreur van deze ‘mannelijke blik’, maar uiteindelijk is het toch de vijandige buitenwereld die hun unieke liefde te gronde dreigt te richten.

Stemvorken, onderdeel van De tandeloze tijd, is een magistrale erotische roman van een van de grootste schrijvers van zijn generatie.

Bijpassende boeken en informatie

 

Isabel Allende – Wat wij willen

Isabel Allende Wat wij willen recensie en informatie over de inhoud van dit autobiografisch feministische boek. Op 20 april 2021 verschijnt bij Uitgeverij Wereldbibliotheek de Nederlandse vertaling van Mujeres del alma mía, het nieuwe boek van de Chileense schrijfster Isabel Allende.

Isabel Allende Wat wij willen recensie en informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Wat wij willen. Het boek is geschreven door Isabel Allende. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe feministische en autobiografische boek van de Chileense schrijfster Isabel Allende.

Ik overdrijf niet, als ik zeg dat ik feminist ben sinds de kleuterschool

Wat heerlijk is het om ook eens non-fictie te lezen van een grandioze schrijfster als Isabel Allende. Een boek vol persoonlijke verhalen en wijze inzichten, helder en met humor verwoord. In Wat wij willen, met als ondertitel: mijn leven als moeder, vrouw, feminist, deelt Isabel Allende haar persoonlijke ervaringen met machismo en hoe zij daar als feminist tegenaan kijkt.

“Ik overdrijf niet, als ik zeg dat ik feminist ben sinds de kleuterschool” schrijft ze. Al heel jong zag Allende dat haar moeder als vrouw heel duidelijk in het nadeel was ten opzichte van mannelijke familieleden. Allende legt uit wat het patriarchale systeem betekent: misogynie, racisme, homofobie, klassenbewustzijn, xenofobie en onverdraagzaamheid ten opzichte van afwijkende ideeën of mensen.

Feminisme omschrijft ze als een filosofische houding en een rebellie tegen de autoriteit van de man. Ze zegt het een zegen te vinden als vrouw te zijn geboren en deel te nemen aan de vrouwenrevolutie. Ondanks haar feministische visie op het leven trouwde Allende al vrij jong en kreeg ze kinderen. Ze leefde op toen ze voor een feministisch tijdschrift ging werken.

Isabel Allende Wat wij willen Recensie

Allende vertelt in het boek over de relatie met haar opa, haar moeder en kinderen en met haar kleinkinderen en hun visie op de wereld. Ook vertelt ze hoe het is om ouder te worden. Verder vertelt ze over de schrijnende situatie van vrouwen wereldwijd als het gaat over zelfbeschikking, geweld en tweederangs burger zijn.

De vraag/de stelling “Wat wij willen” beantwoordt ze voor vrouwen: veiligheid, gewaardeerd worden, in vrede leven, over eigen middelen beschikken, verbonden zijn en vooral liefde.

Veiligheid, gewaardeerd worden, in vrede leven, over eigen middelen beschikken, verbonden zijn en vooral liefde

Ze spreekt aan het einde van het boek de hoop uit, dat de corona-pandemie er uiteindelijk voor kan zorgen dat er drastische veranderingen op het gebied van gelijkwaardigheid voor alle wereldburgers. We kunnen ons immers heel bewust juist nú de vraag stellen: wat voor wereld willen we?

Ik heb Wat wij willen met veel interesse gelezen. Het voedt mijn hoop dat we op een dag in staat zullen zijn samen een nieuwe wereld te creëren. Een wereld waarin het voor elk mens mogelijk èn veilig is zichzelf te zijn en daarom gewaardeerd te worden. Ik denk dat ik er nóg meer feministe door ben geworden dan ik al was! Gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Monique van der Hoeven

Wat wij willen

  • Schrijfster: Isabel Allende (Chili)
  • Soort boek: autobiografische non-fictie
  • Origineel: Mujeres del alma mía (2020)
  • Nederlandse vertaling: Rikkie Degenaar
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 20 april 2021
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst autobiografisch boek van Isabel Allende

In Wat wij willen neemt Isabel Allende ons mee op haar meest persoonlijke en emotionele reis in jaren. Ze vertelt over de belangrijke rol die het feminisme in haar leven speelt, van haar kindertijd tot nu. Ze roemt de vrouwen die haar leven richting hebben gegeven, zoals haar moeder Panchita, haar dochter Paula en haar literair agent Carmen Balcells. Maar ook schrijvers als Virginia Woolf en Margaret Atwood en vele anderen hebben haar geïnspireerd om zich in te zetten voor vrouwenrechten en om te strijden tegen achterstelling en discriminatie.

Vandaar dat ze ook met grote betrokkenheid schrijft over actuele thema’s als de #MeToo-beweging en het leven in tijden van een wereldwijde pandemie. En dat alles doet Allende met die onmiskenbare passie voor het leven en de aanstekelijke overtuiging dat er ook op haar leeftijd alle tijd is voor de liefde.

Bijpassende boeken en informatie

Marie Aubert – Volwassen mensen

Marie Aubert Volwassen mensen recensie en informatie Noorse roman. Op 28 september 2021 verschijnt bij uitgeverij De Geus de Nederlandse vertaling van de roman Voksne mennesker van de Noorse schrijfster Marie Aubert.

Marie Aubert Volwassen mensen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Volwassen mensen. Het boek is geschreven door Marie Aubert. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Noorse schrijfster Marie Aubert.

Marie Aubert Volwassen mensen Recensie

Volwassen mensen

  • Schrijfster: Marie Aubert (Noorwegen)
  • Soort boek: Noorse roman
  • Origineel: Voksne mennesker (2019)
  • Nederlandse vertaling: Marin Mars
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 28 september 2021
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek 
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de roman van de Noorse schrijfster Marie Aubert

Ida is architect en in de bloei van haar leven. Maar de klok tikt. Ze heeft besloten haar eicellen te laten invriezen. Voor de zekerheid. Als ze de ware ontmoet en die ook kinderen wil.

Maar nu is het zomer. Ida verblijft met haar zus Marthe, haar man en stiefdochter in hun zomerhuisje. Marthe barst van het geluk: na jaren van mislukte pogingen is ze zwanger. Ondertussen krijgt Ida te horen van dat ze ‘te oud’ is voor een eicelbehandeling. Als Marthe Ida haar gezinsgeluk onder haar neus wrijft, barst de bom. Teleurgesteld en gekwetst begint Ida Marthes idylle te ondermijnen.

Bijpassende boeken en informatie

Lale Gül – Ik ga leven

Lale Gül Ik ga leven recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe autobiografische roman. Op 10 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Prometheus de eerste roman van de Nederlandse schrijfster Lale Gül.

Lale Gül Ik ga leven recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Ik ga leven. Het boek is geschreven door Lale Gül. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de Nederlandse schrijfster Lale Gül.

Jet debuut van Lale Gúl is een verontrustende roman. Verontrustend omdat zij absoluut niet de enige is die opgesloten zit in het krampachtige leven van een streng islamitisch gezin. En, omdat op dit moment, een groot deel van haar mede moslim broeders en zusters haar zo bedreigt dat zij van plan is om nooit meer te schrijven. En dat zou zo jammer zijn, want schrijven kan zij. Alleen al op blz.17 in deze roman, wanneer zij het voor Westerse begrippen, onmogelijke leven van haar oma beschrijft, weet de lezer dat zij in staat is je bij de strot te grijpen en voorlopig niet meer los te laten.

Okay, nu over de inhoud. Búsra is het hoofdpersonage in deze roman. Een jong Turks meisje met hersens. Tot haar 17de wordt zij gedwongen in het weekend de Koranschool te bezoeken.  Het is belangrijk soera’s uit het hoofd te kunnen reciteren en de koran te kunnen lezen. Ja, wat heb je eraan als je in een Amsterdamse Kolenkitbuurt woont en daar naar de basisschool gaat, maar vooral haar moeder, vaak Karbonkel genoemd, weet van geen wijken. Daar leert zij al snel dat lijden een onderdeel van de beproeving en Gods plan is. Maar zij weet ook dat de beste plannen zich kenmerken door hun principiële onuitvoerbaarheid. Omdat zij zo slim is heeft zij een hoge score bij de Cito toets en haar moeder ziet daar de werking van het boze oog in. Dat betekent dat je direct op je hoede moet zijn voor afgunst van anderen wanneer het geluk je toelacht; dat gaat je verdiensten vernietigen. Haar oudere broer, Halil, ook erg slim krijgt veel vrijheid, zij Búsra, het meisje wordt in een keurslijf gedwongen. Het gaat over maagdelijkheid en de eer van de familie;” God maakt geen onderscheid tussen de geslachten bij het toekennen van zoveel gewicht aan de eis van de maagdelijkheid, maar in de praktijk breekt de pleuris niet uit als de familie erachter komt dat een vent geen maagd meer is, sterker: ze moedigen het zelfs heimelijk aan om hun kwakkie af en toe kwijt te raken en staan het oogluikend toe. Het kon je status in de pikorde vergroten.

Tweestrijd van een jonge vrouw gevangen in haar omgeving

Zo volg je als lezer de onmogelijke tweestrijd van dit jonge meisje dat gevangen zit in haar omgeving waaruit eigenlijk geen ontsnappen mogelijk is. Twee jaar lang weet zij te verbergen dat zij ongesteld is, omdat zij weet als dat bekend wordt dat zij een hoofddoek moet dragen. En wanneer haar moeder of liever gezegd Karbonkel daar achter komt is voor de zoveelste keer het huis te klein. Gelukkig heeft zij een luisterend oor bij oma, die door haar hoge leeftijd en murw gebukt door dit strenge regime afstand heeft genomen van dit orthodoxe leven. Maar verder is het een godvergeten dagelijkse eenzame oorlog waarin Búsra gevangen zit. Heel knap hoe Gúl de lezer meeneemt in haar dagelijkse overwegingen rondom haar strijd. Zij wil niet persé afstand nemen van het gezin waarin zij opgroeit, zij weet immers wat de consequenties zijn, maar rammelt zelf dagelijks aan de ketenen van diezelfde gevangenis.

Lale Gül Ik ga leven Recensie

Ik ga leven is een indrukwekkende en erg informatieve roman over een slimme opgroeiende jonge vrouw die de ketenen van een streng islamitisch gezin zichtbaar/leesbaar maakt. Omdat je als lezer meeloopt met Búsra hoop je zo erg samen met haar dat het “ergste“ geen waarheid wordt.

Gúl is terecht boos en schreef over haar boosheid een indrukwekkende en erg informatieve roman

Gúl is boos, en terecht denk ik, en dat maakt dit boek, zeker het eerste deel, niet vanzelf makkelijk leesbaar. Maar wat dapper dat Lale Gúl het aangedurfd heeft deze roman te schrijven. Ik vind het een geschenk voor de niet moslim gemeenschap, want ik denk dat menigeen geen idee heeft hoe opgroeiende kinderen met een soort van vrije geest in een streng islamitisch gezin dagelijks schipperen en vallend, opstaand, verguisd en vervloekt door de hele familie, hun weg moeten vinden in een maatschappij waar hun ouders vaak niets mee te maken willen hebben en zij dolgraag in willen participeren. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Ik ga leven

  • Schrijfster: Lale Gül (Nederland)
  • Soort boek: autobiografische roman, debuutroman
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 10 februari 2021
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Bol / Boekhandel
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Lale Gül te gast bij tv-programma De Vooravond

In haar autobiografische debuutroman ‘Ik ga leven’ beschrijft Lale Gül haar islamitische opvoeding. Twee weken na publicatie heeft ze haar pen voorgoed neergelegd, uit angst om verstoten te worden. Ze neemt op maandag 1 maart 2021 plaats aan tafel bij De Vooravond met haar uitgever Mai Spijkers.

Flaptekst van de eerste roman van Lale Gül

‘Mijn telefoon geeft 16.30 uur aan. Ik doe mijn make-up op, mijn Heinekenpolo en jeans aan en loop naar buiten. Wel knoop ik nog goed mijn jas dicht, zodat mijn werkkleding niet zichtbaar is voor als ik iemand tegenkom of mijn ouders me de deur uit zien gaan.’

Opgroeien in een streng soennitisch gezin betekent voor Lale Gül vooral dingen stiekem doen. Stiekem make-up en sieraden dragen, laat thuis komen, met jongens afspreken en alcohol serveren in een restaurant. Maar het betekent nog meer: voortdurend vragen stellen.

‘Moet ik leven als een kamerplant? Moet ik gewoon naar school en naar mijn werk en doen alsof ik een mens ben die gevoelens en verlangens niet ervaart, terwijl ik om me heen overal moslimjongens zie die wel de vrijheid hebben daaraan toe te geven? Vervolgens in een huwelijk treden waar alle seks uit is geramd nog voordat het begonnen is, omdat mijn ouders een volledig humorloze, lamlendige en vrome lul voor mij hebben uitgekozen? En dan veranderen in een broedkip? Is dat waarvoor ik leef? Is God dan blij met mijn tragedie?’

In een ongekend eerlijk relaas onderzoekt Gül met veel humor de grenzen van haar geloof en de gemeenschap waar ze in opgroeit. Als er iemand geen blad voor de mond neemt, is het Lale Gül wel.

Lale Gül (1997, Kolenkitbuurt, Amsterdam) studeert Nederlands aan de VU. Tot haar zeventiende ging ze in het weekend naar een Koranschool van Stichting Milli Görus. In haar autobiografische debuutroman Ik ga leven betwist ze alles wat ze daar geleerd heeft en meer.

Bijpassende boeken en informatie

 

Louis van Dievel & Britt Droog – Madeleine

Louis van Dievel en Britt Droog Madeleine recensie en informatie over de inhoud van het Vlaamse romanfeuilleton. Op 24 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Vrijdag de nieuwe roman van de Vlaamse schrijvers Louis van Dievel en Britt Droog.

Louis van Dievel & Britt Droog Madeleine recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Madeleine. Het boek is geschreven door Louis van Dievel en Britt Droog. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het Vlaamse romanfeuilleton van Louis van Dievel en Britt Droog.

Recensie van Tim Donker

Wacht. Dievel zeg je? Van Dievel? Ja, die ken ik wel. Van hem las ik immers De onderpastoor. Of lezen. Naja. Dat is. Ik kwam tot bladzijde 84, toch. Maar het boek telt er bijna vierhonderd. Ik las van dat boek dus eigenlijk meer niet dan wel. Wat niet perse aan het boek lag, haast ik me te zeggen (it’s not you, it’s me). Ik weet het niet. Er kwamen andere boeken op mijn pad. Recensie- en andere exemplaren. En De onderpastoor geraakte onderaan een stapel en kwam op eigen kracht niet meer boven. Vreemd. Ik had wat ik ervan gelezen had toch straf schoon gevonden. Zo schoon zelfs, dat ik het had aangeraden aan een bevriende dominee. Hoewel “vriend” hier misschien een beetje sterk uitgedrukt is en dat zeg ik niet alleen maar omdat ik de verdenking van me af wil wentelen als zou de klerus me na zijn. Verre van een onprettige leeservaring hoe dan ook, en toch was het overheen mijn horizon gevallen.

Maar in zwijgen spreekt misschien des te welluidender uw geest, dacht ik dan maar – het ongelezene kon gelden als een versterking van de schoonheid van het gelezene misschien.

(zegt Adam Zagajewski: wat zingt, is wat zwijgt)

(en Adam Zagajewski, die ging dood. en ik, opverend. hij is dood, Adam Zagajewski is dood. maar nadat ik hem de langste tijd verwarde met Adam Zamzeenzad en m zelfs nog eventjes voor een nazaat van Jevgenij Zamjatin had gehouden moest ik tot de konkluzie komen dat ik eigenlijk niet zo goed wist wie Adam Zagajewski eigenlijk meer was dan zo’n naam waaraan te pas en te onpas gerefereerd wordt)

En Britt Droog. Ja. Nee. Die ken ik niet. Ik zou kunnen zeggen dat de naam Britt zelden aan een interessant persoon heeft toebehoord en dat het feit dat heur achternaam bij onmiddellijke associaties oproept met Bart F.M. me ook al niet erg hoopvol stemt…, maar dat zeg ik niet nee ik zwijg. En ik lees. In Madeleine.

Ja. Ik bedoel: ik lees. Hoort het eens uit. Ik lees ik las ik heb gelezen. Terwijl het boek zo weinig voor me mee had, op eerste gezicht dan. Met die Britt en die Droog en die titel en dat omslag dat ik eerlijk gezegd nogal heel erg spuuglelijk vond. En alleen maar die Van Dievel van wie ik ooit es enkele tientallen pagina’s met veel smaak gelezen had om dat alles goed te maken. Ging ik lezen, las ik, heb ik gelezen. Ik las Madeleine in minder dan een halve week uit. En nee, overdreven dik is het boek met zijn (haar?) 253 pagina’s niet nee maar voor mijn doen is dat toch heel erg snel. Eerstens omdat ik altijd mimimaal vijftig boeken tegelijk lees (ofnee niet tegelijk nee maar door elkaar) en twedens omdat ik post moet bezorgen, en koken, en afwassen, en de plee kuisen, en vegen, en mijn kinderen naar school brengen, en voor ze zorgen, en met ze spelen, en ik moet mjoeziek luisteren, zo ongelooflijk veel mjoeziek moet ik luisteren, en daar woordjes over zeggen, hier, daar, op een andere site, en peinzen moet ik, en triest zijn moet ik, en in bad liggen moet ik, en zwijgend in mijn koffie kijken moet ik, wie heeft er tijd om boeken te lezen?, in minder dan een halve week dan nog?

Madeleine léést. Madeleine leest prettig. Ik ken maar weinig boeken die ik met zoveel plezier, zoveel zin, zoveel gedrevenheid heb gelezen als Madeleine. Legde ik het neer, om een van de hoger genoemde dingen te gaan doen bijvoorbeeld, wilde ik het alweer oppakken. Madeleine is (voor het grootste gedeelte althans, maar daar kom ik straks nog over te spreken) warm, fijn, grappig, lieflijk, aangenaam en voelgoed. En dat voor een boek dat zich afspeelt tegen een achtergrond van armoede, mishandeling, verwaarlozing, ziekte, dood, misdaad, alcoholisme, ontrouw, aftakeling, agressie, onnozelheid en algehele gekte. Hoe? Hoe hebben ze’m dat gelapt, die Droog en die Van Dievel om van zulke ellende een boek te smeden dat voor het grootste gedeelte een warm en zacht bedje is waar je maar in wilt blijven liggen en liggen en liggen?

Hoe? Ik ga u zeggen hoe.

Er is inhoud. En er is hoe je die inhoud overbrengt.

Inhoudelijk vertelt Madeleine het weinig boeiende verhaal van de uit een laag milieu afkomstige Madeleine Verboven, een vroegtijdige schoolverlaatster die na de nodige uitzichtloze baantjes terecht is gekomen bij het belachelijk rijke stel Jacques en Elfride waar ze in eerste instantie schoonmaakster is maar het al vrij snel tot een soort van life coach schopt – hetwelk in praktijk betekent dat ze goed betaald wordt om naar haar “werkgevers” te luisteren, waar nodig wat adviezen te geven en vooral de rol te hebben van een gezinslid en dus erbij te zijn op hun exorbitante uitjes en dito etentjes. Klinkt als het scenario voor een hollywoodiaanse vrouwenfilm of het gegeven van een nieuwe serie op NET5 en niet als een boek dat mij voor enkele dagen stevig in zijn ban houden wist.

Dus nogmaals. Hoe?

Voorwaar. Ik zeg u. Er is inhoud. En er is hoe je die inhoud overbrengt.

Dat Van Dievel me kan laten vreten wat ik nooit dacht te vreten, bewees hij met De onderpastoor reeds (al heb ik dat dan ook niet helemaal opgegeten) want intriges in een parochie rondom een veel te progressieve onderpastoor klonk ook al niet als een gegeven dat mij meteen deed opveren uit mijn zetel en dat het “waargebeurd” is, hielp evenmin mee. Toch las ik er graag in totdat die boekenlawine De onderpastoor bedolf. Dat had iets te maken met die volkstaal, meende ik indertijd te detecteren.

Wel. Volkstaal is er in Madeleine genoeg. Het is in plat Vlaams geschreven. Dat is het eerste wat er zo aantrekkelijk aan is. Ik vind dat Vlaams zo prachtig. Zoveel prachtiger dat Nederlands. Zoveel prachtiger ook dan Engels (naar mijn weten werd Louis Paul Boons De kapellekensbaan in het Engels vertaald als Chapel Road maar zeg nu zelf: dat is toch niet hetzelfde? De kapellekensbaan behoort tot de mooiste boeken die ik ken maar een boek dat Chapel Road heet zou ik nooit willen lezen). Wel, aan Madeleine kon ik mij goed laven wat dat Vlaams betreft. Ik heb aardig wat boeken in mijn kast staan waarin Belgische schrijvers het Vlaams niet schuwen, en dan heb ik ook nog -in een andere kast- vele cd’s in één of ander Vlaams dialect. Ik ben er dus niet direct onbekend mee, is wat ik zeggen wil, maar in Madeleine kwamen toch nog wel wat Vlaamse woorden voor die mij (ho, daar had ik bijna gezegd: zelfs mij) niets zeiden. En die ik niet heb opgezocht natuurlijk, omdat in de context meestal wel duidelijk was wat het zeggen wou en zo niet – des te beter. Soms zijn die Vlaamse woordbouwsels zo ongekend geniaal dat je het niet moet willen verpesten door er zoon saai afgezaagd neerlands ekwievalent aan te hangen.

Maar niet aan het Vlaams alleen dankt Madeleine zijn (haar?) lezenswaardigheid. Ikfiguur Madeleine Verboven vertelt haar aan u! Ja. U! De lezer! Ze richt zich tot u, ze praat tegen u. Dat werkt altijd goed he, de lezer direct aanspreken. Doet u voelen alsof u één bent met het boek. Een van de polen die de vertelling in evenwicht houden. De vertelling kan niet zonder verteller, maar ook niet zonder toehoorder. En bladzij na bladzij blijven Droog en Van Dievel de lezer erbij slepen, hem onderdompelend in de zalige waan dat hij in Madeleine volwaardig gesprekspartner is. Een enkele keer drijven ze de illuzie te ver, bijvoorbeeld als Madeleine zogenaamd reageert op iets dat de lezer gezegd zou hebben. Dan wordt het een beetje potsierlijk en op de verkeerde manier lachwekkend. Maar int algemeen slaagt het schrijversduo er griezelig goed in een sfeer te creëren alsof ze daar zit, Madeleine. Bij u thuis. Op de bank. Misschien is ze je poets- of buurvrouw. Misschien is ze een vriendin. Misschien is ze iemand die je vroeger gekend hebt en die je net weer tegenkwam bij de Albert Heijn. Nu zit ze op de bank, jullie drinken koffie en later uiteraard port of wijn, en Madeleine vertelt. En blijft vertellen. Omdat jouw bank zo lekker zit, jouw koffie zo goed smaakt en er geen betere oren zijn dan de jouwe om dit aan te horen.

Louis van Dievel & Britt Droog Madeleine Recensie

Een laatste verteltechniek die voor zoveel vaart zorgt, houdt allicht verband met de oorspronkelijke verschijningswijze van Madeleine. Het was in eerste instansie een feuilleton op internet. Waar op het internet dat weet ik niet; gewoon: “op internet” zeggen ze (heb je wel goed gekeken? óp het internet hè. niet erachter of eronder). Madeleine praat niet vanuit het eitje. Loopt op de zaken vooruit, herneemt eens iets, belooft er later op terug te komen. Veel episodes uit haar leven komt de lezer niet in één keer aan de weet. Het is een gekende truuk, het is misschien een beetje een flauwe truuk maar het is er wel één die er in slaagt de aandacht bij het boek te houden. Want hoe zit dat nou presies, en hoe gaat het verder, en hoe is het zo gekomen? Dat gaat dan ongeveer zo:

“Heb ik al gezegd dat ik afkomstig ben van Okselaar, gelijk okselhaar maar dan zonder h? Grapje! Zijt ge daar al eens geweest? Ik denk het niet. Ge moet het al weten liggen. Als ge in Veerle de baan naar Diest neemt, passeert ge aan uw rechterhand dancing Heideroosje. Dat is in de streek een bekend etablissement. Daar heb ik mij door de Ronny laten doen. Och, ik wil eigenlijk niks over de Ronny zeggen. Later misschien. Ge rijdt voorbij dancing Heideroosje, altijd maar rechtdoor, en als ge coiffeur Mario ziet, of het Dierenparadijs, dan zijt ge in Okselaar. Er is niks te zien. Mijn straat zijt ge voorbij voordat ge het weet. De Molenvijver. Op de hoek van de grote baan en café Den Oxo neemt ge de Tessenderlobaan. Een dikke kilometer rechtdoor blijven rijden, en dan rechtsaf. Daar heb ik dus altijd gewoond. Of bijna altijd, want toen ik nog met de Ronny getrouwd was…

Ik ging over de Ronny zwijgen.”

Niet ongeveer zo. Presies zo. Dat vertrouwelijke taaltje, dat direkte spreken, die licht chaotiese verteltrant die maakt dat Madeleine zich gemakkelijk verliest in zijsporen, en in zijsporen van zijsporen… – dat dus. Dat maakt dat het me zo fijn was, daar in dat eerste deel. Dat ik het zo graag las. En ook dat ik Madeleine me zo sympathiek werd. Ik heb dat niet zo snel bij romanpersonages. Meestal blijven die van papier. Daar. In dat boek. Maar ik liet me met graagte zo schandelijk manipuleren door Droog en Van Dievel dat Madeleine vlees werd, bloed werd, persoon werd. Die ik liefhad. Ofnee, laat ik niet overdrijven. Die ik graag mocht toch. Dat wel.

Maar dan. Met Madeleine is het niet gedaan na pagina 165. Na deel één komt deel twee. Ja. Deel twee heeft anders dan deel één een titel. Madeleine in quarantaine zo luidt die titel. En mijn gevoelens zijn gemengd. Zeer. De -nogal afgezaagde- anticlimax in hoofdstuk 27, naar ik aanneem oorspronkelijk bedoeld als einde, is flauw, gemakzuchtig en laf en in zijn halfhartigheid nogal lauwtjens ook. Het slaat bijna al het voorgaande aan diggelen. Dat kan goed zijn, een bloedmooi stijlmiddel kan dat zijn. Hier echter leek het me niet op zijn plaats. Al goed dus dat het niet het definitieve einde geworden is. Maarja. Wil ik die Madeleine die me vlees geworden was die me bloed geworden was die me sympathiek geworden was wel terugvinden in de hoek der coronafascisten? Of, mocht u dat laatste woord te zwaar vinden: in de hoek van diegenen die zonder enige vorm van protest of kritiek en met hangend hoofd gedwee al hun burgerrechten zijn gaan inleveren bij de alleenheersers die vandaag overheen bijkans heel de wereld de dienst zijn gaan uitmaken. De makke schapen die zich met angst als eeuwige raadgever bijeen hebben laten drijven achter dat hek dat nu en voor altijd hun leefruimte geworden is om van daaruit boos te blaten naar de zwarte schapen die hun vrijheid te lief hadden om alles voor zoete koek te slikken en de euvele moed aan de dag leggen om gewoon door te blijven lopen. Dan misschien toch liever dat zwakke einde en wél gedaan na pagina 165.

En het gaat al vrij rap mis. Dat plaatje bij deel twee, onder die dubieuze titel. De Madeleine van de voorkant maar dan gekneveld met zo’n achterlijke mondkap die niet werkt (& sterker: eerder nog ziek maakt) maar die toch om één of andere rare reden verplicht is geworden (ook hier in dit land, waar nog niet zo gek lang geleden zo’n hetze was tegen “gelaatsbedekkende kledij”). Of dat ten geleide op pagina 169 dat zegt dat “dit boek [eigenlijk] in de herfst van 2020 [had] moeten verschijnen”, maar “[c]orona heeft er anders over beslist”. Feitelijk is het niet corona die zulks beslist, maar de overtrokken coronamaatregelen die maken dat veel anders is gelopen dan gepland. Maar dat is het ergste niet; corona als grote schuldige aanwijzen (en niet de beleidsmakers) is gangbaar geworden in het dagelijks taalgebruik en ik corrigeer mensen er al niet meer op. Alleen bij mijn zoon van zeven en mijn dochter van zes probeer ik het verschil tussen die twee helder te houden. Erger nog is dat het tot op het bot uitgekauwde “ieder nadeel heb zijn voordeel” er maar weer eens bijgehaald wordt, een kliesjee dat ik werkelijk waar niet meer wil horen. Voor zo lang als ik leef niet. En dan die wijd en zijd al te vergoddelijkte Cruijf ook nog een “voetbalfilosoof” noemen (filosoof mun voeten ja). Van dat warm gevoel dat deel één me gaf schoot al bijna niks meer over voor ik een letter in deel twee gelezen had.

En verdorie, al in hoofdstuk 1 van deel 2 toont Madeleine zich het braafste meisje van de klas door als enige niet naar de “lockdownparty” te gaan die op vrijdagavond zou gehouden worden in haar stamkaffee Den Oxo, “vóór alle cafés in het land dicht moesten”. En achteraf prijst ze zich daar gelukkig om, want: “Op maandag lieten al drie feestvierders op Facebook weten dat ze zich maar raar voelden. Op dinsdag lag er al een in het ziekenhuis van Diest. Op de spoed. De Stef. En het was niet voor een snotvalling. Op woensdag begonnen ze op Facebook op Danny van Den Oxo te schelden, dat het allemaal zijn schuld was.” Wat me een tikje aangedikt lijkt, aangezien de incubatietijd van corona volgens mij minimaal vijf dagen is. Als het gaat om ongefundeerde verspreiding van coronahysterie doen al onze overheden al genoeg hun best, laat dat asjeblieft wegblijven uit de schone kunsten. Mijn ergernis is gewekt. Goed. En het einde is al in zicht. Gaat dat nog goedkomen of ga ik op de valreep toch nog een slechte smaak in mijn mond overhouden aan Madeleine?

Het komt goed. Of het komt niet goed. Of een beetje goed. Ik weet het niet. Hoewel corona gelukkig geen hoofdrol opeist in het twede deel, zijn er toch nog wel wat passages, zinnen en opmerkingen die ik liever niet had gelezen. Ik ga die niet allemaal opsommen. Hou het erop dat Madeleine op het einde voor mij niet meer dat heerlijke mens is dat ik in deel één had kennen geleerd.

Al komt dat ook door andere zaken. Het fortuin is haar in deel twee een stuk minder gunstig gezind dan in deel één. Die opmerking is trouwens feitelijk van toepassing op alle verhaalfiguren.

En nu ik u toch in die hoek heb. Het hoofdstuk 9 dat op bladzijde 217 begint is nu het werkelijke slot en van een anticlimax is zeer zeker geen sprake meer. Eerder het tegenovergestelde, hoe dat te noemen? Een superclimax ofzo. Een explosie van gebeurtenissen, de een al theatraler dan de ander. En iedereen die in deel één voorkwam, speelt er een rol(letje) in. Zo vet, zo overdreven, en zo’n krankjorume samenloop van omstandigheden dat het bijna slapstick wordt. Dramatische slapstick, bestaat dat al?

Maar de laatste tien zinnen van de allerlaatste bladzijde ontroeren me buitenmate. Een tranentrekkerige ontroering, een ontroering “ondanks mijzelf”; hoe ik hier tot tranen toe geslagen word daar is Disney niks bij. Maar goed, het effect is hetzelfde: ik sluit het boek met een ferme krop in mijn keel en kippenvel overheen heel mijn lijf. En met het gevoel dat ik eigenlijk twee boeken gelezen heb.

Deel 1 was gelijk ik zei luchtig, lieflijk, komisch, aandoenlijk. Hartverwarmend, zou ik bijna zeggen als ik van dat woord geen slappe knieën kreeg.

Deel 2 is hard, rauw, grimmig, dramatisch, sensationeel en troosteloos. Dus. Wel. Ja. Nee. Hmm. Ik weet nog steeds niet of dat twede deel schrijven wel zo’n goed idee was van Droog en Van Dievel. Je kunt in ieder geval zeggen dat je nu twee boeken krijgt. Voor de prijs van één. Dat moet ons Hollanders toch in ieder geval aanspreken, hè.

Madeleine

  • Schrijvers: Louis van Dievel, Britt Droog (België)
  • Soort boek: romanfeuilleton, Vlaamse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Vrijdag
  • Verschijnt: 24 februari 2021
  • Omvang: 168 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol 

Flaptekst van de feuilletonroman van Louis van Dievel en Britt Droog

Maak kennis met Mrs Madeleine Verboven: een veertiger met wat overgewicht en een rokershoestje, kuisvrouw van beroep maar niet uit roeping. Afkomstig uit Okselaar, zoals okselhaar maar dan zonder h. Veel te jong getrouwd, moeder van een kind dat inmiddels volwassen is en in ‘den bak’ zit. Tegenwoordig een hobbelig liefdesleven en een hondje dat Angèleke heet. Streetwise, met een korst op haar ziel. Leep, maar niet slecht van inborst. Marginaal? Misschien. Maar daar wordt aan gewerkt. Want bij Elfride en Jacques thuis heeft Madeleine het eindelijk getroffen, méér dan getroffen. Bij deze welstellende lieden heeft ze het min of meer tot een soort van gezinslid geschopt. Wat tal van opportuniteiten biedt, om dat modewoord eens te gebruiken.

Bijpassende boeken en informatie

Vonne van der Meer – Naar Lillehammer

Vonne van der Meer Naar Lillehammer recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 23 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Vonne van der Meer.

Vonne van der Meer Naar Lillehammer recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Naar Lillehammer. Het boek is geschreven door Vonne van der Meer. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Vonne van der Meer.

Een jonge moeder laat haar dochter achter bij een wildvreemde

Definitief gebroken met haar ex en haar werk, zoekt Cécile naar hoe ze haar dagen zal doorbrengen. Ze belandt in de speeltuin waar een jonge moeder, Gladys, haar vraagt even op haar dochter Faith te passen. Even blijkt een rekbaar begrip, de vrouw komt niet terug na 5 minuten, niet na een uur en niet na een avond. Cécile ziet zich genoodzaakt het meisje bij zich te houden. Gladys blijkt in diepe problemen verstrikt te zijn geraakt. Gevaarlijke problemen. Ondertussen ontmoet Cécile een mogelijk nieuwe liefde, wordt ze geconfronteerd met haar eigen innerlijke monsters en probeert ze Gladys te helpen los te komen van haar verleden.

Vonne van der Meer Naar Lillehammer Recensie

Naar Lillehammer kwam wat traag op gang voor mij. Cécile is een aardige vrouw, maar niet direct heel spannend of boeiend. Natuurlijk borrelt er onder dat ogenschijnlijk kalme oppervlak van alles. Maar het had voor mij al direct iets meer uitgewerkt mogen worden. Lange tijd staat het plot een beetje stil, zelfs als ze ineens met een vreemd kind opgescheept zit.

Na een wat trage start toch een uitnodigende en levendige roman

Als we meer te weten komen over Gladys, gaat het plot een stuk soepeler en wordt het intrigerend. De conflicten die Cécile met zichzelf heeft komen meer aan het licht, de tegelstellingen tussen haar en Gladys zijn interessant. De romantiek die opbloeit tussen Cécile en een nieuwe man, de gevoelens die dit met zich mee brengt, geeft het geheel een fijn sausje.

Interessante tegenstellingen maken van Naar Lillehamer een intrigerend verhaal

De charme va hent boek zit het meest in wat de personages niet zeggen, in wat zich afspeelt in hun gevoelsleven. Juist daarom had dit van mij nog wel iets meer uitgewerkt mogen worden. Ik had de personages graag nog iets beter leren kennen. Na een wat trage start, heb ik Naar Lillehammer wel met plezier gelezen. Vonne van der Meer heeft een manier van schrijven die erg uitnodigend is. Fijne dialogen, een omgeving die tot leven komt. Hierdoor kun je je makkelijk mee laten voeren in de wereld die ze heeft gecreëerd. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Jolien Dalenberg

Naar Lillehammer

  • Schrijfster: Vonne van der Meer (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 23 februari 2021
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Vonne van de Meer te gast bij tv-programma Tijd voor Max

Op donderdag 25 februari 2021 is schrijfster Vonne van der Meer te gast bij tv-programma Tijd voor Max om te vertellen over haar net verschenen nieuwe roman.

Flaptekst van de nieuwe roman van Vonne van der Meer

Wat te doen als een moeder op een kinderspeelplaats je vraagt even op haar driejarige dochter te passen en vervolgens niet meer komt opdagen? Eerst neemt de kinderloze Cécile alleen de zorg voor het kind op zich, maar algauw krijgt ze de moeder erbij: de Nigeriaanse Gladys wil met haar oude leven breken en voelt zich in de stad niet langer veilig. Zelfs een afgelegen vakantiehuis in de bossen bij Lunteren biedt geen bescherming. Gaandeweg wordt het Cécile duidelijk waarom naar Lillehammer vluchten zo moeilijk voor Gladys is.

Vonne van der Meer noemt haar nieuwe roman geen thriller. Toch komt er een rechercheur in voor, een mortuarium en een verhoor. Het is een literaire pageturner. Naar Lillehammer brengt ons niet naar een stadje in Noorwegen maar naar Amsterdam, hartje zomer. Een nieuwe, echte Van der Meer: er wordt verlangd naar een kind, naar liefde en naar zelfkennis.

Bijpassende boeken en informatie

Nicola Kabel – Kleine Freiheit

Nicola Kabel Kleine Freiheit Recensie en informatie Duitse debuutroman. Op 22 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij C.H. Beck Verlag de eerste roman van de Duitse schrijfster Nicola Kabel. Er is nog geen Nederlandse vertaling van de roman verkrijgbaar of aangekondigd.

Nicola Kabel Kleine Freiheit recensie en informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Kleine Freiheit. Het boek is geschreven door Nicola Kabel. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de eerste roman van de Duitse schrijfster Nicola Kabel

Nicola Kabel Kleine Freiheit Recensie

Kleine Freiheit

  • Schrijfster: Nicola Kabel (Duitsland)
  • Soort boek: Duitse debuutromen
  • Taal: Duits
  • Uitgever: C.H. Beck
  • Verschijnt: 22 februari 2021
  • Omvang: 271 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook

Flaptekst eerste roman van Nicola Kabel

Gerade vierzig geworden, kümmert sich die Richterin Saskia in Elternzeit um ihre beiden Söhne, während ihr Mann Christian zwischen dem Heimatort in der norddeutschen Provinz und einer Kanzlei in Hamburg pendelt. Da bringt ein geplanter Windpark vor ihrer Haustür Saskias geordnetes Leben ins Wanken.

Als sie sich in einer Bürgerinitiative engagiert, schenkt ihr Joachim von Wedekamp besondere Aufmerksamkeit. Sie gerät in seinen konservativen Zirkel und erlebt beunruhigt, dass sich hinter dessen Widerstand gegen den Windpark eine viel grundsätzlichere Kritik an der heutigen Gesellschaft, der Zuwanderung, dem Wertewandel verbirgt. Wedekamp steht mit seiner väterlich-höflichen Art im Kontrast zu ihrem eigenen Vater, dem Alt-68er Hans, den sie liebt und der ihr doch oft peinlich ist. Bei ihm sind Saskia und ihre kleine, chaotische Schwester Sophie in bunten WGs aufgewachsen, nachdem die Mutter die Familie verlassen hatte. Als Jurist durchaus erfolgreich, hat er sich dennoch seine wütende Kritik an der grassierenden Ungleichheit, am globalen Kapitalismus und der Konsumgesellschaft bewahrt, ist so unkonventionell wie eh und je und schont auch keine Verwandten.

In ihrem feinfühligen Debütroman erzählt Nicola Kabel eine berührende Vater-Tochter-Geschichte, die zugleich den Finger in die Wunden legt, die die Zerreißproben der Gegenwart uns zufügen.

Bijpassende boeken en informatie

Lucie Elven – The Weak Spot

Lucie Elven The Weak Spot recensie en informatie nieuwe Engelse roman. Op 9 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Soft Skull Press de nieuwe roman van de Engelse schrijfster Lucie Elven. Er is geen Nederlandse vertaling van deze roman verschenen of aangekondigd.

Lucie Elven The Weak Spot recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman The Weak Spot. Het boek is geschreven door Lucie Elven. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Engelse schrijfster Lucie Elven.

Lucie Elven The Weak Spot Recensie

The Weak Spot

  • Schrijfster: Lucie Elven (Engeland)
  • Soort boek: Engelse roman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Soft Skull Press
  • Verschijnt: 9 februari 2021
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: Paperback 

Flaptekst van de roman van Lucie Elven

A woman discovers something toxic at work in the isolated village where she is apprenticing as a pharmacist, in this fable-like novel about power, surveillance, prescriptions, and cures by a captivating debut voice.

On a remote mountaintop somewhere in Europe, accessible only by an ancient funicular, a small pharmacy sits on a square. As if attending confession, townspeople carry their ailments and worries through its doors, in search of healing, reassurance, and a witness to their bodies and their lives.

One day, a young woman arrives in the town to apprentice under its charismatic pharmacist, August Malone. She slowly begins to lose herself in her work, lulled by stories and secrets shared by customers and colleagues. But despite her best efforts to avoid thinking and feeling altogether, as her new boss rises to the position of mayor, she begins to realize that something sinister is going on around her.

The Weak Spot is a fable about our longing for cures, answers, and an audience–and the ways it will be exploited by those who silently hold power in our world.

Bijpassende boeken en informatie

Tamar Valkenier – Fulltime avonturier

Tamar Valkenier Fulltime avonturier recensie en informatie boek met reisverhalen. Op 7 april 2021 verschijnt bij Kosmos Uitgevers het boek met reisverhalen van Tamar Valkenier bekend van het tv-programma Floortje naar het einde van de wereld.

Tamar Valkenier Fulltime avonturier recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden Fulltime avonturier, Over alles achterlaten en de zoektocht naar ultieme vrijheid. Het boek is geschreven door Tamar Valkenier. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het autobiografische boek met reisverhalen van de Nederlandse avonturier Tamar Valkenier.

Tamar Valkenier Fulltime avonturier Recensie

Fulltime avonturier

Over alles achterlaten en de zoektocht naar ultieme vrijheid

  • Schrijfster: Tamar Valkenier (Nederland)
  • Soort boek: reisverhalen, lifestyleboek
  • Uitgever: Kosmos Uitgevers
  • Verschijnt: 7 april 2021
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van het reisboek van Tamar Valkenier

Een vrij en avontuurlijk leven, dat wilde Tamar Valkenier. In ‘Fulltime avonturier’ lees je hoe ze vol overtuiging haar veilige bestaan achterliet en op weg ging.

Op haar achtentwintigste besloot sterrenchef en recherchepsycholoog Tamar Valkenier afstand te doen van al haar bezittingen en haar veilige leven. Ze koos voor het avontuur. Twee jaar lang fietste ze de wereld rond. Eerst in het ‘veilige’ Europa en daarna almaar verder. Ze reisde vier maanden door Mongolië met haar paard, kameel en hond en liep 600 kilometer door Jordanië.

Met Miriam Lancewood, bekend van Mijn leven in de wildernis, doorkruiste Tamar het hooggebergte van Nieuw-Zeeland, terwijl ze leefden als jagers-verzamelaars. Ze werden daar opgezocht door Floortje Dessing voor haar tv-programma Floortje naar het einde van de wereld. Tamar Valkenier blijft op zoek naar nieuwe avonturen. In ‘Fulltime avonturier’ doet ze verslag van haar vrije leven.

Bijpassende boeken en informatie

Elizabeth Wetmore – Valentijn

Elizabeth Wetmore Valentijn recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman over Texas in de jaren 70. Op 11 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van de roman Valentine, geschreven door de Amerikaanse schrijfster Elizabeth Wetmore.

Elizabeth Wetmore Valentijn Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Valentijn. Het boek is geschreven door Elizabeth Wetmore. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Amerikaanse schrijfster Elizabeth Wetmore.

Elizabeth Wetmore Valentijn Recensie

Valentijn

  • Schrijfster: Elizabeth Wetmore (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman, sociale roman
  • Origineel: Valentine
  • Nederlandse vertaling: Anne Jongeling
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 11 februari 2021
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van de roman van Elizabeth Wetmore

Februari 1976. Odessa, Texas: In de vroege uurtjes op de dag na Valentijnsdag verschijnt de veertienjarige Gloria Ramírez gehavend en gebroken op de veranda van de ranch van Mary Rose Whitehead. Het meisje is aangevallen en verkracht in een aangrenzend olieveld. Het vergrijp zet de onderlinge verhoudingen in Odessa op scherp. De spanning nadert het kookpunt als Mary Rose zichzelf en het meisje in de rechtszaal verdedigt tegenover de dader – maar gerechtigheid uitblijft.

Tegen het decor van de opbloeiende oliehandel van West Texas, een wereld die bij uitstek wordt gedomineerd door mannen, onderzoekt Valentijn vanuit wisselende vrouwelijke perspectieven de invloed van geweld en ongelijkheid op de inwoners van een stadje dat die ongelijkheid lange tijd systematisch in stand heeft gehouden.

Wetmore schreef met Valentijn een vurige, onverschrokken maar ook verrassend subtiele roman die de kwetsbaarheid van deze onbevreesde vrouwen vooropstelt zonder ze aan kracht te laten
inboeten.

Bijpassende boeken en informatie