Tag archieven: boekrecensie

Italiaanse schrijfster, Italiaanse Thrillers, Recensie, Sicilië

Cristina Cassar Scalia – In de schaduw van de Etna

Cristina Cassar Scalia In de schaduw van de Etna recensie, review en informatie over de inhoud van de derde Vanina Guarrasi thriller. Op 7 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Marmer de Nederlandse vertaling van La salita dei saponari, de derde Sicilië-thriller van Cristina Cassar Scalia.

Cristina Cassar Scalia In de schaduw van de Etna recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van In de schaduw van de Etna, Vanina Guarrasi thriller 3, geschreven door Cristina Cassar Scalia, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Rijk taalgebruik, personages met diepgang en een Siciliaanse setting. Een meeslepende thriller.” (La Repubblica)

Recensie van de redactie

Als er een thriller verschijnt die zich afspeelt op het Italiaanse eiland Sicilië, is het bijna onvermijdelijk dat er vergelijkingen gemaakt worden met Andrea Camilleri, de koning van de Siciliaanse misdaadroman. Zo’n vergelijking is misschien niet helemaal eerlijk maar toch zal deze toch vaak gemaakt worden. Om er dan toch mee door te gaan, kun je de vraag stellen: Hoe brengt Cristina Cassar Scalia ervan af?

Allereerst ze is geboren op Sicilië, ken dus het eiland en de Sicilianen door en door en vanuit haar eigen ervaringen. En dat is een pre en kun je goed ervaren in haar boek. Bovendien heeft ze een kleurrijke hoofdpersoon bedacht, Vanina Guarrasi, een kleurrijke politievrouw met diepgang die een aantal scherpkantjes heeft die haar net wat meer diepgang geven. En dan nog de sfeer, die doet zeker denken aan de boeken van Andrea Camilleri, maar is zeker geen kopie.

Los van dit alles heeft Cristina Cassar Scalia een heel aardige en goed in elkaar gestoken plot bedacht waardoor je de thriller met plezier wil doorlezen. En de gekozen locaties aan de voet van de vulkaan de Etna, geven het boek nog een mooie extra dimensie. Kortom met Cristina Cassar Scalia is een waardige opvolger van Andrea Camilleri opgestaan die in de voetsporen treedt van de meester, zich aan de kwaliteit van het werk spiegelt maar er op een eigen wijze een net iets andere, maar eveneens boeiende Siciliaanse thriller heeft geschreven. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Cristina Cassar Scalia In de schaduw van de Etna

In de schaduw van de Etna

Vanina Guarrasi thriller 3

  • Auteur: Cristina Cassar Scalia (Italië)
  • Soort boek: Italiaanse thriller, Sicilië-thriller
  • Origineel: La salita dei saponari (2020)
  • Nederlandse vertaling: Rianne Aarts, Annemart Pilon
  • Uitgever: Uitgeverij Marmer
  • Verschijnt: 7 mei 2026
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 14,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Thriller bestellen >

Flaptekst van de nieuwe Sicilië-thriller van Cristina Cassar Scalia

Vanina Guarrasi is commissaris van politie in Catania, waar ze vastberaden de Siciliaanse misdaad bestrijdt, ook als dat haar eigen leven in gevaar brengt.

Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in het hart geschoten. Er zijn geen getuigen, er is geen wapen en geen enkel spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw wordt gevonden. De twee blijken elkaar goed te hebben gekend.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt zijn gedoofd.

Cristina Cassar Scalia woont in Catania, Sicilië. Ze is oogarts en auteur. Met haar boeken won ze verschillende prijzen, maar bij het grote publiek brak ze echt door met Zwart zand, het eerste deel in de Vanina Guarrasi-reeks. In Italië zijn inmiddels tien titels in deze serie verschenen en er zijn meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Van de boeken met Vanina Guarrasi in de hoofdrol is ook een televisieserie gemaakt, inmiddels seizoen 2.

Bijpassende boeken

Debuutroman, Poolse roman, Poolse schrijfster, Recensie

Malgorzata Lebda – Onstilbaar

Malgorzata Lebda Onstilbaar recensie, review en informatie over de inhoud van de roman van de schrijfster uit Polen. Op 7 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Koppernik de Nederlandse vertaling van Łakome, de eerste roman van de Poolse dichter en fotografe Małgorzata Lebda. Op deze pagina lees je informatie over de inhoud van de roman, de auteur en over de uitgave.

Malgorzata Lebda Onstilbaar recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Onstilbaar, de roman van Małgorzata Lebda, dan bestede we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van Tim Donker

En dag weeral, maar nog vroeg, nog een beetje erg vroeg eigenlijk, maar je ligt daar maar, klaarwakker en peinzend, en om zes uur gaat toch die verdomde wekker, over een kleine drie kwartier dus, en dus ga je maar, bed uit, trap af, en je zit daar, in dat licht, dat allereerste licht van de dag, dat licht dat eruit ziet alsof je het zo zou kunnen verscheuren, in dat licht dus zit je, in je leesstoel, en daar zittend weet je niks anders te doen dan te lezen, anders was je wel in de praatstoel of in de luisterstoel gaan zitten maar daar zit je niet, je zit in de leesstoel, en dus lees je, en je pakt Onstilbaar van de stapel, van Małgorzata Lebds, weeral een Pool, was het onderlaatst ook niet al een Pool, je weet niet wat te denken, je kent deze schrijver niet, maar ze loopt klaarblijkelijk ultramarathons, zo zegt het achterplat, en wat in godesnaam zijn ultramarathons, en je hebt het niet zo op al dat geren, en dan is ze ook nog universitair docent en dat is nog minder, maar je zit, en je leest.

En dit is.

Dit past zo mooi. In dit vroege licht past het zo mooi.

Dit is het verhaal. Dit is het ding. Dit is wat is.

Twee vrouwen zijn naar het kleine, afgelegen dorpje Maj gekomen. Er is een oma die Róża heet, en zij is stervende. Ze willen zachtjes meedrijven naar haar levenseinde. Er is ook een opa, die voortdurend bezig is in en om het huis. Want: “Opa mijdt oma’s ziekte, de ceremonies rondom de ziekte zijn hem vreemd, hij wil niets van de ziekte weten, niets in de ziekte aanraken.”, zoals het, herhaaldelijk doorheen het boek, benoemd wordt. Deze vier mensen vervullen de hoofdrollen. Misschien is er ook nog een hoofdrol voor de ziekte van oma; een ziekte die bijna als een entiteit wordt voorgesteld en effect heeft op alles – uiteindelijk wordt alles ziek van de ziekte, het huis wordt ziek, de vrouwen worden ziek, opa wordt ziek. Maar misschien is de hele regio wel ziek. Misschien ligt alles lam, misschien verschuift alles naar een eind.

Want het rare is dat er niets lijkt te gebeuren. Terwijl er van alles gebeurt. Er is een oma die dood aan het gaan is, er is een aardverschuiving, iemands huis verdwijnt in een gat, er zijn mensen die vanaf de Oostzee naar Maj zijn gekomen, er zijn hele levens die daar de revue passeren. En toch voelt het aan als een aangename onbeweeglijkheid.

Allicht heeft het te maken met de taal. De taal van Lebda. Die is zo uitgepuurd, ofnee niet weer uitgepuurd, rot op met je uitgepuurd, maar wat dan. Gerijpt misschien. Taal die lang genoeg gelegen heeft om te rijpen, waarlijk te rijpen, niet rijpen zoals fruit dat doet want dan zo de taal allang verrot zijn, maar rijpen zoals een goede overjarige kaas, of zeg een aangenaam rokerige whiskey. Een taal zo verstild dat er maar weinig woorden nodig zijn om het maximale te kunnen zeggen (whiskey heeft ook maar een glasbodem nodig). Vandaar dat wit. Al dat paginawit. Dat een twede stem is: de stem van de stilte naast die van de taal. Vandaar dus ook dat Lebda kan volstaan met korte hoofdstukjes. In een enkel geval maar zes regels. Neem: “Oma brengt een prachtig woord mee uit Stary Sad. Ze herhaalt het meermaals. Het woord beweegt in haar mond, het is rond, maar er zitten spanningspunten in die op de juiste plekken verzachten. Algauw komen we erachter dat het woord niet alleen klinkt, maar ook iets doet – het laat licht de aders in. Veel licht.” (dit lijkt te gaan om het woord opioïde) (heel even dacht ik aan mijn vader en zijn laatste dagen aan een morfinepomp).

Uit deze wonderschone, organische taal komt een verstilling tevoorschijn die de lezer wiegt. En liefde ook. Er gaat veel liefde rond. Tederheid. Zachtheid. Voor de oma, tussen de twee vrouwen onderling, en ook voor de opa, al is dat misschien eerder een toegeeflijk soort liefde. Maar het geeft dit boek een onmiskenbare warmte.

Of een ander aspect. Het laat mysteries leven, het verlicht niet tot in elke hoek. Wat is precies de relatie tussen de twee vrouwen die naar het huis van de oma zijn gekomen? De langste tijd dacht ik dat het zussen waren, maar tegen het einde ging ik daaraan twijfelen. Vroeg ik me zelfs af of ze wel familie van elkaar waren. De onderlinge relatie is liefdevol genoeg om aan geliefden te denken, al geloof ik ook niet dat dat het geval is. En waar ze vandaan komen, en wat ze daar deden, in hun respectievelijke ginders, ze zijn zo te merken de langste tijd weggeweest uit Maj, het huis van de opa en oma waar in ieder geval de ikfiguur ook haar jeugd lijkt te hebben doorgebracht. De ikfiguur “werkt aan code”, en schrijft ook gedichten; de ander, die Ann heet, zou hoogleraar kunnen zijn en doet studie naar het licht (de opa bouwt haar, weer zo’n verbijsterende daad van liefde, een schuur vol spiegels, een spiegelschuur met glazen dak, zodat Ann onder alle hoeken de lichtval kan bestuderen). De ouders van de ikfiguur, die mogelijkerwijs niet ook de ouders van Ann zijn, zijn omgekomen, ooit, misschien bij een ongeluk, en misschien al lang geleden. Maar het verleden wordt wat in het vage gelaten, en het is prettig, als lezer, om een boek te verlaten met de wetenschap dat je de dingen aangeraakt hebt, maar nooit helemaal vast kon grijpen. Dat kun je opvatten als een uitnodiging tot herlezing, zoals je een seedee die zo mooi is dat het het bevattingsvermogen een weinig te boven gaat steeds weer opnieuw wilt horen.

Van dat soort zeldzame schoonheid is Onstilbaar. Een schoonheid te groot voor het verstand. Ja, dit gaat over dood, over ziekte, over allerlei onheil waardoor mensen getroffen kunnen worden. Maar om het eerder aangehaalde hoofdstuk op het boek zelf te betrekken: er zitten spanningspunten in die op de juiste plekken verzachten. Ja dat doet het. En het laat licht de aders in. Ja, dat doet Onstilbaar ook. Zo hoeft een boek over zware onderwerpen niet verdrietig te zijn. Onstilbaar is troostrijk. Onstilbaar is vol van dat vroege, lieflijke licht. Onstilbaar verstilt. Zodat je zit. Daar. Zwijgend, stokstijf en vol van alles wat je zojuist gelezen hebt.

Małgorzata Lebda Onstilbaar

Onstilbaar

  • Auteur: Małgorzata Lebda (Polen)
  • Soort boek: Poolse roman, debuutroman
  • Origineel: Łakome (2025)
  • Nederlandse vertaling: Charlotte Pothuizen
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 7 mei 2026
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 23,50
  • Roman bestellen >

Flaptekst van de roman van de Poolse schrijfster Małgorzata Lebda

Twee vrouwen arriveren in het afgelegen dorpje Maj om in te trekken bij de ernstig zieke grootmoeder Róża. De grootvader verricht verwoed reparaties aan het vervallen huis, Róża omringt zich wanhopig met alles wat leeft, en de vrouwen zorgen voor haar. Met op de achtergrond het reutelende geluid van een slachthuis en de dreiging van een verschuivende landmassa beleven ze samen een laatste keer de seizoenen.

In spaarzame, zintuiglijke taal schetst Małgorzata Lebda een gelaagd verhaal over zorg, de onvermijdelijke dood van alles wat leeft, en over de natuur, die idyllisch is en macaber tegelijk. Onstilbaar is een monument voor het leven dat iedereen zal aanspreken die ooit van iemand heeft gehouden of iemand heeft verloren.

Małgorzata Lebda is geboren op 23 augustus 1985 in Nowy Sącz, een stad in het zuiden van Polen. Ze is vooral bekend als dichter en fotograaf. Onstilbaar is haar debuutroman.

Bijpassende boeken en informatie

Duitse schrijfster, Historische Roman, Parijs, Recensie

Marie Lacrosse – De vrouwen van Montmartre

Marie Lacrosse De vrouwen van Montmartre recensie, review en informatie historische roman over Parijs in de negentiende eeuw. Op 5 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Boekerij de Nederlandse vertaling van de historische roman van Marie Lacrosse die zicht afspeelt in het Parijs van 1866. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Marie Lacrosse De vrouwen van Montmartre recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van De vrouwen van Montmatre, de historische roman geschreven door Marie Lacrosse en deel 1 in de twee vrouwen-reeks, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van Jolien Dalenberg

Op dezelfde nacht worden in het Montmartre in de tweede helft van de 19e eeuw twee meisjes geboren. Elise, dochter van een arme, hardwerkende wasvrouw. En Valérie, wiens wieg in het welgestelde deel staat, met als vader een succesvol kunsthandelaar. Beide meisjes krijgen hun eigen uitdagingen in het leven. Beiden zijn ze ambitieus en willen meer dan de kaders van hun afkomst toestaan.

Elise begint net als haar moeder in de wasserij, maar ontdekt dat ze kan dansen en vindt daar meer en meer haar passie in. Dit wordt niet door iedereen in haar omgeving als iets goeds gezien. Daarnaast is het hard werken om aan de top te komen en vooral te blijven.

Valérie heeft een enorm talent voor schilderen, maar haar talent ontwikkelen op een serieuze kunstacademie is verre van vanzelfsprekend. Toch krijgt ze de kans en daarmee komt ze in aanraking met bijzondere mensen. Dit tot ongenoegen van haar moeder, die haar liever vroom en getrouwd ziet.

Marie Lacrosse neemt je mee naar het tot de verbeelding sprekende Montmartre in de aanloop naar het Belle Epoque. Een tijd waarin de samenleving vrouwen als tweederangs ziet. Goed voor mannelijk plezier en vermaak, maar ze moeten vooral niet te veel zelf willen en denken. De mannen vieren hun lust bot op de vrouwen op schilderijen, foto’s, in huizen van plezier of op de dansvloer, maar wensen zelf getrouwd te zijn met een “eerbare” en liefst ook volgzame echtgenote.

De vrouwen van Montmartre brengt deze tegenstelling prachtig voelbaar aan het licht. Lacrosse weet de hindernissen van Valérie en Elise spannend en geloofwaardig neer te zetten. Je krijgt bewondering voor hun veerkracht, lef en vindingrijkheid. Het Montmartre uit die tijd, met al haar lelijkheid en betovering, is zo levendig beschreven, dat je jezelf er onderdeel van waant. Het heeft een geweldige balans tussen spanning, romantiek, vriendschap en moeilijkheden. Je kunt gewoonweg niet anders dan doorlezen.

Het verweven van personen die echt hebben bestaan, geeft het boek extra dimensie. Denk aan de excentrieke schilder Toulouse-Lautrec, maar ook de fameuze can-can danseres La Goulue, oftewel Louise Weber. Lacrosse weet zowel de schoonheid als de treurigheid van die periode goed te treffen. Mensen die zich los proberen te worstelen uit de conventionele maatschappij weet ze in elke laag van de bevolking neer te zetten.

Zo krijg je, weliswaar geromantiseerd, een beeld van verstikkende kaders uit die tijd.  Je gaat onherroepelijk meeleven met Elise en Valérie. De vrouwen van Montmartre is een zeer vakkundig geschreven boek, dat in staat is veel verschillende emoties bij haar lezers los te maken. Daarnaast zit er veel vaart in,  waardoor het verhaal spannend en levendig blijft. Een boek dat je volledig wegtrekt uit je eigen werkelijkheid en je meeneemt naar een wereld waar je meer en meer van wilt weten. Gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Marie Lacrosse De vrouwen van Montmartre

De vrouwen van Montmartre

Twee vrouwen-reeks deel 1

  • Auteur: Marie Lacrosse (Duitsland)
  • Soort boek: historische roman over Parijs
  • Origineel: Montmartre – Licht und Schatten (2025)
  • Nederlandse vertaling: Hans van Riemsdijk, Marijke Gheeraert
  • Uitgever: Boekerij
  • Verschijnt: 5 mei 2026
  • Omvang: 432 pagina’s
  • Afmetingen: 15 x 23,2 x 3,5 cm
  • Gewicht: 651 gram
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 22,99 / € 13,99 / € 22,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Roman bestellen >

Flaptekst van de historische Montmartre roman van Marie Lacrosse

Parijs, 1866. Twee vrouwen komen uit dezelfde stad, maar uit een andere wereld. Allebei hebben ze een grootse droom.

In het Parijs van 1866 worden Elise Lambert en Valérie Dumas op dezelfde dag, op een steenworp afstand van elkaar, maar in compleet andere werelden geboren. Elise is de dochter van een straatarme wasvrouw, Valérie groeit op in rijkdom als het kind van een welgestelde kunsthandelaar.

Toch hebben ze iets met elkaar gemeen: in een samenleving die vrouwen klein houdt, durven Elise en Valérie te dromen van een groots leven. Valérie bezit een uitzonderlijk talent voor schilderen en droomt van een plek aan de kunstacademie, waar ook Toulouse-Lautrec en Van Gogh hun weg zoeken; Elise wil in de bruisende variététheaters van Montmartre als cancandanseres de harten van het publiek veroveren. De weg naar roem, vrijheid en liefde blijkt echter vol hindernissen te liggen.

Marie Lacrosse is geboren in 1959 in Duitsland. Ze groeide op als dochter van twee geschiedenisleraren in Trier, de oudste stad van Duitsland. Na haar studie psychologie werkte ze als psycholoog en managementconsultant. In 2008 publiceerde ze haar debuut als schrijver, een detectiveroman, onder de naam Mara Blum. Inmiddels heeft Lacrosse zich gespecialiseerd in historische romans.

Bijpassende boeken

Noorse roman, Noorse schrijvers

Stig Sæterbakken – Siamese

Stig Sæterbakken Siamese recensie, review en informatie over de inhoud van de roman van de schrijver uit Noorwegen. Bij Uitgeverij Dalkey Archive Press verschijnt de Engelse vertaling van Siamesisk de roman van de in 2012 overleden Noorse dichter Stig Sæterbakken. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Stig Sæterbakken Siamese recensie van Tim Donker

Een man. Een vrouw. Ouder echtpaar. Ooit moeten ze van elkaar gehouden hebben. Maar hoe gaan die dingen. Je bent jong, je ontmoet iemand, je gaat van elkaar houden, of je denkt van elkaar te houden, of je ziet hele andere dingen aan voor liefde, en je gaat trouwen, want dat is hoe het hoort te lopen in het leven. En voor je het weet is je leven alweer bijna voorbij en ben je vijftig jaar lang bij iemand geweest van wie je je nu hard afvraagt wat je ermee moet. In Siamese resteert voornamelijk afstand, afkeer, nijd en wat misschien nog het best als een vorm van stockholmsyndroom omschreven kan worden. De vrouw richt zich op het hier en nu, huishoudelijke taken, dingen die gedaan moeten worden, boodschappen, eten, klusjes. De man heeft zich teruggetrokken in de badkamer en doet niets meer dan zitten, denken en kauwgom kauwen. Dat is geen Samuel Beckett of Thomas Bernhardt, die er op het achterplat maar weer eens bijgehaald worden (want hee de situatie is absurd en vol van gal en animositeit dus met welke namen gaan we anders schermen?) maar, als je het mij vraagt, eerder Jean-Philippe Toussaint.

Dan flikkert de lamp in de badkamer, en gaat kapot. De vrouw haalt er de conciërge bij van het gebouw waar ze in wonen. Misschien is dat wat overdreven: de conciërge bellen om een lampje te vervangen. Maar allicht is dat in Noorwegen heel gebruikelijk. Wat heeft zo’n conciërge anders te doen in zo’n gebouw met, naar ik veronderstel, sociale huurappartementen.

In Siamese wisselt het vertelperspectief voortdurend tussen de man: Edwin Mortens en zijn vrouw: Erna Mortens. Maar Sæterbakken geeft blijk van zijn meesterschap door het eerste hoofdstuk door Erna te laten vertellen. Zo komt de ongemakkelijkheid van de situatie optimaal tot zijn recht. Erna loopt met de conciërge de badkamer in en daar zit haar man zwijgend in een stoel. Ze haalt er een opstapje bij zodat de conciërge de lamp eruit kan drajen. Edwin boert een paar keer luid, Erna staat er even bij, en kijkt erna, gaat weg, reddert wat in de keuken (“rommelen”, noemde mijn tante dat – heeldurdagen was zij in de keuken aan het “rommelen”, ieder kopje waaruit een van ons koffie had gedronken waste ze ogenblikkelijk af, en bovendien begon ze idioot vroeg met het avondeten, veelal reeds aan het eind van de ochtend – terwijl ze doodnormale oerhollandse gerechten op tafel zette: aardappels, vlees, groente. de aardappels waren bijna altijd gegratineerd dus allicht dienden die kort gekookt vooraleer ze in de oven gingen maar alsnog geen maaltijden waarmee een mens uren bezig moest zijn. haar groenten waren dan ook altijd volledig kapot gekookt omdat ze die meerdere keren op een dag opwarmde. maar haar jus was altijd goed op smaak, dat moet ik zeggen), totdat de conciërge terugkomt uit de badkamer. Ze biedt hem een kopje koffie aan, ze gaan zitten in de huiskamer, ze praten niet of nauwelijks, zitten daar maar, de conciërge steekt een sigaret op. Dat moet ook in het 1997 waarin Sæterbakken dit Siamesisk, zoals Siamese in de originele versie heette, het levenslicht liet zien, bijzonder onattent geweest zijn. Maar Erna zegt er niks van.

Hiermee zet Sæterbakken de lezer feitelijk op het verkeerde been. Of misschien. Op een half been. Bij nu kun je nog denken te maken hebben met een absurdistische komedie over menselijk onvermogen. Twee echtelieden die tot elkaar veroordeeld zijn, een man die verdrinkt in zijn walging en ervoor gekozen heeft de wereld de rug toe te keren; een vrouw die het liefst blijft doen alsof er niks aan de hand is. Niet raar, hij zit gewoon graag in die badkamer, moet kunnen. Zich ondertussen wel afvragend wat de conciërge ervan denken zal. Pijnlijk. Menselijk. Grappig.

Had Edwin als eerste het woord gekregen, dan had het eerste hoofdstuk er heel anders uitgezien. Woede en achterdocht hadden geprevaleerd. Bovendien had hij niet goed begrepen wat er precies aan de hand was. Niet alleen omdat de conciërge niet de hele tijd in de badkamer is, en Edwin weigert de badkamer uit te gaan. Maar ook, zo blijkt, is Edwin blind.

Pas in opvolgende hoofstukken wordt de achtergrond meer en meer ingekleurd. Edwin begon op een bepaald moment zijn zicht te verliezen, tot op het nivo waarop hij nu zit: volledige blindheid. Bovendien lijkt hij ziek te zijn. Terminaal wellicht? (alles is terminaal, zei Zappa ooit toen een journalist hem vroeg in welk stadium zijn ziekte was) Zit hij vast aan een of meerde apparaten? Het kan ook alleen maar een stoma zijn. Kleinswijltjens lang dacht ik dat hij daar in een rolstoel zat, maar het blijkt een schommelstoel te zijn. Is hij verlamd? Het lijkt erop dat hij niet eens kán opstaan. Eén of andere progressieve ziekte, kun je denken, die steeds meer van zijn lichaamsfuncties aantast. Of depriveert hij uit verkozen inactiviteit? Ook een mogelijkheid: Edwin heeft zich toegelegd op het voltijds vegeteren en omdat hij niets anders meer wil dan zitten, en denken, verzwakken al zijn andere spieren. Misschien toch niet ziek, afgezien van zijn blindheid. Erna denkt soms dat hij alles simuleert. Dat hij misschien helemaal gezond is, kan zien, haar en iedereen in de maling neemt. Sæterbakken laat de lezer heen en weer slingeren tussen beide veronderstellingen. De Edwin-hoofdstukken lezend zou je denken dat hij elk moment dood kan gaan. Wanneer je echter door Erna’s ogen kijkt is er misschien echt niet zoveel aan de hand. Gans het boek doorheen blijft het in het midden.

Misschien is Edwin onbetrouwbaar. Uiteindelijk is hij de gek. Een vent die in een schommelstoel zit in de badkamer, op de vloer een zee van kauwgompapiertjes. Hij eet niet, hij praat nauwelijks, hij schreeuwt en scheldt alleen maar. De hoofstukken waarin hij aan het woord is, zijn wel het langst en gaandeweg krijgt hij steeds meer diepte. Gedurende een groot deel van zijn leven was hij de directeur van een verzorgingstehuis, Kronsæter. Hoe hij daar weggegaan is, is niet geheel helder. Gewoon met pensioen misschien? Of moest hij weg toen hij zijn zicht begon te verliezen? Er is ook een incident geweest met een verpleegster; Edwin werd driftig om iets kleins en iedereen op Kronsæther koos de kant van de verpleegster.

Langzaamaan tekent zich het plaatje. Zijn hele leven lang al, was Edwin een temperamentvol man. Maar ook consciëntieus, toegewijd, precies, en zeer intelligent. Op het idiote af. Ja, in de Edwin-hoofdstukken neemt Siamese een beckettiaanse toon aan – het gaat over dood, verrotting, stront, vuiligheid, een enkele keer met een licht erotiese lading. Maar zijn herinneringen aan Kronsæther zijn net zo goed nietzscheaans: de wil tot macht, hoe wat de een vergaart altijd ten koste van de ander gaat. Een ex-collega over wie hij voornamelijk in deze termen nadenkt is De-Sarg; een man waarmee hij een soort haatliefde-verhouding lijkt te hebben gehad. Geen goed woord heeft Edwin over voor De-Sarg maar het lijkt wel een man geweest te zijn die hij met liefde heeft gehaat. Daarnaast denkt Edwin veel na over politieke, sociale, maatschappelijke en emotionele zaken. En komt daarbij vaak tot moje bevindingen. Bijvoorbeeld dat de wet er niet is om de burger te beschermen maar juist om hem te onderdrukken. Of neem dit idee over het huwelijk – of lange relaties tout court: “A liar, that’s what you turn into when you’re with a woman. You have to liet he whole time. Otherwise you’d never be able to keep her.” Kijk met Erna mee en je ziet een onhebbelijk monster vol chagrijn zitten daar in die stoel in de badkamer. Maar eens Edwin zelf aan het woord is, kun je niet anders dan sympathie voor hem opvatten.

Het monster, de volslagen gek in de badkamer. Erna kookt voor hem, brengt hem zijn cola – de enige drank die hij nog drinkt – en vult zijn kauwgom en zijn medicijnen steeds aan. Voorheen nam ze ook zijn persoonlijke verzorging op zich. Knipte zijn haren en zijn vinger- en teennagels. Duwde zijn nagelriemen terug. Schoor en waste hem. Daar is ze omdat ze niet echt veel dankbaarheid hierbij ontmoette mee opgehouden. Nu is Edwin vervuild, stinkend, lang haar, lange baard – om hem een nog iets sardonieser aanzien te geven allicht. Maar is Erna echt wel betrouwbaarder dan Edwin? Ze is onzeker, stil, naïef, beïnvloedbaar en een beetje karakterloos. Ze heeft zeer zeker niet per se een helderder zicht op de waarheid dat de blinde en “gestoorde” Edwin.

Misschien is het aan de lezer, of ligt het ergens in één of ander midden – misschien wat meer naar links, misschien wat meer naar rechts ervan. Geloof je Erna, dan is Edwin een vreselijke man. Bezie je het van de andere kant dan is Erna een emotieloze, ijskoude vrouw die een blinde hulpeloze man aan zijn lot over laat, hem alleen maar het hoogstnoodzakelijke brengt om hem in leven te houden en verder in huis de hele dag door met dingen bezig is waarop Edwin geen enkel zicht meer heeft. Letterlijk en figuurlijk.

Je hoeft niet heel veel fantasie te hebben om Siamese te lezen als emblematisch voor alle huwelijken. Hoe abnormaal de situatie van Erna en Edwin ook is, in essentie is het niet heel anders dan datgene waar veel mensen mee overblijven wanneer ze tientallen jaren bij elkaar zijn geweest. Ze hebben alles gegeven, de anders was ondankbaar. Ze waren en deden zoveel dat de ander nooit zag. Ten beste blijft er een kameraadschap over waarin de ander gedoogd kan worden. Maar pure weerzin is ook niet onmogelijk. Doorschoten met flitsen van genegenheid. Edwin noemt Erna Sweetie. Uit dodelijk cynisme. Maar soms ook met de compassie die de twee altijd nog voor elkaar hebben, ergens, diep verscholen onder de zwarte teer van alle andere lagen.

Iemand van de New York Times zegt: “Siamese is a difficult and brilliant book, like one of those skulls inscribed: ‘As I am now, so shall you be’ that a death besotted Romantic might have kept by his bedside.”; wel – Siamese is geen moeilijk boek. Een pijnlijk boek misschien, omdat het gaat over verval. Verval van liefde, verval van decorum, verval van aanzien. Verval van gezondheid ook. Dood gaan we allemaal, en de laatste stappen erheen zijn vaak niet de mooiste in een mensenleven. En briljant is Siamese ook niet echt. Het had briljant kunnen zijn, maar Sæterbakken laat na zijn geniale opening net iets teveel liggen. De ontwikkelingen met de conciërge, die, zo komen als we het boek al bijna uit hebben nog te weten, Olav Martiniussen blijkt te heten, zijn net iets te voorspelbaar. Al heeft Sæterbakken het einde dan wel weer zodanig open gelaten dat wat er op het allerlaatst aan de hand is een weinig in de lucht blijft hangen. En Erna is me toch iets te tweedimensionaal gelaten. Ik kon haar niet anders zien dan als Edith Bunker. De archetypische huisvrouw. Voornamelijk bezig met praktische zaken. Ondanks al het zuur dat haar ten deel valt, toch altijd loyaal aan haar man. Zelfs als ze boosaardige dingen over hem denkt, houdt ze een marge open waarin ze hem toch niet helemaal wil afvallen. Ook blijkt veel van wat ze in eerste instantie als gekheid terzijde schuift, later in het boek toch op waarheid te berusten (zoals een schuld die De-Sarg volgens Edwin nog bij hem heeft openstaan). Misschien had Edwin toch gelijk. Misschien zag Edwin het toch allemaal juist. Zulke gedachten. Zulke twijfels. Die Erna als personage in ieder geval niet krachtiger maken. Tot slot had er meer met de taal gedaan kunnen worden. De taal had gestoorder, kapotter gekund. Maar dat euvel ligt misschien eerder bij vertaler Stokes Schwartz. Die behalve literatuur ook -of misschien vooral- technisch en historisch werk heeft vertaald. Mogelijkerwijs heeft hij een te zakelijke benadering van het Noors gehad? Alleen diegenen die het Noors machtig zijn, kunnen die vraag beantwoorden.

(en hoe een boek kan zijn als een schedel met inscriptie zie ik al helemaal niet, maar voor New Yorkers zal dat allemaal wel duidelijk zijn)

Misschien had er meer in kunnen zitten, maar Siamese is al bij al een zeer fijn boek. Pijnlijk. Absurd. Grappig. En, zeker op het eind, af en toe ook regelrecht ontroerend. Een boek over liefde. Een boek over dood. Een boek over leven. Ik kende Sæterbakken eerlijk gezegd niet, ik weet niets van zijn oeuvre. Geboren in 1966, overleden in 2012 en in ieder geval dus niet bijster oud geworden. Maar dat zegt niets over een oeuvre; sommige schrijvers pennen boek na boek na boek na boek in slechts enkele jaren. Siamese verscheen in 2010 al een keer in Engelse vertaling; deze twede editie is meer dan verdiend. Een vertaling in het Nederlands zou ook mooi zijn. Misschien iets voor Koppernik?

Stig Sæterbakken Siamese

Siamese

  • Auteur: Stig Sæterbakken (Noorwegen)
  • Soort boek: Noorse roman
  • Origineel: Siamesisk (1997)
  • Engelse vertaling: Stokes Schwartz
  • Uitgever: Dalkey Archive Press
  • Omvang: 164 pagina’s
  • Afmetingen: 14 x 20,3 x 1,3 cm
  • Gewicht: 227 gram
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 13,50 / € 12,99
  • Boek bestellen >

Flaptekst van de Stig Sæterbakken dichtbundel

Edwin Mortens is almost blind, but has good hearing; his wife Erna is hard of hearing, but has excellent eyes. Paralyzed from the waist down, Edwin sits locked in his bathroom all day, every day, trying to liberate his mind from his body.

Edwin Mortens is almost blind, but has good hearing; his wife Erna is hard of hearing, but has excellent eyes. Paralyzed from the waist down, Edwin sits locked in his bathroom all day, every day, trying to liberate his mind from his body. The experiment is going relatively well: nearly all his bodily functions have ceased, his limbs are in a state of decay, and his digestive system is in the process of breaking down. “This body,” he says, “is a sewer.”

To pass the time, Edwin dedicates his days to chewing gum and screaming at his wife, on whom he is, nonetheless, entirely dependent; while Erna’s life, despite Edwin’s constant abuse, revolves around her hideous husband. Edwin and Erna live in a state of perfect equilibrium—fueled by habit, cruelty, humiliation, and quite possibly love—until a young maintenance man is called to replace a lightbulb in Edwin’s bathroom, and the “Siamese twins” find themselves embroiled in a new and vicious struggle for power.

Stig Sæterbakken is op 4 januari 1966 geboren in Lillehammer, Noorwegen. Hij was een romanschrijver, dichter en vertaler. Van zijn werk is tot nu toe nog geen Nederlandse vertaling verschenen. Op 24 januari 2012 overleed Stig Sæterbakken op 46-jarige leeftijd. Hij pleegde zelfmoord.

Bijpassende boeken en informatie

Duitse geschiedenis, Duitse historicus, Duitsland, Recensie, Tweede Wereldoorlog

Peter Longerich – Onwillige volksgenoten

Peter Longerich Onwillige volksgenoten recensie, review en informatie boek over hoe de Duitsers tegenover het naziregime stonden. Op 1 mei 2026 verschijnt bij Uitgeverij Hollands Diep de Nederlandse vertaling van Unwillige Volksgenossen, geschreven door de Duitse historicus Peter longericht. Hier lees je informatie over de inhoud van het geschiedenisboek, de auteur en over de uitgave.

Peter Longerich Onwillige volksgenoten recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Onwillige volksgenoten, Hoe de Duitsers tegenover het naziregime stonden, geschreven door Peter Longerich, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Vervalt geenszins tot vergoelijking, maar laat integendeel op begrijpelijke en verdienstelijke wijze zien hoe een regime een bevolking zelfs dan kan domineren wanneer die eigenlijk afwijzend is ingesteld, maar zich niet verzet.” (Neue Züricher Zeitung)
  • “Er ontstaat een gedetailleerd beeld van een bevolking die het nationaalsocialistische regime weliswaar grotendeels accepteerde, maar er vaak sceptisch tegenover stond. Longerich laat zien dat instemming vaak voortkwam uit angst, pragmatisme of druk – niet uit onvoorwaardelijke overtuiging. Vooral de weergave van sociale spanningen is geslaagd: bijvoorbeeld teleurgestelde arbeiders, verarmde boeren of jeugdprotest. Deze “stemmingsgeschiedenis” stelt gangbare narratieven van een hechte volksgemeenschap ter discussie. Nieuwe, nuancerende inzichten in de passieve medeverantwoordelijkheid van het “midden van de samenleving.” (Deutschlandfunk)

Recensie van de redactie

De Duitse historicus Peter Longerich onderzoekt in dit boeiende boek de houding van de Duitsers ten opzichte van het naziregime in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Een heikel onderwerp dat belast is met de stellingname dat vrijwel alle Duitsers in deze periode “fout” waren en sympathiseerde met de nazi’s. Maar klopt deze vrij algemeen aangehangen aanname?

In dit boek gaat Longerich op zoek naar het antwoord. Om dit goed te kunnen geven, onderzocht de historicus vele bronnen uit die tijd. En wat hieruit naar voren komt is een veel genuanceerder beeld dan dat vrijwel iedere Duitser overtuigd was van de ideologie van het naziregime, met een verrassende uitkomt.

Natuurlijk waren er in Duitsland een flink aantal overtuigde volgelingen van Hitler te vinden. Maar daarnaast was er wel degelijk verzet. En dat verzet was groter dan tot nut toe was aangenomen. Bovendien blijken veel van de Duitsers die instemden met de nazi’s dit deden uit angst voor zichzelf en hun geliefden of de vrees hun baan te verliezen waardoor armoede dreigde.

Bovendien toon de historicus ook aan dat het passieve en actieve verzet te vinden was in alle geledingen van de maatschappij en zich niet beperkte tot communistische arbeiders. Het is een boeiend en goedgeschreven betoog dat aantoont dat het in alle gevallen genuanceerd naar de geschiedenis te kijken, niet van aannames uit te gaan en op zoek te gaan naar betrouwbare bronnen om je op te baseren. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Peter Longerich Onwillige volksgenoten

Onwillige volksgenoten

Hoe de Duitsers tegenover het naziregime stonden

  • Auteur: Peter Longerich (Duitsland)
  • Soort boek: Duitse geschiedenis
  • Origineel: Unwillige Volksgenossen (2025)
  • Nederlandse vertaling: Alexander van Kesteren
  • Uitgever: Hollands Diep
  • Verschijnt: 1 mei 2026
  • Omvang: 560 pagina’s
  • Afmetingen: 16 x 23,5 x 4,6 cm
  • Gewicht: 780 gram
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 49,99 / € 19,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst boek van Peter Longerich over de Duitse bevolking ten opzichte van de nazi’s

Waren de Duitsers na 1933 een volk dat alles wat het naziregime deed prachtig vond en toejuichte? Volgens de heersende opinie zou de meerderheid van de Duitsers na 1933 zijn meegesleept door nationale euforie en het gevoel dat nu alles anders zou worden. Verrassend snel zouden ze zich achter de nieuwe machthebbers hebben geschaard. Dit beeld houdt hardnekkig stand en bepaalt tot op de dag van vandaag onze voorstelling van Hitlers machtsovername en zijn gevolgen.

Dit beeld van een zogenaamde ’toestemmingsdictatuur’ wordt in het nieuwe boek van Peter Longerich – een van de meest vooraanstaande historici van het nationaalsocialisme en auteur van talloze bestsellers – radicaal ter discussie gesteld. Op basis van duizenden contemporaine rapporten, afkomstig van uiteenlopende instanties binnen de nazidictatuur én van sociaaldemocratische organisaties in ballingschap, die in hun geheel nooit eerder systematisch zijn onderzocht, presenteert Longerich de eerste alomvattende studie van de stemming onder de Duitse bevolking in het Derde Rijk.

Zijn analyse maakt duidelijk dat de onvrede met het regime in de samenleving veel groter was dan tot nu toe werd aangenomen. In alle bevolkingsgroepen – van boeren en arbeiders tot de burgerlijke middenklasse – was de kritiek breed aanwezig. De zogenoemde Volksgemeinschaft blijkt dan ook vooral een mythe van de nazipropaganda. Een onthullend en confronterend boek dat het beeld van de fundamenten en machtsbasis van het nationaalsocialistische regime blijvend zal veranderen.

Peter Longerich is op 4 februari 1955 geboren in Krefeld, Duitsland. Hij is docent moderne geschiedenis aan het Royal Holloway College in Londen en oprichter van het Holocaust Research Centre. Sinds 2013 is hij ook verbonden aan de Universität der Bundeswehr in München. Longerich is gespecialiseerd in de geschiedenis van het nationaalsocialisme. Zijn biografieën Heinrich Himmler en Joseph Goebbels zijn wereldwijd gelauwerd en worden gezien als standaardwerken.

Bijpassende boeken

Italiaanse roman, Italiaanse schrijver, New York, Recensie, Young Adult, Young Adult Boeken

Davide Morosinotto – De legendarische schat van Hell Gate

Davide Morosinotto De legendarische schat van Hell Gate recensie, review en informatie roman over het New York van de jaren 1920. Op 29 april 2026 verschijnt bij Pelckmans Uitgevers de Nederlandse vertaling van Il leggendario tesro di Hell Gate, de young adult roman geschreven door de Italiaanse schrijver Davide Morosinotto. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Davide Morosinotto De legendarische schat van Hell Gate recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van De legendarische schat van Hell Gate, de New York roman geschreven door Davide Morosinotto, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van Jolien Dalenberg

Vijf vrienden groeien op in East Harlem, New York. Een plek waar veel mensen het niet al te breed hebben. Tommy bijvoorbeeld kan niet meer  naar school,  hij moet werken als ijsblokken verkoper zodat zijn grote gezin net genoeg geld heeft. Mario, wat klein van stuk, moet noodgedwongen voor hemzelf en zijn moeder zorgen,  omdat zij periodes leeft als een schaduw: in bed, in het donker, nauwelijks reagerend op zijn aanwezigheid. Rico heeft sinds de dood van zijn oom niemand meer en woont op straat. De ouders van Amy willen het liefst een Koreaans restaurant openen, maar moeten verborgen nemen met een schimmige kroeg. En de intelligente Lucy woont met haar moeder, tantes en zussen waar ze met naaiwerkjes de kost verdienen.

Alles verandert als de Kakkerlakken, zoals ze spottend genoemd worden, een dode man vinden. Hij lijkt erop dat deze man op jacht was naar een grote schat. Wat zou het betekenen voor het leven van de Kakkerlakken als zíj die schat vonden? Ze besluiten samen op zoek te gaan en komen er al gauw achter dat ze niet de enigen zijn. Ze trekken de aandacht van gevaarlijke personen, komen meerdere malen (bijna) in moeilijkheden en moeten meer dan ooit op elkaar vertrouwen.

De legendarische schat van Hell Gate speelt grotendeels in de jaren ’20 van New York, maar bevat ook flashbacks naar een tijd ervoor, toen de Engelsen en Amerikanen in oorlog met elkaar waren. In het begin komt het boekt wat langzaam op gang; zowel in de flashbacks als de tijd van de Kakkerlakken wordt veel ruimte genomen om de situaties en personages te schetsen. Daardoor is het in het begin echt af en toe even door bijten.

Langzaam maar zeker grijpen de twee  verhaallijnen steeds meer in elkaar en wordt het een geheel. Elk hoofdstuk begint met een dossierstuk, zwart/wit vorm gegeven, met kleine stukjes informatie die iets weggeeft over wat er gaat komen. Wat mij betreft een originele en waardevolle verrijking. Het geeft het boek extra sfeer, met ouderwetse (pas)foto’s, waardoor je meer en meer bij het verhaal betrokken raakt.

Naarmate het verhaal vordert, worden de vijf vrienden steeds karaktervoller. In het begin zijn ze alleen op uiterlijk te onderscheiden, daarna ook echt op karakter. Terwijl ze hun avontuur beleven, leer je hen en hun leven steeds beter kennen. Ook de onderlinge vriendschap wordt steeds duidelijker en sterker. Ondertussen wil je als lezer uiteindelijk maar een ding: weten hoe het afloopt. Met Bill Swan, van wie de fragmenten zijn in de tijd van oorlog,  maar ook met de Kakkerlakken.

De legendarische schat van Hell Gate is een prikkelend verhaal in de rauwe omgeving van New York in de twintigerjaren van de vorige eeuw. Naast spanning,  is er ook ruimte voor gelaagdheid en avontuur. Iets meer humor of lichtheid zou het verhaal net wat meer lucht hebben gegeven in het begin. Maar eerlijk is eerlijk, de achtergrond waarin dit zich afspeelt, is vrij donker. Je moet er van houden. Maar Morosinotto is zonder twijfel een goede schrijver die met zorg een plot opbouwt, aandacht heeft voor het decor, en met oog voor detail werkt. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Davide Morosinotto De legendarische schat van Hell Gate

De legendarische schat van Hell Gate

  • Auteur: Davide Morosinotto (Italië)
  • Soort boek: New York roman, young adult
  • Origineel: Il leggendario tesro di Hell Gate (2025)
  • Nederlandse vertaling: Pieter van der Drift, Manon Smits
  • Uitgever: Pelckmans Uitgevers
  • Verschijnt: 29 april 2026
  • Omvang: 535 pagina’s (rijk geillustreerd)
  • Afmetingen: 14,8 x 22,3 x 4,5 cm
  • Gewicht: 881 gram
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 24,50
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen >

Flaptekst Davide Morosinotto roman over New York in de jaren 20

Een verhaal van mysteries, vriendschap en emancipatie, dat zich afspeelt in het New York van de jaren 1920.

Ze werden de Bende van de Kakkerlakken genoemd, en dat het leven niet eerlijk was, hadden zij altijd al geweten.

Lucy met haar woede, Amy met haar geheimen, Tommy met zijn angsten en Mario met zijn dromen. En Rico, die alleen maar probeerdeonzichtbaar te zijn. Maar nu zou dat allemaal veranderen op het moment dat ze onder een spoorbrug het lichaam van een onbekende man vinden. In zijn schoenen ontdekken ze een geheimzinnige tekening en een sleutel.

Het begint met wat speurwerk, maar verandert al snel in een levensgevaarlijke zoektocht vol raadsels, rivaliserende bendes, corrupte agenten en duistere figuren. Terwijl de stad gonst van jazz, smokkel en geheimen, moet de Bende van de Kakkerlakken leren elkaar te vertrouwen – want alleen samen maken ze kans het legendarische goud te vinden.

Davide Morosinotto is geboren op 17 maart 1980 in Camposampiero, Italie. Hij is schrijver, vertaler en journalist en vooral bekend als auteur van jeugdboeken, Zijn boeken zijn vertaald in 25 talen. Hij heeft al vele prijzen gewonnen, waaronder de Super Premio Andersen voor Walker& Dawn en de Strega Ragazze e Ragazzi voor De Allergrootste. In Nederland werden zijn boeken bekroond met de Vlag en Wimpel en de Zilveren Griffel en in Vlaanderen won hij de KJV.

Bijpassende boeken

Historische thriller, Recensie, Vlaamse historicus, Vlaamse thriller

Johan Op de Beeck – Het mysterie van Albert I

Johan Op de Beeck Het mysterie van Albert I recensie, review en informatie over de inhoud van de historische thriller. Op 23 april 2026 verschijnt bij Uitgeverij Horizon de thriller over de Belgische koning Albert I die op op 17 februari 1934 is verongelukt of vermoord, geschreven door de Vlaamse historicus Johan Op de Beeck. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Johan Op de Beeck Het mysterie van Albert I recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Het mysterie van Albert I, de historische thriller geschreven door Johan Op de Beeck, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

Het is 17 februari 1934 als de Belgische koning Albert I dood wordt gevonden na een val van de Marche-les-Dames, een rotswand die hij beklommen zou hebben. De koning was een ervaren alpinist en ging vaak klimmen in de Ardennen en de Alpen. Rondom de dood van Albert I gaan al sinds de jaren dertig van de vorige geruchten rond dat het niet zou gaan om een noodlottige val, maar om moord. En deze geruchten blijven hardnekkig omdat er rondom de dood veel onduidelijk is, al ondersteund officieel onderzoek in 2014 de uitkomst van een noodlottig ongeval.

In zijn nieuwe boek neem de Vlaamse historicus Johan Op de Beeck de gebeurtenissen rondom de dood van Koning Albert I om een spannende thriller te schrijven. Geheim agent Romain Goethals de opdracht om de zaak discreet te onderzoeken omdat er veel niet zou kloppen aan de officiële onderzoeken naar het gebeuren.

We volgen Raomain Goethals doorheen het verhaal en des te dichter hij bij een oplossing van het raadsel rond de dood komt, des te loopt hij zelf gevaar. Johan Op de Beeck gebruikt op een goede wijze de feiten rondom de dood en vult op vakkundige wijze de lacunes in het verhaal in. Zo ontspant zich een spannende historische thriller waarin een rol is weggelegd voor historische personages en fictieve personen. Het machtsspel dat in het interbellum tussen de Europese grootmachten speelde komt hierbij goed over het voetlicht.

En of Johan Op de Beeck met zijn invulling van de oorzaak van de dood van koning Albert I gelijk heeft of niet. Het antwoord zal waarschijnlijk nooit onomstotelijk kunnen worden gegeven. Maar feit is wel dat het een spannende, goed geschreven en boeiende historische thriller heeft opgeleverd die het lezen meer dan waard is. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Johan Op de Beeck Het mysterie van Albert I

Het mysterie van Albert I

  • Auteur: Johan Op de Beeck (België)
  • Soort boek: Vlaamse thriller
  • Uitgever: Horizon
  • Verschijnt: 23 april 2026
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Afmetingen: 15 x 23 x 2,5 cm
  • Gewicht: 416 gram
  • Uitgave: paperback / ebook / luisterboek
  • Prijs: € 24,99 / € 14,99 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Thriller bestellen >

Flaptekst van de thriller van Johan Op de Beeck over koning Albert I

Is de legendarische Belgische koning Albert I op 17 februari 1934 verongelukt? Of vermoord? Bij de zoektocht naar het antwoord op deze vraag wordt de waarheid verdoezeld. In deze historische thriller onderzoekt geheim agent Romain Goethals de zaak tot op het bot. Hij is een veteraan van de Grote oorlog en wil zijn koning recht aandoen. Onmiddellijk ervaart hij tegenwerking, zelfs sabotage, maar hij stoot toch op spectaculaire nieuwe sporen.

Wanneer de ware schuldigen in beeld verschijnen, komt hij in groot gevaar. Deze spannende roman is gebaseerd op feiten en historisch onderzoek.

Johan Op de Beeck is geboren op 15 maart 1957 in Duffel, provincie Antwerpen. Hij geschiedkundig auteur en was voorheen journalist en hoofdredacteur van diverse media. Over de Belgische geschiedenis schreef hij Het verlies van België en Leopold II, en ook zijn historische thrillers Het complot van Laken en De staatsvijand speelden zich af in België. Over de Franse geschiedenis schreef hij De Zonnekoning, het tweedelige De Franse Revolutie, Versailles en vijf bejubelde boeken over het napoleontische tijdperk: Napoleons nachtmerrie, Waterloo, de tweedelige biografie Napoleon en Het hart van Napoleon. Ook in zijn historische thriller De aanslag op Napoleon stond de keizer centraal. De verscheurde staten van Amerika kende eveneens een groot succes.

Bijpassende boeken

Nederlandse Romans, Nederlandse Schrijver, Recensie

Willem van Zadelhoff – Na de dagen

Willem van Zadelhoff Na de dagen recensie, review en informatie roman van de Nederlandse schrijver die in Antwerpen woont. Op 24 april 2026 verschijnt bij Uitgeverij Tristan de nieuwe roman over Arnhem in 1977, geschreven door Willem van Zadelhoff. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Willem van Zadelhoff Na de dagen recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Na de dagen, de roman van Willem van Zadelhoff, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

De Nederlandse schrijver Willem van Zadelhoff bouwt gestaag door aan een reeks lezenswaardige roman. Dat gebeurt enigszins in de luwte omdat er in de media over algemeen te weinig aandacht aan zijn werk wordt. Weliswaar is een aantal van zijn romans opgenomen op de longlist van prestigieuze literaire prijzen, maar de shortlist, laat staan de prijs is tot nu toe aan hem voorbij gegaan. Mede daardoor zal de aandacht achterblijven en dat is jammer, want schrijven kan Willem van Zadelhoff zeker.

Ook is zijn laatste roman Na de dagen levert hij hiervoor weer overtuigend bewijs. Het Arnhemse familieverhaal dat deze keer door hem verteld wordt, start met een allesbepalend voorval. Twee broers gaan samen vissen, één slaat overboord en verdrinkt. Een traumatische gebeurtenis uiteraard. Maar hoe heeft het zover kunnen komen, waarom is dit gebeurd?

Van Zadelhoff laat verschillende vertellers hun licht schijnen op de trieste gebeurtenis, wat al snel twijfel oproept over wat er werkelijk gebeurd is. Hij ontleedt als het ware de geschiedenis in flinterdunne plakjes het belaste familieverleden dat uiteindelijk tot de verdrinking heeft geleid. Heen en weer schuivend tussen de verschillende protagonisten en tijd, zet hij de lezer regelmatig op het verkeerde been, of toch weer niet. Bijna op het irritante af, maar op een zeer originele wijze zet de auteur de lezer regelmatig op het verkeerde been. Boeiend en uitstekend verteld is de roman gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Willem van Zadelhoff Na de dagen

Na de dagen

  • Auteur: Willem van Zadelhoff (Nederland)
  • Soort boek: Arnhem roman. Nederlandse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Tristan
  • Verschijnt: 24 april 2026
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Afmetingen: 14,5 x 22,3 x 2,3 cm
  • Gewicht: 398 gram
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 15,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Roman bestellen >

Recensie van de redactie

De Nederlandse schrijver Willem van Zadelhoff bouwt gestaag door aan een reeks lezenswaardige roman. Dat gebeurt enigszins in de luwte omdat er in de media over algemeen te weinig aandacht aan zijn werk wordt. Weliswaar is een aantal van zijn romans opgenomen op de longlist van prestigieuze literaire prijzen, maar de shortlist, laat staan de prijs is tot nu toe aan hem voorbij gegaan. Mede daardoor zal de aandacht achterblijven en dat is jammer, want schrijven kan Willem van Zadelhoff zeker.

Ook is zijn laatste roman Na de dagen levert hij hiervoor weer overtuigend bewijs. Het Arnhemse familieverhaal dat deze keer door hem verteld wordt, start met een allesbepalend voorval. Twee broers gaan samen vissen, één slaat overboord en verdrinkt. Een traumatische gebeurtenis uiteraard. Maar hoe heeft het zover kunnen komen, waarom is dit gebeurd?

Van Zadelhoff laat verschillende vertellers hun licht schijnen op de trieste gebeurtenis, wat al snel twijfel oproept over wat er werkelijk gebeurd is. Hij ontleedtals het ware de geschiedenis in flinterdunne plakjes het belaste familieverleden dat uiteindelijk tot de verdrinking heeft geleid. Heen en weer schuivend tussen de verschillende protagonisten en tijd, zet hij de lezer regelmatig op het verkeerde been, of toch weer niet. Bijna op het irritante af, maar op een zeer originele wijze zet de auteur de lezer regelmatig op het verkeerde been maar tegelijkertijd . Boeiend en uitstekend verteld is de roman gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Flaptekst van de Willem van Zadelhoff roman

Najaar 1977. Op een avond krijgt Robert Gerhard telefoon van zijn moeder. Zijn vader is tijdens een boottochtje met zijn oom overboord geslagen en verdronken. Voor het eerst sinds lange tijd keert Robert terug naar zijn geboortestad Arnhem. De politie heeft haar twijfels: was de dood van zijn vader een ongeluk of is er meer aan de hand?

Bijna vergeten geruchten steken weer de kop op. Bijvoorbeeld over het kapitaal waarmee de broers Gerhard na de Tweede Wereldoorlog hun veilinghuis konden beginnen. Dat zou minder brandschoon zijn dan algemeen wordt aangenomen.

Dan is er nog een veertienjarig meisje met roodbruine krullen, een klasgenote van Robert, dat voor zijn ogen door een stadsbus werd doodgereden. Was hij werkelijk zo onschuldig als hij daarna deed voorkomen?

Willem van Zadelhoff is op 2 februari 2958 geboren in Arnhem. Hij heeft inmiddels zeven romans en drie dichtbundels gepubliceerd. Sinds 1993 is hij woonachtig in Antwerpen.

Bijpassende boeken

Feelgood roman, Historische Roman, Nederlandse schrijfster, Recensie

Karin de Graaff – De geur van appelbloesem

Karin de Graaff De geur van appelbloesem recensie, review en informatie over de inhoud van de historische feelgoodroman. Op 23 april 2026 verschijnt bij Uitgeverij Zomer & Keuning de feelgood van Karin de Graaff en deel 1 in de reeks De dochters van Belvedère 1. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Karin de Graaff De geur van appelbloesem recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van De geur van appelbloesem, De dochters van Belvedère 1, de historische feelgood geschreven door Karin de Graaff, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van Monique van der Hoeven

Wat heb ik enorm genoten van De geur van appelbloesem – de dochters van Belvedère 1, geschreven door Karin de Graaff en uitgegeven door Zomer & Keunig. Deze Nederlandse schrijfster heeft al een flink aantal feelgood romans op haar conto staan – voor mij was het de eerste kennismaking met haar.

Meteen als ik het boek opensla, zie ik dat het gaat over de Vechstreek – een streek die ik prachtig vind en waar ik regelmatig kom. Het verhaal kent een dubbele tijdlijn, iets waar ik ook heel erg van hou en wat in deze roman heel goed is uitgewerkt.

Het verhaal begint met het leven van Nicole en haar dochter Saar, die dakloos dreigen te worden. Gelukkig dient zich onverwacht een mooie kans aan om op landgoed Belvedère te gaan wonen, in een kleine boerderij. Daarvoor moeten ze wel de stad verlaten.

De tweede verhaallijn vertelt over Cato en haar familie, die rond het begin van de vorige eeuw de bewoners van Belvedère waren. Cato, haar zus Fiene en ook haar moeder zijn moderne vrouwen, die een echte voortrekkersrol spelen. Alweer iets waar ik erg van hou.

Op een dag ontdekt Nicole een oude boomgaard achter haar huis – de fruitbomen die ze daar vindt, roepen veel vragen op. Zoals dat gaat bij een mooie historische plek, komen er allerlei vragen boven over “hoe het geweest zou zijn vroeger”. En precies dat laat Karin de Graaff ons meebeleven aan de hand van het leven van Cato en haar familie. Stapje voor stapje ontdekken we niet alleen hoe het verder gaat met Nicole en Saar, maar ook de geschiedenis van de plek waar zijn neergestreken

Prachtig hoe de boomgaard zo de verbinding vormt tussen toen en nu!

Een heel mooi en vlot geschreven verhaal, verrassend ook en het zakt nergens in (zoals dat bij feelgood boeken toch nog wel eens dreigt te gebeuren). Het boek leest als een trein en het is duidelijk dat de schrijfster veel historisch onderzoek heeft gedaan. Zo krijgen we in het verhaal ook nog een heel mooi inkijkje in het romantische Parijs van het begin van de 20ste eeuw.

Wat ik echt heel bijzonder vond, was de insteek van het boek: de fruitteelt, vooral de appel. Een onderwerp waar ik me normaal gesproken nooit in zou verdiepen, maar waar ik door dit boek ineens heel veel over heb geleerd!

Kortom: dit boek is absoluut een aanrader voor wie van historische romans met sterke vrouwen in de hoofdrol houdt! En ik kijk nu al heel erg uit naar deel 2 van de dochters van Belvedère. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Karin de Graaff De geur van appelbloesem

De geur van appelbloesem

De dochters van Belvedère 1

  • Auteur: Karin de Graaff (Nederland)
  • Soort boek: historische feelgood
  • Uitgever: Zomer & Keuning
  • Verschenen: 23 april 2026
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Afmetingen: 14,2 x 21,2 x 2,5 cm
  • Gewicht 344 gram
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 9,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Roman bestelllen >

Flaptekst van de historische feelgood van Karin de Graaff

Het is 1890 en Cato groeit op op landgoed Belvedère aan de Vecht, waar ze het liefst in de tuin te vinden is. Ze vertrekt naar Parijs voor een tuinbouwcursus en start bij terugkeer haar eigen fruitkwekerij. Dat alles is natuurlijk hoogst ongebruikelijk voor een jongedame van goede komaf, maar Cato volgt vastberaden haar eigen weg.

In het heden verhuist alleenstaande moeder Nicole met haar dochtertje Saar naar een oud boerderijtje op het landgoed. Daar stuit ze op de inmiddels vervallen boomgaard en onbewust treedt ze in de voetsporen van Cato.

De geur van appelbloesem is het eerste deel van de serie De dochters van Belvedère. Deze prachtige, sfeervolle roman combineert hedendaagse feelgood met een historische verhaallijn.

Karin de Graaff is een Nederlandse schrijfster van feelgoodromans die inmiddels een aantal boeken gepubliceerd heeft.

Bijpassende boeken

Politie, Recensie, True Crime Boeken, Utrecht

Peter Gieling – Dienders onder de Dom

Peter Gieling Dienders onder de Dom recensie, review en informatie boek over politiewerk in de stad Utrecht 1977-2012. Op 23 april 2026 verschijnt bij Uitgeverij WBOOKS het boek van Peter Gieling over de Utrechtse politie van 1977 tot 2012. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Peter Gieling Dienders onder de Dom recensies en reviews

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van Dienders onder de Dom, Politiewerk in de stad Utrecht 1977-2012, geschreven door Peter Gieling, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Recensie van de redactie

Een boek dat gaat over politiewerk in Utrecht tussen 1975 en 2021, waarom kiest iemand voor dit onderwerp en kan het boeiend en leuk zijn om te lezen? Dat zijn de eerste vragen die opkwamen toen ik dit boek in handen kreeg. Maar verrassend genoeg blijkt de inleiding van het boek geschreven door Cees Grimbergen, de van oorsprong Haagse journalist en voormalig activist die al decennia lang in Utrecht woont en misschien wel een van de laatste personen waarvan je verwacht dat hij een boek als dit waardering heeft. Maar die waardering spreekt hij wel uit.

Medio jaren zeventig werd wel duidelijk dat de Nederlandse politie nogal achter de feiten aanliep, te ver af kwam te staan van wat er zich werkelijk in de maatschappij afspeelde, niet wist hoe om te gaan met de toegenomen criminaliteit rondom drugshandel en gebruik, zware misdaad en geweld van voetbalsupporters. Peter Gieling, de schrijver van het boek is in die tijd werkzaam bij de Utrechtse politie. Er moest wat gaan veranderen en bij de politie in de Domstad werd het roer omgegooid.

De politiemensen moeten meer en beter in contact komen met de Utrechters om problemen te voorkomen. Het blijkt een aanpak die, zij het met vallen en opstaan, behoorlijk succesvol is en navolging elders in het land krijgt. Peter Gieling beschrijft is zijn boek hoe de veranderingen tot stand kwamen, welke keuze en gemaakt werden en waarom en wat het resultaat ervan is. Veel van de verhalen beschrijft hij op anekdotische wijze wat de leesbaarheid bevordert en een mooi beeld schetst van wat er gebeurde in de stad Utrecht en hoe de politie hiermee omging. In het boek zijn ook korte teksten opgenomen van andere betrokkenen, soms zelfs actievoerders, of over bijzondere personages, wat het boek evenwichtig maakt. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Peter Gieling Dienders onder de Dom

Dienders onder de Dom

Politiewerk in de stad Utrecht 1977-2012

  • Auteur: Peter Gieling (Nederland)
  • Soort boek: true crime-boek
  • Uitgever: WBOOKS
  • Verschijnt: 23 april 2025
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Afmetingen: 19 x 25,5 cm
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 29,95
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen >

Flaptekst boek van Peter Gieling over de Utrechtse politie van 1977 tot 2021

Politiewerk ‘op z’n Utregs’

Politiewerk weerspiegelt de tijdgeest. Vanaf de jaren 1970 wordt de samenleving steeds mondiger. Hoe het Utrechtse korps een weg weet te vinden in een sterk veranderende maatschappij wordt door oud-agent Peter Gieling beschreven in Dienders onder de Dom.

Dat de jaren 1970 uitdagend zijn voor het korps is een understatement. Er is een grote toename van drugsverslaafden, vechtende hooligans en terroristische aanslagen, en bijna onopvallend groeit de zware en georganiseerde criminaliteit. Het vraagt om een nieuwe oriëntatie op politiewerk. Het politiekorps van de stad Utrecht zet in de tweede helft van het decennium als één van de voorlopers binnen Politie Nederland een grote stap vooruit. De relatie met de samenleving moet snel verbeteren. Meer verbinding maken en ‘kennen en gekend worden’ zijn belangrijke thema’s. Dat klinkt de jonge leidinggevenden van de Utrechtse politie Jan Wiarda en Peter Vogelzang als muziek in de oren. In de jaren die volgen zetten zij de toon in het korps. Die wordt, ook buiten Utrecht, door velen opgepakt en echoot nog altijd door in het huidige (nationale) korps. Dit boek brengt in beeld hoe deze beweging, met vallen en opstaan, in de dagelijkse politiepraktijk handen en voeten krijgt, aan de hand van gebeurtenissen die zowel buiten als binnen de politie veel emoties losmaken.

Peter Gieling was 43 jaar in vele functies (van agent tot commissaris) verbonden aan het politiekorps Utrecht. Ook was hij werkzaam aan de Politieacademie. Tegenwoordig is hij onder meer stadsgids in de stad Utrecht.

Bijpassende boeken