Alle berichten van Redactie

Ivan Wolffers – Het leven, het leven

Ivan Wolffers Het leven, het leven recensie en informatie over de inhoud van dit boek met autobiografische verhalen. Op 23 juni 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Geus het nieuwe boek van de Nederlandse arts en schrijver Ivan Wolffers.

Ivan Wolffers Het leven, het leven Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de Het leven, het leven. Het boek is geschreven door Ivan Wolffers. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit boek met autobiografische verhalen van de Nederlandse schrijver Ivan Wolffers.

Ivan Wolffers Het leven het leven Recensie

Het leven, het leven

  • Schrijver: Ivan Wolffers (Nederland)
  • Soort boek: autobiografische verhalen
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 23 juni 2020
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook

Flaptekst van het boek van Ivan Wolffers

‘De wereld is een wonderschone planeet en de gelukkigen die daar geboren worden mogen zich een leven lang verwonderen over alle schoonheid en kennis die je er tegenkomt. Het is jammer dat er een einde komt aan de ontdekkingsreis, maar als je alles weet ben je nu eenmaal klaar. Laten we leven. Laat het je niet gebeuren dat je de woorden overneemt van degenen die bang zijn voor de dood en trek je niet terug in het hol waar je geen uitzicht op de planeet meer hebt, waar de afspraken op het ziekenhuis de structuur van je bestaan zijn gaan vormen. De dagen ertussen, dáár gaat het om. Leef en leer tot je alles weet.’

Al jarenlang leeft arts en schrijver Ivan Wolffers in de wetenschap dat er kanker in zijn lichaam zit, en sinds hij dat weet beziet hij het leven in een ander licht. Het leven, het leven is een bundeling van zijn meest persoonlijke, ontroerende en indrukwekkende bespiegelingen en verhalen.

Bijpassende boeken en informatie

Fabian von Poser – Lesereise Argentinien

Fabian von Poser Lesereise Argentinien recensie en informatie over dit boek met Argentinië reisverhalen. Op 24 juni 2020 verschijnt bij Uitgeverij Picus Verlag het boek met verhalen over de Argentinië van de Duitse schrijver Fabian von Poser.

Fabian von Poser Lesereise Argentinien Argentinië reisverhalen

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van het boek met Argentijnse reisverhalen Lesereise Argentinien. Het boek is geschreven door Fabian von Poser. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit Duitstalige boek met reisverhalen over Argentinië, geschreven door de Duitse schrijver Fabian von Poser en uitgegeven in de mooie reeks Lesereise.

Fabian von Poser Lesereise Argentinien Argentinië reisverhalen

Lesereise Argentinien

Tango, Steaks und Pampasgras

  • Schrijver: Fabian von Poser (Duitsland)
  • Soort boek: Argentinië reisverhalen
  • Taal: Duits
  • Uitgever: Picus Verlag
  • Verschenen: 24 juni 2020
  • Omvang: 132 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook

Flaptekst van het boek met Argentinië reisverhalen

Evita, die Heilige, Diego, der Gott, und El Brujo, der Hexer: Das sind drei der Charaktere, die Fabian von Poser in seinen Geschichten über das zweitgrößte Land Südamerikas porträtiert. Er nimmt die Leser mit auf die Reise in ein Land, das reich an Klischees ist: der Argentinier und sein Fleisch, der Tango, König Fußball – und des Argentiniers seltsames Verhältnis zu Geld, das er nie besitzt, von dem aber doch immer welches vorhanden ist. Er führt den Leser auf den Spuren von Evita durch Buenos Aires, im Wolkenzug zu den schneebedeckten Gipfeln der Anden, auf einem Einbaum in die Sümpfe von Iberá, zu den Walen der Halbinsel Valdés und in die unermessliche Weite Patagoniens.

Bijpassende boeken en informatie

Lászlo Krasznahorkai – Baron Wenckheim keert terug Recensie

Lászlo Krasznahorkai Baron Wenckheim keert terug recensie van Tim Donker van deze Hongaarse roman.

Lászlo Krasznahorkai Baron Wenckheim keert terug recensie

En zit ik. En kijk. Uit het raam bijvoorbeeld. En denken (straks de gordijnen sluiten). En denken (dat het Satie was die gezeid haadt dat ervaring een vorm van verlamming is, en niet Kierkegaard zoals ik gister nog de buurman trachtte diets te maken). En denken (aan morgen denken). En denken (aan gisteren denken). En denken (aan groenteman en wat zullen we vanavond eten denken). En denken (is het mogelijk om onbevooroordeeld een boek te lezen?). Denken, en soms denk je dan ineens iets dat je tussen de haakjes vandaan wilt halen, dat je nader wil denken, dat je beter wil denken, dat je geheel momenteelderlijk meer aandacht waard acht dat een korte gedachteflits tussen vele andere.

Is het mogelijk om onbevooroordeeld een boek te lezen? Het is mogelijk dat het mogelijk is, maar het is ook heel goed mogelijk dat het niet mogelijk is. Bijvoorbeeld als je een schrijver kent. En je hem niks vindt, of juist alles. Of je las niets ván de schrijver maar des te meer óver hem. Of je buurman, die onvermijdelijke buurman (maar na uw nakende verhuis gaat hij wel uit uw recensies verdwijnen, let maar op) zei er al eens iets over. En anders heb je altijd dat stomme achterplat nog.

Van László Krasznahorkai las ik een kortverhaal, ooit. In Terras. Dat moet geweest zijn in de dagen dat mijn laatst zeven geworden zoon nog een baby was. Enkele dingen van dat kortverhaal zijn me bijgebleven. Dat het De Laatste Boot heette, bijvoorbeeld. En dat het in de wij-vorm geschreven was. De wij-vorm komt niet heel vaak voor en zo’n veelkoppige (of toch: meerkoppige) hoofdpersoon intrigeert altijd weer vanwege zijn mysterieuze onbepaaldheid. Dat het, dat dat kortverhaal kbedoel, een sfeer van fatalisme in zich droeg, van laatste dagen, van einde of misschien zelfs voorbij daar, voorbij het einde. Dat ik er desondanks een paar keer om moest lachen. De laatste zin. Die herinner ik me ook nog. “Dat daar was Hongarije”. Zo luidde die zin. Ik uitte die zin soms nog wel eens hardop. Gewoon zomaar. Zonder aanleiding. Dan stond ik op zolder, dan zocht ik naar iets dat ik niet vond, en dan zei ik in het licht van een kaal peertje “Dat daar was Hongarije”. Niet omdat het ergens op sloeg, maar omdat me het een zin leek die men af en toe moest uiten.

En óver Krasznahorkai las ik ook. Misschien was dat later, misschien was dat vroeger, ik nie weet nie, en wat maakt het uit ommers, wie keek er op zijn almanack, wie nam nota? In nY las ik iets over hem dat me denkend zette. Het ging over Satanstango. Het zette me denkend. Dat ik Satanstango eens moest gaan lezen gaan, was wat ik dacht. Ik weet niet meer waarom ik dat dacht, hoe het schrijven was dat ik dacht dat ik dat moest gaan lezen gaan. Ik heb het uiteindelijk nooit gelezen. Zo gaat dat met gedachten. Die komen op, en die gaan weer weg en vaker wel dan niet blijven ze zonder gevolg.

Ook Baron Wenckheim keert terug heeft een achterplat. Dat las ik. Ik las: “In een kleine Hongaarse stad verspreidt zich het gerucht dat Béla Wenckheim, een rijke aristocraat, uit Argentinië terugkeert. Steeds meer mensen rekenen erop dat hij veel geld meebrengt, waardoor de stad weer tot bloei zal komen. Hij wordt dan ook feestelijk onthaald. Maar als de baron door een reeks tragikomische misverstanden onverwacht overlijdt, komt de gedesillusioneerde bevolking in opstand. Er breekt een enorme brand uit in de stad. De enige overlevende is een idioot die uit het gesticht is weggelopen en boven op de watertoren een liedje zit te zingen.”

En ik dacht Dat daar was Hongarije.

En ik dacht, door achterplat, door nY, door kortverhaal maar ook door de niet misse dikte van het boek (496 bladzijden) dat ik een boek ging lezen over een baron, over geld, over ondergang, een boek dat ongetwijfeld zou gaan over veel meer dan waar het over ging: een boek over verdoemenis & einde & wereldbrand & dood; een Grote Europese Roman misschien wel – met ongetwijfeld een of andere boodschap van politieke aard.

Dus nee. Zelfs int geval van een schrijver die ik maar nauwelijks ken. Nee. Het is niet mogelijk onbevooroordeeld een boek te gaan lezen. Maar ik las. En in eerste ging het helemaal niet over een baron, maar over een dirigent. Een niet al te aardige dirigent. Maar goed, het was een vooraf, een “waarschuwing” nog voor de roman begon, dus ik las door, en kwam zo als vanzelf bij iets dat misschien wel het eerste hoofdstuk was. En nog ging het niet over een baron. Nu ging het over een Professor, die zich had teruggetrokken in een provisorische hut in het bos. Hij verschanste zich daar tegen zijn dochter (waar hij nooit naar om had gekeken, of van wier bestaan hij misschien niet eens wist, het werd me niet zo op één twee drie duidelijk) en tegen de pers en tegen allerlei gedoe dat daar buiten gaande was en ik dacht dat mijn sympathie misschien op de hand van die Professor moest zijn maar ik wist het nog niet zo net.

Misschien. Volgende boekdeel (RAM), volgende hoofdstuk (Bleek, veel te bleek), ergens een station, en een elegant geklede heer: HA!, gaat het nu dan toch over een baron gaan?

Wel. Eigenlijk gaat Baron Wenckheim keert terug in zijn geheel niet over baron Wenckheim, of diens terugkeer. Wenckheim heeft er zelfs een vrij minieme rol in. Er is in het eerste deel van het boek inderdaad sprake van een baron Wenckheim die terug zou keren naar dat kleine Hongaarse stadje en voorspoed en welvaart met zich mee zou brengen. Maar meer dan over de feitelijke terugkeer van de feitelijke baron gaat het om alle verwachtingen, alle rumoer, alle geruchten, alle vooronderstellingen, alle gepraat daaromheen. Het eerste deel zou je dierhalve kunnen kenschetsen als een sociaal-politieke versie van Wachten op Godot. Maar ik moest ook herhaaldelijk denken aan De verlossing van Robert Pinget. En omdat het boek niet werkelijk een persoon als hoofdpersoon heeft, maar veeleer een stad of een volk: ge moogt gerust ook John Dos Passos in gedachten nemen. Al vind ik dat Krasznahorkai wel zijn hoed mag afnemen voor Dos Passos maar dat ben ik maar; ik vind dat bijna iedereen zijn hoed moet afnemen voor John Dos Passos.

Maar je kunt verder gaan. Baron Wenckheim keer terug zit propvol, propvol dingen die eigenlijk voornamelijk níet gebeuren. Een ongebeuren dat door het door zichzelf opgehitste volk continu tot gebeuren wordt gemaakt. Een tirannenroman waarin nu eens het volk zelve zijn eigen tiran is? Waarom niet. Ik probeer er nog één: een parodie op het nieuwe testament. Of misschien wel een aanval op elk geloof als zodanig. De menselijke nood aan een Messias, aan een goeroe, aan een held, aan een god. In ieder geval een onuitputtelijk boek. Dat uitput, maar daarover later meer.

De meest eigenlijke gebeurtenis in het boek krijgt het minste aandacht. De baron gaat dood & daarmee verpest ik niks voor mensen die nog gaan lezen gaan want dit staat gewoon te lees op het achterplat. Na de dood van het baron verandert de sfeer van het boek. Van een hoopreligie in een ondergangsreligie, of: van het eerste testament in het Boek der Openbaringen. Ineens gebeuren er dingen, gebeuren er werkelijk dingen: weg zijn de verwachtingen, de vermoedens, het praten over. In plaats daarvan een onophoudelijke reeks plagen en rampen van bijbelse –en soms absurde- proporties. Dit tweede deel vond ik minder sterk. In het suggereren van gebeurtenissen is Krasnahorkai beduidend sterker dan in het werkelijk laten gebeuren van gebeurtenissen. Hoewel ik in het eerste deel ook af en toe moest lachen, of bijna lachen, blijft een verstikkend, vervreemdend, dreigend sfeertje overeind dat het boek zijn kracht meegeeft. In het tweede deel zijn sommige van de plagen die de bevolking overvallen zo absurd dat ik er gelijk een Evil Dead-achtige horrorfilm alleen maar mee lachen kon (zonder nog iets van verstikking, keelsnoering of ontzetting te voelen). Andere scénes hadden dan weer niet misstaan in een boek van Stephen King en zoiets kan nauwelijks als compliment gelden. Het eind doet het boek naar mijn smaak te weinig recht.

Is wat ik dacht, wat ik al lezende dacht, maar dan weer werd ik teruggeworpen op mijn eigen gedacht en vroeg ik me af of ik niet al te vroegtijdig al die dingen had gedacht. Aan het einde van het boek primeert dan ook de vraag wat de ef ik hier nu eigenlijk heb zitten lezen. De Grote Europese Roman? De Grote Hongaarse Roman? De Grote Hongaarse Anti-Roman? Of: De Grote Anti-Hongaarse Roman? (in het tweede deel circuleert een geschrift waarin het Hongaarse volk ongenadig gehekeld wordt). Iets groots alleszins. Iets Dos Passos-achtigs.

Ja ja ja ja Dos Passos, daar is hij weer. Lezende van de baron, en van een gemeenschap en een volk dat het Hongaarse is (dat daar was Hongarije) bekroop me meer en meer het gevoel dat dit boek maar één bouwsteen van een veel groter geheel is – zo lang na de USA-trilogie nu dan eindelijk een waardig Europees antwoord in de vorm van een cyclus die over Hongarije of Europa of voor mijn part de hele wereld zal blijken te gaan. En later, toen het nacht was en ik moe, las ik ergens op dat onmetelijke grote Internet iets dat dat vermoeden bevestigde – Baron Wenckheim keert terug en Satanstango en De melancholie van het verzet en een vooralsnog niet in het Nederlands vertaald werk zouden samen één geheel vormen. Maar dat was laat en ik was moe en later, later nog, kon ik niet goed meer terugvinden waar ik dat gelezen had en begon ik denken dat ik het misschien maar gedroomd had (want ja zo maf droom ik wel, of zo saai zo je wilt).

Of misschien iets dat het lezen zelve ondergraven wil: vanaf het moment dat baron Wenckheim daadwerkelijk terug is, verandert de toon: de dreiging, het gefluister, de ophitserijen zijn weg, de dodelijke ernst van een volk dat zichzelf onomkeerbaar toestuwt naar een totale ondergang maakt plaats voor een idiote reeks voorvalletjes, sitcom-achtige misverstanden, zotterniën en bijna slapstick-achtige situaties; Krasznahorkai trekt in één ruk de angel uit de zorgvuldig opgebouwde ernst – alsof hij de lange neus wil trekken naar de serieusheid waarmee de lezer het werk tot dan toe dacht te moeten betrachten (zegt Zappa (tegen Ivo Nihil dan nog) (God betere het): “I think seriousness itself is something to be laughed at.”). En dan komt die totale ondergang tóch. Alsnog. Dachten we net dat het allemaal toch alleen maar was om mee te lachen, stort de hele klerezooi des te harder voor onze ogen in elkaar. Ja, des te harder ik zeg want de totale ondergang is wel een beetje overdreven in zijn totaliteit: zo potsierlijk, zo bijbels, een straf vanuit Den Hogen, geheel losstaand als het is van ieder menselijk handen. De straffen Gods zijn altijd al overdreven geweest, en onbegrijpelijk dus de idee dat het het volk zelve was dat zich lemmingen gelijk in de afgrond aan het storten was, kan hierbij het raam uit. Het niet-gebeuren leek mij in het eerste deel zo belangrijk; een niet-gebeuren dat zich door verwachtingen, aannames, vooroordelen, gepraat en geroddel tot gebeuren bracht maar dan wel een ander gebeuren dan in eerste instantie voorzien. Zoals door wereldomvattend, even hysterisch als ignorant beleid in deze tot “corana crisis” gebombardeerde tijden eveneens een niet-gebeuren tot een catastrofaal gebeuren wordt gebracht, zij het dat nu angst de motor is en niet hoop zoals in Baron Wenckheim keert terug. De plagen uit het laatste deel staan echter zodanig los van alles wat daaraan vooraf ging dat mijn begrip van dit boek als gaand over een volk dat zichzelf “doodzevert” wel een verkeerd begrip moet zijn (zegt Stevie Wonder: “Some people like to understand you a little bit too damn quickly.”).

Maar het lijkt onwaarschijnlijk dat Krasznahorkai dít boek geschreven zou hebben, als hij alleen maar wilde spelen met de verwachtingen, de interpretaties en het begrip van de lezer; het lijkt ook onwaarschijnlijk dat het hier om louter vingeroefeningen gaat (es kijken of ik net zo goed humoristisch als ernstig schrijven kan!), al treft men in dit boek menig een register aan: filmisch, filosofie, psychologische thriller, drama, vervreemding, absurdisme, eurocrime, dandyïsme, decadentisme, sociaal commentaar, politiek pamflet, een gemankeerde liefdesgeschiedenis. Deze en nog vele andere lezingen van dit boek zijn verdedigbaar en toch is dit geen literaire spierballerij van een schrijver die koste wat het kost zijn kunnen wil tonen en daarom het schier onverenigbare aan elkaar aan het schrijven is. Nee. Het is duidelijk. Baron Wenckheim keert terug moet Iets zijn. En Iets is nooit “zomaar wat”.

Hoe Ietserig dit voor me staat, komt –toegegeven- gedeeltelijk voort uit het feit dat ik dus niet onbevooroordeeld aan Baron Wenckheim keert terug heb kunnen beginnen. Het kortverhaal dat ik las, het stuk in nY en het achterplat – het zei me allemaal: Krasznahorkai is een Groot Schrijver (en Grote Schrijvers zwetsen niet). Maar de idee dat deze 496 pagina’s meer willen zijn dan vrijblijvend vermaak of een intellectualistisch spelletje met de Geoefende Lezer, dank ik toch voornamelijk aan Krasznahorkais schrijfstijl. Deze man vraagt veel van zijn lezers. Nee. Hij eist. Baron Wenckheim keert terug bestaat uit lange, meanderende zinnen die zich veelal herhalen en hernemen, zinnen die drie stappen voorwaarts zetten en dan weer twee terug, zodat aan het begin van de zin niet te voorzien is hoe die –bladzijden verder- zal eindigen. De vele komma’s die men hierbij onderweg tegen komt deden mij aan Claude Simon denken, de merkwaardige, enigszins brokkelige zinsbouw aan De Kalkfabriek van Thomas Bernhard (van een ander meesterwerkje gesproken!). Doorgaans wisselt de focalisator per paragraaf en uiteraard maakt de nieuwe spreker zich niet direct kenbaar zodat de lezer nogal eens ettelijke regels nodig heeft voor hij weet wie er nu weer aan het woord is. Alsof dit een boek is waar je steeds weer opnieuw in moet beginnen; steeds weer opnieuw “even in moet komen” was een aantekening die ik een keer op een voddig kladje schreef. De paragrafen die worden gezien door de ogen van De Professor willen dan ook nog wel eens filosofisch zijn; vrij hard filosofisch eigenlijk. Ik ga niet zeggen dat je filosofie gestudeerd moet hebben om deze passages te begrijpen maar enige affiniteit met dit vakgebied is zeker niet onontbeerlijk. Krasznahorkai vult zijn zinnen paginabreed uit, er wordt weinig gedialogiceerd, er zijn geen witregels, slechts af en toe een inspringing, dus het gaat hier om honderden pagina’s aan massieve tekstblokken; papierverspilling kan men deze schrijver niet verwijten. Eenmaal begonnen aan een paragraaf zit de lezer “vast”, net als, eertijds, bij Eden eden eden van Pierre Guyotat (en ook daar maakten we de ontmenselijking van een volk van nabij mee) (ow, zou Krasznahorkai Guyotat gelezen hebben, peinst gij?).

Waarmee maar gezegd wil zijn: Baron Wenckheim keert terug is geen boek voor tussendoor. Het paste ook niet echt goed in mijn leesgewoonten. Ik heb slechts zeer zelden de luxe een uur of langer aan één stuk te kunnen lezen. In de tien minuten die na het schrijven en de huishoudelijke taken nog wel eens over willen zijn vooraleer ik de kinderen uit school moet gaan halen, greep ik, het zal u niet verbazen, meestal niet naar dit boek. Ook is het geen wcliteratuur en voor het bad – om een andere favoriete leesplek van me te noemen – was het eveneens een weinig te zwaar, zowel in letterlijke als in figuurlijke zin. Op het soort avonden dat iedereen vroeg genoeg in bed lag om mij nog enige uren te vergunnen tot mijn eigen uiterste bedtijd, bleek ik vaak te moe – of in ieder geval toch, te moe voor dít boek. Hoewel ik Baron Wenckheim keert terug grosso modo een fantastisch boek vond, moest ik iedere keer iets overwinnen om er in verder te lezen. Greep ik op het laatste moment toch liever naar iets lichters. Mwah. Ik weet niet. Markies De Sade ofzo, of De moeilijke dood, of Deleuze, of de bijbel – o haast alles leek me steeds weer verteerbaarder om mijn zuurverwonnen leesminuutjes mee op te vullen dan Baron Wenckheim (ik heb dan ook ruim een half jaar over dit boek gedaan, mensen). Dit is het hem nu juist: Krasznahorkai wil geen minuutjes van je. Hij wil je niet op een bankje op het plein onder het flauwe mom dat je dan de kinderen een beetje in de gaten kunt houden. Hij neemt geen genoegen met een portje in de zetel terwijl je gedachten steeds maar blijven uitgaan naar die dikke envelop die vandaag binnenkwam en wat daar in zou zitten. Krasznahorkai vraagt – nee: eist- meer. Veel meer.

Zegt Rokus Hofstede: “Ik val in deze gedichten als een steen in de vijver.” (geen idee meer waar hij dat zei of over welke gedichten; ik weet alleen nog maar dat ik het hem niet echt navoelde). Wel. Voorwaar. Ik zeg u. Gij zijt de steen. En de baron is de vijver. Maar gij zijt het niet, die in de vijver valt: de vijver valt over u. Telkenmale ge dit boek opendoet stort heel die vijver over u heen. En ge hebt maar te zwemmen.

En om godswil: zwem! Laat u meevoeren. Drijf, vloei, dobber, bulder en verzuip. Golf mee op de cadans van deez hier woorden. Doe het, en doe het goed. En de hallucinante schrijfstijl van Krasznahorkai brengt u in de fabelhafste der trances. Geef de woorden de toewijding die ze verdienen en u zal loskomen van de aarde. Toewijding geven – dat had de eindredacteur beter ook gedaan. Missers als “de echte, die kan allen tante Ibolyka maken” of “de deelnemers […] waren verbluf” horen natuurlijk in geen enkel boek thuis maar hier breekt het – geheel momenteelderlijk weliswaar, maar toch – de trance. En tussendoor ontwaken wil je niet als je je er eindelijk aan overgegeven hebt.

Ook het einde van het boek, het zal u inmiddels niet meer verbazen, vond ik een snuif minder trancewaardig. De gezichtspunten wisselen sneller, er gebeurt teveel, het gebeuren is te grotesk, een enkele passage had zelfs niet misstaan in één van de 100 000 boeken van Stephen King (stephen king stephen king, noemde ik hem al eerder? het voelt alsof ik hem al eerder noemde maar ik heb geen zin om terug te scrollen). Doch misschien zal binnen één of ander Groter Geheel dat nu wat teleurstellende eind zin en betekenis krijgen. En sowieso biedt dit boek al zoveel dat het niet al eens teleurstellend zou mogen zijn: filosofie, trance, hypnose, dreiging, tragiek, duisternis, humor en uitgepuurde schoonheid a la: “waar hij naar links keek, in de richting van Békéscsaba, tevens de richting van de wereld, want die kant op was de wereld, in de ogen van de bewoners van de stad bevond zich de wereld van de onuitputtelijke mogelijkheden links van het stationsgebouw”; zelden las ik een mooiere typering van de grootsheid van het kleinstedelijke denken!

Natuurlijk. Misschien moet je niet onbesuisd beginnen aan Baron Wenckheim keert terug. Misschien moet je een Plan hebben. Ga naar ergens een eiland ofzo. Of een klooster, of een verlaten kasteel. Zorg dat er voedsel is, en drank. En misschien wat muziek ofzo. Maar verder niks. En dan na. En later. Een ander mens zullen zijn. Moest blijken dat het waar is van die cyclus en je wilt het geheel ineens lezen, omdat dat meer gaat zijn dan de som der delen; en elk boek zou geschreven zijn in deze stijl – dan zit je natuurlijk wel minimaal een jaartje of langer vast op dat eiland of in de klooster of kasteel. Maar dit is waar het de literatuur menens is, en daar moet je iets veil voor hebben.

Recensie van Tim Donker

Lászlo Krasznahorkai Baron Wenckheim keert terug Recensie

Baron Wenckheim keert terug

  • Schrijver: Lászlo Krasznahorkai (Hongarije)
  • Soort boek: Hongaarse roman
  • Origineel: Báró Wenckheim hazatér (2016)
  • Nederlandse vertaling: Mari Alföldy
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschenen: 3 september 2019
  • Omvang: 496 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 32,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Boekenwereld / Bol / Libris

Flaptekst van de roman van de Hongaarse schrijver Lászlo Krasznahorkai

In een kleine Hongaarse stad verspreidt zich het gerucht dat Béla Wenckheim, een rijke aristocraat, uit Argentinië terugkeert. Steeds meer mensen rekenen erop dat hij veel geld meebrengt, waardoor de stad weer tot bloei zal komen. Hij wordt dan ook feestelijk onthaald. Maar als de baron door een reeks tragikomische misverstanden onverwacht overlijdt, komt de gedesillusioneerde bevolking in opstand.

Er breekt een enorme brand uit in de stad. De enige overlevende is een idioot die uit het gesticht is weggelopen en boven op de watertoren een liedje zit te zingen. Met de ene na de andere krachtige scène leidt Krasznahorkai de lezer door zijn verhaal, even ironisch verteld als zijn eerdere werk maar dit keer veel openlijker humoristisch. De ondergang lokt ons met een grijns.

László Krasznahorkai is geboren op 5 januari 1954 in Gyula, Hongarije. Op 9 oktober 2025 is bekendgemaakt dat aan de Hongaarse schrijver de Nobelprijs voor de Literatuur is toegekend.

Bijpassende boeken en informatie

John Bolton – The Room Where It Happened

John Bolton The Room Where It Happened recensie en informatie boek over Donald Trump. Op 23 jui 2020 verschijnt bij Uitgeverij Simon & Schuster dit zeer kritische boek over het gedrag van Donald Trump, geschreven door zijn ex National Security Advisor John Bolton. Of en wanneer er een Nederlandse vertaling van dit boek zal verschijnen is nog onbekend.

John Bolton The Room Where It Happened Boek over Donald Trump

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van The Room Where It Heppened, A White Hoise Memoir. Het boek is geschreven door John Bolton. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van boek geschreven door John Bolton.

John Bolton The Room Where It Happened Boek over Donald Trump

The Room Where It Happened

A Whitehouse Memoir

  • Schrijver: John Bolton (Verenigde Staten)
  • Soort boek: memoires, politiek boek
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Simon & Schuster
  • Verschijnt: 23 juni 2020
  • Omvang: 592 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook

Flaptekst van het boek van John Bolton over Donald Trump

As President Trump’s National Security Advisor, John Bolton spent many of his 453 days in the room where it happened, and the facts speak for themselves.

The result is a White House memoir that is the most comprehensive and substantial account of the Trump Administration, and one of the few to date by a top-level official. With almost daily access to the President, John Bolton has produced a precise rendering of his days in and around the Oval Office. What Bolton saw astonished him: a President for whom getting reelected was the only thing that mattered, even if it meant endangering or weakening the nation. “I am hard-pressed to identify any significant Trump decision during my tenure that wasn’t driven by reelection calculations,” he writes. In fact, he argues that the House committed impeachment malpractice by keeping their prosecution focused narrowly on Ukraine when Trump’s Ukraine-like transgressions existed across the full range of his foreign policy—and Bolton documents exactly what those were, and attempts by him and others in the Administration to raise alarms about them.

He shows a President addicted to chaos, who embraced our enemies and spurned our friends, and was deeply suspicious of his own government. In Bolton’s telling, all this helped put Trump on the bizarre road to impeachment. “The differences between this presidency and previous ones I had served were stunning,” writes Bolton, who worked for Reagan, Bush 41, and Bush 43. He discovered a President who thought foreign policy is like closing a real estate deal—about personal relationships, made-for-TV showmanship, and advancing his own interests. As a result, the US lost an opportunity to confront its deepening threats, and in cases like China, Russia, Iran, and North Korea ended up in a more vulnerable place.

Bolton’s account starts with his long march to the West Wing as Trump and others woo him for the National Security job. The minute he lands, he has to deal with Syria’s chemical attack on the city of Douma, and the crises after that never stop. As he writes in the opening pages, “If you don’t like turmoil, uncertainty, and risk—all the while being constantly overwhelmed with information, decisions to be made, and sheer amount of work—and enlivened by international and domestic personality and ego conflicts beyond description, try something else.”

The turmoil, conflicts, and egos are all there—from the upheaval in Venezuela, to the erratic and manipulative moves of North Korea’s Kim Jong Un, to the showdowns at the G7 summits, the calculated warmongering by Iran, the crazy plan to bring the Taliban to Camp David, and the placating of an authoritarian China that ultimately exposed the world to its lethal lies. But this seasoned public servant also has a great eye for the Washington inside game, and his story is full of wit and wry humor about how he saw it played.

Bijpassende boeken en informatie

Mary L. Trump Too Much and Never Enough Boek over Donald TrumpMary L. Trump (Verenigde Staten) – Too Much and Never Enough
How My Family Created the World’s Most Dangerous Man
Soort boek: non-fictie
Uitgever:  Simon & Schuster
Verschijnt: 28 juli 2020
Inhoud boek: In this revelatory, authoritative portrait of Donald J. Trump and the toxic family that made him, Mary L. Trump, a trained clinical psychologist and Donald’s only niece, shines a bright light on the dark history of their family in order to explain how her uncle became the man who now threatens the world’s health, economic security, and social fabric….lees verder> 

Lesereise Kroatien

Lesereise Kroatien recensie en informatie over dit inhoud van dit boek met Kroatië reisverhalen. Op 24 juni 2020 verschijnt bij Uitgeverij Picus Verlag het boek met verhalen over Kroatië van de Duitse schrijver Tomo Mirko Pavlović.

Lesereise Kroatien Kroatië Reisverhalen

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van het boek met reisverhalen Lesereise Kroatien. Het boek is geschreven door Tomo Mirko Pavlović. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit Duitstalige boek met reisverhalen over Kroatie, geschreven door de Duitse schrijver Tomo Mirko Pavlović en uitgegeven in de mooie reeks Lesereise.

Lesereise Kroatien Kroatië Reisverhalen

Lesereise Kroatien

Tausend Inseln und ein unentdecktes Hinterland

  • Schrijver: Tomo Mirko Pavlović (Duitsland)
  • Soort boek: Kroatië reisverhalen
  • Taal: Duits
  • Uitgever: Picus Verlag
  • Verschijnt: 24 juni 2020
  • Omvang: 132 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook

Flaptekst van het boek met reisverhalen over Kroatië

Endlose Küste und türkis schimmerndes Meer, eine junge alte Hauptstadt, eine vom Massentourismus verschonte europäische Metropole mit kakanischem Antlitz. Zagreb und sein toskanisch anmutendes Hinterland wissen viele Geschichten zu erzählen. Von Klosterschwestern, die den Kommunismus überstanden haben, von Wallfahrern, die alljährlich das Städtchen Marija Bistrica in ein bukolisches Volksfest des Marienkults verwandeln. Von einem düsteren Schriftsteller und seiner künstlerischen Lost Generation. Tomo Mirko Pavlović hat diese Geschichten aus dem aufstrebenden Balkanland aufgeschrieben.

Bijpassende boeken en informatie

Selva Almada – Dead Girls

Selva Almada Dead Girls recensie en informatie van deze feministische roman uit Argentinië. Op 3 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij Charco Press de Engelse vertaling van de roman Chicas muertas van de Argentijnse schrijfster Selva Almada.

Selva Almada Dead Girls Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de Argentijnse roman Dead Girls. Het boek is geschreven door Selva Almada. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Argentijnse schrijfster Selva Almada.

Selva Almada Dead Girls Recensie

Dead Girls

  • Schrijver: Selva Almada (Argentinië)
  • Soort boek: Argentijnse roman, feministische roman
  • Origineel: Chicas muertas (2014)
  • Engelse vertaling: Annie McDermott
  • Uitgever: Charco Press
  • Verschijnt: 3 september 2020
  • Omvang: 170 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van de Argentijnse schrijfster Selva Almada

Femicide is generally defined as the murder of women simply because they are women. In 2018, 139 women died in the UK as a result of male violence (The Guardian). In Argentina this number is far higher, with 278 cases registered for that same year. Following the success of The Wind That Lays Waste, internationally acclaimed Argentinian author Selva Almada dives into the heart of this problem with this journalistic novel, comparable to Truman Capote’s In Cold Blood or John Hersey’s Hiroshima, in response to the urgent need for attention to a serious problem of our times.

Almada narrates the case of three small-town teenage girls murdered in the 1980’s; three unpunished deaths that occurred before the word ‘femicide’ was even coined. In this brutal but necessary novel, Almada brings to the fore these crimes committed in the interior of the country, while Argentina was celebrating the return of democracy. Three deaths without culprits: 19-year old Andrea Danne, stabbed in her own bed; 15-year old María Luisa Quevedo, raped, strangled, and dumped in wasteland; and 20-year old Sarita Mundín, whose disfigured body was found on a river bank. Selva Almada takes these and other tales of abused women to weave together a dry, straightforward portrait of gender violence that surpasses national borders and speaks to readers’ consciousness all over the world.

This is not a police chronicle, although there is an investigation. This is not a thriller, although there is mystery and suspense. The real noir element of Dead Girls lies in the heart of the women described here and of the men that have abused them. With her unique style of prose that captures the invisible, and with lyrical brutality, Almada manages to blaze new trails in this kind of journalistic fiction.

Bijpassende boeken en informatie

Shantie Singh – De kier

Shantie Singh De kier recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe roman. Op 14 juli 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Geus de nieuwe roman van schrijfster Shantie Singh.

Shantie Singh De kier Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman De kier. Het boek is geschreven door hantie Singh. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Shantie Singh.

Shantie Singh De kier Recensie roman001Boek-Bestellen

De kier

  • Schrijfster: Shantie Singh (Nederland)
  • Soort boek: sociale roman
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 17 juli 2020
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de nieuwe roman van Shantie Singh

Wanneer een vermiste jonge Rotterdamse moeder dood wordt aangetroffen, storten de media zich op de zaak. De vrouw zou door toedoen van haar man en familie volledig geïsoleerd zijn geweest van de buitenwereld.

De pers haalt hard uit: Waar faalde de hulpverlening? Wie is politiek verantwoordelijk? Duidelijk is dat onder de radar van alle officiële instanties een groep “verborgen vrouwen’ leeft. Van de gemeente wordt daadkracht geëist.

De Hindoestaanse Uma, rijzende ster in het ambtenarenapparaat, krijgt de opdracht om tot die laag door te dringen. Hoe dieper ze komt, hoe complexer het probleem en hoe harder ze met onvrijheid en dwang in haar eigen relatie wordt geconfronteerd.

Bijpassende Boeken en Informatie

Johannes V. Jensen – Himmerlandsgeschichten

Johannes V. Jensen Himmerlandsgeschichten recensie en informatie over de inhoud van het boek met verhalen van de Deense Nobelprijswinnaar. Op 19 februari 2020 verscheen bij Uitgeverij Guggolz Verlag de Duitse vertaling van Nye himmerlandshistorier van de Deense schrijver Johannes V. Jensen. Er is op dit moment geen Nederlandse vertaling van deze verhalen verkrijgbaar.

Johannes V. Jensen Himmerlandsgeschichten Recensie

Er is een aantal winnaars en winnaressen van de Nobelprijs voor de Literatuur die inmiddels een klein beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Soms wellicht terecht en zo nu en dan zeker onterecht. Denk maar eens aan de IJslandse Nobelprijswinnaar Halldor Laxness waarvan in de afgelopen vijftien jaar heel wat werk in het Nederlands is vertaald en daarmee is er, terecht erkenning gekomen voor de kwaliteit van zijn werk.

Maar daarnaast zijn er schrijvers zoals de Finse schrijver Frans Eemil Sillanpää en de Deense schrijver Johannes V. Jensen die in 1944 werd vereerd met de Nobelprijs. Voor beiden geldt dat er ooit boeken in Nederlandse vertaling zijn verschenen. Maar dat is inmiddels vele decennia geleden. In het Duits en in het Engels is het aanbod van vertalingen gelukkig wel beter beschikbaar.

Johannes V. Jensen Himmerlandsgeschichten Recensie

De Duitse uitgeverij Guggolz Verlag is gespecialiseerd in het uitgeven van meesterwerken uit de Scandinavische, Baltische en Oost-Europese literatuur die een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Bovendien worden deze boeken zeer zorgvuldig en mooi uitgegeven met veel achtergrondinformatie, een nawoord en uitleg bij de tekst.

Dit geldt ook voor de verhalenbundel Himmerlandsgeschichten (Nya Himmerlandshistorier) die voor het eerst in Denemarken werd uitgegeven in 1904. Johannes V. Jensen heeft in dit boek verhalen gebundeld die zich afspelen in Himmerland, een streek in Jutland, die in de tweede helft van de 19e eeuw gerust nog afgelegen en geïsoleerd genoemd kan worden.

De Industriële Revolutie was nog nauwelijks doorgedrongen, alhoewel er wel kleine eerste signalen waren. Het was nog een arme, grotendeels boerengemeenschap waarin ook een aantal ambachtslieden actief was. Veel rijkdom was er niet en de bevolking leefde er nog grotendeels zoals ze al een paar honderd jaar deden. In de verhalen schetst Jensen een liefdevol portret van bijzondere gebeurtenissen en mensen uit zijn geboortestreek.

Liefdevolle, onsentimentele en boeiende verhalen van vergeten Deense Nobelprijswinnaar

Fijn is dat de vertaler ervoor gekozen heeft om de oud-Deense tekst om te zetten in een moderne Duitse vertaling. Hierdoor blijkt de kracht van de verhalen en krijg de lezer een mooi beeld van deze plattelandsgemeenschap in het Jutland van de 19e eeuw. Opvallend is dat er de personages in de verhalen een diepgang meekrijgen die ook de moderne lezer zal aanspreken. De verhalen van Jensen zijn liefdevol, maar toch onsentimenteel en hebben, ondanks het feit dat ze inmiddels al zo’n 120 jaar oud zijn, een universaliteit die ook de hedendaagse lezer zal aanspreken. Tijd voor een Nederlandse vertaling, zou ik zeggen! Himmerlandsgeschichten is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Himmerlandsgeschichten

  • Schrijver: Johannes V. Jensen (Denemarken)
  • Soort boek: verhalen uit Denemarken
  • Origineel: Nye himmerlandshistorier (1904)
  • Duitse vertaling: Ulrich Sonnenberg
  • Uitgever: Guggolz Verlag
  • Verschenen: 19 februari 2020
  • Omvang: 235 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering boek: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van het boek met verhalen van Johannes V. Jensen

Johannes V. Jensen (1873–1950) schuf in seinen Himmerlandsgeschichten Figuren, die er den Menschen aus seiner Kindheit nachempfand und in der Literatur unsterblich werden ließ. Jensen erfasste menschliche Regungen und Eigentümlichkeiten mit so wenigen konzentrierten Worten, dass das individuelle Schicksal und die existenzielle Tiefe der Charaktere gleißend zum Vorschein treten. Wir lernen Donnerkalb kennen, einen verwachsenen Einzelgänger, der eigensinnig und unverdrossen den Geschäften seines Lebens nachgeht. Auch das junge Genie Jens, Protagonist einer anderen Geschichte, der erfüllt ist von hochstrebenden Plänen, die er bis zum frühzeitigen Sterbebett nicht aufgeben wird, rückt uns berührend nahe. Außerdem erfahren wir von der Ankunft des Wanderzirkus Wombwell, durch den die weite Welt ins Himmerland einzieht und der die Bewohner in hellen Aufruhr und Erregung versetzt. Jede Geschichte enthält ganze Existenzen und ist doch nur ein Mosaikstein im Kosmos des Jensen’schen Himmerlands.

Ulrich Sonnenberg hat die Geschichten aus der spärlich besiedelten, kargen Gegend Himmerland in eine Sprache übertragen, die prägnant verknappt und gleichzeitig elegant daherkommt, immer mit einer Prise lakonischen Spotts, aber voller Zuneigung. Seine Übersetzung lässt Jensens Erzählungen scheinbar mühelos in der Gegenwart zur Entfaltung kommen. Vielleicht lesen sich diese Geschichten aus einer untergegangenen Welt so gut, weil sie uns ewig menschliche Regungen und Lebensbilder nahebringen und, der historischen Zeitgenossenschaft enthoben, ihren Kern umso strahlender offenbaren.

Johannes V. Jensen Neue Himmerlandsgeschichten RecensieJohannes V. Jensen (Denemarken) – Neue Himmerlandsgeschichten
verhalen over Jutland uit 1910
Uitgever: Guggolz Verlag
Verschijnt: 15 augustus 2022

Bijpassende boeken en informatie

L.H. Wiener – Zeeangst

L.H. Wiener Zeeangst recensie en informatie over de inhoud van dit boek met verhalen over een zeiltocht langs de kust van Zuid-Engeland. Op 24 juni  2020 verschijnt bij Uitgeverij Pluim het nieuwe boek van de Nederlandse schrijver L.H. Wiener.

L.H. Wiener Zeeangst recensie en informatie

Wie al eens eerder werk van de Nederlandse verhalenschrijver L.H. Wiener gelezen heeft, weet dat het vaak een autobiografisch karakter heeft. In veel van zijn verhalen lijken persoonlijke ervaringen door te schemeren, zij het dat Wiener zich ongetwijfeld de vrijheid veroorloofd om ze te fictionaliseren als dit de plot ten goede komt. In Zeeangst, echter is een, zoals hij zelf zegt, logboek van een zeiltocht.

Naast verhalenschrijver is Wiener ook een verwoed zeiler en liefhebber van Engeland. Zeeangst is het verslag van een zeiltocht die hij samen met zijn geliefde en hun poes maakt vanaf Nederland langs de zuidkust van Engeland naar het eiland Wight. Onderweg bezoekt hij het graf van de schrijver Malcolm Lowry en mijmert hij over schrijfster Virginia Woolf.

De cynische, soms droogkomische, toon die veel liefhebbers van de fictie van L.H. Wiener zo kenmerken, zijn ook in Zeeangst volop aanwezig.  Aan boord blijkt hij verre van een held te zijn. Alhoewel de Engelse zuidkust geen onbekend terrein voor hem is, ervaart hij overal gevaren. Hij vertrouwt de zee niet net als dit geldt voor de poes aan boord waaraan Wiener zich spiegelt.

Echte aanbeveling voor een aantal uren leesplezier in deze bijzondere tijden

Toch raakt Wiener geïnspireerd door de natuur die hij tijdens de tocht ervaart. Bovendien mijmert hij volop over de vooral Engelse literatuur en nautische boeken. Hij neemt de tijd om op zijn welbekende wijze te mijmeren over zijn leven en wat de zijn beperkte toekomst (Wiener werd dit jaar 75 jaar oud) nog in het verschiet heeft. Goed is ook dat L.H. Wiener zichzelf blijft en zich niet al te veel laat leiden door politieke correctheid en daardoor zo nu en dan heerlijk uit de bocht vliegt. En of alles ook werkelijk gebeurt is zoals Wiener het beschrijft, is de vraag maar dat doet op geen enkele wijze afbreuk aan het leesplezier.

Met Zeeangst overtuigt L.H. Wiener eens te meer. Een echte aanbeveling voor een aantal uren leesplezier in deze bijzondere tijden.  Het nieuwe boek van L.H. Wiener is door de redactie gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

L.H. Wiener Zeeangst Recensie

Zeeangst

Een logboek

  • Schrijver: L.H. Wiener (Nederland)
  • Soort boek: reisverhalen, zeilroman
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 24 juni 2020
  • Omvang: 284 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol

Flaptekst van het boek met zeilverhalen van L.H. Wiener

“Op 4 mei 1958, ik was toen dertien, heb ik op driehonderd meter voor de kust van Zandvoort, het verdrinkingsproces geheel ondergaan, al kwam het op enkele seconden na net nog niet tot “waterademhalen”, een formulering van de dichter J.B. Charles. Deze traumatische gebeurtenis heeft de zee voor mij getransformeerd tot een vijand, die het op mij heeft voorzien en die ik vrezen moet, terwijl ik weet dat het niet zo is. En zo is zeezeilen voor mij een dualistische uitdaging geworden. Enerzijds zee kiezen en opgaan in de natuur, met alle existentiële diepgang van dien, en anderzijds het tarten van de dood. Niets minder dan dat. In dit laatste opzicht vallen schrijver en schipper samen tot de man die ik ben.’ – L.H. Wiener

Zeeangst is het nautische logboek van een schipper, die met zijn vriendin en hun poes een zeiltocht maakt langs de Engelse zuidkust en het eiland Wight, en tevens het scheepsjournaal van een schrijver die landinwaarts een waterglas whisky ledigt bij het graf van Malcolm Lowry en een saluut brengt aan Virginia Woolf. Het is een boek om in te verdrinken.

Bijpassende boeken en informatie

Joyce de Ruiter – Niet horen Niet zien Niet zwijgen

Joyce de Ruiter Niet horen Niet zien Niet zwijgen recensie en informatie over dit persoonlijke boek over het Ushersyndroom  waardoor je uiteindelijk doof-blind wordt. Op 22 juni 2020 verschijnt bij Uitgeverij Growing Stories dit boek van Joyce de Ruiter.

Joyce de Ruiter Niet horen Niet zien Niet zwijgen Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Niet horen Niet zien Niet zwijgen. Dit boek is geschreven door Joyce de Ruiter. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit boek over de gevolgen van het Ushersyndroom, geschreven door Joyce de Ruiter.

Joyce de Ruiter Niet horen Niet zien Niet zwijgen Recensie

Niet horen Niet zien Niet zwijgen

  • Schrijfster: Joyce de Ruiter (Nederland)
  • Soort boek: autobiografische verhalen
  • Uitgever: Growing Stories
  • Verschijnt: 23 juni 2020
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Joyce de Ruiter te gast bij tv-programma M

Op dinsdag 23 juni 2020 is Joyce de Ruiter te gast in het tv-programma M om te vertellen over haar boek en hoe het is om het Ushersyndroom te hebben waardoor ze uiteindelijk doof-blind zal worden.

Flaptekst van het boek van Joyce de Ruiter

Niet Horen – Niet Zien – Niet Zwijgen Als je wereld donker en stil wordt, word jij dat dan ook?

Als Joyce zeventien is, zegt een arts tegen haar dat ze niet van waarde zal zijn voor de maatschappij. Hij suggereert dat ze maar een taal moet gaan leren. “Dan kun je misschien een keer een boek vertalen.’ Meer zit er voor haar niet in, is zijn boodschap.

Joyce weet op dat moment net dat ze lijdt aan het zeer zeldzame Ushersyndroom, dat ervoor zorgt dat ze steeds slechter gaat horen en zien en rond haar veertigste doof en blind zal zijn. De diagnose maakt dat ze haast heeft: ze wil alles zien, alles doen, alles leren, alles meemaken voordat haar wereld definitief donker en stil wordt. Ze is in voortdurend gevecht met haar ziekte, wanhopig op zoek naar een manier om er blij mee te zijn – tot ze inziet dat dat een strijd is die ze nooit kan winnen. Dan begint ze ervan overtuigd te raken dat ze de wereld iets te vertellen heeft. Dat ze straks niet meer kan horen of zien, hoeft niet te betekenen dat ze ook zal zwijgen.

Nu is ze getrouwd, moeder van twee kinderen, ondernemer en veelgevraagd spreker. Ze kan de invallende duisternis en de stilte niet tegenhouden, maar haar verhaal wel gebruiken om anderen te inspireren en beter te leren omgaan met veranderingen. En nee, ze heeft nooit een boek vertaald. Ze heeft er wel een geschreven. En wát voor een.

Bijpassende boeken en informatie