Categorie archieven: Recensie

Recensie, Spaanse roman, Spaanse schrijver

Agustín Fernández Mallo – Moeder atoomhart

Agustín Fernández Mallo Moeder atoomhart recensie, review en informatie over de inhoud van de roman van de Spaanse schrijver. Op 4 juni 2026 verschijnt bij Uitgeverij Koppernik de Nederlandse vertaling van de roman Madre de corazón atómico, geschreven door Agustín Fernández Mallo, de schrijver uit Spanje. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Agustín Fernández Mallo Moeder atoomhart recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Moeder atoomhart, de roman van Agustín Fernández Mallo, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Moeder atoomhart is een roman in de vorm van een memoir waarin de auteur zich zijn overleden vader herinnert, met wie hij een band onderhield die even diepgaand als afstandelijk was.” (El Cultural)
  • “Fernández Mallo ontroert met kalmte, precisie, nieuwsgierigheid en een diepgaand inzicht in het leven en de dood van zijn vader. Een prachtig boek.” (El Pais)
  • “Met zijn unieke stijl transformeert Fernández Mallo deze reflectie op verlies in een literair werk dat genres overstijgt. Hij integreert wetenschap, emotie en filosofie en nodigt ons uit verder te kijken dan wat voor de hand ligt en beter te begrijpen wie we zijn.” (Articulo 14)

Recensie van Tim Donker

De allusie is in ieder geval duidelijk. Ook zonder Helga Stentzel, toch? In de vertaling meer nog zelfs. Want ja. Hart lijkt nu eenmaal meer dan corazón op heart. En atom en atoom zijn meer aan elkaar verwant dan atom en atómico. En moeder – of acht, laat maar. Madre. Mother. U snapt. En dan dat huishoudelijk surrealisme (slechts eventjes dwaalde mijn geest af naar het huiskameronweer). Dus is het gek dat ik dacht. Dat ik oei dacht of hum dacht of hee dacht of gaaf dacht. Atom Heart Mother is naar mijn mening de allerbeste plaat die Pink Floyd ooit maakte. Als je in je hele leven maar één plaat van Pink Floyd koopt, koop dan Atom Heart Mother. En oké. Als je er twee koopt, koop dan Wish You Were Here en Atom Heart Mother. En oké. Als je er drie koopt, koop dan Ummagumma, Wish You Were Here en Atom Heart Mother. En oké. Als je er vier koopt, koop dan A Saucerful Of Secrets, Ummagumma, Wish You Were Here en Atom Heart Mother. Maar dat is het dan wel zo’n beetje. Al bevat The Wall best een paar hele moje liedjes. Toch. De plaat als geheel is mij een pakje te gezwollen. Zeker naar het eind toe. Dus oei of hum of hee of gaaf omdat ik eventjes, heel eventjes, in de veronderstelling was dat Mallo, een goede schrijver uit het door mij zeer hooggeachte Spanje, iets gedaan had met de allerbeste plaat van Pink Floyd. Als motief ofzo, of hoe heet dat allemaal. Dat kan hee en gaaf en fijn zijn maar ook hum of oei. Wiebren Rijkeboer maakte voor mij hoogstpersoonlijk We All, Us Three, Will Ride van Palace kapot door het in zijn debuutroman Road te gebruiken als begeleidingsmuziek bij een scene over een pseudo-incestueus triootje (iedereen kent wel filmmuziek, maar hoe over boekmuziek?). Nu kan ik nooit meer naar dat liedje luisteren zonder aan incest te denken. Wat niet meteen de prettigste associatie is. Nota bene een liedje op Viva Last Blues, één van Will Oldhams schoonste plaatjes. Al is dat ook weer niet zo erg. Oldham maakte in de eerste vijf jaar van zijn karjere vele allerschoonste plaatjes. Vanaf There’s No-One What Will Take Care of You tot en met I See A Darkness is alles ronduit prachtig. En ook daarna nog wel. Een afentoeë meer dan redelijke oprisping. Die Hear The Children Sing die als laat als 2024 nog uitkwam, kunt gij probleemloos aanschaffen. Net als Ode Music of Seafarers Music of Get On Jolly of. Naja. Te zeggen dat het oeuvre van Oldham wel een stootje hebben kan dus. Toch zie ik moje platen niet graag bekrast door perverse fantasieën van schrijvers.

Al een geluk dan misschien dat Moeder Atoomhart vrij weinig te maken heeft met Atom Heart Mother, behalve dan dat Mallo de plaat een keer of drie noemt (onder andere in het mij onbekende verhaal over hoe Floyd aan de titel kwam, een verhaal dat de Atom Heart Mother voor mij gelukkig niet lelijker maakt, maar ook niet mojer) (ik heb iemand gekend die het altijd verdiepend vond om de verhalen achter platen te kennen; diegene vertelde mij ooit es dat met de sauna in Sauna van Mount Eerie de baarmoeder van de vrouw van Phil Elverum wordt bedoeld. die was toen in verwachting van Agathe. die inmiddels elf is; ze verloor haar moeder toen ze één jaar oud was (daarover maakte Elverum ook een plaat, A Crow Looked At Me) (ik zag een paar jaar geleden een aandoenlijk filmpje waarin Elverum ontbijt maakte voor zijn toen nog erg kleine dochter). maar, wat ik zeggen wilde, dat hele sauna-is-baarmoeder idee maakte Sauna voor mij geen cent mojer). Moeder Atoomhart gaat niet eens over Mallo’s moeder. Het gaat over zijn in 2012 overleden vader.

Het meest persoonlijke boek van Agustín Fernández Mallo, zegt de zijflap. Wel. Ja. In zoverre het een stuk minder postmodern (of lees: experimenteel) is dan Nocilla-trilogie, en we, lezend, niet alleen iets komen te weten over zijn vader maar ook over hemzelf. Zo maakte ik uit Moeder Atoomhart op dat Agustín Fernández Mallo veel meer boeken geschreven heeft dan er in het Nederlands vertaald zijn. Wat mij nieuwsgierig maakte. Meer bepaald heeft hij ook enkele dichtbundels geschreven. En die zou ik al helemaal graag naar het Nederlands overgezet zien (aan de slag dus, Adri Boon). En tegelijkertijd is het ook zijn meest universele boek. Zegt ook weer de zijflap. Sja. Iedereen is wel eens iemand ontvallen. Verlies kennen we allemaal. En het is ook niet helemaal onwaar dat Moeder atoomhart “bijna een eeuw aan Spaanse geschiedenis” beschrijft; “de Burgeroorlog, de naoorlogse periode, de terugkeer van de democratie”. Enkele episodes uit het leven van Mallo’s vader, en zijn opa’s en oma’s, spelen tegen de achtergrond van de Burgeroorlog. Of. Naja. Achtergrond is dat niet te noemen. Er moest geregeld weggedoken worden omdat de kogels tussen de nationalisten en de republikeinen in het rond vlogen. Bovendien had geen van beide partijen veel op met de familie van Mallo; om deportatie naar Rusland te voorkomen, vluchtten ze weg voor de één maar moesten ze daarbij de ander eveneens zien te ontlopen. En Franco was nog aan de macht toen Mallo zelve klein was, al had hij indertijd de monarchie alweer ingevoerd. Van leven in een dictatuur lees je in de jeugdherinneringen van Mallo dan ook weinig terug.

Over je ouders kun je van alles vinden. Dat blijkt ook wel, want er komen de laatste jaren opvallend veel ouderboeken terecht op mijn recenseertafel. Odes. Maar afrekeningen evenzeer. Vooral vaders krijgen het te verduren. Ze zijn er niet, ze zijn te dominant, ze zuipen te veel en ze knuffelen te weinig. Ze zijn raar, egoïstisch of ronduit gestoord. Maar wat je ook van je ouders vindt: een irritante eigenschap delen ze allemaal: ze hebben de hebbelijkheid op een gegeven moment dood te gaan. En dat is het moment om de rekening op te maken.

In Mallo’s geval geen ode, en ook geen afrekening. Gewoon een relatief nuchtere terugblik op een leven dat was. De vader van Mallo was een dierenarts, die vooral een -nogal wetenschappelijke- interesse had in de samenstelling van de ideale dierenvoeding. Aan de Burgeroorlog hield hij in ieder geval een wantrouwen over tegen idealen van welke snit dan ook. Feitelijk geloofde hij nergens in. Hij bekeek de dingen liever met een analytische, beschouwelijke, onderzoekende blik. Een levenshouding die Mallo geadopteerd lijkt te hebben, wat misschien een reden is dat Moeder Atoomhart niet bovenmatig sentimenteel is uitgevallen. Maar tederheid is er beslist, met een warme genegenheid beschrijft Mallo hier de vaderfiguur. Experimenteel of genre-overschrijdend gaat hij dit keer niet te werk, alleen is zijn neiging tot theorievorming onuitroeibaar. Waardoor er soms, naast literatuur, misschien sprake is van zoiets als (filosofisch) essayisme. Zijn beschouwingen zijn soms prikkelend, soms raak. “Zodra de dood zich aandient beginnen we een mythe te maken van wie de dode bij leven was”, ja hoe waar, maar ook een beetje voordehandliggend, en niet veel anders dan hoe Cop Shoot Cop het zong in Everybody loves you when you’re dead. En zei Jacques Esprit, of wie was het, eeuwen terug niet ook al dat “over de doden niets dan goeds” voornamelijk kan gelden omdat de doden ons niet meer in de weg staan, en ons nooit meer teleur zullen stellen? Zodat we ongestoord kunnen blijven terugdenken aan al hun goede eigenschappen? Andere keren vallen zijn neiging om patronen bloot te willen leggen wat hinderlijker uit. Omdat hij dan komt tot theorieën die niks toevoegen, geforceerd aandoen of gewoonweg totaal oninteressant zijn. Dit boek gaat over de vader, want de vader is dood. De moeder niet. Die leeft nog gewoon. Maar toch moet Mallo tot een haast wetenschappelijke verklaring komen waarom hij zijn moeder in Moeder Atoomhart minder frekwent noemt dan zijn vader. Hij haalt er de onzekerheidsrelatie van Heisenberg bij; je kunt niet de status van één van de variabelen kennen zonder deels de andere te vernietigen. Om goed over zijn vader te kunnen schrijven zou hij zijn moeder dus moeten doodzwijgen. Sja. Is het niet gewoon logisch dat het in een memoire méér over de overleden dan over de nog levende ouder gaat? Moest Heisenberg er aan zijn haren bij gesleept worden om daar meer van te maken dan het in mijn ogen hoefde te zijn? Of nog. Dit. Ergens heeft hij het over de laatste keer dat je iemand ziet. Al die laatste keren, en al die iemanden, want het prikkelende is dat hij het daar niet alleen heeft over mensen die overleden zijn maar ook mensen met wie het contact op één of andere manier verloren is gegaan. Van iemand die op sterven ligt kun je vaak nog wel het vermoeden hebben, of de intuïtie dat je hem of haar misschien nooit meer levend zult zien maar bij mensen die op andere manieren uit je leven geraken, beleef je zelden een nadrukkelijke “laatste keer”. Dan kun je pas in een retrospect aanwijzen wanneer en waar je die persoon voor het laatst zag. Mallo schrijft dat “we” geneigd zijn te denken dat we iemand meestal voor het laatst zien in een bed, of in een open veld, of in een bar. Maar dat is, zegt hij, een gemakzuchtige zienswijze die ons opgedrongen wordt door film. In het echte leven zie je iemand meestal voor het laatst bij een deur. Zegt hij. Zegt Mallo. In een passage die toch duidelijk moet laten blijken dat hij er grondiger over nagedacht heeft dan anderen, die niet verder komen dan hun filmische beleving van laatste keren. Hum. Zegti ook nog dat hij er “onderzoek” naar gedaan heeft, bestaande uit een rondvraag onder vrienden en bekenden. Ik ken de wetenschappelijke richtlijnen niet zo goed, ik weet niet hoe groot een rondvraag moet zijn om iets significants te hebben opgeleverd. Honderd mensen? Duizend? Aan meer dan een handjevol zal hij het niet gevraagd hebben, toch? Bovendien is weinig zo bedrieglijk als het geheugen. Suggestibel. Ik weet niet hoe Mallo het aan zijn vrienden en bekenden gevraagd heeft, maar als in zijn vraagstelling al doorgeklonken heeft dat hij meent dat een “laatste keer” vaker bij een deur voorkomt dan in een bed, open veld, of bar dan is het goed mogelijk dat de ondervraagden zich sneller door hun geheugen lieten misleiden om hier bevestigend op te antwoorden. En dan nog. Is zo’n “allerlaate keer bij de deur” juist niet veel filmischer, theatraler, dramatischer? Ik schreef er ooit eens een heel verhaal over, zelfs, gebaseerd op het schilderij Het Onverwachte Antwoord van René Magritte. In dat verhaal had de (inmiddels ex-)vriendin van de hoofdpersoon de deur zo hard en definitief achter zich dichtgeslagen dat er voortaan een vriendinvormig gat zat in de wereld van de hoofdpersoon, een gat waarin alleen zij paste zodat zijn wereld alleen met haar compleet kon zijn. En ik denk. Mijn stervende moeder, mijn stervende vader. Die lagen inderdaad in een bed de laatste keer dat ik hen zag. De zus van mijn moeder, mijn lievelingstante. In één of ander wat sinister tehuis. Het was duidelijk dat ze niet heel lang meer zou leven, maar haar dood kwam toch nog sneller dan verwacht. Zij stond misschien wel in, of dichtbij een deuropening, en wij liepen terug naar de auto, roepend, we zien je snel weer we zien je snel weer. Bij uitbreiding de mensen die zeer waarschijnlijk nog leven, ergens. Een goede vriend van de HAVO. Ik denk dat ik bij hem achter op de fiets zat, rijdend doorheen Eindhoven, ik weet niet meer waarom ik bij hem achterop zat, waar mijn eigen fiets was, misschien weg, misschien in reparatie, misschien gejat. Een vriendin van de hogeschool voor wie ik een zeer grote, aan liefde grenzende, genegenheid voelde. Voor het station van Tilburg denk ik. Verwikkeld in een gesprek dat ik steeds vervelender begon te vinden. De lieftallige Annette, die in de kamer naast de mijne woonde in mijn eerste studentenhuis. Ergens nabij de Dom meen ik mij te herinneren, bij een fietsenrek, we namen afscheid, we kusten elkaar, waarbij ze haar mond een beetje open deed, ik liep weg, snel, keek zelfs niet meer om, omdat ik te verward was van die openmondkus, zowel door de kus zelve als door de gevoelens die het kennelijk in me los maakte. Een andere vriendin, ook van de HAVO. Weer een station, nu dat van Utrecht, ik denk dat ik een ijsje voor haar kocht. Of. Nog. Iemand. Een grote liefde, dat was denk ik op een heuvel in een park. Maar misschien waren het weer andere plekken, en misschien zijn er nog meer mensen te bedenken. Weinig deuren in ieder geval, Mallo. Niettemin storen zijn theorieën mij meestal niet. In het algemeen ook geen slechte eigenschap, me peinst. Om na te denken over de dingen die je meemaakt, er iets uit te willen puren. Wat het zegt over jou, over de mens, over het leven. En hij doet het veelal op zo’n charmante manier dat Moeder Atoomhart in ieder geval nergens taai wordt.

Integendeel. Ik denk dat het omslag goed gekozen is. Ik weet niet of dit werk van Helga Stentzel ook op het origineel te vinden is maar het is alleszins zeer passend. Om te beginnen door de koe natuurlijk. Die verwijst naar Atom Heart Mother, en naar alle koeien in dit boek. Koeien in een veld ergens in Amerika waar Mallo zichzelf zo goed als klem gereden had. Koeien in de laadruimte van een vliegtuig. Mallo’s vader wilde ze vervoeren naar Galicië. Later bleken dat trouwens varkens te zijn. Maar deze “koe” van Stentzel komt uit haar serie “household surrealism”. Het surrealisme, een stroming die velen misschien als “raar” of “moeilijk” zouden beschouwen, teruggebracht naar het huishoudelijke. Een jas en een shirtje aan een waslijn, en het lijkt een zwevende koe. (ze heeft geloof ik ook een brood in de vorm van een broodrooster waaruit twee sneetje omhoog komen). Zo ook maakt Moeder Atoomhart het postmodernisme van Agustín Fernández Mallo bijna knus. Geen experimenten meer met wisselende perspectieven of vele kanten opschietende verhaallijnen. Gewoon het verhaal van een vader die er niet meer is. Het is niet moeilijk, niet zwaar, niet larmoyant. Het is, naja, een “fijn” boek. Zoals de kunst van Stentzel gewoon “leuke” kunst is. Wat is leuk een schaap is leuk. Voor sommigen is dat misschien te weinig, voor anderen is dat precies goed. Je kunt je laven aan een familie die goede banden met elkaar lijkt te onderhouden, je kunt lachen om sommige uitspraken van Mallo’s vader (toen Mallo zijn diploma behaalde voor zijn studie natuurkunde, zei zijn vader: “Heel mooi, jongen, je bent nu iets meer dan een analfabeet. Van nu af aan”, je kunt misschien iets opsteken van de wetenschappelijke terzijdes. Een meerwaarde voor mij was dat Moeder Atoomhart zich veelal in Galicië afspeelt, en daar ben ik als kind en later als puber veel geweest (veel goede schrijvers komen opvallend genoeg uit Galicië. of. nah. veel. in ieder geval komt Suso De Toro ook van daar. en. nah. goed. Tiktak van De Toro is in ieder geval een magistraal boek, het eerste boek dat ik ooit las dat me echt verpletterde, reden waarom ik het nooit heb durven herlezen, want ik was voor in de twintig toen ik het las en wat wist ik nu helemaal van literatuur toen als jonge blaag, en naar mijn weten is er nooit een ander boek van De Toro vertaald naar het Nederlands, Galicisch lezen doe ik niet dus of hij echt een goede schrijver is, weet ik niet, is één boek niet een beetje weinig om dat oordeel te vellen?, wel heb ik vaak gedacht dat Mallo De Toro gelezen moet hebben, want Tiktak heeft alles wat Mallo’s Nocilla-trilogie ook heeft (eindeloze perspectiefwisselingen, een hele stoet aan personages, geen verhaal in traditionele zin, etc.) maar De Toro schreef het wel zo’n dertien jaar eerder).

Meest persoonlijke, meest universele. Kun je zeggen. Of ook. Het meest leesbare. Kun je ook zeggen. In ieder geval is er weinig reden om Moeder Atoomhart ongelezen te laten.

Agustín Fernández Mallo Moeder atoomhart

Moeder atoomhart

  • Auteur: Agustín Fernández Mallo (Spanje)
  • Soort boek: Spaanse roman
  • Origineel: Madre de corazón atómico (2024)
  • Nederlandse vertaling: Adri Boon
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 4 juni 2026
  • Omvang: 211 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 23,50
  • Roman bestellen >

Flaptekst van de roman van de Spaanse schrijver Agustín Fernández Mallo

Kort voor de geboorte van Agustín Fernández Mallo in 1967 begon zijn vader, een dierenarts uit een klein stadje in León en een fervent aanhanger van wetenschap en vooruitgang, aan een reis door de Verenigde Staten om, per vliegtuig, twintig koeien naar Galicië te brengen. Bijna een halve eeuw later onderneemt de schrijver op zijn beurt een reis door Amerika, in een poging de voetstappen van zijn vader te volgen voordat die zijn geheugen verliest.

Moeder atoomhart beschrijft bijna een eeuw Spaanse geschiedenis aan de hand van legendes en familieverhalen van gewone mensen die de Burgeroorlog, de naoorlogse periode, de terugkeer van de democratie en de eeuwwisseling meemaakten. Het is het meest persoonlijke en tegelijkertijd meest universele boek van Agustín Fernández Mallo; een verhaal dat de menselijke conditie in al haar facetten behandelt en dat voorstelt de dood niet te zien als het einde van een reis, maar als een begin, als de laatste levensles van een geliefde.

Agustín Fernández Mallo is in 1967 geboren in La Coruña, Spanje en is gediplomeerd fysicus. In 2000 formuleerde hij een theorie over ‘postpoëzie’ die de verbindingen onderzoekt tussen kunst en wetenschap. Zijn Nocilla-trilogie bracht een verschuiving teweeg in de hedendaagse Spaanse literatuur en werd bekroond met Europese Literatuurprijs 2022. Trilogie van de oorlog, dat in 2024 bij Koppernik verscheen, ontving de Premio Biblioteca Breve.

Bijpassende boeken en informatie

Biografie, Kunst, Kunstboeken, Recensie, Tekenen

Fiep Leven en werk van Fiep Westendorp biografie

Fiep Leven en werk van Fiep Westendorp biografie recensie, review en informatie boek van Annette Portegies en Gioia Smid. Op 3 juni 2026 verschijnt bij Uitgeverij Querido Facto de biografie van Fiep Westendorp, bekende van de tekeningen bij de boeken van Annie M.G. Schmidt, en geschreven door Annette Portegies en Gioia Smid. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteurs en over de uitgave.

Fiep Leven en werk van Fiep Westendorp biografie recensies en reviews

Als er in de media een boekbeschrijving, review of recensie verschijnt van Fiep, Leven en werk van Fiep Westendorp, de biografie geschreven door Annette Portegies en Gioia Smid, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “De tekeningen van Fiep Westendorp zijn geliefd en beroemd, maar over haar privéleven liet ze niet veel los. Een nieuwe biografie werpt licht op haar donkere kant.” (Trouw)
  • “Eindelijk, een biografie over Fiep Westendorp, de oermoeder van de Nederlandse illustratoren.” (Aleid Truijnes, de Volkskrant)

Recensie van de redactie

Het werk van Annie M.G. Schmidt, tot op de dag vandaag zonder twijfel de meest geliefde kinderboekenschrijfster van Nederland, is eigenlijk niet meer voor te stellen zonder de tekeningen van Fiep Westendorp en vice versa. Desondanks zijn er al meerdere boeken en biografieën over Annie M.G. Schmidt verschenen en kwam Fiep Westendorp er tot nu toe nogal bekaaid af en dat terwijl beiden waarschijnlijk niet zoveel kwaliteit in hun werk hadden kunnen leggen als het niet tot een samenwerking was gekomen.

Weliswaar is er een aantal boeken over haar werk verschenen maar met de omvangrijke en rijk geïllustreerde biografie Fiep wordt volledig recht gedaan aan de kunstenares en persoon Fiep Westendorp. Voor een deel zal die beperkte aandacht gekomen zijn door de wat naar binnen gekeerde houding die Westendorp ten opzichte van de buitenwereld aannam. Maar dat stond niet in verhouding tot de kringen waarin ze verkeerde en het leven dat ze leidde.

Annette Portegies is er in geslaagd diep in het privéleven van Fiep Westendorp door te dringen en brengt de haar relaties met een aantal vooraanstaande kunstenaars en auteurs over het voetlicht. Ook haar rol in de feministische groep vriendinnen waarin onder andere Hella Haasse en Harriët Freezer figureerden en haar innige vriendschap met Annie M.G. Schmidt komen volop aan bod.

Maar zonder twijfel gaat het meest aangrijpende deel van de biografie over haar intieme relatie met de uit Duitsland gevluchte Joodse arts Margot Rehfisch. Een relatie die Fiep Westendorp veel opleverde maar met de komst van de Tweede Wereldoorlog ook veel kostte en haar aanvallen van paniek en angst die ze als kind al ervoer, verder verergerde met als culminatiepunt het bombardement op Rotterdam in 1940. Ze vluchtte uit Amsterdam en probeerde de oorlog te doorstaan.

Na de oorlog, terug in Amsterdam probeerde ze haar leven weer op de rit te krijgen. Wat goed lukte, zij het dat de angsten altijd op de loer lagen. Maar vooral door de samenwerking met Annie M.G. Schimdt werd ze één van de bekendste tekenaars van Nederland en dat is ze nog steeds. mede dankzij de HEMA.

Doorheen het boek laten achttien mede-kunstenaars, schrijvers, wetenschappers en anderen hun licht schijnen op één werk van Fiep Westendorp wat nog een extra verrijking is van het boek. Hier en daar had het boek wellicht nog wat uitgesprokener kunnen zijn maar een kniesoor die daar op let. Bovenal kun je stellen dat Fiep, trouwens een prachtige uitgave van Querido, het eerbetoon is dat een van de allerbeste en invloedrijkste Nederlandse kunstenaars van de twintigste eeuw verdient. Het boek is door onze redactie gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Fiep Leven en werk van Fiep Westendorp biografie

Fiep

Leven en werk van Fiep Westendorp

  • Auteurs: Annette Portegies, Gioia Smid (Nederland)
  • Soort boek: biografie
  • Uitgever: Querido Facto
  • Verschijnt: 3 juni 2026 (rijk gelustreerd)
  • Omvang: 350 pagina’s
  • Afmetingen:  24,4 x 29,8 x 3,2 cm
  • Gewicht: 1719 gram
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 49,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst van de Fiep Westendorp biografie

Ze werd beroemd als de vrouw die Jip en Janneke tekende, en Pluk van de Petteflet, Pim en Pom, Floddertje en Otje. Maar daarnaast maakte Fiep Westendorp (1916-2004) muurschilderingen en boekomslagen en illustreerde ze reclamecampagnes voor uiteenlopende bedrijven.

Westendorp wist al als kind dat ze illustratrice wilde worden. Ze volgde de Koninklijke School voor Kunst, Techniek en Ambacht in Den Bosch en ging daarna naar de Academie in Rotterdam. In 1937 kreeg ze haar eerste opdracht: het illustreren van de vvv-gids van haar geboorteplaats Zaltbommel. Na de oorlog kon ze aan de slag bij Vrij Nederland en Het Parool, waar ze tekeningen maakte voor de vrouwenpagina en de kinderrubriek. Later illustreerde ze boeken van onder anderen Annie M.G. Schmidt, Mies Bouhuys en Han G. Hoekstra – karakteristiek werk dat haar onsterfelijk maakte, doordat generatie na generatie ermee opgroeit en erdoor geraakt wordt.

Fiep Westendorp, die lang in de schaduw bleef van de schrijvers met wie ze werkte, heeft zich altijd ingezet voor het vak van illustrator. Ze beschouwde illustraties terecht als een volwassen kunstvorm. In Fiep, Leven en werk van Fiep Westendorp worden nu voor het eerst alle genres getoond waarin ze zich bekwaamde, ingebed in een biografische schets die licht werpt op haar kunstenaarschap.

Van 19 juni t/m 13 september 2026 kun je in het Rijksmuseum in Amsterdam de tentoonstelling met 150 originele tekeningen van Fiep Westendorp bezoeken.

Bijpassende boeken

Recensie, Voetbalboeken, Vogels

Achilles Cools – Door de ogen van een vogel

Achilles Cools Door de ogen van een vogel recensie, review en informatie boek over hoe het voelt om een vogel te zijn. Op 11 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Lannoo het boek van Achilles Cools, de Vlaamse kunstenaar, naturalist en natuurfilosoof, over hoe het voelt vogel te zijn. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Achilles Cools Door de ogen van een vogel recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Door de ogen van een vogel, Hoe het voelt om een vogel te zijn, het nieuwe boek van Achilles Cools over vogels, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

Wie bekend is met het werk van de Vlaamse kunstenaar en schrijver Achilles Cools weet dat hij een gepassioneerd natuurliefhebber is vooral van vogels. Zijn eigen tuin draait met name om de kauw waarom hij al een aantal spraakmakende boeken geschreven. Vele uren, dagen en weken heeft hij de kauw geobserveerd, het gedrag bestudeerd en contact gemaakt met de vogels in zijn tuin. Zonder twijfel heeft dit hem geïnspireerd om een bredere boek te schrijven over hoe het moet zijn om een vogel te zijn.

De mogelijkheid te voelen hoe het is om een vogel te zijn, is zonder twijfel de belangrijkste drijfveer van Achilles Cools voor zijn kunst en de boeken die hij schrijft. Waarbij het gevoelsleven van vogels hem bovenal boeit. Was hij een aantal decennia een soort van eenling in dit verlangen, tegenwoordig is er ook in wetenschappelijk kringen steeds meer aandacht voor dit onderwerp.

Cools beziet de vogels in zijn nieuwe boek vooral als individu en voorkomt zoveel mogelijk de soort als geheel te beschouwen. En in deze enigszins filosofische benadering die hij trouwens wel koppelt aan de meest recensie wetenschappelijke inzichten ligt het bijzondere van het boek. Ook de eigen waarnemingen in zijn eigen die hij al enige decennia lang nauwkeurig vastlegt neemt hij mee in zijn beschouwingen.

Zo heeft Achilles Cools een uniek boek beschreven dat zowel gedragen wordt door de nieuwste wetenschappelijke inzichten als persoonlijke ervaringen en waarnemingen. Een boek dat tot denken aanzet en niet alleen de vogelliefhebber zal bekoren. En de mooie vogeltekeningen die bij elk hoofdstuk te vinden zijn, voegen nog een extra dimensie toe aan dit boek dat door onze redactie gewaardeerd is met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Achilles Cools Door de ogen van een vogel

Door de ogen van een vogel

Hoe het voelt om een vogel te zijn

  • Auteur: Achilles Cools (Belgie)
  • Soort boek: vogelboek
  • Uitgever: Lannoo
  • Verschijnt: 11 mei 2026
  • Omvang: 336 pagina’s
  • Afmetingen: 14,3 x 21,8 x 2,7 cm
  • Gewicht: 418 gram
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 24,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst boek van Achilles Cools over hoe het voelt vogel te zijn

Een beschouwend en invoelend boek over hoe een vogel de wereld ervaart, en wat je daarvan kunt leren.

Wat als je een vogel kon zijn? In Door de ogen van een vogel neemt natuurfilosoof Achilles Cools je mee in het leven van vogels. Hij onderzoekt wat vogels voelen, zien en denken, en wat hun gedrag ons vertelt over henzelf én over ons. Aan de hand van gewone en zeldzame soorten, wetenschappelijke inzichten en filosofische reflecties, werpt Cools een verrassend licht op de vogelwereld. Een boek dat verwondert, uitdaagt en onze kijk op de natuur én onszelf voorgoed verandert.

Achilles Cools is op 24 oktober 1949 geboren in Grobbendonk, Antwerpen, België. Hij is kunstenaar, naturalist en natuurfilosoof. Leven en werk vloeien bij hem in elkaar. Inmiddels heeft hij een behoorlijk aantal natuur- en vogelboeken geschreven.

Bijpassende boeken

Cartoons, Recensie, Voetbal, Voetbalboeken

Mordillo World Cup

Mordillo World Cup recensie, review en informatie boek met voetbalcartoons en quotes van bekende spelers van het WK Voetbal. Op 2 juni 2026 verschijnt bij Uitgeverij Rubinstein het boek van de beroemde cartoonist Guillermo Mordillo met cartoons van bekende voetballers. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Mordillo World Cup recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van World Cup, het boek van de beroemde cartoonist Mordillo met cartoons van de beste spelers, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

De beroemde Argentijnse cartoonist Mordillo is al in 2019 overleden. Dus dan vraag je je af hoe er een boek kan komen dat uitkomt ter gelegenheid van het WK Voetbal in 2026. Toch is het boek er en het is nog passend ook.

Mordillo was gefascineerd door het voetbal en haalde uit het spel veel inspiratie voor zijn cartoons. Wat uit dit boek blijkt is dat de universaliteit van zijn voetbalcartoons iets tijdloos en grappigs hebben die nergens verouderd aandoet. Daarom is het een goed idee om ter gelegenheid van het WK voetbal een boek uit te brengen dat de kwaliteit Mordillo cartoons recht doet.

Voor elk deelnemend nationale elftal is een cartoon geselecteerd met daarbij een citaat van één van de belangrijke spelers van het desbetreffende land. Rubinstein heeft het gebonden boek mooi en zorgvuldig uitgegeven. Een perfect boek om cadeau te geven aan een voetballiefhebber of om zelf in te bladeren tijdens een saaie wedstrijd tijdens de World Cup. Op zijn minst zorgt Mordillo regelmatig voor een glimlach en wellicht zo nu en dan meer dan dat! Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Mordillo World Cup

World Cup

Met bekende spelers

  • Auteur: Guillermo Mordillo
  • Soort book: cartoons, voetbalboek
  • Uitgever: Rubinstein
  • Verschijnt: 2 juni 2026
  • Omvang: 104 pagina’s
  • Afmetingen: 19,8 x 25,3 x 1,4 cm
  • Gewicht: 547 gram
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 15,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst Mordillo boek met cartoons van bekende spelers van de World Cup

Klaar voor het WK? Maak je ervaring compleet met het boek ‘Mordillo World Cup’, waarin je de leukste voetbalprenten en quotes van de beste spelers terugvindt.

Guillermo Mordillo was een van die zeldzame kunstenaars die de hele wereld aan het lachen krijgen zonder ook maar één woord te gebruiken. Zijn werk verscheen in meer dan 80 landen; in boeken, als animatie, op puzzels en veel meer. Maar daarnaast was Mordillo ook een enorme voetbalfan én een vriend van stervoetballer Pelé. In dit boek, met een voorwoord van Pelé, worden de tijdloze voetbalstripjes en tekeningen van Mordillo op een unieke manier gecombineerd met de voetbalwereld van nu.

In dit boek vind je alle landen die in 2026 meespeelden voor de World Cup, met meer dan 50 van Mordillo’s grappigste, mooiste en spannendste voetbalprenten en inspirerende quotes van ’s werelds bekendste voetbalspelers. Het perfecte recept voor een dagelijkse glimlach, voor elke voetbalfan!

Guillermo Mordillo is geboren op 4 augustus 1932 in Buenos Aires, Argentinië. Als zoon van Spaanse emigranten, begon zijn carrière op 14-jarige leeftijd toen hij school verliet om te tekenen. Hij illustreerde sprookjes en prentkaarten en tekende voor onder meer Paramount Pictures aan Little Lulu en Popeye. In 1963 emigreerde hij naar Europa, waar Paris Match zijn eerste cartoons publiceerde. Dat was het begin van zijn wereldwijde succes. Tientallen kranten en tijdschriften publiceerden zijn werk en miljoenen boeken werden verkocht. Een paar honderd van zijn humoristische illustraties met de dikneuzige mannetjes en vrouwtjes werden geanimeerd en over de hele wereld uitgezonden. Ze prijken op posters, puzzels, kalenders, agenda’s, kleding, tassen en apps. Zelfs een hele veerboot werd in Italië gedecoreerd met een ontwerp van Mordillo. Altijd is er wel ergens ter wereld een tentoonstelling met zijn cartoons. Mordillo overleed op 29 juni 2029 op het Spaanse eiland Mallorca waar hij sinds 1980 woonde en werkte.

Bijpassende boeken

Memoir, Nederlandse journalist, Recensie, Reisverhalen

Afke Boven – Als de laatste boot vertrokken is

Afke Boven Als de laatste boot vertrokken is recensie, review en informatie boek over wat leven op de Waddeneilanden zo bijzonder maakt. Op 2 juni 2026 verschijnt bij Uitgeverij Meulenhoff het boek van Afke Boven, de tv-presentator en journalist over leven op de Waddeneilanden. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.

Afke Boven Als de laatste boot vertrokken is recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Als de laatste boor vertrokken is, Wat leven op de Waddeneilanden zo bijzonder maakt, het boek geschreven door Afke Boven, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Afke Boven, zelf opgegroeid op Ameland, geeft een zeldzaam inkijkje in de harten van eilanders. Ze vertellen over hun jeugd, over de gemeenschap, over hoe ze zichzelf en de anderen zien, en hoe de beperking van het leven op de zandplaat in zee ze vrijheden heeft gegeven die ze elders nooit hebben gevonden. Eilanders lijken op elkaar en in dit boek vormen ze een hechte archipel.” (Mathijs Deen)

Recensie van de redactie

Nieuwslezeres en journalist Afke Boven heeft een sterke band met de Waddeneilanden en met name met Ameland. Alhoewel ze niet op Amerland geboren is, bracht ze er wel een groot gedeelte van haar jeugd door nadat haar ouders een rondvaartboot overnamen waarmee ze samen met toeristen rondvaarten gingen maken op het Wad.

Je kunt dus zeggen dat het Wad en met name het eiland Ameland haar gevormd hebben en gedeeltelijk gemaakt hebben tot wie ze nu is. Ik haar eerste boek Als de laatste boot vertrokken is, gaat Afke Boven op zoek naar wat het eilandgevoel nu inhoudt en hoe het zich in een mensenleven uit.

Ze speekt met mannen en vrouwen die op een van de Waddeneilanden zijn geboren en er woonachtig zijn en ze probeert erachter te komen hoe dit gegeven een mensenleven vormt. De gesprekken worden afgewisseld met de persoonlijke verhalen en herinneringen van Afke Boven zelf.

Zo ontstaat er een mooi caleidoscopisch beeld van het leven op een Waddeneiland. Hoe de kleine gemeenschappen mensen vormen, veiligheid en geborgenheid geven, maar ook over de beperkingen ervan en hoe de sociale controle van de gemeenschap ook beperkingen heeft. Het boek is een mooie ode aan wat de Waddeneilanden te bieden heeft zonder voorbij te gaan aan de schaduwkanten ervan. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Afke Boven Als de laatste boot vertrokken is

Als de laatste boot vertrokken is

Wat leven op de Waddeneilanden zo bijzonder maakt

  • Auteur: Afke Boven (Nederland)
  • Soort boek: memoir, reisverhalen
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 2 juni 2026
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 21,99 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen >

Flaptekst Afke Boven boek over de Waddeneilanden

Een heerlijk boek vol verhalen over het échte leven op de Wadden – geschreven door NOS-presentatrice Afke Boven, opgegroeid op Ameland.

‘Het is voorbij. Je tijd op het eiland zit erop. Thuis leek er even zo ver weg. Net als werk, deadlines, rekeningen, stress, school, de was. Het leven was er meer dan goed. Maar nu wacht de terugreis. Je bent opnieuw aan boord gestapt en er is voorlopig geen weg meer terug.’

Iedereen kent het gevoel dat Afke Boven beschrijft aan het begin van Als de laatste boot vertrokken is, behalve de eilanders zelf, voor wie het eilandleven het échte leven is en het vaste-walbestaan de uitzondering. Maar hoe ziet dat echte leven eruit?

Om een antwoord te geven op die vraag neemt journalist Afke Boven je mee naar het eilandleven, van de zuidelijkste punt van Texel tot aan de kop van Schiermonnikoog. Aan de hand van haar eigen ervaringen en die van anderen – van de eenzame strandjutter en de campingeigenaar tot de burgemeester en de lokale politieagent die zijn buurman op de bon moet slingeren – schetst ze een beeld van hoe er op de Wadden wordt geleefd, gelachen, gewerkt, gerouwd, getrouwd, geruzied en gefeest.

Veilig, vrij, vriendelijk, robuust, weerbarstig en woest: leven op een Waddeneiland betekent leren omgaan met sociale uitdagingen, wat de ene keer hilarische taferelen oplevert (want niets blijft geheim) en de andere keer net zo goed schrijnende situaties met zich meebrengt (want niets blijft geheim). Als de laatste boot vertrokken is biedt de lezer onvergetelijke verhalen van eigen bodem, geschreven door een bevlogen journalist die haar liefde voor de Waddeneilanden en hun unieke bewoners met iedereen wil delen.

‘“Op een eiland heb je toch helemaal niets?” Het is misschien wel de meestgestelde vraag die ik krijg. Maar op een eiland heb je niet niets. Je hebt er alles.’ Een aanstekelijk geschreven Waddenboek van een aanstekelijke eilander en mediapersoonlijkheid.

Afke Boven is op 13 augustus 1980 geboren in Dokkum, Friesland en groeide op op het Waddeneiland Ameland. Ze studeerde in 2003 af aan de Hogeschool voor de Journalistiek in Zwolle. Van 2013 tot 2021 was ze werkzaam bij Omrop Fryslân. In 2022 werd ze nieuwslezer bij het NOS Journaal. Daarnaast presenteerde ze een aantal andere programma’s.

Bijpassende boeken

Recensie, Zweedse roman, Zweedse schrijfster

Amanda Svensson – Een oneindig rekbare waarheid

Amanda Svensson Een oneindig rekbare waarheid recensie, review en informatie roman van de Zweedse schrijfster. Op 1 juni 2026 verschijnt bij Uitgeverij Wereldbibliotheek de Nederlandse vertaling van Själens telegraf, de roman van Amanda Svensson, de schrijfster uit Zweden. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Amanda Svensson Een oneindig rekbare waarheid recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Een oneindig rekbare waarheid, de roman van de Zweedse schrijfster Amanda Svensson, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Een ontroerende roman over liefde, geheimen en pogingen om het onbegrijpelijke te begrijpen.” (Svenska Dagbladet)
  • “Sprankelend en indrukwekkend, met een stijl die snel wisselt tussen gedurfde humor en enorme urgentie.” (Dagens Nyheter)
  • “Een van de meest interessante schrijvers van haar generatie.” (Sydsvenskan)

Recensie van de redactie

Dat Amanda Svensson een bijzonder schrijftalent heeft bewees ze al met haar vorige roman Een systeem zo magnifiek dat het verblindt, die alom lovend is ontvangen. In haar nieuwe roman Een onrekbare waarheid bewijst de Zweedse schrijfster zich opnieuw. Het verhaal over een getroebleerde dochter-moeder verhouding is aangrijpend, ontroerend, vaak vervat in rauwe humor.

De roman vertelt het verhaal van de moeilijke relatie van een dochter en een moeder in het Engeland van de jaren negentig van de vorige eeuw. Dochter Iris probeert vat te krijgen op haar moeder en op haar leven, te begrijpen wat haar moeder beweegt, waarom ze zoveel geheimen meedraagt die ze niet wil prijsgeven en onderneemt tegelijkertijd pogingen om vat te krijgen op haar eigen leven.

In haar nieuwe roman beschrijft Svensson het leven van Iris en haar moeder en op het platteland van Somerset in 1992 en wisselt dit af met scenes uit haar studententijd en muzikant in het Glasgow van 1998. Iris probeert in beide levensfases haar moeder te begrijpen en vat te krijgen op haar leven. Maar dat blijkt een moeilijk proces en een weg vol hinderlijke obstakels, diffuse oncontroleerbare verhalen en façades.

Opnieuw bewijst Amanda Svensson haar uitzonderlijke schrijftalent, waarbij ze in staat is problematische intermenselijke relaties, rauw, direct en toch met een zekere mate van humorvolle lichtvoetigheid te beschrijven. Alhoewel het levensverhaal van moeder en dochter schrijnend is, vervalt het nergens in sentimentaliteit. Haar hoofdpersoon is gelaagd en boeiend en draagt de roman van de eerste tot de laatste regel. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Amanda Svensson Een oneindig rekbare waarheid

Een oneindig rekbare waarheid

  • Auteur: Amanda Svensson (Zweden)
  • Soort boek: Zweedse roman
  • Origineel: Själens telegraf (2023)
  • Nederlandse vertaling: Eline Jongsma
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 1 juni 2026
  • Omvang: 255 pagina’s
  • Afmetingen: 13,6 x 21,1 x 1,9 cm
  • Gewicht: 316 gram
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99
  • Waarderring redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Roman bestellen >

Flaptekst van de Amanda Svensson roman

Een onvergetelijk portret van een complexe, liefdevolle en ontwrichtende moeder-dochterrelatie.

Somerset, 1992. Iris’ jeugd in Somerset lijkt idyllisch: een huis omgeven door appelbomen, een liefdevolle moeder, een vriendelijke buurman. Toch blijkt deze ogenschijnlijke perfectie een façade: wanneer Iris ontdekt dat haar moeder een hele wereld voor haar heeft verzonnen en weigert de waarheid te vertellen, heeft dit verstrekkende gevolgen.

Glasgow, 1998. Iris is negentien en vindt eindelijk houvast in muziek en in Rupert, een eerlijke en empathische componist. Hun band Soul’s Telegraph vormt voor beiden een nieuwe, gebroken maar liefdevolle familie. Maar het verleden is nooit ver weg, en de onzekerheid van het alternatieve bestaan legt bloot wat Iris al jaren probeert weg te drukken.

Amanda Svensson is geboren op 5 juni 1987 in Arlöv, Zweden) is schrijfster, kunstjournalist en vertaalster. Haar vorige roman Een systeem zo magnifiek dat het verblindt werd bekroond met de Per Olov Enquist Prijs voor jonge auteurs en werd genomineerd voor de International Booker Prize.

Bijpassende boeken en informatie

Kunst, Kunstboeken, Nederlandse schilder, Recensie, Tentoonstelling

Robert Schillemans – Jacob Hogers

Robert Schillemans Jacob Hogers recensie, review en informatie boek en tentoonstelling van de zeventiende-eeuwse schilder. Op 29 mei 2026 verschijnt het boek over de schilder Jacob Hogers geschreven door Robert Schillemans in verband met de tentoonstelling in Museum De Waag in Deventer. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur, de kunstenaar, de tentoonstelling en over de uitgave.

Robert Schillemans Jacob Hogers recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking review of recensie verschijnt van Jacob Hogers, het boek van Robert Schillemans, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van het boek over de schilder Jacob Hogers

In de afgelopen jaren is er steeds meer aandacht gekomen voor zeventiende-eeuwse kunstenaars die niet in Amsterdam of de andere steden die wij nu tot de randstad rekenen werkten en woonden. De schilder en tekenaar Jacob Hogers die in Deventer geboren werd, is een goed voorbeeld hiervan. Hij  leefde van 1614 tot ongeveer 1656. Weliswaar trouwde hij in Amsterdam maar trok al vrij snel weer terug naar zijn geboortestad waar hij ook overleed.

Tot nu toe is er weinig onderzoek gedaan naar deze schilder en tekenaar wat betekent dat er tot nu toe niet veel over hem bekend was. Gelukkig heeft Museum de Waag in Deventer nu het initiatief genomen om een tentoonstelling samen te stellen van zijn werk en ter gelegenheid hiervan verschijnt ook het eerste boek over het leven en werk van Jacob Hogers.

Door intensief archiefonderzoek is er toch redelijk wat informatie over de man boven tafel gekomen. Bovendien is zijn werk vrij schaars. Op dit moment zijn er veertien schilderijen en zestien tekeningen door kenners aan Jacob Hogers toegekend. Wat wel bekend is dat de kunstenaar zich vooral toelegde op het vastleggen van religieuze taferelen.

In het boek wordt ingegaan op het leven en werk van Hogers en in relatie gebracht met andere kunstenaars waarmee hij raakvlakken heeft. De auteur Robert Schillemans en een aantal onderzoekers zijn grondig te werk gegaan, waardoor er wel meer bekend is geworden over de kunstenaar en het leven dat hij leed. Maar tegelijkertijd blijft er ook nog veel te raden over en blijft de man enigszins een enigma. In ieder geval heeft het geleid tot een interessante tentoonstelling en een mooi door uitgeverij WBOOKS uitgegeven boek waarin alle bekende informatie over Jacob Hogers terug te lezen is. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Robert Schillemans Jacob Hogers

Jacob Hogers (1614 – ca. 1656)

‘Dien uitstekenden ende vermaerden Meester in de Schilderkonst’

  • Auteur: Robert Schillemans (Nederland)
  • Soort boek: kunstboek
  • Uitgever: WBOOKS, Museum De Waag
  • Verschijnt: 29 mei 2026
  • Omvang: 160 pagina’s (circa 75 afbeeldingen)
  • Afmetingen: 23 x 28 cm
  • Uitgave: paperback met flappen
  • Prijs: € 29,95
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst boek over Jacob Hogers, de zeventiende-eeuwse schilder

Uitstekend en vermaard meester in de schilderkunst.

De schilder Jacob Hogers (1614-ca. 1656) laat een klein maar fijn oeuvre na van zestien tekeningen en veertien schilderijen. Met religieuze onderwerpen, op één familieportret na. Al zijn tekeningen hebben als drager perkament en drie schilderijen beslaan zo’n vier vierkante meter. Ook lijken op acht schilderijen zelfportretten voor te komen. Voor het eerst verschijnt er een boek over leven en werk van deze kunstenaar.

Jacob werd geboren in Deventer. Via een geschrift van zijn neef Gosewijn weten we iets over de geschiedenis van het geslacht Hogers. En tevens dat Jacobs opleiding zijn vader ‘seer veel gelt’ kostte. Maar bij wie hij in de leer was, is onbekend. In 1641 was Jacob in Amsterdam waar hij met de uit Haarlem afkomstige Sara Abrahams in ondertrouw ging. Vervolgens keerden zij terug naar Deventer en kregen daar drie kinderen. Niet eerder werd er in een monografie aandacht aan het leven en werk van Jacob Hogers besteed. Dankzij naspeuringen in de Deventer archieven is er meer over hem bekend, maar tegelijkertijd weten we veel ook nog niet. Jacob Hogers blijft een raadselachtige kunstenaar.

Vanaf eind mei is de tentoonstelling van Jacob Hogers te bezoeken in Museum De Waag in Deventer.

Jacob Hogers werd in 1614 in Deventer geboren. Van wie hij het schilderen leerde is onbekend. Wel is bekend dat hij in 1641 in Amsterdam was, waar hij met de uit Haarlem afkomstige Sara Abrahams in ondertrouw ging. Vervolgens keerden zij terug naar Deventer en kregen daar drie kinderen. Zijn sterfdatum is onbekend maar zal waarschijnlijk omstreeks het jaar 1656 zijn geweest.

Robert Schillemans is kunsthistoricus, was conservator bij Museum Ons’ Lieve Heer op Solder in Amsterdam. Hij is gespecialiseerd in 17e-eeuwse katholieke schilders en hun werk voor katholieke huiskerken. In 2022 gaf hij in eigen beheer zijn boek Adriaen van de Velde. De Passieserie uit 1664 uit. In 2025 was hij een van de auteurs van de biografie over Dirck van Hoogstraten.

Bijpassende boeken

Radio, Recensie, Televisie

Jan Haasbroek – Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO

Jan Haasbroek Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO recensie, review en informatie boek over de geschiedenis van de omroep. Op 29 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Rubinstein het boek van Jan Haasbroek om de VPRO, de omroep die honderd jaar bestaat. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Jan Haasbroek Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO, Van domineesomroep tot avant-garde, geschreven door Jan Haasbroek, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

Op 29 mei 1926 werd de V.P.R.O. (Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep), inderdaad toen nog geschreven met puntjes in de afkorting, opgericht in de Doopsgezinde Kerk aan het Singel in Amsterdam. Dit jaar bestaat de omroep dus honderd jaar en de aanleiding voor een boek over de geschiedenis van de omroep.

Goed om te weten is dat Jan Haasbroek, de schrijver van het boek, zelf actief betrokken was bij de omroep. In 1966 maakte hij zijn eerste radioprogramma en van 1978 tot 1995 was hij directeur van de VPRO-radio. Ook zijn broer Nico was trouwens als journalist bij de omroep werkzaam.

In de eerste decennia van haar bestaan was de V.P.R.O. een omroep die enigszins in de marge keurige programma’s maakte die pasten binnen de Nederlandse zuilenmaatschappij. Maar aan het einde van de jaren zestig veranderde de omroep drastisch. Nieuwe jonge programmamakers kregen het voor het zeggen. Zij wisten de ledenvergadering ervan te overtuigen de staturen van de omroep te wijzigingen en zo de macht van de dominees die tot dan toe de scepter zwaaiden, de wacht aan te zeggen.

Dat was het begin van de VPRO zoals die nu vooral bekend is. Bovendien verdwenen de puntjes en ook de betekenis van de afkorting. Op de golven van de flowerpower ontstond toen de omroep zoals die uiteindelijk beroemd en berucht zou worden en waarvan de schrijver van het boek Jan Haasbroek, een van de grondleggers was.

Het was een voedingsbodem voor ontregelende programma’s en gaf ruimte aan unieke talenten als Wim T. Schippers, Kees van Kooten, Wim de Bie, Cherry Duyns, Netty Rosenfeld en Gied Jaspars. Programma’s als Hoepla (met de eerste naakte vrouw op TV), De Fred Haché Show, het Simplisties Verbond verschenen eind jaren zestig begin jaren zeventig. En later Theo & Thea, Zomergasten, Hertenkamp en Jiskefet. Allemaal programma’s die tot op de dag van vandaag worden gewaardeerd. 

Goed om je te realiseren is dat Jan Haasboek wel actief betrokken was bij de VPRO vanaf eind jaren zestig tot het midden van de jaren negentig. Bovendien schijnt het bovenal een mannenbolwerk te zijn geweest waar vrouwen wel heel sterk in hun schoenen moesten staan om zich te kunnen manifesteren. In het laatste hoofdstuk gaat Haasbroek wel in op dit gegeven maar in beperkte mate.

Jan Haasbroek schrijft op aanstekelijke wijze over de geschiedenis van de VPRO. Het boek leest prima weg en is verrijkt met mooie foto’s en ander beeldmateriaal. Het boek doet recht aan de geschiedenis van de VPRO omdat het net als de omroep zelf enigszins eigenwijs is. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Jan Haasbroek Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO

Waar gaat het eigenlijk over? 100 jaar VPRO

Van domineesomroep tot avant-garde

  • Auteur: Jan Haasbroek (Nederland)
  • Soort boek: radioboek, televisieboek
  • Uitgever: Rubinstein
  • Verschijnt: 29 mei 2026
  • Omvang: 328 pagina’s
  • Afmetingen: 17,3 x 23,4 x 2,8 cm
  • Gewicht: 812 gram
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 34,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst boek van Jan Haasbroek over honderd jaar VPRO

Op 29 mei 2026 bestaat de VPRO honderd jaar – een prachtige aanleiding voor een boek over deze eigenzinnige en invloedrijke omroep. 

Met ongekende vrijheid en lef vernieuwden VPRO-makers radio en televisie. Programmamaker, directeur radio en journalist Jan Haasbroek duikt terug in de geschiedenis. Hij vertelt zelf, spreekt met meer dan 100 programmamakers en raadpleegt tal van andere bronnen over de woelige jaren van creativiteit, debat en controverse.

Hij schrijft over de radio-omroep van vrijzinnige dominees, de VPRO in de Tweede Wereldoorlog, de komst van de televisie en de grote rellen in de jaren zeventig.  Over de de successen van Wim T. Schippers, Kees van Kooten en Wim de Bie, Theo & Thea, Jiskefet, Arjen Lubach en Tegenlicht. Maar ook heikele thema’s als botsende ego’s, grensoverschrijdend gedrag en een onzekere toekomst schuwt hij niet.

Met dit boek wil Jan Haasbroek de geest van de VPRO door de tijd vangen en laten zien wat deze omroep zo uniek maakt.

Jan Haasbroek is geboren op 17 december 1943 in Amersfoort. Hij is journalist, programmamaker, omroepbestuurder en hoofdredacteur. Bijna dertig jaar werkte hij voor de VPRO, waarvan twintig jaar als directeur bij de radio. Jarenlang leidde hij de VPRO-radio, maar hij werkte ook voor weekbladen (De Groene, HP) en andere omroepen (Human, TV Rijnmond, AT5). Hij schreef meerdere boeken waaronder Het geheim van de spreker.

Bijpassende boeken

Bomen, Natuur, Natuurboeken, Recensie

Robert Moor – Over bomen

Robert Moor Over bomen recensie, review en informatie boek en een verkenning. Op 28 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Ten Have de Nederlandse vertaling van In Trees, het boek van Robert Moor, de Amerikaanse schrijver. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en de uitgave.

Robert Moor Over bomen recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Over bomen, Een verkenning, geschreven door Robert Moor, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Robert Moors briljante Over bomen is – net als het onderwerp zelf – krachtig en fascinerend boomachtig: het vertakt zich en wortelt, kronkelt en graaft. Vanuit de hemel naar de aarde ontvouwt Robert Moor in fijnzinnige proza ​​het oeroude, dringende verhaal over hoe bomen ons transformeren. Tijdens het lezen voelde ik mijn gevoel voor tijd, leven en proces veranderen op manieren die ik nog nooit eerder had ervaren. Het liet me boomachtig achter.” (Robert Macfarlane)

Recensie van de redactie

Bomen nemen als uitgangspunt van een wijze van leven, dat is wat Robert Moor doet, heel kort door de bocht omschreven, dat wel.

Als zijn vrouw, slechts veertig jaar oud, getroffen wordt door een beroerte waardoor haar rechterkant zo goed als verlamd raakt, staat hun leven in een keer volledig om de kop. Hoe moet je omgaan met een situatie als deze, waaruit kun je kracht putten, wat kan als voorbeeld dienen om door te kunnen gaan. Neuronen herstellen zich meestal niet of nauwelijks. Gelukkig genoeg en tegen de verwachting in komt er bij zijn vrouw een herstelproces op gang. Haar hersenen reconstrueren zich langzaam en uiteindelijk herstelt ze bijna volledig. Net als een oude eik dat kan nadat deze zwaar geraakt is.

Zo komt Robert Moor uit bij het herstelvermogen van de boom. Zowel letterlijk als metaforisch. Je moet blijven vertakken, net als bomen. Je moet blijvend relaties aangaan met je omgeving, bewust waarnemen wat er gebeurt, putten uit wat er binnen je handbereik aanwezig is. Nieuwe ervaringen aangaan want die creëren nieuwe verbindingen, openen nieuwe wegen. Dat is wat bomen continue doen. Sterker nog het is de voorwaarde om te overleven en te kunnen bestaan.

Met zijn boek onderneemt Robert Moor een geslaagde poging, of zoals de ondertitel van het boek al aangeeft, een verkenning, van wat wij kunnen leren van bomen en hoe wij dit zelf kunnen integreren in ons leven en bovenal waarom we dat moeten doen. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Robert Moor Over bomen

Over bomen

Een verkenning

  • Auteur: Robert Moore (Verenigde Staten)
  • Soort boek: filosofisch boek over bomen, levenskunst
  • Origineel: In Trees (2026)
  • Uitgever: Ten Have
  • Verschijnt: 28 mei 2026
  • Omvang: 448 pagina’s
  • Afmetingen: 13,6 x 21,6 x 35 cm
  • Gewicht: 500 gram
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst van het boek van Robert Moor over bomen

Nadat Robert Moor op een dag spontaan een boom beklimt, begint hij aan een immens avontuur van intellectuele en spirituele transformatie. In zijn zoektocht naar ‘boomwijsheid’ probeert hij te denken als een boom. Dit voert hem van de toppen van oeroude mammoetbomen, tijdens het filmen van een documentaire met David Attenborough, tot het doorbrengen van een nacht in een chimpanseenest.

Over bomen is een geestig en hoopvol boek over verbondenheid, opgroeien en veerkracht. Het is een ode aan de natuur en laat ons nadenken over hoe we ons staande kunnen houden in een wereld die steeds chaotischer wordt.

Robert Moor schreef onder meer voor The New York Times, Harper’s en GQ. Zijn veelgeprezen debuut Over paden werd bekroond met de Pacific Northwest Book Award, was een New York Times-bestseller en verschijnt in acht landen.

Bijpassende boeken

Engelse romans, Engelse schrijfsters, Historische Roman, Recensie

Joanna Miller – Hal acht

Joanna Miller Hal acht recensie, review en informatie over de inhoud van de historische roman over de eerste vrouwen op de Universiteit van Oxford. Op 28 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Boekerij de Nederlandse vertaling van The Eights, de roman geschreven door Joanna Miller, de Engelse schrijfster. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Joanna Miller Hal acht recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Hal acht, de historische roman over de eerste vrouwen op de Universiteit van Oxford, geschreven door Joanna Hall, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Een sprankelend debuut. Hal Acht is een inspirerende herinnering aan de weg die intelligente vrouwen in het verleden hebben gebaand.” (The Times)
  • “Ik raakte volledig betrokken bij de levens van de vier baanbrekende heldinnen wier vriendschap het kloppende hart van het boek vormt.” (Clare Chambers)

Recensie van Monique van der Hoeven

Met heel veel plezier las ik de historische roman Hal Acht, geschreven door Joanna Miller en in 2026 uitgebracht in Nederlandse vertaling door Uitgeverij Boekerij. Een heerlijke roman die een mooi uitgebalanceerd mengsel is van kostschoolvibes, vrouwenvriendschap en serieuze Her-Story.

Aan de Universiteit van Oxford mogen in 1920 voor het eerst in het 1000-jarige bestaan van de universiteit, vrouwen officieel een studie volgen. De vier hoofdpersonen van deze roman horen daarbij. Het zijn Beatrice Sparks, Marianne Grey, Theodora Greenwood en Ottoline Wallace-Kerr. Deze dames zijn bijna gedoemd vriendinnen te worden vanaf de eerste dag dat ze elkaar ontmoeten. Ze zijn ingedeeld om te wonen in Hal 8 – toevallig is 8 ook het geluksgetal van Otto (zoals Ottoline graag genoemd wordt). Ze hebben totaal verschillende achtergronden en toch vormt zich al snel een sterke band tussen de vrouwen. De moeder van Beatrice is een belangrijke figuur in de Suffragette-wereld, terwijl Marianne, wiens moeder bij haar geboorte is gestorven, de dochter van een dominee is. Dora komt uit een heel ander milieu en het was nooit de bedoeling dat zij zou gaan studeren. Tenslotte nog Otto die uit een rijk milieu komt, maar tijdens de oorlog chauffeur was. Een boeiende groep dames, die ook nog eens elk een geheim met zich meedragen. We mogen meekijken met hun eerste jaar op de universiteit – de mysoginie, de zware tentamens, en de leuke, gezellige uitstapjes (soms geoorloofd, soms stiekem). Ik kwam leuk nieuwe weetjes tegen, zoals bijvoorbeeld de “suffragette-penny”.

Ik heb enorm genoten van dit boek. De schrijfster heeft duidelijk heel goed research gedaan om alles tegen een reële historische achtergrond te plaatsen. De naweeën van Wereldoorlog I zijn heel erg aanwezig in het leven in Engeland in 1920. Er komt stemrecht voor vrouwen boven de 30 jaar en vrouwen die eerder aan de universiteit studeerden, mogen met terugwerkende kracht een diploma ophalen. Een oneindige stroom aan regels waar de vrouwen aan moeten voldoen en overal waar ze gaan of staan moet een chaperonne mee. Toch is er ook het gevoel van hoop en vriendschap, vooruitgang en verandering.

Wat ik bijzonder vond, is dat er eigenlijk niet echt een verhaallijn is. We leren door wisselend perspectief de vier vrouwen kennen en daarmee ook hun achtergronden en geheimen. Toch blijft het boek boeien – dat is te wijten aan de goede en vlotte schrijfstijl van Joanna Miller en haar sterke creatie en uitwerking van de personages. De relaties van de dames onderling en ook met bijvoorbeeld andere personen uit het boek zijn vaak diepgaand en ontroerend.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen en vond het absoluut een sterk debuut! Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Joanna Miller Hal acht

Hal acht

Oxford, 1920: voor het eerst worden vier jonge vrouwen toegelaten aan de universiteit

  • Auteur: Joanna Miller (Engeland)
  • Soort boek: historische roman, universiteitsroman
  • Origineel:  The Eights (2025)
  • Nederlandse vertaling: Irene Paridaans
  • Uitgever: Boekerij
  • Verschijnt: 28 mei 2026
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Afmetingen: 14,9 x 22,4 x 3,3 cm
  • Gewicht: 602 gram
  • Uitgave: gebonden boek / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99 / € 22,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Roman bestellen >

Flaptekst historische roman over de eerste vrouwen op de Oxford Universiteit

Een wervelende historische roman over vrouwenrechten en vriendschappen in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog.

Ze wisten dat ze de geschiedenis zouden veranderen. Wat ze niet wisten, was dat ze ook elkaar zouden veranderen.

1920. Voor het eerst in haar duizendjarige geschiedenis laat ’s werelds beroemdste universiteit vrouwelijke studenten afstuderen. Vier jonge vrouwen uit verschillende lagen van de bevolking nemen hun intrek in aangrenzende kamers van Hal acht en krijgen een hechte vriendschap.

Dora was nooit voorbestemd om naar de universiteit te gaan, maar na het verlies van zowel haar broer als haar verloofde op het slagveld aan de Somme is ze in hun plaats aangenomen. Beatrice, de politiek geëngageerde dochter van een beroemde suffragette, ziet Oxford als een kans om voor het eerst haar eigen weg te gaan. De rijke Ottoline, die liever Otto genoemd wordt, zet haar kamer bomvol extravagante luxe, maar vreest dat dit niet genoeg zal zijn om haar af te leiden van haar herinneringen aan de oorlogsjaren. Tot slot voegt ook de stille, slimme Marianne zich bij hun groep, dochter van een dominee, met een geheim dat ze voor iedereen verborgen moet houden als ze wil slagen.

De dromerige torenspitsen van Oxford werpen een donkere schaduw over hun studietijd: vrouwen worden nog steeds achtergesteld ten opzichte van mannen en de spoken van de Eerste Wereldoorlog zijn nog lang niet verdwenen. Tijdens deze tumultueuze periode blijkt hun vriendschap belangrijker dan ooit.

Joanna Miller groeide op in Cambridge en studeerde Engels aan Exeter College in Oxford. Na tien jaar in het onderwijs te hebben gewerkt, startte ze een bedrijf in poëziegeschenken. Ze woont met haar man en drie kinderen in Hertfordshire. Hal Acht is haar debuutroman.

Bijpassende boeken