Alle berichten van Redactie

Dit zijn 5 vakanties waar je echt helemaal tot rust kunt komen deze zomer

Voor veel mensen is de zomer het perfecte moment om even helemaal tot rust te komen en te genieten van een welverdiende vakantie. Of je nu op zoek bent naar een ontspannende strandvakantie of liever de rust opzoekt in de natuur, er zijn tal van mogelijkheden om even helemaal tot jezelf te komen. We begrijpen dat het lastig kan zijn om door de bomen het bos niet meer te zien, en daarom delen we in dit artikel 5 vakanties waar je echt helemaal tot rust kunt komen deze zomer.

Wellnessretraite in Thailand

Thailand is een heerlijk land dat bekend staat om haar prachtige stranden, heerlijke gerechten en de vriendelijke bevolking. Maar wist je dat je hier ook terecht kunt voor een ontspannende wellness retraite? In de heuvels van Chiang Mai vind je diverse wellnessresorts waar je kunt genieten van massages, yogalessen en gezonde maaltijden. Hier hangt een oase van rust waar je weer helemaal tot jezelf kunt komen. Laat je onderdompelen in de rustgevende sfeer en kom helemaal tot rust tijdens deze bijzondere vakantie.

Wandelvakantie in Zwitserland

Wie van bergen en rust houdt is Zwitserland een perfecte bestemming voor natuurliefhebbers en avonturiers. Tijdens een wandelvakantie in Zwitserland kun je genieten van adembenemende uitzichten, frisse berglucht en rustgevende natuur. Trek je wandelschoenen aan en verken de prachtige wandelroutes in de Zwitserse Alpen. Of je nu kiest voor een ontspannen wandeling langs een kabbelend beekje of een uitdagende tocht naar de top van een berg, een wandelvakantie in Zwitserland zal je gegarandeerd helemaal tot rust brengen.

Yoga Retreat in Bali

Bali is een eiland dat bekend staat om haar spiritualiteit, prachtige tempels en adembenemende natuur. Tijdens een yoga retreat op dit Indonesische eiland kun je helemaal tot jezelf komen en je innerlijke rust vinden. Je kunt hier dagelijks yogalessen volgen, mediteren in de serene omgeving en genieten van gezonde maaltijden bereid met lokale ingrediënten. Laat alle stress van je afglijden en kom helemaal tot rust tijdens deze bijzondere vakantie op Bali.

Meditatie reis in India

Naast Bali is India is het land van spiritualiteit en meditatie. Tijdens een meditatie reis naar dit kleurrijke land kun je de rust en stilte opzoeken die je nodig hebt. Verblijf in een ashram, volg meditatielessen van ervaren leraren en leer meer over de eeuwenoude tradities van yoga en meditatie. Laat je inspireren door de bijzondere cultuur en kom helemaal tot rust tijdens deze spirituele reis door India.

Trekking in de Himalaya

Als je op zoek bent naar avontuur en natuur, dan is een trekking in de Himalaya de perfecte vakantie voor jou. Met bookatrekking kun je kiezen uit een breed scala aan trekkingen in Nepal, Bhutan en India. Verken de prachtige berglandschappen, ontmoet lokale bergbewoners terwijl je geniet van de stilte en rust van de bergen. Laat je uitdagen door de indrukwekkende Himalaya en kom helemaal tot rust tijdens deze unieke trekking ervaring.

Bijpassende informatie

Afbeelding bovenzijde: N. Otto (Pexels)

Filip Osselaer – Het verhaal van Flandria

Filip Osselaer Het verhaal van Flandria recensie en informatie nieuwe wielerboek over de merkwaardige opkomst en de dramatische val van de rode garde. Op 13 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Lannoo het nieuwe boek van de Vlaamse wielerschrijver Filip Osselaer. Hier lees je uitgebreide informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Filip Osselaer Het verhaal van Flandria recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie van het nieuwe boek over wielrennen van Filip Osselaer in de media verschijnt, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Filip Osselaer Het verhaal van Flandria

Het verhaal van Flandria

Over de merkwaardige opkomst en de dramatische val van de rode garde

  • Auteur: Filip Osselaer (België)
  • Soort boek: wielerboek
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschijnt: 13 maart 2024
  • Omvang: 264 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over de Flandria wielerploeg

Van kleine fietsenfabrikant tot legendarische wielerploeg.

Flandria – in de iconische rode koerstruitjes – was tussen 1959 en 1979 een begrip in de internationale wielerwereld. In de absolute hoogdagen won het West-Vlaamse team klassiekers, wereldtitels, de Giro en de Vuelta. Maar de laatste jaren reed het verval, de ondergang mee.

Filip Osselaer ging praten met de hoofdrolspelers van toen én met de zoon van meneer Pol, de grote baas van het merk en de fabriek. Dit is het verhaal vanuit de buik van het peloton en van de familie, op de werkvloer in Zedelgem, Warneton en Zwevezele, tot in Portugal toe.

Het verhaal van Flandria brengt het relaas van de laatste vijf jaren: hoe komt het dat tussen 1974 en 1979 het succes zo groot was én de val zo onvermijdelijk?

Filip Osselaer Het verhaal van Flandria recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie van Het verhaal van Flandria, het nieuwe boek over wielrennen van Filip Osselaer in de media verschijnt, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Bijpassende boeken

Lev Tolstoj – De dood van een rechter

Lev Tolstoj De dood van een rechter recensie en informatie over de inhoud van de Russische novelle uit 1886. Op 12 maart 204 verschijnt bij Uitgeverij Athenaeum in de Nederlandse vertaling van Hans Boland de novelle van de Russische schrijver Lev Tolstoj. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver, vertaler en over de uitgave.

Lev Tolstoj De dood van een rechter recensie van Tim Donker

De Russen. Daar moest ik het zoeken gaan.

Ik weet niet meer wie het zei of waar, maar het ging over filosofie. Iemand die ergens filosofie beschreef als een burcht, of een vesting. Alleszins iets onneembaars. En degene die het geschreven had wilde zo graag toegang krijgen tot dat filosofie geheten domein, maar hij vond de toegang niet. De start. Iets dat zei Dat. Of daar. Hier moet je beginnen met lezen.

En hoe ik dat kende. Niet wat betreft filosofie. Dat ging ik gewoon lezen. Zitten en lezen. Nietzsche, Heidegger, Berlin, Spinoza. Ik zat gewoon ergens (meestal in de trein want ik studeerde in die dagen en om een of andere reden studeerde ik nooit in de stad waar ik woonde – toen ik in Eindhoven woonde in Utrecht en toen ik in Utrecht woonde in Amsterdam) en ik las die boeken.

Maar literatuur. Ja. Dat was wel dat gebouw waaromheen ik sirkelde en sirkelde, want ik wilde binnen. Want daar ging het mooi zijn. Daar gingen kamers zijn, hele afdelingen misschien wel, die me zouden begeesteren. Dat vermoeden had ik al vanaf mijn latere kindertijd, geen idee waar dat vermoeden vandaan kwam maar het was er. Misschien had het iets te maken met de taalliefde die ik opvatte van toen ik leerde lezen en schrijven. Ik weet het niet. Hoewel ik zeker wist dat er boeken waren die me grondig zouden vloeren, op een goeje manier, wist ik ook wel dat ik die boeken tot dan toe (ik was zeventien denk ik, of achttien) nog niet gelezen had.

De ouders van mijn voormalig buurman lazen niet. Ik heb alle literatuur zelf moeten ontdekken, zei hij altijd. Met iets van die halve grijns die altijd op dat bakkes van hem lag. Hij schepte wel eens op over die rare, of toch ongebruikelijke boeken die hij op zijn eindlijst had gezet en die zijn leraar dus ook moest gaan lezen. Op de middelbare school was ik nog niet verder dan de idee dat er “ergens” prachtige, adembenemende , gloedvolle literatuur moest bestaan waarvan de schoonheid niet afliet in het gelaat te slaan (of Levinas! ja die ook!) maar ondanks dat besef was de literatuurlijst een verplicht nummertje en probeerde ik net als alle anderen zoveel mogelijk onder het lezen daarvan uit te komen – van de vijftien verplichte boeken las ik er één en zelfs dat boek had ik niet helemaal uit gelezen. Misschien was buurmans achterstand juist zijn voorsprong en mijn voorsprong mijn achterstand: mijn vader las. Veel. Stampvolle boekenkasten hadden we thuis. Naja, die op mijn vaders werkkamer telde niet echt, die was voornamelijk gevuld met vakliteratuur. Maar de boekenkast in wat wij de woonkamer noemden – wat misschien geen woonkamer was omdat er niet per se geestdriftiger gewoond werd dan in andere kamers in het huis: er stond een tafel waaraan we zondag en met feesten aten; sogges las mijn moeder daar de krant (de meeste tijd daarvan ging op aan het invullen van het kruiswoordraadsel); smiddags en voor we naar bed gingen zaten mijn zus en ik er te tekenen. Er stond een houtenkast met het sjieke servies in, en de minder sjieke glazen. De telefoon stond er, op een kasje. Omheen dat kasje die boekenkast. Met een rechthoek erin uitgespaard voor het kasje met de telefoon erop. Vaak heb ik voor die boekenkast gestaan, al die boeken, soms leken ze me te ademen. Ik pakte er wel eens een boek uit, bladerde wat. Maar er was nooit dat ene woord, die ene zin die me nagelde. Er was nooit een goede reden om verder te lezen. Later werden die boeken eerder een struikelblok dan een uitnodiging.

Maar de Russen dan. Zo dacht ik op een dag. Bij de Russen ging het gevonden kunnen worden. Dat ging nogal eens literatuur zijn om geen geintjes mee te maken, daar moest een mens voor buigen, bij de Russen zou het niks te lachen geven.

Dat het bittere ernst zou zijn met literatuur leek me belangrijk toen. Via mijn zus, nee die andere. Niet die van dat tekenen. Dat was mijn beste vriend in die dagen (soms denk ik: nu nog). Maar die andere. Die was vier jaar ouder dan ik zodat ze altijd een of twee fases verder was dan ik. Bijgevolg heb ik haar het grootste gedeelte van mijn jeugd nooit gezien of gesproken. Aan het eind van mijn puberjaren werd dat anders, toen leken we in ieder geval een ontluikende liefde voor literatuur te delen, en via haar dus, had ik wat gelezen van Kees van Kooten en Jules Deelder. Het enige dat ik daaraan had overgehouden was de overtuiging dat literatuur niet grappig moest zijn. Althans niet bedoeld, nadrukkelijk, opzettelijk grappig. Zodus. De Russen.

Ik las Tolstoi. Dostojewski. Gorki. Niet de klassieken. Het leek me wat pretentieus om met de klassieken te beginnen. De Kreutzersonate was het, en Arme mensen en Het leven van een nutteloos mens. Allemaal in de Amstel Klassiek reeks van L.J. Veen zoals dat in die dagen werd uitgegeven. Of verramsjt. Bij de Bijenkorf in Eindhoven. Waar ik heel wat van die deeltjes kocht, ook van Nederlandse naturalisten want dat leken me ook gasten om niet mee te spotten (waar zijn al die boeken gebleven eigenlijk, weet jij dat? heb ik die nu f’doemme allemaal naar de kringloop gebracht? het is dat, of anders moet er nog ieverans in dit huis een over het hoofd geziene zeer mysterieuze doos te vinden zijn met al die onvindbare boeken in).

Ik las. Werd ik gevloerd? Werd ik genageld? Werd ik met één ruk het literaire bolwerk in gezogen? Nee. Ik las. Het was me niet onaangenaam. Ik las, dat was het.

Later stopte ik te lezen. De Russen dan. Toen ik in Utrecht woonde, en in het restaurant waar ik toen werkte na sluitingstijd tijdens wat daar altijd “de nazit” genoemd werd overheen bier en het restant zalmmousse van die dag met de kok te spreken kwam over De Kreutzersonate. Tolstoi, meesmuilde de kok. Anna Karenina is gewoon een keukenmeidenroman. We dronken. We aten. God, één ding over die kok: zalmmousse maken kon hij (Hans van Z., ook hij nu dood godverdomme).

Ik wist niet wat een keukenmeidenroman was maar het leek me niet veel goeds. Het was een geschikte aanleiding, in ieder geval, om die verdomde Russen op te geven. Die hadden me toch al niet het goud gebracht dat de literatuur me nu al zoveel jaren beloofde. En als Hans het zei. Kunstenaar, jazzliefhebber, literatuurminnende schojer. Die zou het toch wel weten zeker.

Maar nu. Tolstoi. Weer. Hij weer. Via de achterdeur opnieuw mijn huis in. Zij het dan dat het allang een ander huis is. Het is zeker dertig jaar geleden dat ik hem voor het laatst las. De dood van een rechter is ook geen verloren werkje; het werd eerder vertaald als De dood van Ivan Iljitsj. In zijn aantekening legt vertaler Hans Boland uit waarom hij voor deze nieuwe titel heeft gekozen. En gesproken over die aantekening: die liet me even lachen. Niet zozeer om de woorden van Boland zelve, maar om de idee dat ik in Rusland zou worden aangesproken met Tim Frankovitsj.

En gesproken van ernst.
En gesproken van lachen.
Het is dertig jaar later, en mijn idee van literatuur is nu anders dan toen.
Het is dertig jaar later, en het is een ander huis dan toen.

Toen was het het huis der huizen. Het huis aan de Boschdijk. Het huis met de tuin. Het huis waar mijn moeder bieslook knipte als ze roerei maakte, en hoe ik haar dan zag, vanuit de keuken, met haar rode haar vlammend in het zonlicht terwijl zij knipte, en hoe ik van haar hield dan.

Dat huis is het niet meer.
Dat idee van literatuur is het niet meer.

Maar dat het niet te lachen valt, dat zou de mij van toen bevallen zijn.
Half deze novelle ligt die tiep op sterven, dat zou de mij van toen bevallen zijn.
Die man is dood aan het begin van het boek, dat zou de mij van toen bevallen zijn

In the detective novel the hero is dead at the very beginning, zegt Laurie Anderson (so you don’t have to deal with human nature at all). En dat beviel me de mij van toen.

Welja, Ivan Golovin is dood. Dat lees je op de eerste bladzijde; de novelle wordt retrospektief verteld. Hoe Golovin een carrièreman was, die alles deed om hoger op te komen en steeds meer te verdienen dat eigenlijk steeds net iets te weinig was voor de levensstandaard die hij ermee onderhouden wilde. Hij was niet bijzonder gelukkig getrouwd, hij deed alles voor de uiterlijke schijn, hij leidde een voorbeeldig leven (“simpel en gewoontjes en verschrikkelijk”) want dat zat in de familie: “Zijn vader was een van de vele Petersburgse ambtenaren wier loopbaan zich uitstrekt over verschillende ministeries en departementen, tot ze op het punt komen waarop blijkt dat ze het niet in hun mars hebben ooit iets te verrichten wat er werkelijk toe doet, en anderzijds te veel dienstjaren en te veel promotie hebben gemaakt om eruit te worden geknikkerd, zodat ze met fictieve werkzaamheden tot aan hun oude dag een allerminst fictief salaris opstrijken, variërend van zes- tot tienduizend roebel. Zo iemand, een nutteloos lid van nutteloze instanties, was de geheimraad Ilja Golovin.”

Niets dat er werkelijk toe doet, schrijft Tolstoi.
Fictieve werkzaamheden, schrijft Tolstoi.
Nutteloze instanties, schrijft Tolstoi.

Schrijft Tolstoi allemaal in de jaren tachtig van de negentiende eeuw; David Graeber zou pas in 2013 een diergelijk gedacht in een essay in Strike Magazine (en later in dat schoon Bullshit Jobs geheten werkje) goed uitwerken, of hij zijn mosterd bij Tolstoi haalde weet ik niet (en mag ik er hier nog heel even op wijzen dat ik in 1997 of in 1998 maar niet later dan in 1999 tijdens mijn studie mijn dosenten reeds op de kast joeg met een essay dat ik Onzinbanen had gedoopt, en ik mijn mosterd niet bij Tolstoi had gehaald (want dit boek kende ik toen nog niet) en evenmin bij Graeber (want die had zijn essay of boek toen nog lang niet geschreven)?). Maar misschien is het gewoon iets Marxisties, ik weet niet, Het Kapitaal staat hier al jaren ongelezen in de kast, en eigenlijk, Marx was in de jaren dat Tolstoi dit schreef nog niet eens helemaal klaar met zijn hoofdwerk, maar goed, er zit, ergens, iets kapitalisties in de idee van werken louter en alleen voor het geld, niet omdat het iets nuttigs of bruikbaars oplevert.

(maar moest dat eigenlijk niet loopbanen zijn, Hans Boland?)

Van de buitenkant ziet Golovins carrière er imposant uit: promotie op promotie, opslag op opslag, een prachtig huis, vol met schone schijn. Terwijl Golovin bezig is het huis nog mojer te maken komt hij op oerstomme wijze ten val, het lijkt niets te zijn, maar de pijntjes beginnen ermee, steeds meer pijntjes, en dan het doodsbed. Met niets omhanden dan sterven, overziet Golovin zijn leven. En konkludeert dat hij nooit echt gelukkig is geweest, behalve misschien in zijn vroegste jeugd. Dat hij zich ook nooit echt geliefd heeft geweten door zijn gezin, behalve misschien door zijn zoon. En dat het dus eigenlijk niets heeft voorgesteld, en nu gaat hij dood, en het had anders gemoeten maar wat kan hij nu nog doen, hij gaat dood.

Toen Tolstoi De dood van een rechter schreef was hij al niet echt een schrijver meer, maar eerder een predikende moralist die de wereld wilde veranderen – wat hem zowel hoon als bewondering opgeleverd heeft. Deze novelle zoekt het dus niet meteen kunst te zijn; Tolstoi heeft eerst en vooral iets te zeggen. Daarom is dit een klein, direkt werkje dat vrij is van het michoneske excipiëns. Het zou overdreven zijn te stellen dat er geen woord te veel staat in De dood van een rechter maar het neemt zeker geen omwegen en de taal is helder en vrij van tierelantijnen (ik vroeg me alleen af of Tolstoi nou daadwerkelijk “last but not least” geschreven zou hebben, tot twee keer toe dan nog in deze luttele 120 pagina’s, of dat Boland populair wilde doen?) wat maakt dat het zeer prettig leest.

Er is zelfs -ah!- iets van humor in te vinden, wat ik niet ken van Tolstoi of van die Russen waarbij ik juist boeken zocht die vrij waren van schreeuwerige humor. Naja. Schreeuwerig is de humor in De dood van een rechter niet, maar op onderkoelde, licht cynische wijze geeft het hier en daar toch zeker wel wat te lachen: “Want dat was wat iedereen dacht die het hoorde: kijk eens aan, hij is er geweest en ik ben er toch maar mooi nog. De meer intieme kennissen van de gestorvene, zijn vrienden om zo te zeggen, zagen zich geconfronteerd met het onaantrekkelijke vooruitzicht dat ze fatsoenshalve geen verstek konden laten gaan bij de rouwdienst. Bovendien moesten ze op visite bij de weduwe om te laten zien hoezeer ze met haar meeleefden.”; “Hij kende het beroemde syllogisme ‘Socrates is een mens en mensen zijn sterfelijkheid dus Socrates ook’, dat hij evenwel altijd op Socrates betrokken had, niet op anderen en al helemaal niet op zichzelf. Het ging over Socrates als behorend tot de mensensoort, en in die zin klopte het volledig maar hij was Socrates niet, hij was een individu, niet alleen maar een specimen van een soort.” zijn natuurlijk geen dijenkletsers maar wel pijnlijk grappige observaties van de menselijke domheid, de valsheid, de gevoelloosheid, de maskers die in aanschijn van de dood afvallen en weinig bekoorlijks onthullen.

De dood van een rechter zou een levensveranderend boek kunnen zijn. Moeten zijn. Ik ken dat eigenlijk niet, “dat boek dat je leven veranderd heeft”; geen enkel boek heeft ooit mijn leven veranderd, zelfs niet Je moet je leven veranderen van Peter Sloterdijk. Sommige boeken hebben mijn kijk op literatuur veranderd, mijn kijk op wat schrijven kan zijn en wat het teweeg kan brengen. Sommige boeken hebben mijn mening over sommige dingen laten bijstellen. Maar geen enkel boek heeft er ooit voor gezorgd dat ik stopte met wakker worden, aankleden, koffie zetten, naar de bakker lopen, post doorheen brievenbusgleuven gojen, de gaten in het plafond tellen, wachten op dingen die komen gaan, denken over dingen die verloren zijn gegaan, zitten, drinken, naar bed gaan. In een betere wereld zouden Tolstois woorden hier een aanleiding kunnen zijn om de dagdagelijkse praktijk te elfder ure toch nog een weinig anders in te richten.

De vraag is even hard als simpel: wat heb je om op terug te kijken als je weet dat je binnen afzienbare tijd zult sterven? De meesten van ons zullen toch verdoemd zijn tot de Asphodel-velden, is het niet?; de meesten van ons zullen daar rondfladderen als fledermauzen; de meesten van ons zijn niet opmerkelijk goed of opmerkelijk slecht geweest – en is dat reden om het anders te willen?, het anders te doen? Misschien wel. Misschien niet. Misschien is dat toch teveel moeite allemaal. En daar is alweer het volgende boek.

Weeral mijn leven niet veranderd. Maar wel een mooi en indringend boek gelezen. Een begeesterend boek, ja, en daar ging het toch maar om toen ik een jaar of dertig geleden zo dringend naar een ingang in de literatuur zocht.

Lev Tolstoj De dood van een rechter

De dood van een rechter

  • Auteur: Lev Tolstoj (Rusland)
  • Soort boek: Russische novelle
  • Origineel: Смерть Ивана Ильича (1886)
  • Nederlandse vertaling: Hans Boland
  • Uitgever: Uitgeverij Athenaeum
  • Verschijnt: 12 maart 2024
  • Omvang: 120 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 17,99 / € 10,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Lev Tolstoj

De dood van een rechter is het verhaal over Ivan Golovín, een man van midden veertig die gestaag de sociale ladder van Rusland heeft beklommen. Hij is weinig invoelend tegenover zijn vrouw en over het algemeen onverschillig tegenover andere mensen om hem heen. Tijdens het ophangen van gordijnen in een nieuw appartement krijgt hij een klein ongelukje dat echter een fatale verwonding veroorzaakt. Als zijn leven langzaam en pijnlijk richting de dood gaat, begint Ivan te vechten tegen wat hij beschouwt als een oneerlijk lot. Pas aan het einde ziet hij hoe hij anders en authentiek had kunnen leven.

Bijpassende boeken

A.H.J. Dautzenberg – De vijf

A.H.J. Dautzenberg De vijf. Op 12 maart 2024 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver A.H.J. Dautzenberg. Hier lees je informatie over de roman. Daarnaast is er aandacht voor boekbesprekingen en de recensie van De vijf, de nieuwe roman van A.H.J. Dautzenberg.

A.H.J. Dautzenberg De vijf

A.H.J. Dautzenberg is op 13 december 1967 in de Limburgse stad Heerlen geboren. Hij studeerde economie en taal- en letterkunde. De geëngageerde schrijver stelt er een zeker genoegen in om de grenzen van het betamelijke op te zoeken en er soms zelfs overheen te gaan.

Zijn literaire debuut de verhalenbundel Vogels met zwarte poten kun je niet vreten verscheen in 2010. De debuutroman De samaritaan verscheen een jaar later in 2011 gevolgd door Extra tijd in 2012 en de verhalenbundel En dag komen de foto’s en de novelle Rafelranden van de moraal in 2013. In 2014 verscheen de brievenroman De Fictiefabriek die hij samen met Diederik Stapel schreef. De volgende roman Wie zoet is lag in 2015 in de boekhandel, gevolgd door De dag dat de gieren buigen in 2016. Het autobiografische boek Ik besta uit twee letters verscheen als Privé-domein uitgave in 2018. De productiviteit van A.H.J. Dautzenberg blijft hoog want in 2019 verscheen al weer een nieuwe roman Geestman die door Tim Donker besproken is en in 2022 volgt de roman Ogentroost. Zijn nieuwe roman waarover op deze pagina veel informatie te lezen is, zal naar verwachting in maart 2024 in de boekhandel liggen.

Tussen al de romans en verhalenbundels door heeft A.H.J. Dautzenberg ook nog de tijd gevonden om columns, toneelteksten en non-fictie te schrijven.

A.H.J. Dautzenberg De vijf

De vijf

  • Auteur: A.H.J. Dautzenberg (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Verschijnt: 12 maart 2023
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van A.H.J. Dautzenberg

A.H.J. Dautzenberg is een geëngageerd en spraakmakend schrijver. In zijn werk laat hij keer op keer zien dat hij haarfijn de polsslag van de tijd aanvoelt, zoals met het initiatief van de glossy Quiet 500, waarmee hij de stille armoede in Nederland een gezicht gaf. We leven in een tijd waarin we heel voorzichtig moeten zijn met hoe we ons uiten, hoe we ons van de taal bedienen. In zijn nieuwe grote libertijnse roman verkent Dautzenberg de vrijheid van meningsuiting in tijden van de woke-beweging.

Vier tieners delen een duivelse drift naar seks en geweld. De meiden leven zich uit op hun slachtoffers en verpulveren de grenzen van de geldende moraal. Tegelijkertijd proberen ze zich te bevrijden van de male gaze die hen drijft – of is er een andere kracht in het spel? De lezer wordt meegezogen in een verslavende vertelling die het daglicht eigenlijk niet kan verdragen.

In het voorjaar van 2024 gaat de gelijknamige muziektheaterproductie in première, een samenwerking tussen Merijn Bisschops en Vlaamse gitaarkwartet Zwerm.

A.H.J. Dautzenberg is geboren op 13 december in Heerlen, Limburg. Hij debuteerde in 2010 met de verhalenbundel Vogels met zwarte poten kun je niet vreten en publiceerde sindsdien meer dan twintig boeken. Daarnaast initieerde hij verschillende maatschappelijke en multidisciplinaire kunstprojecten. Zijn werk werd genomineerd voor vele literaire prijzen en in 2016 ontving hij de nationale Impact Award voor de armoedeglossy Quiet 500. De productiviteit van A.H.J. Dautzenberg is hoog want Het autobiografische boek Ik besta uit twee letters verscheen als Privé-domein uitgave in 2018.  In 2019 verscheen al weer een nieuwe roman Geestman die door Tim Donker besproken is en in 2022 volgt de roman Ogentroost.

Bijpassende boeken en informatie

Deon Meyer – Leeuw

Deon Meyer Leeuw Bennie Griesel-thriller 8 recensie en informatie over de inhoud. Op 12 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij A.W. Bruna de Nederlandse vertaling van de thriller Leo van de Zuid-Afrikaanse schrijver Deon Meyer.

Deon Meyer Leeuw recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de Bennie Griesel thriller Leeuw. Het boek is geschreven door Deon Meyer. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe thriller van de Zuid-Afrikaanse schrijver Deon Meyer.

Deon Meyer Leeuw Bennie Griesel-thriller 8 recensie

Leeuw

Bennie Griesel-thriller deel 8

  • Auteur: Deon Meyer (Zuid-Afrika)
  • Soort boek: Zuid-Afrikaanse thriller
  • Origineel: Leo (2023)
  • Nederlandse vertaling: Karina van Santen, Martine Vosmaer
  • Uitgever: A.W. Bruna
  • Omvang: 448 pagina’s
  • Verschijnt: 12 maart 2024
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 24,99 / € 14,99 / € 15,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe Bennie Griesel-thriller van Deon Meyer

Een jonge vrouw verdwijnt spoorloos na een fietstocht op Stellenbosch Mountain. De man die later haar lichaam vindt vertelt de politie dat hij denkt dat ze door een luipaard gedood is. Inspecteurs Bennie Griessel en Vaughn Cupido vragen zich af of dit echt zo is, of dat haar doodsoorzaak wellicht wat verontrustender is.

Intussen onderzoeken ze de gruwelijke moord op de lokale advocaat Basie Small – maar Bennie is afgeleid door het feit dat zijn verloofde Alexa hun trouwdatum al op korte termijn wil prikken, terwijl Vaughn op zijn beurt ook strubbelt met relatieproblemen. In de Okavangodelta van Botswana, ver weg van de prachtige wijnlanden van Stellenbosch, wordt natuurgids Chrissie Jaeger gerekruteerd door een bende voormalige leden van de special forces, die haar als lokaas willen gebruiken bij een overval. Maar de operatie loopt vreselijk mis en nadat de man van wie ze houdt voor haar ogen wordt neergeschoten, vlucht Chrissie het land uit.

In een wereld vol verraad, valse identiteiten en staatscorruptie worden de inzetten steeds hoger. Algauw bevinden de rechercheurs zich in een race tegen de klok om een catastrofe te voorkomen op de trouwdag van Griessel.

Deon Meyer is de internationale bestsellerauteur van dertien misdaadromans en enkele korte verhalen die zich in het Zuid-Afrika van na de Apartheid afspelen. Zijn boeken hebben veel internationale prijzen ontvangen, in onder andere Duitsland, Frankrijk, Zweden, de VS en Nederland, zijn in 27 talen vertaald en verschijnen in meer dan veertig landen.

Meyer werd op 4 juli 1958 geboren in de Zuid-Afrikaanse stad Paarl, in de wijngebieden van de West-Kaap. Hij groeide op in Klerksdorp in de Noordwest-provincie, het gebied van de goudmijnen. Na zijn diensttijd studeerde hij aan de Universiteiten van Northwest, Free State en Stellenbosch. Ook heeft hij een Masters Degree in Creative Writing.

Na zijn studietijd werkte hij als verslaggever bij Die Volksblad , een dagblad in Bloemfontein. Daarna zou hij nog werken als persvoorlichter, tekstschrijver, creative director, webmanager, internet strategist en merken-consultant.

Hij schreef zijn eerste boek al op 14-jarige leeftijd, maar hij ging er pas serieus werk van maken toen hij de dertig reeds was gepasseerd. Verscheidene korte verhalen werden gepubliceerd in Zuid-Afrikaanse tijdschriften en in 1994 verscheen zijn eerste boek, alleen in het Afrikaans. Al zijn latere boeken werden in vele talen vertaald.

Deon Meyer Donkerdrif RecensieDeon Meyer (Zuid-Afrika) – Donkerdrif
Bennie Griesel thriller 7
Uitgever: A.W. Bruna
Verschijnt: 23 februari 2021

Bijpassende boeken en informatie

Mélissa Da Costa – Al het blauw van de hemel

Mélissa Da Costa Al het blauw van de hemel recensie en informatie over de inhoud van de Franse roman. Op 12 maart 2024 verschijnt bij uitgeverij Manteau de roman Al het blauw van de hemel van de Franse schrijfster Mélissa Da Costa. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijfster en over de uitgave.

Mélissa Da Costa Al het blauw van de hemel recensie en informatie

Er is ook aandacht voor de boekbespreking en recensie van Al het blauw van de hemel, geschreven door de uit Frankrijk afkomstige schrijfster Mélissa Da Costa, zodra deze in de media verschijnen.

Mélissa Da Costa Al het blauw van de hemel

Al het blauw van de hemel

  • Auteur: Mélissa Da Costa (Frankrijk)
  • Soort boek: Franse roman
  • Origineel: Tout le bleu du ciel (2019)
  • Uitgever: Manteau
  • Verschijnt: 12 maart 2024
  • Omvang: 640 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Mélissa Da Costa

Oorspronkelijk verschenen op het self-publishing platform van Amazon en later opgepikt door uitgeverij Albin Michel. Inmiddels is Da Costa de best verkopende auteur van Frankrijk.

In Al het blauw van de hemel ga je mee op Emile’s allerlaatste roadtrip ooit. Hij weet nog niet hoe lang deze zal gaan duren, alleen dat hij nooit levend naar huis zal terugkeren. Emile krijgt de diagnose jongdementie, wat inhoudt dat hij zijn geheugen en de controle over zijn lichaam geleidelijk aan zal verliezen en uiteindelijk zal overlijden. Naar schatting heeft hij nog twee jaar te leven.

Emile wil zijn laatste momenten niet wegkwijnen voor de ogen van familie en vrienden en besluit met een camper, en een wildvreemde, de wildernis van de Pyreneeën in te trekken. Een laatste avontuur.

Nadat bij Emile jong-alzheimer werd vastgesteld, besluit hij het ziekenhuis en het medeleven van zijn familie en vrienden te ontvluchten. Stiekem koopt hij een camper en plaatst een advertentie voor een reisgezel. Hij ontvangt een antwoord van Joanne, een mysterieuze jonge vrouw. Het is de start van een adembenemend mooie roadtrip.

Mélissa Da Costa Waar de sneeuw de zon raakt recensieMélissa Da Costa (Frankrijk) – Waar de sneeuw de zon raakt
Franse roman
Uitgever: Manteau
Verschijnt: 19 augustus 2025

Bijpassende boeken

Susanne Fischer – Mein Föhr

Susanne Fischer Mein Föhr. Op 12 maart 2024 verschijnt bij Mare Verlag het boek met verhalen over het Duitse Waddeneiland Föhr. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave. Er is geen Nederlandse vertaling van het boek verkrijgbaar.

Susanne Fischer Mein Föhr recensie

De Duitse uitgeverij Mare geeft al geruime tijd een mooie reeks boeken uit met reisverhalen over eilanden in Duitsland en het buitenland. In het nieuwste deel vertelt de Susanne Fischer over het eiland Föhr dat deel uitmaakt van de Noord-Friese Waddeneilanden.

Als altijd in de reeks heeft de schrijfster een persoonlijke band met het eiland en komt ze er met grote regelmaat. En aangezien voor de meeste van ons Nederlanders, wellicht met uitzondering van Borkum de Duitse Waddeneiland een onbekend terrein zijn, is het boeiend om erover te lezen. Bovendien beschikt Susanne Fischer over een goede pen wat het boek lezenswaardig maakt. Natuurlijk is het wel een voorwaarde dat je Duits moet kunnen lezen. Een laatste vraag die opkomt is wanneer is er een Nederlandse of Vlaamse uitgever die met een vergelijkbare reeks boeken komt. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Susanne Fischer Mein Föhr

Mein Föhr

  • Auteur: Susanne Fischer (Duitsland)
  • Soort boek: reisverhaal
  • Taal; Duits
  • Uitgever: Mare Verlag
  • Verschijnt: 12 maart 2024
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 20,00
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Amazon

Flaptekst van het boek over het Duitse Waddeneiland Föhr

Bei ihrer ersten Föhr-Reise war Susanne Fischer die Insel ziemlich egal – es ging nur um ihre heimliche Liebe, den Mann, der am Fähranleger wartete. In den folgenden Jahren aber wurde auch Föhr selbst zur großen Liebe der Autorin. Den Südstrand, das Goting-Kliff, das gemütliche Städtchen Wyk oder die Bauerndörfer beschreibt sie mit ihrem typischen Witz, der vor den eigenen touristischen Albernheiten nicht haltmacht. Doch sie sucht auch andere Perspektiven, spricht mit Alteingesessenen, Zugezogenen, Kreativen, jungen Müttern. Sie schreibt über die Geschichte des Badelebens, die Artenvielfalt im Watt und den Glücklichen Matthias, der einst mehr Wale fing, als in ein Menschenleben passen. Susanne Fischer nimmt uns mit auf eine Insel, die alles in verschwenderischer Fülle bietet: Sonne, Wind, Regen. Trost in sämtlichen Lebenslagen. Und Friesentorte.

Susanne Fischer is in 1960 geboren in de Duitse havenstad Hamburg. Ze studeerde Germanistiek en politieke wetenschappen aan de Universiteit van Hamburg. Naast haar werk als schrijfster van romans en kinderboeken geeft ze leiding aan Arno Schmidt Stiftung in Bargfeld.

Bijpassende boeken

Jonas Eika – Na de zon

Jonas Eika Na de zon. Op 22 februari 2024 verschijnt bij uitgeverij Koppenik de Nederlandse vertaling van de verhalenbundel van de Deense schrijver Jonas Eika. Op deze pagina lees je informatie over de inhoud van het boek en over de uitgave. Daarnaast is er aandacht voor de boekbesprekingen en recensie van Na de zon, het boek van de Deense schrijver Jonas Eika.

Jonas Eika Na de zon informatie

Jonas Eika is in 1991 geboren in de wijk Hasle in de Deense stad Aarhus. In 2015 debuteerde hij met de roman Lageret Huset Marie die nog niet in vertaling is verschenen. Voor zijn verhalenbundel Efter solen (Na de zon ) uit 2018 de verhalenbundel waarover je hier uitgebreide informatie kunt lezen, werd hij bekroond met de Noordse Raad Literatuurprijs, de meest prestigieuze onderscheiding voor literatuur uit Scandinavië.

Recensie en waardering van Na de zon van Jonas Eika

  • “Dit is een boek dat moeilijk uit je hoofd te krijgen is, als een extravagante droom.” (The Guardian)
  • “Van Eik’s proza gaat een lichtvoetig, waakzaam en onvoorspelbaar animalisme uit: het is praktisch panteresk. Een opwindend en uiterst origineel boek.” (Claire-Louise Bennett)
  • “Meedogenloos spannend…een orgie van het onvoorspelbare.” (New York Times Review of Books)

Jonas Eika Na de zon recensie van Tim Donker

Zie hier. Zie de mens. Zie Jonas Eika. Het orzjieneel van deze roman, Efter solen, verscheen bij Basilisk, geen Amerikaanse maar een Deense presser. En ik weet niet of hij in de nacht schrijft bij kale peertjes maar van een mens met grasgroen haar kun je veel verwachten. Het is misschien ook niet direkt schoonheid dat me in het gezicht slaat bij het lezen van Na de zon maar iets hierin slaat me toch zeker wel ins gelaat (en in 1995 ging Levinas dood en vier jaar eerder werd Eika geboren, het kan allemaal al weer geen toeval zijn). Of misschien niet slaat. Misschien klauwt het. Ofnee. Ik denk dat Eika mijn bloes iets te hoog dichtknoopt, nu spant het rond mijn nek.

(toen mijn zoon nog veel jonger was dan vandaag, een dreumes nog of een peuter misschien, zat hij op zijn aankleedtafel terwijl ik zijn bloes dichtknoopte. en altijd zei hij: niet tot en met het hoogenste knoopje dichtknopen he pappa. en altijd zei ik nee hoor wees maar gerust. en altijd hetzelfde, het was allang geen informatieuitwisseling meer, het was meer een ritueel, een roetine, zoiets als het goedemorgen heb je lekker geslapen als ik soggus zijn kamer betrad, iets waarop niet eens altijd een antwoord kwam)

Zie in Eika gerust een kronikeur van het ongemak, een verkenner van het (on)mogelijke. In eerste is er nog niks aan de hand in deze verhalen (ja een verhalenbundel is dit, zei ik dat al?): iemand mist een afspraak; een jonge man neemt een zomerbaantje waarbij hij het strandgasten zoveel mogelijk naar de zin moet maken; een man en een vrouw verwachten een baby; een oude man woont bij een woestijn en kuiert eindsweegs de uitgestrektheid in. Maar bij Eika ligt het surrealistiese en het bizarre steeds op de loer; soms als schoonheid die slaat misschien maar veel vaker als het onheimelijke dat de lezer de keel snoert.

De man die zijn afspraak miste? Ja die moest naar de bank, maar wordt ter plaatse geconfronteerd met het nogal Shaun Prescott-achtige beeld van een bank die in één nacht in de bodem is weggezonken. Het zomerbaantje heeft sektariese trekjes en na hun uren komen de jonge mannen allen tesaam en hebben sex (of iets dat daar genoeg op lijkt om er voor door te kunnen gaan) in een bad waarin hun spermacellen als kleine zwemdiertjes tot leven komen. De man en de vrouw die op gezinsuitbreiding wachten nemen een thuisloze in huis die zich alras gedraagt als pseudo-kind, als sexslaaf, als derde geliefde. En in de woestijn kun je kuieren, als je niet te ver van huis geraakt tenminste, maar je kunt er ook dingen opgraven die van buitenaardse komaf lijken te zijn.

Eika laat de lezer steeds op zijn hoede zijn, steeds het onverwachte verwachten. Het is horreur, het is koortsdroom, het is een delirium. Het lijkt ook, vaak, de ultieme vorm van alleenheid. Eika’s verhaalfiguren zijn veelal mensen die zich aan de rand van de samenleving bevinden (in een enkel geval zelfs letterlijk). Randelingen, noem je dat zo?, vanaf heden noemen we het zo, die geen enkel “elders” meer hebben om nog naartoe te kunnen. De man die zijn afspraak met de bank miste, wordt opgevangen door een vreemd figuur dat handelt in “derivaten”: “goederen” die (tegen meerprijs uiteraard) worden verkocht nog voor zij zich goed en wel als goederen konden gaan gedragen. Een tijdje leeft de man samen met de derivatenhandelaar in diens vreemde appartement, zulke dingen kunnen gemakkelijk in Eika’s universum, tot hij weer zomaar ergens wordt achtergelaten zonder geld of have of goed. Het zomerbaantje op het stand beschermt tegen niks: als een ontevreden strandgast één van de jongens doodslaat blijft dat zonder consequenties, en lijkt het voor zijn collega’s niet meer te zijn dan een dag als alle andere; zo snel mogelijk het bloed wegpoetsen vooraleer iemand er aanstoot aan neemt. Maar evengoed nemen ze het op zich onschuldige toeristen af te persen met bizarre video’s die ze op het internet zetten. Nog voor de baby komt zit het huis van de toekomstige vader en moeder vol zwervers die de meest onwaarschijnlijke verschijnselen met zich meebrengen. De man in de woestijn geraakt in een onfortuinlijk kruisvuur tussen soldaten en buitenaardse wezens waaruit hij meer dood dan levend tevoorschijn komt maar eenmaal terug thuis in zijn camper lijkt er weinig meer aan de hand te zijn. Alles is maf bij Eika alles is beklemmend bij Eika alles is ongrijpbaar bij Eika.

Dit is waar ik naar heb gezocht. Dit is helemaal niet waarnaar ik heb gezocht. Denkt nu t schrijverken (oké dat van dat mes is niet waar, dat was een emotioneel geladen hyperbool)

Het is dit: dat Eika de lezer vaak het raden laat.

In Casey, de “ik” uit Rory, Aurora en ik (Rory en Aurora zijn dan de toekomstige ouders die de thuisloze Casey een tijdje in huis nemen), zag ik b’voorbeeld een tijdlang een manifestasie van Aurora’s ongeboren kind, en ik dacht hierin een soort Ariel Dorfman te kunnen lezen: de opstand der ongeborenen maar dan blijkt alles weer Eikaesker dan Dorfman ooit had kunnen worden. Zijn de jongens met het strandbaantje in Bad Mexican dog (een verhaal dat op het eind van deze bundel nog eens hernomen wordt trouwens) slachtoffers van een korrupte, kapitalistiese maatschappij of een stelletje bandeloze, hedonistiese, opportune uitvreters? Is wat daar met die oude man in de woestijn gebeurt science fiction of gewoon een in de hete zon gebraden slechte droom? Is Eika een postmodernist, een genie, een maatschappijkritikus of gewoon een verveelde gast die van gekkigheid niet meer weet wat te verzinnen? Uw raad is als goed als de mijne.

En misschie maakt het niet uit wat het is. Misschien moet je gewoon maar lezen. Misschien is er alleen maar schoonheid die slaat, klauwt of snoert.

In beelden van de zee (“De zee is mooi zonder het vermogen de hele tijd een turquoise ansichtkaart te zijn. Mooi zonder de wil de schepen te sparen die er ’s nachts op varen. Een immense plas van volmaakte gehoorzaamheid”) (en zoiets las ik dan in Zeeland he); van in het beton weggezonken bankgebouwen; van een huis stampvol theedrinkende zwervers; van zwevende woorden die de dingen waarnaar ze verwijzen met zich meetrekken.

Of in een angst voor, en enkele maal een verlangen naar, het niet-bestaande.

Want ja van dat laatste gesproken. Wordt het daar in die woestijn allemaal wel heel erg sci-fi met die oude man nabij een dorpje dat Rachel heet en dat in Nevada ligt. Vond ik het wel een beetje obligaat, met die soldaten en dat vermoeden van buitenaardse activiteit. Eindigt het alles is een artikel / in memoriam over Karen Ruthio omdat de vrouw van de man in de woestijn een konsert van haar bezocht op het moment dat hij zijn graafwerk in de woestijn aan het verrichten was. En god, ik dacht.

Oké ik geef toe dat ik Karen Ruthio gegoogled heb. Of liever: ik discogs’te haar maar toen dat niets opleverde probeerde ik google. Maar ze bleek niet te bestaan. ZE BLEEK NIET TE BESTAAN godverdomme. Waarom, Eika, waarom? Waarom deze kwelling? Waarom midst al dat bestaande want

Area 51 bestaat
The Little A’le Inn bestaat
Rachel, Nevada bestaat
de woestijn bestaat
Las Vegas bestaat
konserten bestaan
kleine dieren bestaan

buitenaards leven bestaat zeer vermoedelijk (misschien niet in dit zonnestelsel maar waarom zou dat maffe, stompzinnige aardbolleke van ons de enige planeet in het heelal zijn dat beschikt over die uniciteit die wij “leven” noemen?)

& al deze dingen bestaan en bestaan en bestaan en van de meeste ervan interesseert het me niet eens ene lor dat ze bestaan (hoewel Rachel, Nevada me nog wel een leuke plek lijkt om dood te gaan), waarom me dan, waarom waarom waarom Eika, me tantaliseren met dat verhaal over Ruthio die, als ze bestaan had, naar alle waarschijnlijkheid de allermooiste muziek van heel de wereld op haar naam had gezet; zoals ik het uit dat artikel begreep een mengeling van country, appalachian folk, avantgarde, drone, ambient en Oliveros-achtig accordeonspel – shit man, AL die platen die gij noemt in dat artikel had ik willen hebben. Maar ja. Alles bestaat. Maar Karen Ruthio bestaat niet.

Dit is de wereld van Jonas Eika. Dit is zijn vervreemding. Dit is wat je nooit vertrouwen kunt. Alles is altijd iets anders bij hem. De nachtmerrie waaruit je vaak blij bent te ontwaken. Of de droom die je met spijt in het hart achter moet laten.

Jonas Eika Na de zon

Na de zon

  • Auteur: Jonas Eika (Denemarken)
  • Soort boek: Deense verhalen
  • Origineel: Efter solen (2018)
  • Nederlandse vertaling: Michal van Zelm
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 22 februari 2023
  • Omvang: 168 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,50
  • Winnaar Noordse Raad Literatuurprijs 2019
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek van de Deense schrijver Jonas Eika

Op het strand in Cancún verrichten jonge jongens diensten aan welgestelden onder de zon. In Kopenhagen mist een IT-consultant zijn werkafspraak en wordt in plaats daarvan verleid door een bleke jongeman die hem laat kennismaken met de handel in derivaten, een spookeconomie die de oude aandelenmarkt heeft vervangen. Een rouwende oude man vindt een vreemd voorwerp in de woestijn dat hem steeds meer in beslag neemt; terwijl zijn vrouw naar een concert in Las Vegas is, probeert hij zich ermee te verenigen. In wat Londen genoemd zou kunnen worden, proberen drie mensen een gezin te zijn, maar worden onder druk gezet door  verslaving, financiën en een baby die op komst is.

Bewust of onbewust nemen ze allemaal deel aan de ontrafeling van deze wereld, als voorbereiding op de wereld die gaat komen.

Bijpassende boeken

 

Frank Nellen – De onzichtbaren

De roman van Frank Nellen – De onzichtbaren verschijnt op 26 september bij uitgeverij Hollands Diep. Het is de tweede roman van de Nederlandse schrijver Frank Nellen en de winnaar van de Winnaar Boekhandelsprijs 2024.. Zijn eerste roman Land van dadels en prinsen verscheen in in 2021. Het boek werd besproken door de redactie  en gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend). De onzichtbaren is de jury van de Libris Literatuur Prijs 2024 opgenomen op de shortlist.

Frank Nellen De onzichtbaren

De onzichtbaren is gesitueerd in Oekraïense stad Kiev aan het einde van de jaren tachtig dat toen nog deel uitmaakte van de Sovjet-Unie.  Op de universiteit van Kiev houdt Pavel een betoog tegen het socialisme waarbij Dani, de hoofdpersoon aanwezig is. Pavel verdwijnt spoorloos na de spreekbeurt wat Dani aan het denken zet en hem confronteert met pijnlijke verleden van zijn geboorteland. De Nederlandse auteur Frank Nellen schreef het boek. Het is zijn tweede roman en zal verkrijgbaar zijn als paperback, ebook en luisterboek.

Frank Nellen De onzichtbaren recensie

De onzichtbaren

  • Auteur: Frank Nellen (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Hollands Diep
  • Verschijnt: 26 september 2023
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 22,99 / € 11,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Shortlist Libris Literatuur Prijs 2024
  • Winnaar Boekhandelsprijs 2024

Recensie en waardering van de roman

  • “De onzichtbaren is een gedurfd meesterwerk, zoals zelden vertoond in onze literatuur (…) In het boek spelen motieven als gezien willen worden en onzichtbaar blijven en, het belangrijkst, de verhalen.” (Koen Eykhout, De Limburger, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van de nieuwe roman van Frank Nellen

Kiev, eind jaren tachtig. Het eens zo machtige Sovjetimperium wankelt. Tijdens een roerige debatavond aan de universiteit in Kiev houdt Dani’s jeugdvriend Pavel een geestdriftig betoog tegen het socialisme. Wanneer Pavel vervolgens verdwijnt, gaat Dani naar hem op zoek. Zijn tocht voert hem langs zonderlinge mensen en verlaten oorden waar niemand meer iets te zeggen heeft. In gedachten keert hij terug naar de verhalen die Pavel hem vroeger vertelde. Verhalen over kosmonauten en onvermoeibare arbeiders, over de komst van een paradijs op aarde. Wat is er gebeurd? Waarom is Pavel verdwenen? En wat is er nog over van zijn dromen? Met elke stap komt Dani dichter bij de onthulling van een pijnlijke geschiedenis.

Frank Nellen Land van dadels en prinsen RecensieFrank Nellen (Nederland) – Land van dadels en prinsen
sociale roman, debuutroman
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
Spannende, gelaagde en actuele roman over liefde, verraad, discriminatie en meer…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

Cobi van Baars – De onbedoelden

Cobi van Baars De onbedoelden recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 11 mei 2023 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster en schilder Cobi van Baars. De roman is opgenomen op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs 2024.

Cobi van Baars De onbedoelden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De onbedoelden. Het boek is geschreven door Cobi van Baars. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Cobi van Baars.

Cobi van Baars De onbedoelden recensie

De onbedoelden

Recensie en waardering van de roman

  • “Dit boek heeft me compleet overrompeld. Wat een verhaal! Wat een vertelkracht! Laat De onbedoelden niet ongelezen.” (Stefan Brijs)

Flaptekst van de nieuwe roman van Cobi van Baars

Aangrijpende roman over een tweeling die bij de geboorte is gescheiden.

Het katholieke Limburg, de jaren zestig. Een tijd waarin adoptie nog in de kinderschoenen staat en de moederkerk de lakens uitdeelt. De tweeling Aaf en Annemarieke wordt onbedoeld geboren en tegen de zin van hun moeder ter adoptie afgestaan. De meisjes groeien op in twee verschillende gezinnen, onwetend van elkaar. Pas op de drempel naar volwassenheid wordt dit geheim ontmanteld en begint hun zoektocht. Eerst naar elkaar, dan naar het gemiste verleden. De onbedoelden is een indringend verhaal over beloftes, missers en hiaten, over de weerbarstigheid van de waarheid en haar eigen instrument: het toeval.

Bijpassende boeken en informatie