Alle berichten van Redactie

Jo Berten – Brugge, stad van water

Jo Berten Brugge, stad van water recensie en informatie over de inhoud van het geschiedenisboek van de Vlaamse stad. Op 27 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts dit boek over de geschiedenis van de beroemde Vlaamse stad Brugge, geschreven door de Vlaamse stadsgids Jo Berten.

Jo Berten Brugge stad van water recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Brugge, stad van water, Biografie van een stad. Het boek is geschreven door Jo Berten. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit boek over Brugge en Damme van de stadsgids en schrijver Jo Berten.

Jo Berten Brugge stad van water Recensie

Brugge, stad van water

Biografie van een stad

  • Schrijver: Jo Berten (België)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Borgerhoff & Lamberigts
  • Verschijnt: 27 oktober 2022
  • Omvang: 214 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs; € 24,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering van het boek over Brugge

  • Na het boek over de geschiedenis van de Vlaamse stad Gent, heeft uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts nu een boek het licht doen schijnen of de geschiedenis van Brugge. Op lichtvoetige wijze verhaalt stadsgids Jo Berten op anekdotische wijze over de geschiedenis van de veelbewogen stad in West-Vlaanderen. Wat het boek vooral aantrekkelijk maakt is dat in de tekst de verhalen doorklinken die een goede stadsgids vertelt om zijn meelopende publiek te blijven boeien van begin tot eind. Bovendien beperkt Jo Berten zich niet tot Brugge alleen maar ook ruim aandacht besteed aan het nabij gelegen Damme.  Al met al is Jo Berten erin geslaagd een uitstekende en boeiende geschiedenis te schrijven van de Vlaamse stad boordevol bekende en minder bekende verhalen. Het zou fijn zijn als uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts de reeks verder doorzet met andere boeken over Vlaamse steden en misschien zelfs Nederlandse.  (Allesoverboekenenschrijvers, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van het boek over Brugge

Jo Berten gidst al vele jaren toeristen, belangstellenden en jongeren doorheen zijn stad, Brugge. Hij is een vat vol kennis én anekdotiek. Wat hij weet en wat hij te vertellen heeft over Brugge, deelt hij nu met het publiek. De essentie van zijn geliefde stad Brugge is voor hem ‘water’, in al zijn vormen en aspecten. Er is de verbinding met de zee natuurlijk, via het Zwin en via Zeebrugge dat uitgegroeid is tot een Europese tophaven. Er zijn natuurlijk de reien, ooit handelswegen, nu een bron van vaarplezier. Er was altijd de handel over het water die luxe, grondstoffen, weefsels en beursactiviteiten in de stad bracht. Er is de architectuur van de stadsgebouwen weerspiegeld in het water en de literatuur die uit het water put om over de stad te vertellen. En er is het wijwater dat symbool staat voor de roomse natuur van de stad ooit.

Dat alles samen maakt(e) van Brugge een stad van water, en dit boek een parel boeiende geschiedschrijving.

Lut De Paepe Gent Stad van opstand RecensieLut De Paepe (België) – Gent, stad van opstand
Biografie van een stad
geschiedenisboek
Uitgever: Borgerhoff & Lamberigts
Verschijnt: 3 oktober 2022

Bijpassende boeken en informatie

Geert van Istendael – De piekfijne dode

Geert van Istendael De piekfijne dode recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Brussel thriller. Op 27 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Houtekiet de nieuwe thriller van de Vlaamse schrijver Geert van Istendael.

Geert van Istendael De piekfijne dode recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de Brussel thriller De piekfijne dode. Het boek is geschreven door Geert van Istendael. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek de Belgische schrijver Geert van Istendael.

Geert van Istendael De piekfijne dode Recensie

De piekfijne dode

  • Schrijver: Geert van Istendael (België)
  • Soort boek: Vlaamse thriller
  • Uitgever: Houtekiet
  • Verschijnt: 27 oktober 2022
  • Omvang: 221 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 15,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de nieuwe thriller van Geert van Istendael

Een lijk in een peperduur pak, met een nog duurder horloge, gevonden naast een drukke laan in Brussel. De dode blijkt een wereldberoemde beverdeskundige te zijn en koestert in het geheim extreemrechtse sympathieën. Was de moordenaar een dolgedraaide ecologist? Of een linkse activist? Commissaris Kluft en zijn twee brigadiers tasten in het duister. Kunnen zij de dader vinden? En vatten?

Bijpassende boeken en informatie

Annemarie Estor – Nanopaarden megasteden

Annemarie Estor Nanopaarden megasteden recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 26 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Wereldbibliotheek het boek met nieuwe gedichten van Annemarie Estor.

Annemarie Estor Nanopaarden megasteden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Nanopaarden megasteden. Het boek is geschreven door Annemarie Estor. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud het nieuwe boek met gedichten van Annemarie Estor.

Recensie van Tim Donker

Dat het draafde, was wat ik dacht. Dat het hoger draafde. Weer zo één, was wat ik dacht. Weer zo één die maar meteen gans de aarde in woorden vatten wil. De Oldowan en de Awen en de An sunnan satta selitha sina. Een dichter uit Wales, een kloof in Tanzania, een Oudnederfrankische psalm, ja hoor. En dan zijn de paginanummers nog eens een keer van die pretentieuze romeinse sijfers ook. Weer zo één die op elke bladzijde met nadruk moet laten blijken dat waj niet fan de straat is. Is wat ik dacht, toen ik ja mompelde en zuchtte en deze bundel terzijde smeet. En dat is ook waar de bundel bleef: terzijde. Wekenlang. Tot ik hem weer oppakte. Een even kleine als zinloze reorganisatie van mijn recenseertafel (feitelijk een secretaire) had de bundel weer bovenaan de stapel gebracht en ik had hum gezegd en door mijn baard geraspt (want het was donderdag en scheerdag is vrijdag), en gedacht dat poëzie altijd vele kansen verdient, en dat de titel bovendien niet onaardig is, en de kansen van poëzie zijn oneindig. Dus ik open weer, ik heropen, ik zit weer, ik ga weer zitten en lees verder bij Zelfontsnapper. Want daar stak de boekenlegger uit. Had klaarblijkelijk maar drie gedichten gelezen toen ik terzijde smeet. En watdoetjijweten? Zelfontsnapper is voorwaar lang niet slecht. Geen idee waar we zijn maar ik meen te mogen vaststellen dat het niet Wales of Tanzania of Oudnederfrankië is. Weet ook niet zo heel erg goed waar het over gaat maar het wemelt in dat Zelfontsnapper wel van de verleidelijke, fantastiese, geweldige prachtzinnen. “Nog nooit hadden we een lijk gekust. // We vochten. / We bewapenden hele bataljons strontvliegen / met liefde en tuberculose.” is hoe het opent en zeg nou zelf: je zult menige bibliotheek moeten doorploegen om een gedicht te vinden dat mojer opent dan dit. Of misschien niet menige bibliotheek maar toch wel menige boekenkast. Of misschien niet menige boekenkast maar toch wel menige boekenplank. Of. Naja. Het is een sterke opener, laat ik het daar op houden. En ik was weer wakker, en ik was mee, en ik las door. “Het leven was een eindeloos schadeformulier”, lees ik even verderop, en: “We waren blind geworden voor winkels. / Hebben en geld diende nergens meer toe. / Nu we geen winperextensions meer wilden, / specialiseerden we ons in zelfontsnapping. // Nu pas sliep de hommel / in de paarse artisjokkenbloem. // De hommel was dronkener in dieperslaap daar / dan in weer zo’n loft / van een gladjakker in een witte Opel Insignia.”, en: “We kochten een ruïne. / Althans, we soort van kochten een ruïne. // Een hut om in te schuilen. / Tegen woorden. / Tegen concepten. / Tegen het woord ‘conceptueel’.”, en dan ook weer het einde: “Ooit hadden we tuberculose / en lief / en verachtten we / de dood in de bergen.”, en ik is wow (al had ik misschien een fraksie liever gezien: Hebben en geld dienden nergens meer toe), en ik is plat op de grond, liggend, bijkomen van zoveel schoonheid. Dit voel ik wel. Ja deze taal voel ik branden. En wat is poëzie anders dan een poging de taal tot ontbranding te brengen.

En dan begint het stilaan, of anders met een knal. Ik laat me meevoeren door Estor, op dwaaltocht, langsheen uithoeken, verten, het nimmer geziene. Of dat nu hier is, of daar, of elders (kan het nooit goed aanschouwde nabije immers niet evenzeer als uithoek gelden?). Als spinnendraden blijven in haar vrijwel steeds door slagschaduwen verdeemsterde poëzie zinnen aan mijn gelaat kleven. Zinnen en beelden. Mensen die overgojen met harde schijven bijvoorbeeld. Een koning die met vleesmessen een aan hun oren aan waslijnen opgehangen koor van konijnen staat te dirigeren. Een rat die een maf liedje zingt: “Koop is om / Be is dorven / Eer lik on / Ver komt het valst (herh. ad infinit., smorz.)”. Of de idee dat we allemaal wolken zullen zijn: “We zullen allemaal wolken worden, / paspoortloos drijvend over de aarde / paspoortloos rondjes drijvend om de aarde / regenend op wie we maar willen.” – stel je voor dat je boven gaat (want laat & naar bed moet je ook eens) en dat je in de badkamerspiegel kijkt en je ziet dat allemaal aan je gelaat kleven (waarom gelaat waarom niet gezicht), dan weet je dat je iets goeds hebt gelezen. En als je weet dat je iets goeds hebt gelezen dan weet je dat je iets goeds hebt gedronken. En als je weet dat je iets goeds hebt gedronken is het alvast geen verloren dag geweest.

Estor slaat bodems weg, zaait twijfel. Twijfel groeit immers het best op weggeslagen bodems. Ik weet niet meer wat het zijn is van het zijnde dat het karakter heeft van het erzijn, ik ken onder niet meer uit boven, en ik weet ook niet meer hoe laat het is. Maar het meest trek ik nog in twijfel hoe benoembaar alles is. Deze teksten hier in die Nanopaarden megasteden, hoe zou je die noemen? Het omslag houdt het op “gedichten”. Maar je kunt evengoed spreken van eindetijdsverhalen, ontstaansmythen, ontspoord dagboekproza, tot woorden gestolde dreampop (of dark ambient of coldwave of free jazz voor die materie), parabels, omleidingen, berichten om bestwil, parasociaal surrealisme, lucide sprookjes, sardoniese reisverslagen of een verzameling pilromans. Alles beweegt, niets staat stil, een mij iets te gezwollen zin als “De grendel ging / op de achterdeur van de tijd.” kan gevolgd worden door transludieke bemerkingen als: “Ik was de planning vergeten, / de pagina’s met meetuitslagen, / de geheugenkaarten, / mijn oplaadsnoer / en mijn verzameling / van de meest wiskundige partituren van Bach. // Ik had het dakraam open laten staan. // De complottheorieën, / de farmaceutische industrie, / de toeslagenaffaire, / het institutioneel racisme, / kometen, fruitvliegjes, alles, / ja echt alles / kon zomaar binnen komen vallen. // Op het bureau had ik gewoon / de mythen en de satire laten liggen / vlak naast een kilo jarig gehakt. // Maar vooral was ik vergeten mee te nemen, / nog vruchtbaarder dan mijn urine: / mijn weemoed.”

Ik bracht in deze bespreking, op subtiele en minder subtiele wijze, Nanopaarden en megasteden al een aantal keer in verband met het werk van Gust Gils. Dat soort van Zuid-Amerikaanse Vlaamsheid bezit bijvoorbeeld ook een zin als “Wie om het laatst in zijn graf ligt / draagt de goudste tanden.”, maar bij “Ze nam zich voor: Vanavond / om 24 minuten, 4 seconden, / en 36 milliseconden over 8, / zal ik / voor het eerst van mijn leven / de realiteit binnentreden./ Dan ga ik door zijn vliegengordijn, / bestijg ik zijn gekromde trap / en laat ik mij verblinden / door wat daar maar staat.” moest ik dan weer sterk denken aan het fantastiese My shit and my love van Walasse Ting denken (leeft Walasse Ting nog eigenlijk?) (zoiets is tegenwoordig natuurlijk gemakkelijk genoeg uit te zoeken met de wiki en de pedia en de google en de internet maar ik laat de vraag liever in de lucht hangen) (zolang de vragen nog in de lucht hangen leven we nog) (feitelijk een kunstschilder geloof ik, die Ting) (wel zag ik ooit dat eigenste My shit and my love op een veilingsite aangeboden worden voor honderddrieënveertig dollar, wil je wel geloven dat ik mijn eigen exemplaar vele jaren geleden uit de kringloop viste voor weinig meer dan een paar senten?).

Doch stuk, waarlijk stuk, ging ik op een gedicht (tekst?) (verschuiving?) (entiteit?) (rorschachtest?) met als titel Ziener, zapper, haruspex. De ongemene rijkdom van de woordkunstenarij daarin had niet misstaan in de Operaties-trilogie van Jacq Firmin Vogelaar. Ow. Hoorde je wat ik zei, Estor? De Operaties-trilogie. Dus. Kaleidiafragmenten en Raadsels van het rund en Alle vlees. Deze drie boeken mogen tot het beste gerekend worden dat de hele Nederlandse literatuurgeschiedenis heeft opgeleverd en zijn sowieso de allermooiste die Vogelaar ooit schreef. Helaas zijn het ook meteen de allerlaatste moje boeken die hij ooit schreef: direkt maar dan ook echt direkt na Alle vlees was er ineens geen ene donder meer aan. Alsof hij met de Operaties-trilogie het beste uit zichzelf had weggeschreven en er een lege huls in de vorm van een saje, fantasieloze sufbubbel was overgebleven. Maar daar gaat het nu niet over, het gaat over Nanopaarden megasteden en mijn stukheid, echt stuk dus en zo was ik: vol basten en kieren en gaten, maximaal open: zo was ik, zo las ik. En steeds opnieuw deden de woorden me sentimeters boven het vloeroppervlak zweven.

(en wat is met dat My junkyard sweetheart? Dat een liedje van Pavilion zou moeten zijn? Ik heb gezocht en op al mijn schermen geeft de titel alvast geen raak terwijl die bandnaam daarentegen weer zo algemeen is dat ik na weken zwemmen in de zoekresultaten nog niks gevonden zou hebben. Maar ik wil weten, ik is muziekverslaafde, god wat hou ik van muziek, had die Estor niet wat meer kunnen geven, niet een plaattitel, een label, de naam van de zanger? Of past dit langs de andere kant bezien juist naadloos in haar schrijven: altijd maar sturen met kluitjes in het riet of een wilde ganzenjacht of zoeken naar het onvindbare, altijd maar onoplosbare speurtochten uitzetten, altijd maar de lezer uit zichzelf trekken) (ik ga ervan uit dat het niet de Pavilion is van Tales of the south, een eepeetje waar een liedje op staat dat niet My junkyard sweetheart heet maar Junkyard sweetheart, een liedje dat best mooi is maar zeer zeker niet de pot met goud die je hoopt te vinden aan het eind van een zoektocht die toch ruim… uhm… twee minuten duurde) (maar van iemand die partituren van Bach spaart kun je alles verwachten).

Wel. Deze dag was een andere dag. Deze dag was een andere dag dan de vorige dag, toen ik thuis kwam met een bos bleekselder in mijn hand en ze verdomme nog steeds voor het raam stond te grijnzen (met heur moddervette harses). Deze dag hield een fluwelen mist mijn huis in een zachte omhelzing. Deze dag begon met McCoy Tyner en ging naadloos over in Jarboe (en wat een bloed- en bloedmoje seedee is The cut of the warrior eigenlijk) en aldurtijd was de koffie warm en geurig en verfijnd. Deze dag stroomde de taal vrijelijk. Deze dag dankte ik mijn vier muren voor de fantastiese leeservaring die Nanopaarden megasteden geweest was. Deze dag was gezegend met de genialiteit van Annemarie Estor.


Annemarie Estor Nanopaarden megasteden Recensie

Nanopaarden megasteden

  • Schrijfster: Annemarie Estor (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 26 oktober 2022
  • Omvang; 72 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Annemarie Estor

Van de winnaar van de Herman de Coninckprijs en de Jan Campertprijs!

Al met al hebben we het goed voor elkaar. Toch? Onze wereld is compleet in kaart gebracht, getemd en vormgegeven. We lijken aan alles te hebben gedacht, maar in Nanopaarden megasteden vraagt Annemarie Estor zich af hoeveel we onderweg zijn vergeten en verloren. Weten we bijvoorbeeld nog wel dat onze kennis ooit als verwondering is begonnen? Of dat er sinds het begin van het bestaan überhaupt tijd is verstreken? Estor neemt de lezer mee naar plekken waar we liever niet meer komen en gaat de strijd aan met het idee dat alles beredeneerbaar is. Zo ontstaat een wonderlijk beeld van een wereld die we dachten te kennen.

Annemarie Estor (24 april 1973) is dichter en essayist. Ze is gepromoveerd cultuurwetenschapper. Eerder verschenen van haar bij Wereldbibliotheek Vuurdoorn me (2010, bekroond met Herman de Coninckprijs voor het beste debuut), De oksels van de bok (2012, Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel 2013), Dit is geen theater meer (2015, nominatie Pernathprijs), Niemandslandnacht  (2018, bekroond met de Jan Campert-prijs); en het beeldverhaal Hauser (2013) met dichteres en beeldend kunstenares Lies Van Gasse.

Bijpassende boeken en informatie

Olaf Koens – Alle Oekraïners die ik ken

Olaf Koens Alle Oekraïners die ik ken recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek van de Nederlandse journalist. Op 25 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Nigh & Van Ditmar het boek over Oekraïne van de Nederlandse journalist en verslaggever Olaf Koens.

Olaf Koens Alle Oekraïners die ik ken recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Alle Oekraïners die ik ken, En een paar waarvan ik alleen maar gehoord heb. Het boek is geschreven door Olaf Koens. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe boek over Oekraïne van de Nederlandse journalist Olaf Koens.

Olaf Koens Alle Oekraïners die ik ken Recensie

Alle Oekraïners die ik ken

En een paar waarvan ik alleen maar gehoord heb

  • Schrijver: Olaf Koens (Nederland)
  • Soort boek: journalistiek boek
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 17,50 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van het boek over Oekraïne van Olaf Koens

Wanneer Rusland buurland Oekraïne binnenvalt en miljoenen mensen het land ontvluchten, reist Olaf Koens in tegengestelde richting, dwars door een land vol bittere en blijmoedige ontmoetingen. Hij spreekt familie en vrienden, hij reist langs frontlinies, veldhospitalen en mortuaria. In een uitpuilende evacuatietrein realiseert Koens zich dat hij de Oekraïners heeft onderschat. Hij begint hun namen en verhalen te noteren, legt uit wie ze zijn en wat ze drijft. Het zijn alle Oekraïners die hij kent. Uit de lange stroom ontmoetingen rijst een ruw, pijnlijk, hoopvol en vooral persoonlijk portret van een onrechtvaardige oorlog, van een land en een volk in verzet.

Rudi Vranckx In Oekraïne RecensieRudi Vranckx (België) – In Oekraïne
Dreigt de Derde Wereldoorlog?
journalistiek boek
Uitgever: Uitgeverij Horizon
Verschijnt: 9 december 2022

Bijpassende boeken en informatie

Kerstin Ekman – Wolvenkoorts

Kerstin Ekman Wolvenkoorts recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Zweedse roman. Op 25 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van de roman Löpa varg van de Zweedse schrijfster Kerstin Ekman.

Kerstin Ekman Wolvenkoorts recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Wolvenkoorts. Het boek is geschreven door Kerstin Ekman. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Zweedse schrijfster Kerstin Ekman.

Kerstin Ekman Wolvenkoorts Recensie

Wolvenkoorts

  • Schrijfster: Kerstin Ekman (Zweden)
  • Soort boek: Zweedse roman
  • Origineel: Löpa varg (2021)
  • Nederlandse vertaling: Janny Middelbeek-Oortgiesen
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Kerstin Ekman

Kerstin Ekman, de grande dame van de Zweedse literatuur, keert met Wolvenkoorts terug met een meesterlijke roman over de relatie tussen mens en natuur, over ouder worden en wat het betekent mens te zijn.

Kerstin Ekman neemt de lezer in deze buitengewone roman mee naar een kleine dorpsgemeenschap in het hoge noorden van Zweden. Ulf Norrstig, een oudere man en voormalig boswachter, ontdekt op weg naar zijn camper aan de rand van het bos sporen van een wolf, groter dan hij die ooit heeft gezien. Met zijn blik volgt hij het spoor en hij kijkt recht in de ogen van het indrukwekkende beest in de verte. Het oogcontact raakt hem diep en zet hem aan het denken over het leven, zijn huwelijk en de beslissingen die hij nam. Niet lang daarna wordt de wolf gedood, wat verboden is buiten het jachtseizoen. Wie heeft deze laffe daad begaan? Ulf, zelf een lone wolf, is erop gebrand de dader te vinden, maar binnen de dorpsgemeenschap sluiten de gelederen zich.

Kerstin Ekman, bekend van de literaire thriller en internationale bestseller Zwart water, vervlecht ook in Wolvenkoorts een spannende plot met een groter verhaal over de veranderde relatie tussen mens en natuur, over herinnering, ouder worden en vergeving.

Wolvenkoorts van Kerstin Ekman is een meesterlijke roman over de natuur en de menselijke psyche, van een auteur die terecht wordt vergeleken met grote namen als Ernest Hemingway en August Strindberg.

Bijpassende boeken en informatie

De grote paddenstoelengids voor onderweg

Ewald Gerhardt De grote paddenstoelengids voor onderweg recensie en informatie over de inhoud van de natuurgids. Op 25 oktober 2022 verschijnt bij Kosmos Uitgevers de herziene en vernieuwde uitgave van De grote paddenstoelengids met meer dan 1000 verschillende soorten.

De grote paddenstoelengids voor onderweg recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De grote paddenstoelengids voor onderweg. Het boek is geschreven door Ewald Gerhardt. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de herziene en vernieuwde uitgave met beschrijvingen meer dan 1000 soorten paddenstoelen.

Ewald Gerhardt De grote paddenstoelengids voor onderweg Recensie

De grote paddenstoelengids voor onderweg

  • Schrijver: Ewald Gerhardt (Duitsland)
  • Soort boek: natuurgids, paddenstoelengids
  • Uitgever: Kosmos Uitgevers
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 736 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 39,99 / € 19,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de natuurgids over paddenstoelen

De grote paddenstoelengids van Ewald Gerhardt is even compleet als compact. Er worden in dit boek ruim 1000 soorten paddenstoelen beschreven en met foto afgebeeld, en er worden daarnaast nog eens 200 soorten kort vermeld. Inclusief alle benodigde informatie over kenmerken, groeiperiode, vindplaats en eetbaarheid. Het overzicht van alle vaktermen en de tekeningen van microscopische kenmerken maken het determineren extra gemakkelijk, zowel thuis als onderweg. Dit is al jaren de beste gids voor de echte paddenstoelenliefhebber! Nu geactualiseerd in deze herziene uitgave.

Bijpassende boeken en informatie

Désanne van Brederode – Zielland

Désanne van Brederode Zielland recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse roman over Joseph Goebbels in Tokio. Op 27 oktober 2022 verschijnt bij Uitgeverij Querido de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Désanne van Brederode.

Désanne van Brederode Zielland recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Zielland. Het boek is geschreven door Désanne van Brederode. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Désanne van Brederode.

Désanne van Brederode Zielland recensie nieuwe roman

Zielland

  • Schrijfster: Désanne van Brederode (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 27 oktober 2022
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Désanne van Brederode

Tokio, najaar 1938. Nazipropagandaminister Joseph Goebbels verlaat zijn vrouw Magda, zijn kinderen én zijn hoge positie in dienst van de Führer, om met zijn grote liefde, de Tsjechische filmster Lída Baarová, aan een nieuw leven te beginnen in Japan – waar hij de eerste tijd stropdassen wil gaan verkopen. In deze vreemde omgeving houdt hij een dagboek bij, dat vooral een reis door zijn eigen ziel zal blijken.

Bijna elke dag nemen zijn inzichten toe, mede dankzij Lída, die niet onder de indruk is van zijn zorgvuldig opgebouwde imago, maar houdt van de kinderlijk romantische, gevoelige en geestige man die haar ooit met zoveel gepassioneerde hartelijkheid veroverde en bereid bleek alles voor haar te offeren. Als twee vreemden in het ondoorgrondelijke Japan voelen ze zich meer thuis bij elkaar dan bij de Duitsers. Maar wat nu als er onverwacht een aanbod komt, een herkansing, met de kracht van een wederopstanding?

Désanne van Brederode De tas RecensieDésanne van Brederode (Nederland) – De tas
Nederlandse roman
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
Lichtvoetig neemt ze de lezer mee op een zoektocht die zeker een aantal uren leesplezier oplevert…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

Cormac McCarthy – De passagier

Cormac McCarthy De passagier recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Amerikaanse roman. Op 25 oktober 2022 verschijnt de Nederlandse vertaling van The Passenger, de nieuwe roman van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. In december verschijnt een tweede nieuwe roman van de Amerikaanse schrijver die als titel Stella Maris heeft gekregen.

Cormac McCarthy De passagier recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman De passagier. Het boek is geschreven door Cormac McCarthy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe roman van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy.

Recensie van Tim Donker

Ai. Daar had McCarthy me even op het verkeerde been zeg. Ik weet niet waarom, maar ik dacht dat hij een schrijver van spionagethrillers was. Met duikboten enzo, en gasten met een Duits aksent. Het slag boeken dat na de eerste druk al snel een zoveelste druk in pocketvorm beleeft. Pockets die dan in zo’n molen worden gezet. Je weet wel. Zo’n molen. Die bij de kassa staat. De kassa van de drogisterij. Je koopt een zonnebril en een flesje antimuggenspray en je staat in de rij en je kijkt in die molen en je ziet een pocket en het is een spionagethriller, iets met duikboten en gasten met een Duits aksent en je denk Hee die pik ik even fijntjes mee. Lekker lezen aan de rand van het zwembad van het all-in resort in Turkije. Ik zeg u één ding. Neem deze goede raad van mij aan. Nee, ik bedoel als je ooit iets van mij aanneemt dan dit. Er zijn mensen die nooit lezen, helemaal goed. Kunnen fantastiese vrienden zijn, die mensen. Prettige gesprekspartners. Misschien kunnen ze goed koken of ze zetten heerlijke koffie. Weetikveel. Er zijn ook mensen die zich helemaal lijp lezen. Snuiven zich door alle boeken. Die nog lezen zelfs al lezen zij niet. Helemaal goed, zullen misschien nog wel betere vrienden zijn. Lenen je al eens een boek uit, of doen je een goede tip aan de hand. Alles goed. Maar mocht u iemand kennen die alleen op vakantie leest, verbreek dan onmiddellijk elk kontakt. Er is geen mens te bedenken waarvan ik een ergere afkeer heb dan de mens die alleen op vakantie leest. Want gedurende het jaar hebben ze het er te druk voor ofzo. Bedenk u. Bedenk u dit. Deze mensen werken niet 24 uur per dag. Deze mensen eten ook, en ze slapen, en ze gaan naar de winkel en tussen al die aktiviteiten door genieten zij ook zomwijlen van wat zij zo domweg “vrije tijd” noemen (in de avond misschien). Ow. Dan kijken zij zeker liever tv? Een leuke serie op Netflix? Goed. Moet je vooral doen. Maar wees dan gewoon een voltijdse niet-lezer. Ook op vakantie. Met dat hypocriete gezeik. Geen tijd. Je houdt van boeken of niet. Hoe kun je geen tijd hebben om niet te houden. Te houden van. Je stomme molenboeken.

Want daar had ik het over. Over Cormac McCarthy als schrijver van spionagethrillers, pockets die eindigen in de molen bij de kassa van de drogist. Dat hij me op dat been gezet had, ik weet niet waarom, ik verwarde hem misschien met een andere McCarthy.

Hoewel. Ik zeg wel “even”. En ik zeg wel “verkeerde been”. Maar verdomd, er komt zowaar wat spionage voor in De passagier. En harde, Charles Bronson-achtige kerels. En intriges of hoe heet dat. En al komen er geen duikboten in voor, gedoken wordt er wel. Maar toch schat ik De passagier niet in op een molenboek, en niet alleen omdat het daar veel te dik voor zou zijn (het past niet in de molen) (er komt trouwens ook nog een molen voor in De passagier). Ook te bizar. Te bizar voor de molen. Te bizar voor de gemiddelde molenboekenlezer.

De passagier is in geen enkele categorie onder te brengen. Het is spannend, ja het is doordesemt van spanning, onheimelijkheid, dreiging, duisternis. De passage waarin de hoofdpersoon alleen is op een nogal absurd booreiland is bloedstollend angstaanjagend. Maar ondanks dat De passagier spannend is, is het geen spannend boek. Als u mij volgt. Het boek is te grillig voor een spannend boek (maar misschien is het alleen maar mijn vooroordeel dat “het spannende boek” doorgaans een zekere eenduidigheid heeft).

Goed. Neem de hoofdpersoon. Bobby Western. Hoogst curieus tiep. Studeerde natuurkunde. Brak die studie af, ging autoracen. Was musicus. Is nu diepzeeduiker. Niet meteen een frekwent voorkomend carrièreverloop. Heeft een zus, een geniaal wiskundige. Helaas ook schizofreen. Zus en Bobby koesteren een innige liefde voor elkaar, een beetje te innig voor een broer en een zus. In de wereld van zus komen vreemde wezens voor. In de wereld van Bobby voornamelijk harde kerels. Om mee te praten. Dialogen. Veel dialogen. Gesprekken over Vietnam, racewagens, vrouwen, drank. Zulke kerels zijn het. Maar evengoed kan een bladzijden- en bladzijdenlang gesprek gaan over de s-matrixtheorie, fotonen, bosonen en quarks; three quarks for Mustar Mark; zo’n gesprek laat McCarthy zonder enige gêne gewoon dertien pagina’s duren; al die natuurkundige praat waarvan de gemiddelde lezer alleen maar een vaag vermoeden zal hebben, of gesprekken over de zin en reikwijdte van wis- en natuurkunde of van wetenschap in haar totaliteit; filosofiese gesprekken, absurde gesprekken. In barren. In restaurants. Verrassend veel eetscènes in De passagier. Veel drinkscènes ook. Maar dat verrast allicht minder. Het rithme van de dialogen deed mij een weinig denken aan A Naked Singularity van Sergio de la Pava (wat een fantasties boek dat ook is trouwens) (ik ben er al jaren in bezig maar sedert het bij mijn verhuis weer onder mijn aandacht is geraakt lees ik er weer wat geregelder in) (maar de laatste maanden is de stapel op mijn recenseertafel (feitelijk een secretaire) zo hoog dat het lezen in mijn privécollectie een beetje voelt als spijbelen) (meestal spijbel ik als ik boven op de weesee zit) (laatst spijbelde ik een keer in bad) maar met de dialogen in De passagier is nog iets anders aan de hand. Aanhalingstekens ontbreken bijvoorbeeld, maar ook het obligate “zei die en die”. Omdat dialogen rap kunnen gaan en als gezegd ook lang kunnen duren, weet je bij vlagen niet meer goed wie wat zegt. Als lezer ben je soms verloren.

Als lezer ben je vaak verloren. Met die verlorenheid speelt McCarthy, en dat doet hij briljant. Briljant. Ik heb de neiging briljant te kapitaliseren, vet en onderstreept. Iets als dit BRILJANT. Ik kende Cormac McCarthy niet (want ik dacht dat hij van die molenboeken was, weet u nog) maar djiezus wat een ongekend plezante kennismaking is dit geweest zeg. De pagina’s smolten gewoon doorheen mijn vingers. McCarthy schrijft geen spannend boek, en ook geen spionagethriller. Omdat hij niet de wetten van fictie volgt. Wie veel leest, of voor mijn part geregeld al eens een film kijkt, kan meestal na enkele tientallen pagina’s wel zo’n beetje inschatten waar het heen gaat. Of in ieder geval waar hij met dit boek aan toe zal zijn. Dat het waarschijnlijk toch wéér de butler gaat zijn die het gedaan heeft, dat de hoofdpersoon uit de gevangenis zal ontsnappen, dat personages met een nadrukkelijke hekel aan elkaar meest waarschijnlijk in elkanders armen eindigen gaan. De passagier volgt geen enkele wet. Cormac McCarthy pleurt zijn lezers ergens in de oceaan (om bij het diepzeeduikthema te blijven) en vanaf daar moeten zij zichzelf maar zien te redden. Je weet op geen enkel moment wat er op de volgende pagina gebeuren kan. Sterker nog: je weet meer dan eens niet goed wat er nu eigenlijk aan de hand is. McCarthy geeft de lezer zo weinig informatie dat je er een beetje paranoïde van wordt. Wat wordt er hier voor me achtergehouden? Personages worden nauwelijks geïntroduceerd, en er trekt nogal een bonte stoet aan markante personages voorbij. Soms kun je alleen maar vermoeden wie iemand is (zal wel een collega van Western zijn). Maar McCarthy leidt sowieso niks in. Ineens zit je in een flashback, zomaar ineens, net zaten ze nog in de kroeg, verrek ze zaten toch in de kroeg, wat is met die racewagens ineens dan? Of in iemands hallucinatie. Soms ben je zonder dat je het wist in een andere stad, in een andere staat, in een ander land. De passagier lezen is zoiets als op een dag gekatapulteerd worden in het leven van iemand anders, iemand met een turbulent leven, en je hebt geen enkele informatie, en iedereen doet tegen je of jij die ander bent en alsof alles maar bekend voor je is, niemand legt iets uit, je moet zelf maar de stukjes bij de beetjes leggen. En alles is duister, alles is groezelig, alles doet ontheemd voelen, ow, sferisch is McCarthy sterk, ijzersterk. Hoe hij dat toch doet. Al die schoonheid, al die pracht, en toch vrees je ellende om elke andere hoek. De passagier spande mijn zenuwen tot het uiterste, en dan draait McCarthy ze nog iets strakker en ik dacht ze bijna te horen springen.

(nou hielp de muziek ook niet mee, ik draaide eerst iets onrustbarends van Can (ik heb het Damo Suzuki nooit helemaal kunnen vergeven dat hij heeft meegespeeld in Hair, jij?) (wie speelt er nu godsamme mee in welke musical dan ook) (musicals zijn het verwerpelijkste dat de entertainmentindustrie heeft opgeleverd) (en dat wil wat zeggen) en daarna iets zelfs-nog-onrustbarenders van Unbehagen, iets rustigs, ja iets zalvends heb ik nodig, Amplifier Machine welja Amplifier Machine waarom dacht ik niet veel eerder aan Amplifier Machine?)

En ik zit hier en dacht te zullen schrijven dat De passagier een tiepies mannenboek is. Maar mogen zulke termen nog wel tegenwoordig? Is vast niet erg woke. Een tiepiese man, wie is er nog een tiepiese man, ik ben zelf de minst tiepiese man die je ooit zag (kom zelf kijken). Maar ik weet de tijd voor het wokeïsme nog wel. Ik weet de trein nog wel. Wanneer kwam Elementaire deeltjes uit? 1998? 1999? Ik liep toen stage bij Roodkoper. Oosterhuis en de zijnen hadden me henen gezonden. Naar de Vers voor de Pers-dag. Bestaat dat nog, Vers voor de Pers? Zal haast wel niet. Bij Roodkoper zullen ze blij zijn geweest eindelijk eens een stagiair te kunnen sturen op dat soort rotklusjes. Doch ik vond het fantasties. Daar rond te lopen als afgezant van een blad, een heus blad, een echt bestaand blad, tussen journalisten, uitgevers en een okkasjonele schrijver. Ik groette iemand die ik dacht te kennen. Hij groette niet terug maar keek me wel aan, lang en indringend, en enigszins spottend. Ik nam een prospectus van haast elke uitgeverij mee (want wist ik eigenlijk veel wat nu tiepiese boeken gingen zijn voor Roodkoper om te bespreken?) en navigeerde de helft van de tijd op mijn eigen voorkeuren. Stond lang stil bij het kraampje van Nijgh en Van Ditmar. In die tijd uitgever van het werk van JHM Berckmans, en van het Uur van lood, en in een verder verlee hadden ze dat prachtige Nieuwe Nijgh Boeken-reeksje gehad. Met dat alles was Nijgh en Van Ditmar verantwoordelijk voor een substantieel deel van mijn toen nog zeer bescheiden bibliotheekje dus ik bestudeerde hun komende uitgaven nauwgezet. Zo nauwgezet, klaarblijkelijk, dat Vic van der Rijt me uiteindelijk aansprak. Er ontstond een geanimeerd gesprek, Van Der Rijt is vermoedelijk de aardigste mens ter wereld. Toen ik Berckmans ter sprake bracht geraakte hij bijkans buiten zichzelf van enthousiasme. Er stond niks nieuws van Berckmans op stapel, zei hij, maar hij ging me wel kunnen helpen mijn Berckmans-collectie aan te zuiveren, hij zou eens kijken in het magazijn, ik moest hem maar eens mailen. Hij gaf me zijn kaartje en ik mailde hem des anderendaags een lijst van alle Berckmans-titels die ik nog zocht (dat was destijds ongeveer 2/3 deel van zijn oeuvre). Na lange tijd liet Van Der Rijt Harold Polis me één boek toesturen. Eén. Ik geloof dat het Vergeet niet wat de zevenslaper zei was.

Bij het kraampje van De Arbeiderspers werd ik toch zeker weer aangesproken. Ik wist niet wie die man was, een lector, een redacteur, een waarnemer, de directeur zelf misschien? Wel leek hij me meer biertjes op te hebben dan ik. Maar dat waren er dan ook maar nul. Hij drukte me een recensie-exemplaar van Elementaire deeltjes in handen. Dit moet je lezen, zei hij. Een hele reeks superlatieven verliet zijn mond. Ik doorbladerde wat, probeerde het achterplat te lezen. Wat me slecht afging, omdat de man maar kreten bleef slaken. Het is wel een echt mannenboek!, zei hij. Dan scheelt het alvast dat ik er één ben, mompelde ik, en liep door, met dat boek in mijn hand. Later, in de trein, midst stapels folders, schuin aangekeken door mijn medetreinreizigers, viel het me in dat die man, die man die ik gegroet had omdat ik hem meende te kennen, dat dat Midas Dekkers geweest was.

In die dagen, 1998 of 1999, was nog helemaal niemand woke maar ik zal lange tenen omzeilen door te zeggen dat De passagier in ieder geval niet is voor mensen met zwakke zenuwen (waarmee ik niet suggereren probeer dat vrouwen zwakkere zenuwen zouden hebben dan mannen). Het is hard, ruw, bonkig, duister, dreigend, huiveringwekkend, kafkaesk, hallucinant, surrealisties, nachtmerrie-achtig, dystopies, onvoorspelbaar, desolaat, ontroerend, ongrijpbaar, filosofies, poëties en bloedmooi.

Soms dacht ik dat sommige dingen niet hadden gehoeven. Een weeral bladzijdenlang gesprek over de moord op Kennedy bijvoorbeeld. Zou de moord op Kennedy wereldwijd gezien niet het meest uitgekauwde thema allertijden kunnen zijn? Of dat laatste hoofdstuk. Dat maf is. Ja heel dat boek is maf maar dat laatste hoofdstuk is nog wel wat maffer. Fietst hij nou echt van een plaats nabij Murcia naar een heuvel nabij Barcelona? Is hij op een eiland? Gaat er een veerboot naar Ibiza? Wie is die man die hij tegenkomt bij een processie? Wil ik me nog wel zoveel vragen moeten stellen op het eind van een boek? Maar dan weer. Zonder dat laatste hoofdstuk had ik misschien wel de mooiste zin uit het boek moeten missen. “Geloof in zichzelf als een man in een land in oorlog voor een zaak die rechtvaardig was voor de mensen van wie hij hield en de vaders van die mensen en hun poëzie en hun pijn en hun God”. Ah. Die zin had ik niet willen missen. Nee. Niets uit De passagier had ik willen missen.


Cormac McCarthy De passagier Recensie

De passagier

  • Schrijver: Cormac McCarthy (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Origineel: The Passenger (2022)
  • Nederlandse vertaling: Arjaan en Thijs van Nimwegen
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 384 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs; € 24,99 / € 15,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Cormac McCarthy

1980, Pass Christian, Mississippi. Reddingduiker Bobby Western – gekweld door verlies, bang voor de diepte van de oceaan en verlangend naar een dood die hij niet met God kan verzoenen – is getuige van intriges die hem alleen maar schade berokkenen. Hij wordt fysiek achtervolgd door mannen met insignes, en mentaal door de geest van zijn vader en door zijn zus: de liefde van zijn leven én de verwoester van zijn ziel.

De passagier reist door het zuiden van Amerika, van de praatzieke kroegen van New Orleans tot een verlaten booreiland voor de kust van Florida.

Cormac McCarthy Stella Maris RecensieCormac McCarthy (Verenigde Staten) – Stella Maris
Amerikaanse roman
Uitgever: De Arbeiderspers
Verschijnt: 6 december 2022

Bijpassende boeken en informatie

Johan Fretz – Met vriendelijke groet

Johan Fretz Met vriendelijke groet recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek met columns en verhalen. Op 26 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Lebowski het nieuwe boek van de Nederlandse columnist, schrijver en cabaretier Johan Fretz.

Johan Fretz Met vriendelijke groet recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Met vriendelijke groet, Persoonlijke notities over grote thema’s. Het boek is geschreven door Johan Fretz. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Nederlandse columnist, schrijver en cabaretier Johan Fretz.

Johan Fretz Met vriendelijke groet Recensie

Met vriendelijke groet

Persoonlijke notities over grote thema’s

  • Schrijver: Johan Fretz (Nederland)
  • Soort boek: columns, verhalen
  • Uitgever: Lebowski
  • Verschijnt: 26 oktober 2022
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het boek met columns en verhalen van Johan Fretz

Johan Fretz maakt al tien jaar lang spraakmakende verhalen over de actualiteit, die keer op keer tijdloos blijken. Zijn persoonlijke notities blijven relevant – alleen de toon is veranderd. In Met vriendelijke groet laat Fretz zien hoe hij zich het afgelopen decennium heeft ontwikkeld, van beginnend schrijver tot de stem van een generatie.

In een tijd waarin eeuwenoude normen vurig worden bevraagd en bestreden, en we tegelijkertijd de rand van de afgrond misschien al gepasseerd zijn, durft Fretz met zijn columns, essays en verhalen kleur te bekennen. Kritisch, maar niet cynisch, in de overtuiging dat een gelijkwaardigere toekomst alleen kan bestaan als onverzoenlijkheid en hypocrisie ferm worden benoemd. Van de politiek van Mark Rutte tot de onmacht van links, van complottheorieën tot zijn eigen ontwikkeling rond BLM, hij schuwt de gevoelige onderwerpen niet.

Johan Fretz (1985) is schrijver, en columnist van Het Parool en LINDA. Hij debuteerde in 2012 met de roman Fretz 2025, die genomineerd werd voor de Bronzen Uil. Zijn tweede roman Onder de paramariboom won de Boekhandelsprijs in 2019 en wordt verfilmd door KeyFilm. In 2020 schreef Fretz een van de drie korte verhalen van 3PAK, de geschenkbundel tijdens de Boekenweek van Jongeren. Sinds corona is zijn following online explosief gestegen.

Bijpassende boeken en informatie

Ousmane K. Power-Greene – The Confessions of Matthew Strong

Ousmane K. Power-Greene The Confessions of Matthew Strong recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Afro-Amerikaanse roman. Er is nog geen Nederlandse vertaling van de roman verkrijgbaar op aangekondigd.

Ousmane K. Power-Greene The Confessions of Matthew Strong recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman The Confessions of Matthew Strong. Het boek is geschreven door Ousmane K. Power-Greene. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Amerikaanse schrijver Ousmane K. Power-Greene.

Ousmane K. Power-Greene The Confessions of Matthew Strong Recensie

The Confessions of Matthew Strong

  • Schrijver: Ousmane K. Power-Greene (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Other Press
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 416 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook

Flaptekst van de roman van Ousmane K. Power-Greene

A wildly original, incendiary story about race, redemption, the dangerous imbalances that continue to destabilize society, and speaking out for what’s right.

One could argue the story begins the night Allegra Douglass is awarded Distinguished Chair in Philosophy at her top-tier university in New York—the same night her grandmother dies—or before that: the day Allie left Birmingham and never looked back. Or even before that: the day her mother disappeared. But for our purposes Allie’s story begins at the end, when she is finally ready to tell her version of what happened with a white supremacist named Matthew Strong.
From the beginning, Allie had the clues: in a spate of possibly connected disappearances of other young Black women; in a series of recently restored plantation homes; in letters outlining an uprising; in maps of slave trade routes and old estates; in hidden caves and buried tunnels; and finally, in a confessional that should never have existed. They just have to make a case strong enough for the FBI and police to listen. This is when Allie herself disappears.

Allie is a survivor. She survived the newly post-Jim Crow south, she survived cancer, and she will survive being stalked and kidnapped by Matthew Strong, who seeks to ignite a revolution. The surprise in this doesn’t lie in the question of will she be taken; it lies in how she and her community outsmart a tactical madman.

Bijpassende boeken en informatie