Alle berichten van Redactie

Kattenkwaad en poezenliefde kattenverhalen

Kattenkwaad en poezenliefde kattenverhalen. Op 5 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Querido het boek met verhalen over poezen en katten van bekende Nederlandse auteurs. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijvers en schrijfsters en over de uitgave.

Kattenkwaad en poezenliefde kattenverhalen

Als er boekbesprekingen en recensies van de verhalenbundel Kattenkwaad en poezenliefde verschijnen dan kun je ze hier lezen.

Schrijfsters en schrijvers van het boek informatie

  • Merijn de Boer
  • Remco Campert
  • W.F. Hermans
  • Mensje van Keulen
  • Rudy Kousbroek
  • Rascha Peper
  • Annie M.G. Schmidt
  • Manon Uphoff
  • Sylvia Witteman

Kattenkwaad en poezenliefde kattenverhalen

Kattenkwaad en poezenliefde

De allermooiste kattenverhalen

  • Auteurs: Diverse auteurs (Nederland)
  • Soort boek: kattenverhalen
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 17,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek met kattenverhalen van bekende Nederlandse auteurs

Katten zijn slim, grappig, lief en eigenwijs. We smelten als ze spinnen, we houden van ze als ze op schoot slapen, maar ook als ze als een dolle door het huis rennen, hun eigen staart achterna. We proberen hun onpeilbare intelligentie te doorgronden. In Kattenkwaad en poezenliefde zijn iconische verhalen verzameld van een keur aan Nederlands beste schrijvers en grootste poezenliefhebbers. Van de aaibaarheidsfactor van Rudy Kousbroek tot de ontelbare nestjes van de kat van Annie M.G. Schmidt, van de weggelopen Kwaddertje van Mensje van Keulen tot de hilarische lijst tips voor vrienden die op de kat van Sylvia Witteman passen.

Herkenbaar voor alle poezenliefhebbers en bijzonder vormgegeven: met oortjes!

Bijpassende boeken

Anna E. Wahlgren – In haar voetsporen

Anna E. Wahlgren In haar voetsporen recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Scandinavische thriller. Op 5 juli 2024 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Zweedse thriller In haar voetsporen van thrillerschrijfster Anna E. Wahlgren. Je leest hier informatie over de inhoud van de nieuwe thriller, de schrijfster en over de uitgave.

Anna E. Wahlgren In haar voetsporen recensie

  • “De wisselende perspectieven van de twee zussen maakt deze geweldige thriller superspannend! En de sfeer van de nachtelijke steegjes in de stad enerzijds en de weidsheid van de strandvilla in de archipel anderzijds is heel spooky. Topthriller!” (BJT, ∗∗∗∗)
  • “In deze adembenemende thriller toont Wahlgren haar enorme gedrevenheid en passie.” (Gevle Dagblad)

Anna E. Wahlgren In haar voetsporen

In haar voetsporen

  • Auteur: Anna E. Wahlgren (Zweden)
  • Soort boek: Scandinavische thriller
  • Origineel: I hennes fotspår (2023)
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 5 juli 2024
  • Omvang: 336 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek van de Zweedse thrillerschrijfster Anna E. Wahlgren

Jill en Isabelle zijn halfzussen. Isabelle heeft het altijd als haar plicht gezien om haar zusje tegen alles te beschermen, terwijl Jill Isabelle wil steunen in haar chaotische leven. En dan verdwijnt Isabelle spoorloos.

Volgens de politie wijst alles erop dat Isabelle vrijwillig is vertrokken, maar Jill weigert dit te geloven. Ze weet dat Isabelle geobsedeerd is door true crime en de verdwijning van een jonge vrouw in haar geboorteplaats Gävle onderzocht. Zou ze iets op het spoor zijn? Jill begint haar eigen onderzoek, wat haar leidt naar een gezin dat haar zowel intrigeert als beangstigt. Ze raakt steeds verder verstrikt in een labyrint – ontsnappen lijkt onmogelijk.

In haar voetsporen is een psychologische thriller over familiebanden, over een gezin dat uiteenvalt en over het ophouden van een perfecte façade.

Bijpassende boeken

Lucy Cooke – Bitch

Lucy Cooke Bitch Recensie en informatie over de inhoud van het boek Bitch van de Engelse zoöloog Lucy Cooke dat op 5 maart 2024 in Nederlandse vertaling verschijnt bij Uitgeverij De Geus. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster, de vertaler en over de uitgave.

Lucy Cooke Bitch ∗∗∗∗∗ recensie

Dat ook de wetenschap soms, wellicht wel beter gezegd, vaak gebukt ging en gaat onder vooroordelen en vooringenomenheid mag enigszins bekend worden geacht. Echter zo erg als sinds Charles Darwin de evolutietheorie te boek stelde in de negentiende eeuw is ronduit schokkend. En dat is precies wat de Britse zoöloog en wetenschapper op zeer overtuigende wijze aantoont in haar boek over de wijze vrouwtjesdieren en hun gedrag in de afgelopen pak weg honderd jaar zijn bestudeerd en beoordeeld.

Aan de hand van gesprekken met een flink aantal vooraanstaande wetenschappers toont ze aan dat het dierenrijk en zeker ook dat van vrouwtjesdieren veel geschakeerder, rijker en gemêleerder is dan decennia lang werd gewaardeerd. Een rijkdom die van een grote schoonheid maar soms ook, zeker in onze ogen, gewelddadiger is dat we ons tot voor kort konden voorstellen. lezing van dit boek zorgt voor grote verbazing en misschien wel verbijstering. maar dat is nu juist wat de kracht is en waarom op een groot aantal andere wetenschappelijke terreinen de oogkleppen moeten worden afgedaan en de kijk op zaken los moet komen van vooroordelen en dogma’s. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Lucy Cooke boeken en informatie

Lucy Cooke is geboren en opgegroeid in Essex. Ze studeerde aan het New College in Oxford waar ze begeleid is door beroemde evolutionair bioloog Richard Dawkins. Tegenwoordig is de Engelse zoöloog werkzaam als schrijfster en documentairemaakster.

Inmiddels heeft Lucy Cooke ook een aantal boeken geschreven waarvan Wilde beesten, De ware aard van onbegrepen beesten  al eerder in Nederlandse vertaling is verschenen. Haar nieuwste boek, waarover je hier alles leest, verschijnt begin maart 2024 in Nederlandse vertaling bij uitgeverij De Geus.

Lucy Cooke Bitch

Bitch

Een revolutionair handboek over sekse, evolutie en het vrouwtjesdier

  • Auteur: Lucy Cooke (Engeland)
  • Soort boek: populair wetenschappelijk boek
  • Origineel: Bitch (2022)
  • Nederlandse vertaling: Inge Pieters
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 480 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 26,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Flaptekst van het boek van de Engelse zoöloog Lucy Cooke

Ouderwetse aannames over vrouwelijkheid hebben lang de blik van biologen en zoölogen op vrouwtjesdieren vertroebeld. Het vrouwtje, dat was natuurlijk de moeder, de zorgende, het zwakke geslacht. Na een recente wetenschappelijke revolutie weten we wel beter. Dit boek gaat over die revolutie.

Zoöloog Lucy Cooke stelt je voor aan opmerkelijke vrouwtjesdieren en de wetenschappers die hen bestuderen. Van moordzuchtige stokstaartjesmatriarchen tot pseudopenisdragende vrouwtjeshyena’s, van lesbische albatrossen tot sluw jagende orka-oma’s: deze bad bitches van het dierenrijk rekenen voorgoed af met achterhaalde binaire ideeën over lichamen, hersenen, biologie en gedrag.

Lucy Cooke boeken en informatie

Lucy Cooke is geboren en opgegroeid in Essex. Ze studeerde aan het New College in Oxford waar ze begeleid is door beroemde evolutionair bioloog Richard Dawkins. Tegenwoordig is de Engelse zoöloog werkzaam als schrijfster en documentairemaakster.

Inmiddels heeft Lucy Cooke ook een aantal boeken geschreven waarvan Wilde beesten, De ware aard van onbegrepen beesten  al eerder in Nederlandse vertaling is verschenen. Haar nieuwste boek, waarover je hier alles leest, verschijnt begin maart 2024 in Nederlandse vertaling bij uitgeverij De Geus.

Bijpassende boeken

Susan Smit – Alles wat beweegt

Susan Smit Alles wat beweegt. Op 5 maart 2024 verschijnt de nieuwe roman van Susan Smit over danseres Isadora Duncan. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman en over de uitgave. Daarnaast is er aandacht voor de boekbesprekingen en recensie van Alles wat beweegt, de nieuwe roman van Susan Smit.

Susan Smit Alles wat beweegt recensie en informatie

Susan Smit is op 24 februari 1974 geboren in de stad Leiden. Ze groeide op in Noordwijk, de badplaats waar haar vader een strandtent uitbaatte. Ze studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1997 liep ze stage bij het links-radicale actieblad Ravage. Nadat ze een artikel over moderne heksen schreef, ging ze zich steeds verder verdiepen in dit onderwerp en leerde over effect van kruiden en begon rituelen uit te oefenen. Het eerste boek dat ze schreef, Heks uit 2001, ging over dit onderwerp.

Na haar debuut verschenen inmiddels nog zo’n vijfentwintig romans en non-fictieboeken. Ze heeft een voorliefde de historische roman. De laatste uitgaven zijn de roman Tropenbruid uit 2020, door onze redactie gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend), De heks van Limbrigt, een historische roman uit 2021, gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend) en het nieuwe boek over heksen van Susan Smit, De wijsheid van de heks, uit 2022. Over haar nieuwe roman over Isadora Duncan in Noordwijk, Alles wat beweegt, die begin maart 2024 gaat verschijnen, kun je hier uitgebreide informatie lezen.

Susan Smit Alles wat beweegt

Alles wat beweegt

  • Auteur: Susan Smit (Nederland)
  • Soort boek: historische roman
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 5 maart 204
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 23,99 / € 12,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Susan Smit

De Amerikaanse pionier van de moderne dans Isadora Duncan tart de normen en wetten van haar tijd, zowel in haar persoonlijke leven als in haar kunst. Voor het eerst in de geschiedenis danst ze op blote voeten en in losse gewaden, geïnspireerd op de bewegingen van de natuur.

Wanneer ze zwanger raakt van een gehuwde man, verschuilt ze zich in 1906 enkele maanden in een villa in de duinen van Noordwijk aan Zee. Hier in Nederland wil ze, hopelijk ongezien door de paparazzi, haar eerste kind krijgen. Als ongetrouwde vrouw zet ze alles op het spel.

Dat doet Isadora welbewust. Ze vindt dat een vrouw kinderen moet kunnen krijgen zoals zij dat wenst en ze kiest uit volle overtuiging voor de Britse toneelvernieuwer Edward Gordon Craig. Ze is vrij, maar raakt toch verstrikt in haar obsessie voor deze man.

Isadora Duncan trotseert aan onze kust conservatieve krachten die op haar inwerken om de grootste omwenteling van haar leven aan te kunnen.

Susan Smit is geboren op 24 februari 1974, Leiden. Ze is schrijfster en columniste van Happinez. Ze debuteerde in 2001 met Heks en heeft inmiddels vele boeken op haar naam staan, zoals de bestsellers Gisèle, Tropenbruid en De wijsheid van de heks. Met haar roman De heks van Limbrichtwerd ze genomineerd voor de NS Publieksprijs. In oktober 2024 verschijnt De tweede helft van je leven, over de kracht en wijsheid van de vrouw.

Bijpassende boeken en informatie

Guido van Heulendonk – De kroon met twee pieken

Guido van Heulendonk De kroon met twee pieken. Op 5 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Guido van Heulendonk. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Guido van Heulendonk De kroon met twee pieken recensie

Ook is er aandacht voor de boekbesprekingen en recensie de roman De kroon met twee pieken en eerder werk van Guido van Heulendonk.

  • “Een van onze fijnzinnigste auteurs. Scherp observator, begenadigd stilist. Hij schrijft beknopt en loepzuiver.” (John Vervoort, De Standaard der Letteren)

Guido van Heulendonk boeken en informatie

Guido van Heulendonk is op 17 november 1951 geboren in Eeklo als Guido Beelaert. Hij heeft filologie gestudeerd aan de Universiteit van Gent waarna hij werkte als docent Engels en Nederlands.

In 1985 verscheen de debuutroman van Guido van Heulendonk, Hoogtevrees. Daarna publiceerde hij nog zo’n vijftien romans en verhalenbundels. Voor zijn roman Paarden zijn ook varkens uit 1995 ontving hij de Gouden Uil 1996. Het voorlaatste boek Vrienden van de poëzie dat in 2021 verscheen is een verhalenbundel. Zijn nieuwste roman De kroon met twee pieken waarover je hier uitgebreide informatie leest, verschijnt begin maart bij uitgeverij De Arbeiderspers.

Recensie van Tim Donker

En het gebeurde dat ik mijn ogen sloot in een poging mezelf te zien lopen in een boekhandel. Een boekhandel ja een boekhandel, ik ben verdorie steeds verder van de stad vandaan komen te wonen (niet geheel volgens mijn diepste wensen overigens), het is nog lang geleden dat ik eens slenterde doorheen wat “de betere boekhandel” heten mag. Enige weken geleden liepen mijn zoon en ik nog wel een Bruna-achtig winkeltje in, ieverans in een stadje ieverans in Zeeland. Maar dat was voornamelijk uit ons beider verveling en kon kwa “betere boekhandel” sowieso al niet tellen. Maar ik sluit mijn ogen, nu, en probeer te denken aan, probeer te lopen langs, bomen duister nevelslierten een okkasjonele faun met kille hoorntjes maar neen dat is maar Sylvester Anfang II, een afsplitsing van Silvester Anfang, hun zelfgetitelde debuutplaat ligt op mijn steerjoo, beter konsentreren en ik loop langs rekken kasten uitstaltafels. Uitstaltafels, die herinner ik me. Titels die de boekhandelaar om welke reden dan ook onder de aandacht wilde brengen. Boeken die erom vroegen opgepakt en doorgebladerd  (en in negenennegentig op de honderd gevallen binnen de halve minuut weer teruggelegd) te worden. Ik herinner me lopen. Ik herinner me oppakken. Ik herinner me doorbladeren. Ik herinner me slenteren langs rekken. De poëziekasten, die spitte ik altijd helemaal door. Gewoon elke bundel eruit trekken en bekijken. Halt houden bij mij onbekende dichters. Doorbladeren, altijd even doorbladeren, ook als mijn intuïtie me anders influisterde. Hoeveel dichters heb ik niet op deze manier “ontdekt”?

De prozakasten waren een ander paar mouwen. Die waren te groot, te ver uitgestrekt, vaak ook nog opgedeeld in Nederlandstalig en vertaald, daar was geen beginnen aan, daar slenterde ik altijd gewoon langs om hier of daar iets te grijpen. Puur op basis van rug. Omdat een boek onwaarschijnlijk dik was, omdat het lettertiep me aansprak, omdat de titel maf genoeg was, omdat het een uitgeverij was die ik zo goed als blind vertrouwde.

Ik loop. Ik doe deze exsersisie. Ik denk. Ik stel me voor. Zou, ware het niet via mijn resenseerstapels tot mij gekomen, De kroon met twee pieken een oppakboek geweest kunnen zijn? Daar? In de Betere Boekhandel? Die in mijn kop of waar elders ze nog mogen wezen? Komt dit boek terecht op de uitstaltafels? Of zou het direkt al alles alleen van zijn rug moeten hebben? Eender hoe. Omslag en titel zijn weinig aansprekend en met zijn 276 pagina’s is het wel erg gemiddeld: niet opvallend dun en zeer zeker niet aandachttrekkend dik. De Arbeiderspers is niet per se dominant in mijn boekenkast en Guido van Heulendonk doet alleen een heel vage alarmbel rinkelen. Maar gesteld dat. Verveling, weeral. Maar nu toevallig daar, bij de betere dingens. Of een boekhandel toch waar meer dan alleen thrillers, managementboeken en psychologie van de koude grond de uitstaltafels halen weet. Stel je voor dat het daar zou liggen, op zoon soort tafel. En dat ik echt heel erg veel tijd te doden heb, en daarom maar elk boek oppak om even door te bladeren. Want daar. Want dat. Want dan.

Eenmaal in mijn handen zou ik met de De kroon met twee pieken zeer zeker onverwijld hebben kassawaarts zijn gesneld. De openingszin “En het gebeurde dat 2020 zijn einde naderde, en in de bijlagen de gebruikelijke lijstjes verschenen met het beste boek, de beste film of de belangrijkste gebeurtenis van het jaar.” kan tellen temeer daar het bij zoon eerste doorbladeren almeteens opvalt dat “En het gebeurde dat” terugkerende woorden zijn; meerdere hoofdstukken beginnen hiermee. En ik ben een zuiger voor herhaling. Maar. Meer nog. Veel meer nog.

Zie ik dat de roman bestaat uit vele tektsoorten (waaronder, wow, een opsomming?) (bleek later een afgeraffelde schoolopdracht van Hedda te zijn) (Hedda?) (ach dat komt nog wel, lieve lezer, dat komt nog wel alles komt nog wel), verschillen in opmaak, bladspiegel, perspectief, tijden – exact dus het soort fragmentarisme dat “mijn” soort literatuur is.

Want een klacht kwam binnen hier bij mij. Datteme stapels niet genoeg als “mij” klinken. De stapels die hier binnen komen, meestal via de tuindeur want dan heb ik gewerkt en dan ben ik langs Theo kunnen gaan. De stapels die tegenwoordig goeddeels uitmaken wat ik lees en dus ook wat ik bespreek. Wel. Zo op het oog leek De kroon met twee pieken helemaal “mij” te zijn. Boven aan de stapel gelegd. Kunnen geen klachten van komen. Denkt een mens. Zit een mens. In leesstoel. Met stapels aan elke zijde van hem.

En het gebeurde dat iemand zei dat ze ‘aldus’ ook wat zei. En het gebeurde dat alle wijsjes van aluminium gemaakt waren. En het gebeurde dat ik zat, met benee mij, nee naast mij, nee bovenop de stapel het boek, dit boek, deze kroon met twee pieken. En dat ik dacht dat niemand nu nog wat zeggen kon, aldus of anderszins, omdat dit, dit boek, dit fragmentarisme, deze lappendeken van teksten, ja, dat was “mijn” boek, dat ging helemaal “mij” zijn, dat zag je van hier, dan zat je te zitten, dan kon je niet wachten.

Weet je het zitten nog in de wetenschap dat je iets ging lezen dat mooi ging zijn, dat het mooiste ging zijn, dat fantasties ging zijn, iets waarvan de schoonheid int gelaat zou slaan (& ach wie weet Levinas nog), verweest of tot ver over de heuvel licht gevend (weet je de heuvel nog?), hoe mooi dat zitten was, hoe lang je het duren wilde, daarin wilde je blijven zitten, daaraan mocht geen einde komen.

Maar toch. Eindes komen. Altijd weer die eindes die komen. Hoe lang kun je zitten je leesstoel zonder te lezen? Naja, met The Limiñanas op de steerjoo vermoedelijk best eventjes maar niet eindeloos toch. De leeshonger naar De kroon met twee pieken neemt langzamerhand onstilbare vormen aan. Voila. Daar dan. Uitstel van behoeftebevrediging moge iets goeds zijn maar een mens moet niet overdrijven. Lezen als lezen zich aandient. De lust tot lezen. Van wie is dat ook alweer een boek? Maakt niet uit. Guido van Heulendonk schreef een boek en dat ga ik lezen nu.

Volgt een twede zin na die hoger geciteerde eerste: “Nadat hij in die laatste categorie vergeefs had gezocht naar een top drie zonder corona, legde Werner Vrysoone zijn krant opzij en roerde een extra suikerklontje door zijn thee.”

Ho-hum. Stop. Wacht. Wat voor rotnaam is Werner Vrysoone? Wie heeft er suikerklontjes in huis? Wie roert die door de thee? En mag ik f’dorie ook eens een zich in de van de gele hond gescheten jaren ‘19-‘21 lezen waarin de woorden “vrius”, “pandemie”, “covid” en “corona” niet voorkomen? Maar goed, de twede beet valt altijd tegen. En het is nog vroeg. Vroeg in de dag, vroeg in dit boek. Er is nog tijd genoeg en er zijn nog bladzijden genoeg om dit boek zo “mij” te laten worden als het op eerste gezicht beloofde te zijn.

Twee, drie bladzijden later gaat het goed scheef. Vrijsoone zit bij de kapper. Zijn “licht asmatische kapper” heeft “in plaats van een mondmasker een van die transparante speekselbakjes voor zijn baard […] gebonden, waarover Werner had gehoord dat hun efficiëntiegraad tegen virusuitstoot nul was.” Euh ja, Werner, heb je dan ook gehoord dat de “efficiëntiegraad tegen virusuitstoot” van die “mondmaskers” van het slag waarmede iedereen indertijd supermarkt, kapper en zelfs restaurant (smakelijk eten!) betrad evenzeer “nul” was? Erger nog: omdat iedereen die domme stoffen dingen na gebruik in jas- of broekzak bewaarde, konden bacteriën zich in warmte en donker juist lekker gaan zitten vermeerderen, waardoor je van die dingen eerder nog ziek werd. Misschien niet van “het” virus (en ik weet wel dat er in die jaren niet een andere manier van ziek worden of dood gaan leek te bestaan) maar ziek evengoed. En wanneer het gesprek bij de kapper op Werners geliefdste musicus en diens (pas na zijn vertrek écht groot geworden) band komt en er in dat gesprek dingen worden gezegd die hem, Vrysoone dus, allerminst aanstaan, mengt hij zich, in weerwil van een hevige aanvechting daartoe, niet in het gesprek omdat hij “geen speekselsproeiend” debat wil. Zijn eigen zwijgen zit hem echter wel dwars en “[h]ij stapte in de taxi en nog voor hij zijn masker weer had opgezet, stoomde zijn ogen, en – leek het – de hele wagen vol.”

En ineens wist ik weer waarom die naam Van Heulendonk zoon vage alarmbel had doen afgaan! Ja. Dat was het. Mijn ogen opnieuw, zorgvuldiger nu over het achterplat om het donkerbruine vermoeden bewaarheid te zien: Guido van Heulendonks vorige boek was Vrienden van de poëzie! Ook dat boek was hier via die reeds genoemde tuindeur naar binnen gekomen maar dat was gewoon maar een STAPELboek gebleven, zomaar weer een volgend boek waar ik al lezend en lezend en nog meer lezend een keer op gestuit, in begonnen, doch in dit geval helaas ook danig in vastgelopen was. Te pretentieus, te zeikerig, te aanstellerig, en zeker veel te veel corona.

Het waren vooral de schrijvers, dichters, “denkers”, academici; “intellectuelen” geweest die het vigerende coronaverhaal en de daarop geënte maatregelen kritiekloos accepteerden; die die idiote en totaal mankende vergelijking met oorlog trokken en “niet konden wachten tot de vaccinaties “erin” zaten” (twee keer aanhalingstekens wegens verregaande ergernis om de manier van uitdrukken). Dat hadden “ze” wel goed voor elkaar (welke ze? weet ik niet maar ik begin Abel steeds beter te begrijpen): al snel was het beeld getekend, geschilderd en gelakt (en dus tamelik onwrikbaar inmiddels) dat de volgzamen, de mondmaskerdragers, de vaccinatiebereidwilligen, de regeltjesvolgers voornamelijk onder de sociale, weldenkende, veelal linkse maar in ieder geval solidaire intelligentsia te vinden waren; al wie kritiek had, of slechts maar een paar bedenkingen naar voren wenste te brengen kon geschaard worden onder de obscurantistische, asociale, zich in verdacht rechtse hoek bevindende idioten (die alleen maar luisterden naar ondebuikgevoelens) (alsof die onevenredig grote corona-angst f’domme geen onderbuikgevoel was) (want “de” wetenschap sprak hierover duidelijk met maar één stem en naar die stem hadden we te luisteren, we wilden toch niet terug naar die tijden van voor de verlichting) (dat de honderden wetenschappers die het ook niet eens waren met het zo massaal naar voren gebrachte coronaverhaal voor het gemak maar even stemloos gemaakt werden moest maar even over het hoofd gezien worden) (we moeten de zaak niet onnodig komplieseren hee, het is wel zo overzichtelijk als dat wat juist is op een half aviertje kan worden opgesomd); ja zo wilde niemand gezien worden dus waren mondmaskers en vaccinatiewil  duidelijke sienjalen dat jij tot de goede gasten gerekend mocht worden. Kop neer en zwijgen want het was oorlog en in een oorlog stel je ook geen vragen.

Gadverdamme ja, nu wist ik het weer. Vrienden van de poëzie. Wat had ik de balen gehad van dat boek zeg. Onuitgelezen naar zolder verbannen. Plus daarbij: welke decadente zakkenwasser gaat er nu per taxi (of überhaupt!) naar de kapper?

(en ik zit en zucht en denk aan Dubravka Ugrešić en wat zij gezeid haadt over “intellectuele luiheid”; over wat zij afwisselend een “karaoke”- en een “consensuscultuur” noemde) (allemaal goed en allemaal woke en allemaal braaf en allemaal aan ruttes leiband)

(en ik zit en zucht en wil schrijven: “En het gebeurde dat Dregke en t schrijverken zich nederlegden en Old horse van Asphalt Ribbons daar middengronds was en zij zich eraan overgaven vooral heel veel speeksel uit te wisselen)

(en ik zit. en ik zucht)

Maar. Maar. Maar. Moet de “mijheid” van dit boek dan al na vier bladzijden ontmaskerd zijn (geen intentionele woordgrap)? Zo makkelijk mag dat niet zijn, ik heb nog geen korreltje geproefd van die heerlijke veelheid aan teksten. Dit eerste hoofdstuk was doodgewoon proza, nog wel in die allerordinairste derdepersoonenkelvoudvorm, zo gemakkelijk ga ik mij niet gewonnen geven (en bovendien, wat die tiep zei, wat die Werner Vrysoone (sjeesis!) dacht over Fleetwood Mac (die band) en Peter Green (die musicus), dat snijdt hout, dat eeuwige gemekker over die slappe, overgewaardeerde zeikplaat die Rumours heet altijd, Boeles eerste strafpunten, ofnee, niet zijn eerste, bij lange niet zijn eerste, maar wel veel strafpunten, wel heel erg veel strafpunten die keer).

Het zou nochtans gemakkelijk genoeg geweest zijn. Alles valt altijd tegen, niets is ooit wat je ervan hoopte. Ge moet u niet moejen met de stapels. De dingen gaan toch zoals ze gaan. Dit is nu eens boek waarnaar ik had kunnen gaan als het niet naar mij was gekomen en dan is het niks waarvan je droomde, zie je nu wel. Had gekund. Deed ik niet. Ik zat en las. Andere seedee opleggen, al dat lezen en denken en geërgerd zijn, daar gaat meer tijd in zitten dan je denkt en voor je het weet is het weer stil in uw kamer.

Zwijgt de muziek.

Zwijgt de mjoeziek.

Heb ik al ooit gezegd dat ik een kettingluisteraar ben? Ik steek de ene seedee met de andere aan. Ik zwem in mjoeziek, de mjoeziek zwemt in mij. Dit is gaan. Maar misschien moet ik eerst even gaan douchen. Hoe laat komen de kinderen thuis? Is er nog koffie in de pot?

Maar dan is het weer lezen.
Ooit is het weer lezen.
Altijd is het lezen.
De stapels. De boeken. Wat kome komt.

Te lezen wat leest. Wat een mens leest. De kroon met twee pieken leest een mens. Lees ik. Dit boek dat zijn mijheid overal geschreven had staan. Te lezen. En lezen. En lezen. Totdat dan komt dat er geen pagina’s te lezen meer zijn, het boek uit is, en ik daar zit. En denk. En hmm zeg. En de kamer mij aanstaart en me om een reactie vraagt.

Zeg ik, denk ik, antwoord ik de kamer voorzichtigjesweg dat een lichte teleurstelling mijn deel is nu het laatste woord gelezen is. Dat dit boek rustig geniaal had kunnen zijn. Als. Als d’n Kwiedoo zijn pretentieuze neigingen wat beter had weten te beteugelen, bijvoorbeeld.

Veeltekstig & meerstemmig is dit boek, jammer is dan dat haast alle uitgeworpen lijnen naar het einde toe samenkomen (o mensen komt tesaam), zelfs de bevordering van een aan het PMS verbonden pedagoge (PMS staat hier voor Psycho-medisch-sociaal centrum) (en dus niet wat u waarschijnlijk dacht) (een misogyn grapje van Van Heulendonk?) (natuurlijk verdient alles dat in opstand komt tegen het nazisme dat wij tegenwoordig als WOKE kennen alleen als daad van verzet al alle lof) tot directrice van de school van Vrysoones kinderen of een partijtje schaak dat Vrysoone van zijn (twede) vrouw verliest; kortom ook de kleinere dingen, waar een mens makkelijk overheen zou lezen, blijken later niet van belang gespeend. Velen zullen hierin een proeve van compositorisch vernuft zien ofzoiets (ik zie de kretologie op het achterplat van Van Heulendonks volgende roman al staan!), maar ik heb niet zoveel op met dat soort als-het-personage-in-het-eerste-bedrijf-een-geweer-aan-de-schouw-ziet-hangen-achtige schrijverij; ik hou ook wel van de Godijns van deze wereld waarbij het alle kanten op spat zonder dat elke druppel zich perse tot zindragend hoeft te ontpoppen. Ik weet me als lezer altoos een beetje geërgerd als ik niet onbekommerd in een boek rond kan stappen omdat ik er te zeer op mijn hoede voor moet zijn een detail te missen dat maar zo het ontbrekende puzzelstukje gaat kunnen zijn. In uw leven vallen ook niet alle dagen gebeurtenissen voor die op uw tachtigste nog een staartje zullen krijgen, wel?

En ook: dat einde, nee nog na het einde, wordt De kroon met twee pieken in de laatste drie bladzijden ineens science fiction, waar heb dat voor nodig? Een berg, een berg in Maine, spreekt in 4230 een mythisch wezen toe, zijn die Koyaanisqatsi-achtige beelden die volgen bedoeld als koda? Het ligt me zwaar op de maag, Van Heulendonk. Alsof ik na een overvloedige maaltijd, geëindigd in koffie met bonbons, ook nog een kunstig opgemaakte maar volstrekt oneetbare taart voorgeschoteld krijg. Ontsieren. Ja. Ontsieren is het woord dat in mij opkwam.

En/want mooi geschreven is dit boek. De kroon met twee pieken toont onweerlegbaar aan dat Van Heulendonk gezegend is met een zeer groot taalgevoel. Waarom hij, juist hij, ook gij Brutus, dat moet verloochenen om als een handvol zilverlingen wat modieus Engels doorheen dit boek te werpen is mij dan ook een raadsel. Waarom “[iets] on hold zetten”; “deep down”, “pissed”, “slipstream”, “raid”, “ofcourse”, “wishful thinking”, “wonderboy”, “gedropt”, “cleane”, “sightseeing”, “mindset” (sowieso een vreselijk en overgebruikt rotwoord), “crash”, “meeting” of “bucketlist” (ook zo’n nietszeggend woord dat in veel te veel bakkesen bestorven ligt)? Als kontragewicht treft de lezer ook een dosis oubolligheid aan. “Stappers” voor “schoenen” noem ik, of “het grijze zwerk”, of “strak in het jeugdig vel” of “op wandel met broeder Alzheimer”, of “[iets] op zijn palmares schrijven”, of “op de gevoelige plaat [vastleggen]”, of “zijn liefdesapparaten” (ja meervoud!) zijn niet alleen kliesjees maar ook nog eens vreselijk truttige kliesjees. Oudemannetjespraat. Waar Van Heulendonk toch op zijn best is als hij zich tussendoor deze twee uitersten beweegt, en de taal tot muziek klinken laat.

En van karakters staat het bol hier. Maar waarom is die Werner Vrysoone, toch zoon beetje de hoofdrolspeler, dan zo’n eikel eigenlijk? Die had best wat meer vlees op zijn botten kunnen krijgen. En toch is hij de platste van allen.

Ambtenaar. En vader. Van twee dochters. Hedda en Paulien. Er was ook ooit een moeder maar die is van een berg gevallen. Van een berg in Maine. Stephen King had daar wel iets mee geweten. Maar nu is het de berg, en Werner, en Hedda, en Paulien. Hedda, het “ongelukje” van moeder Conny Bruynzele en een zeer kortstondige jeugdliefde maar reeds als baby onder Werners vleugels genomen, geraakt al vroeg in de ban van de Heere, wordt godsdienstwaanzinnig en drijft af, steeds meer buiten beeld. Paulien blijft dichterbij. Obstinate puber. Daarna theatermaakster. Daarna actievoerder. En Werner? Ach. Dit is zijn verhaal. Van jeugdeling, bij de scouts, tot in het bejaardentehuis, als katatone tachtigjarige. Van lawwezeggûh 1968 tot lawwezeggûh 2026. De vreugd, de liefde, de ellende, het gezin, de ziekte, de ophanden zijnde dood. Een getekend maar niet ongewoon leven.

Om dat leven moet je daarom ook dit boek niet lezen. Wel om de teksten. Al die teksten. Die schone veelheid aan teksten (zeer veelstemmig is het helaas niet, het blijven toch bij hoofdzaak Werner en Paulien die hier de woordvoerders zijn). In brieven, e-mails, interviews, schoolopdrachten, dagboekproza, theatermonoloog, krantenartikels en zelfs -godbetere het- een enkele recensie ontvouwt zich hier iets dat niemand onbekend zal zijn maar waarvan je desondanks steeds meer weten wil. De lezer leest dit begerig, hijgerig en verbazend snel. De lezer lacht, de lezer heeft soms zelfs een echte traan.

De lezer leest dit met honger naar meer.

Dit is schoon, Van Heulendonk. De kroon met twee pieken is een schoon boek. Het had nog beter kunnen zijn. Maar dan weer: is dat niet wat op een ieders grafsteen kan komen te staan? Het had nog beter kunnen zijn.

Guido van Heulendonk De kroon met twee pieken

De kroon met twee pieken

Flaptekst van de nieuwe roman van Guido van Heulendonk

De kroon met twee pieken schetst het grillig verlopen leven van Werner Vrysoone. Hij was ambtenaar bij lokale overheden, tweemaal echtgenoot, weduwnaar en vader van twee dochters – van wie er slechts één zijn eigen kind is. Tussen de meisjes ontstaat een gespannen relatie die te maken heeft met botsende persoonlijkheden en een traumatisch verleden. In dit spanningsveld probeert Werner een goede vader te zijn, onpartijdig en betrokken. Buiten zijn wil om, echter, zal hij tot een bikkelharde keuze komen.

Het is een wervelende kroniek, caleidoscopisch gestructureerd en vol eigenzinnige perspectiefwisselingen.

Bijpassende boeken

André Dao – Anam

André Dao Anam. Op 5 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de Nederlandse vertaling van de roman van de Vietnamese Australische schrijver André Dao. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman en over de uitgave. Daarnaast is er aandacht voor de boekbespreking en recensie van Anam, de roman André Dao.

André Dao Anam

André Dao woont in de Australische stad Melbourne. Anam, waarover je hier uitgebreide informatie lees, is zijn debuutroman. Hij won er trouwens de Victorian Premier’s Literary Award for an Unpublished Manuscript mee. Bovendien is André Dao  is medeoprichter van Behind the Wire, een project dat verhalen verzamelt van volwassenen en kinderen die de dupe zijn geworden van het harde vluchtelingenbeleid van Australië.

André Dao Anam

Anam

  • Auteur: André Dao (Australië)
  • Soort boek: Vietnamees Australische roman
  • Origineel: Anam (2023)
  • Nederlandse vertaling: René van Veen
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van André Dao

De geboorte van zijn dochter vormt het laatste zetje voor een veelbelovende mensenrechtenadvocaat om het traumatische verhaal van zijn familie in Vietnam te achterhalen. Maar wat is dat voor een verhaal? Is het een memoir over een grootvader die zonder vorm van proces voor tien jaar gevangen werd gezet door het communistische regime? Zijn het de vertellingen van een grootmoeder die achterbleef met de kinderen? Is het een liefdesverhaal, een zoektocht naar een verborgen waarheid?

Dao legt een even aangrijpende als intrigerende puzzel van herinneringen, overdenkingen, archiefmateriaal en filosofie. Anam beweegt van het Hanoi van de jaren ’30 in een reeks van oorlogen en verplaatsingen naar Saigon, Parijs, Melbourne en Cambridge. Het is een roman over herinnering en nalatenschap, verbeelding en ballingschap, kolonialisme en ergens thuishoren. Bestaat er een manier om het verleden te herdenken die ruimte laat voor een toekomst? Of betekent thuiskomen ook moeten vergeten?

Bijpassende boeken

Alex Boogers – De schrijver als samoerai

Alex Boogers De schrijver als samoerai recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek. Op 5 maart 2024 verschijnt bij Uitgeverij Hollands Diep het nieuwe boek met literaire non-fictie van de Nederlandse schrijver Alex Boogers. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Alex Boogers De schrijver als samoerai recensie

Zodra er een boekbespreking of recensie van De schrijver als samoerai, geschreven door Alex Boogers in de media verschijnt, zal er op deze pagina aandacht aan besteed worden.

Alex Boogers boeken en informatie

Alex Boogers is op 14 juni 1970 geboren in Vlaardingen. Hij studeerde Nederlands recht en filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en aansluitend nog enige tijd Nederlandse taal- en letterkunde, Indonesische talen, culturen en Oceanië. Na zijn studie ging hij als snel aan de slag als schrijver voor verschillende tijdschriften.

Zijn debuut Het Boek Estee verscheen in 1999 onder het pseudoniem M.L. Lee en in 2002 verschijnt het eerste boek onder zijn eigen naam Het waanzinnige van sneeuw. Inmiddels heeft Alex Boogers een kleine vijftien romans en non-fictie boeken geschreven. Zijn nieuwste boek De schrijver als samoerai, waarover je hier alles leest, verschijnt begin maar 2024 bij uitgeverij Hollands Diep.

Alex Boogers De schrijver als samoerai

De schrijver als samoerai

  • Auteur: Alex Boogers (Nederland)
  • Soort boek: literaire non-fictie
  • Uitgever: Hollands Diep
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 176 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 18,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het nieuwe boek van Alex Boogers

Na vijfentwintig jaar schrijverschap maakt Alex Boogers de balans op: wat is vandaag de dag nog de aantrekkingskracht van het schrijverschap? Zelf vond Boogers zijn weg naar het schrijverschap door de vensters van de dojo. In De schrijver als Samoerai toont hij de overeenkomsten tussen zijn twee grote liefdes: het schrijven en de vechtkunst.

Bijpassende boeken en informatie

Robin van den Maagdenberg – Niemand wilde hier zijn

Robin van den Maagdenberg Niemand wilde hier zijn. Op 5 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Querido het nieuwe boek van de Nederlandse journaliste Robin van den Maagdenberg. Hier lees je veel informatie over de inhoud van het boek en over de uitgave. Daarnaast is er aandacht voor boekbesprekingen en de recensie van Niemand wilde hier zijn, het nieuwe boek van Robin van den Maagdenberg.

Robin van den Maagdenberg Niemand wilde hier zijn recensie en informatie

Robin van den Maagdenberg is geboren in 1988 in Nederlan. Ze is opgeleid tot en werkzaam als journalist, Haar artikelen verschijnen hoofdzakelijk in NRC en het weekblad Vrij Nederland.

In 2022 verscheen bij uitgeverij Querido de memoir Thuis is waar we beginnen, haar literaire debuut. Haar tweede boek waarin ze verslag doet over haar verblijf als kunstenaar in een psychiatrische inrichting en waarover je hier uitgebreide informatie kunt lezen, verschijnt in januari 2024.

Robin van den Maagdenberg Niemand wilde hier zijn

Niemand wilde hier zijn

  • Auteur: Robin van den Maagdenberg (Nederland)
  • Soort boek: literaire non-fictie
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het nieuwe boek van Robin van den Maagdenberg

Als Robin het aanbod krijgt om als kunstenaar in een psychiatrische instelling te verblijven, hoeft ze daar niet lang over na te denken. Drie maanden lang kan ze zich onderdompelen in een wereld die ze verwacht te kennen uit haar jeugd, het bosrijke terrein van Zon & Schild, waaraan haar grootmoeder in de jaren zeventig probeerde te ontsnappen.

Net voor haar vertrek wordt ze overspoeld door een golf van paniek die zich niet laat verdrijven. Waarom voelt het alsof de geschiedenis tot leven wordt gewekt in haarzelf? En wat zoekt ze op een plek waar de generaties vóór haar niet wilden zijn?

In een gedetailleerde en poëtische stijl onderzoekt Robin van den Maagdenberg hoe we houvast zoeken als de donkerte zich voor ons uitstrekt en we geen idee hebben wat ons te wachten staat.

Bijpassende boeken en informatie

Robin van den Maagdenberg Thuis is waar we beginnen RecensieRobin van den Maagdenberg (Nederland) – Thuis is waar we beginnen
memoir
Uitgever: Querido
Verschijnt: 5 april 2022

Harmen van Liemt – Lentekind

Harmen van Liemt Lentekind recensie en informatie over de inhoud van de debuutroman. Op 4 juni 2024 verschijnt bij uitgeverij Meulenhoff de eerste roman van de Nederlandse schrijver Harmen van Liemt. Hier lees je uitgebreide informatie over de inhoud van de roman, de schrijver en over de uitgave.

Harmen van Liemt Lentekind recensie en informatie

Nadat er in de media een boekbespreking of recensie van de roman Lentekind van Harmen van Liemt verschijnt, zal de redactie er op deze pagina aandacht aan besteden.

Harmen van Liemt Lentekind

Lentekind

  • Auteur: Harmen van Liemt (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse debuutroman
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 4 juni 2024
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de eerste roman van Harmen van Liemt

Harmen van Liemt debuteert met een krachtige, liefdevolle roman waarin een jongen, op weg naar volwassenheid, geconfronteerd wordt met zijn seksualiteit en een ernstig zieke zus

Woody groeit op als jongste van drie in een liefdevol gezin in een dorp aan de IJssel. Hij is een vrij en onbevangen kind. Met zijn zus Lara heeft Woody een hechte band die zich moeilijk aan anderen laat uitleggen.

Naarmate Woody ouder wordt maakt zijn onbeschroomdheid plaats voor een knellend zelfbewustzijn. Als zijn zus erg ziek wordt, kiest Woody noodgedwongen voor een positie op de achtergrond. Hij moet zich in één klap volwassen gedragen, maar blijft zitten met onbeantwoorde vragen en puberale hartstocht. Op zoek naar een uitweg ontdekt Woody een eigen recept voor vrijheid.

Harmen van Liemt schreef met Lentekind een opvallend krachtige, rauwe en ontwapenende coming-of-ageroman over verbeelding, seksualiteit en verlies, over het verlangen gezien en gekend te worden en tegelijk trouw aan jezelf te blijven.

Bijpassende boeken

Proeven van Italië

Proeven van Italië boek van François-Régis Gaudry recensie en informatie. Op 5 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Lannoo, Proeven van Italië, Hét standaardwerk voor de Italiaanse keuken, geschreven door François-Régis Gaudry. Hier lees je uitgebreide informatie over de inhoud van het culinaire boek en over de uitgave.

Proeven van Italië boek recensie en informatie

Ook is er aandacht voor de boekbespreking en recensie van Proeven van Italië,  het boek over alle aspecten van de Italiaanse keuken zodra deze in de media verschijnen. Het boek verschijnt bij uitgeverij Lannoo.

Proeven van Italië

Proeven van Italië

Hét standaardwerk voor de Italiaanse keuken!

  • Auteur: François-Régis Gaudry (Frankrijk)
  • Soort boek: culinair boek, kookboek
  • Origineel: On va déguster l’Italie (2020)
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschijnt: 5 maart 2024
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 59,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het culinaire boek over de Italiaanse keuken

Hoe wordt een Italiaanse maaltijd bereid? Wat is de échte geschiedenis van pizza? Kan gnocchi ook als dessert worden gegeten? Wat zijn de 35 manieren om een Italiaanse koffie te bestellen?… Geen onderwerp blijft onbesproken.

Maak kennis met honderden emblematische producten, iconische recepten, illustere figuren en typische gebruiken; een verleidelijke reis naar de Italiaanse keuken in een mix van gastronomie, voedingswetenschap, geschiedenis, culturele referenties, legendes, overleveringen, grafieken, kaarten, foto’s en illustraties. Eén ding is zeker; je proeft Italië van noord tot zuiden van west naar oost. Buon appetito!

Bijpassende boeken