Alle berichten van Redactie

Roy Jacobsen – De onwaardigen

Roy Jacobsen De onwaardigen recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman van de Noorse schrijver. Op 16 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij de Nederlandse vertaling van De uverdige, de roman uit 2022 van de uit Noorwegen afkomstige schrijver Roy Jacobsen. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijver, de vertaalster en over de uitgave.

Roy Jacobsen De onwaardigen recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van de roman De onwaardigen van de Noorse schrijver Roy Jacobsen, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Roy Jacobsen De onwaardigen

De onwaardigen

  • Auteur: Roy Jacobsen (Noorwegen)
  • Soort boek: Noorse roman
  • Origineel: De uverdige (2022)
  • Nederlandse vertaling: Maud Jenje
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 13,99
  • Boek bestellen: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van de Noorse schrijver Roy Jacobsen

In De onwaardigen van Roy Jacobsen volgen we een jeugdbende in het bezette Oslo ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Ze leven in armoede en moeten zich door het bestaan zien te worstelen door te stelen, documenten te vervalsen en overvallente plegen op de bezetter.

Roy Jacobsen schetst een hard, maar eerlijk en vaak ontroerend portret van de zware levens van deze jongens en meisjes, die geen rechten en geen eigen land hebben. De onwaardigenis een meeslepende, spannende roman over overleven in een hechte gemeenschap onder extreme omstandigheden.

Roy Jacobsen is geboren op 26 december 1954 in Oslo. Hij schrijft romans, korte verhalen en kinderboeken en wordt gezien als een van de belangrijkste auteurs uit Noorwegen. Zijn roman De onzichtbaren (∗∗∗∗∗, uitmuntend) is in meer dan twintig landen vertaald en stond op de shortlist van de Man Booker International Prize. Witte zee (∗∗∗∗∗, uitstekend), het tweede deel in de Barrøy-cyclus, werd eveneens een internationaal succes, evenals het derde deel: De ogen van de Rigel.

Bijpassende boeken en informatie

Federica Amati – Ieder lichaam moet dit weten

Federica Amati Ieder lichaam moet dit weten recensie en informatie van de inhoud van de Britse wetenschapper, onderzoeker en hoofd voedingsdeskundige. Op 16 januari 2025 verschijnt bij Uitgeverij Volt de Nederlandse vertaling van het boek Everybody Should Know This, geschreven door Dr. Federica Amati. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Federica Amati Ieder lichaam moet dit weten

  • “Federica maakt evidence based onderzoek toegankelijk voor een breed publiek. Haar boek is een fascinerende DIY-gids over voeding en gezondheid, lees het!” (Dr. Tim Spector)

Federica Amati Ieder lichaam moet dit weten

Ieder lichaam moet dit weten

De essentiële voedingsgids voor alle fasen in je leven

  • Auteur: Dr. Federica Amati (Engeland)
  • Soort boek: gezondheidsboek, lifestyleboek
  • Origineel: Every Body Should Know This (2024)
  • Uitgever: Uitgeverij Volt
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over gezonde voeding van Federica Amati

Wist je dat ‘superfoods’ eigenlijk niet bestaan? En dat de manier waarop kinderen en tieners eten invloed heeft op hun gezondheid en hun ziekterisico als volwassenen?

In Ieder lichaam moet dit weten onderzoekt medisch wetenschapper en voedingsdeskundige Federica Amati de wetenschap achter voeding. Dit boek geeft inzicht in en gerichte tips over welk voedsel werkt en waarom we ultrabewerkte voedingsmiddelen beter zoveel mogelijk kunnen vermijden. Op basis van de nieuwste wetenschappelijke inzichten over onze lichamelijke en geestelijke gezondheid leer je hoe je in elke levensfase gezonde(re) keuzes kunt maken. Een belangrijk boek voor mannen, vrouwen en kinderen. Want als het om eten gaat, is het niet een kwestie van one size fits all.

Dr. Federica Amati is wetenschapper, onderzoeker en hoofd voedingsdeskundige o.a. bij het succesvolle online platform ZOE. Al jaren houdt ze zich bezig met het bevorderen van gezondheid in de samenleving en gelijke kansen daarop. Omdat zowel cliënten en studenten vaak tegen haar zeiden: ‘Iedereen zou dit moeten weten!’ heeft ze nu een boek geschreven om meer mensen te helpen bij hun dagelijkse voedingskeuzes op weg naar een betere gezondheid.

Bijpassende boeken

 

Sterre Carron – Sterf!

Sterre Carron Sterf recensie en informatie van de nieuwe thriller van de Vlaamse thrillerschrijfster. Op 16 april 2025 verschijnt bij Phoenix Books de nieuwe thriller van Sterre Carron. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.

Sterre Carron Sterf! recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking, recensie of review verschijnt van Sterf! de nieuwe thriller van Sterre Carron, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Sterre Carron Sterf

Sterf!

  • Auteur: Sterre Carron (België)
  • Soort boek: Vlaamse thriller
  • Uitgever: Phoenix Books
  • Verschijnt: 16 april 2025
  • Omvang:
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe thriller van Sterre Carron

Stefanie heeft het prima voor elkaar. Maar Stefanie heeft ook een onvergeeflijke fout gemaakt. Wanneer ze steeds meer bedreigingen ontvangt, beseft ze dat iemand wraak wil nemen.

Tegelijkertijd houdt een meedogenloze moordenaar Mechelen in zijn greep. Het doelwit? Einzelgängers – mensen die op zichzelf zijn. Bij het vallen van de schemering slaat de dader toe, en angst sluit de stad op in stilte.

Hoofdinspecteur Erin De Donder, net overgeplaatst van de sectie drugsdelicten naar zware misdrijven, wordt op de zaak gezet. Maar hoe vang je een moordenaar die geen sporen achterlaat, geen patroon lijkt te volgen en altijd een stap voor blijft? Terwijl het gevaar dichterbij komt, wordt het een strijd tegen de klok—en tegen het kwaad dat in de schaduwen loert.

Sterf! is een bloedstollende thriller van Sterre Carron, vol intrige, spanning en onverwachte wendingen

Bijpassende boeken

Olaf Tempelman – De kunst van het missen

Olaf Tempelman De kunst van het missen recensie en informatie van de inhoud boek over waarom aardse paradijzen niet gelukkig maken. Op 16 januari 2025 verschijnt bij Uitgeverij Athenaeum het nieuwe literaire non-fictie boek van de Nederlandse journalist en schrijver Olaf Tempelman. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Olaf Tempelman De kunst van het missen recensie van Tim Donker

Wat je wil is altijd elders. Nogal logies: als het daar was waar jij bent had je het en had je het niet hoeven willen. Maar ja. Er is altijd meer “elders” dan “hier” dus de kans dat iets gewilds (of nog: iets dat in potentie gewild zou kunnen zijn) zich daar bevindt waar jij niet bent, is je hele godganselijke leven lang vrij groot. Dat is waarom de jacht bestaat. De jacht op succes, de jacht op liefde, de dromenjacht de koopjesjacht. Het is ook waarom angst bestaat. Meer specifiek: de angst iets te missen. Maarja. “Het” bevindt zich altijd elders, ik zei dat al, en daarom heet het niet De Angst Om Iets Te Missen, en ook niet daoitm, nee fomo heet dat (& naar het schijnt is die term te vinden in de Van Dale) want, natuurlijk, geen angst om iets te missen, maar fear of missing out, want stel je voor dat je Nederlands zou spreken, en natuurlijk ook geen fear of missing out, maar fomo (niet eens daoitm, of voor mijn part aoitm), want stel je voor dat je kostbare seconden verliezen gaat met hele woorden uit te spreken.

Tempelman komt hier af met een boek over deze angst. Een boek over fomo, ja, en een boek over emmerlijsten. Want dat is ook zoiets. De emmerlijst. Wanneer ontstond die? De dingen die je absoluut gedaan moet hebben voordat je dood gaat. Rome zien en dan sterven, hoe oud is dat, waar gaat de emmerlijst over, wie heeft er nog een emmerlijst, wat moet er in je emmerlijst, waarom er dingen zijn die gedaan moeten worden voor je sterft, moet je niet gewoon leven voor je sterft, en waarom dat dingen zijn die je klaarblijkelijk niet gewoon doet maar voor je emmerlijst bewaart, en wanneer ga je je over je emmerlijst buigen eigenlijk, misschien als je bijna dood gaat.

Want de emmerlijst is ook, veelal, gevuld met dingen die elders zijn. Je kunt zeggen Ik wil nog een hard maanzaadbolletje met versie rosbief van de slager eten, of ik zou graag nog de U.S.A-cyclus van John Dos Passos uitgelezen krijgen, of ik wil graag nog één keer op een zwoele sterrennacht in de achtertuin met mijn dochter over alledaagse dingen diskuteren, maar een emmerlijst die in zijn geheel elke willekeurige dag van de week afgevinkt gaat kunnen worden heeft geen spanning en zonder spanning gaat het niet. Ook zullen weinigen zeggen Ik wil samen met mijn in 2015 overleden vader naar Music is the healing force of the universe van Albert Ayler luisteren, of ik zou de aarde willen zien vanaf de maan, of ik wil nog één keer acht zijn en in de derde klas van de lagere school zitten en stervensverliefd samen met Lonneke naar haar huis lopen terwijl die lullo van wie me de naam ontschoten is me uitscheldt voor meidengek. Want een emmerlijst mag niet alledaags zijn, volstrekt onhaalbaar is evenmin de bedoeling.

Daar ergens bevindt zich fomo. Tussen alledaags en volstrekt onhaalbaar. Het “het” waaromheen die angst zo’n beetje sirkelt ligt niet buiten het bereik van elk menselijk wezen; het mag echter evenmin gegrepen worden door alleen maar even je hand uit te steken, naar de dichtstbijzijnde bakker te fietsen, of  agenda’s te trekken met iemand in je adresboek. Ergens is er “iets”, en het is “iets” waar je bij moet zijn, en je gaat er een trein voor moeten nemen, of een vliegtuig, je gaat het kunnen bereiken ja, want het is daar waar de mensen nog echt zijn waar de mensen nog zuiver zijn waar het land nog ongerept is, verder dan je achtertuin maar dichterbij dan de maan of het dodenrijk.

Kan het zijn dat het akroniem alleen maar Engels is omdat het alles wat meer in het vage houdt? Fear of missing out, angst om te missen, heeft immers geen “iets”, geen “wat” dat gemist wordt, het is het missen zelve, het is alles waar wij niet bij zijn, de emmerlijst vindt zijn grond daarin dat we er wel bij moeten zijn, overal moeten we bij zijn, daar zijn waar de meesten zijn, Elias Canetti zei het al, en ook Heidegger had het over de mens als ontverringsmachine, alles moet in ons bereik zijn, alles moet bereikbaar zijn.

En is het ook daarom dat Tempelman zich in De kunst van het missen concentreert op het fomo-type dat we kennen als de reiziger. De reiziger wil overal zijn waar hij niet is, de reiziger denkt altijd dat het gras één grens verder net iets groener gaat zijn. Er is iets goeds aan het feit dat Tempelman zich heeft beperkt tot reizigers. Ah. Ik ben zelf geen reiziger. Ik heb nooit gedacht dat het ergens anders minder kloterig zou zijn dan hier in mijn eigen kot. Voor korte tijd misschien. Dat maakt vakantie fijn. Je bent ergens, je leidt er je aldagsleven niet, het is er lekker warm, het eten is er vaak beter dan thuis, je hoeft niks, je kan veel, en na een paar weken ga je weer terug. Allicht dat het er altijd beter is als je weet dat je na een paar weken weer weg gaat – thuis is juist daarom zo kloterig omdat je weet dat je er morgen nog zult zijn, en volgend jaar ook nog, en tien jaar na nu misschien ook nog wel. Ik heb al mijn reizen altijd beperkt tot “vakantie”, een keer per jaar, of, oké twee of drie keer per jaar; ik ben nooit op zoek geweest naar paradijselijke oorden waar de mensen liever zijn, echter zijn, eenvoudiger zijn, beter zijn dan hier want ik heb nooit gemeend dat zulke oorden zouden bestaan. Wel heb ik iemand gekend die zichzelf “de kloot die lange reizen maakt” noemde en nooit -niet daarvoor en niet erna- heb ik iemand zichzelf een predicaat horen toebedelen dat zowel vernederend als verheffend is; een megalomaan soort bescheidenheid. Uiteraard waren de reizen die de kloot die lange reizen maakt helemaal niet zo lang, en eigenlijk ook niet bijzonder interessant. Goed, hij was in New York geweest. Maar de hele wereld is in New York geweest (behalve ik). En hij had in de binnenlanden van Spanje door een kloof gelopen waar vermoedelijk elke toerist die even een dagje geen zin heeft in strand wel eens doorheen gelopen is. En hij had drie maanden Engelse les gegeven aan Estse basisschoolleerlingen. Dat dat wel ongewoon is, zou ik weten: het was met name die laatste reis waar de kloot die lange reizen maakt maar nooit over uitgesproken raakte. Het Estse volk had diepe indruk op hem gemaakt. Zo authentiek, zo waarachtig, zo puur, zo ongecompliceerd als die mensen waren. “Als ze in Estland een tafel nodig hebben, pakken ze gewoon een tafel!’, was een uitspraak die hij in de maanden na zijn Estlandreis tot vervelens toe bezigde. Laten we in Nederland nu meestal een opklapbed pakken als we een tafel nodig hebben. Het is dit soort idealisering waarover Tempelman zich buigt: in De kunst van het missen wordt de angst iets te missen toegespitst op reizigers die vooral een of ander op aarde aanwezig paradijs niet willen missen, een land met echte, lieve, intelligente mensen die gewoon een tafel pakken als ze een tafel nodig hebben. De journalist / schrijver splitst deze reizigers op in vijf herkenbare soorten.

In hoofdstuk 1 gaat het om de mens die de wereld afstruint in een zoektocht naar ware liefde. Want ergens zijn de mensen nog lief en warm en hartelijk en aardig, ergens kunnen de mensen nog met heel hun hart liefhebben, ergens telt je geld of wie je bent niet meer mee. Maar het kleine kaffee aan de haven kan alleen ver van huis gevonden worden; westerlingen zijn immers afgestompte, kapitalistiese, harteloze robots. In volgende hoofdstukken is de bestemming vaak al wat konkreter: zo mag de lezer aan de hand van Tempelman in hoofdstuk 2 afreizen naar Tibet. Want daar kan verlichting worden gevonden, boeddhistiese wijsheid, rust, kontemplasie, vrede. Minder vredig, maar even ideaal was, en is, voor velen Cuba. Daarover gaat het in hoofdstuk 3. Che Guevara, revolutie, politieke omwenteling, rebellie. Mulisch ging naar daar want daar was (politieke) bevlogenheid te vinden; in De ontdekking van de hemel schijnt de man met de pijp Cuba het “filiaal van de hemel” te noemen (dat Mulisch er niet alleen intellectuele maar ook lichamelijkere geneugten vond, maakt Tempelman is enkele fijnzinnige terzijdes al snel duidelijk, wat niet naliet een grijns op mijn gezicht te toveren want net als Tempelman heb ik niets met het oeuvre van Mulisch, nooit gehad ook). Geniaal is de freudiaanse analyse van de aantrekkingskracht die deze revolutie (ten opzichte van zoveel andere, maar in misschien druilerigere landen voltrokken revoluties) uitoefent op geestelijk minvermogenden: in de combinatie van “Son en Che” (de muziekstijl en de revolutionair) met “zon en zee” wordt het Es met het Über-Ich verzoend (Son en Che vond ik briljant) (al was mijn eerste associatie minder freudiaans: eigenlijk dacht ik aanvankelijk vooral aan Sonny and Cher) . Dat glasharde diktaturen ook kunnen lonken, blijkt in hoofdstuk 4. In Dubai kun je namelijk als westerling heerlijk onbelemmerd ondernemen ja. Die stomme democratieën ook met hun trage besluitvorming, hun inspraakcommissies, hun hinderlijke regeltjes en wetjes, nee dan zoon hyperefficiënte dictatuur geleid door een man die weet hoe het moet, als je een megagroot winkelcentrum wil laten bouwen dan gebeurt dat meteen, dan bulldozeren ze gewoon wat woonwijken uit de weg en binnen een ommezien staat je winkelcentrum er. In totalitaire staten van meer marxistiese of communistiese snit is er een gelijkende pedant, daar noemen ze een bouwwerk waarvoor velen huis en haard moesten verlaten misschien het Huis van het Volk om het de bijklank te geven dat iets dat voor “de mensen” is maar het resultaat is hetzelfde: onteigent wordt er, en eenvoudige bouwvakkers mogen zich letterlijk dood werken om het te realiseren. En wie het er niet mee eens is, ziet al zijn rechten zomaar verdwijnen. De kunst van het missen eindigt zoals het begon – met een wat diffuser soort reiziger. Die misschien geen liefde zoekt, maar een in veel maatschappijen ogenschijnlijk verdwenen vorm van “puurheid”, “echtheid”; een ergens waar de tijd trager voorbij gaat, niet al het voedsel uit supermarkten komt, mensen nog de tijd nemen voor een praatje, behulpzaam zijn; het “echte” Frankrijk, het “echte” Italië, het “echte” Griekenland; daar waar de vooruitgang en de multinationals nog niet de algehele gelijkschakeling voor elkaar gekregen hebben.

Er is iets goeds aan het feit dat Tempelman het in zijn boek alleen maar over reizigers heeft. Omdat ik er zoals gezegd zelf geen ben, kan ik er met de nodige distantie kijken. Dan gaan ze zich misschien weer afvragen waarom ik dit soort boek bespreek, maar ik kan van waar ik sta wel lachen met al dat gereis, al dat zoeken naar mensen die tafels pakken als ze een tafel nodig hebben, al dat betere kijken alleen maar omdat het Ierland is, steeds de horizon achterna, geen oor of oog voor onder je, naast je, achter je. Maar ik snap ook wanneer Tempelmans medegevoel overgaat in kritiek. Het lieve en hartelijke volk dat nog ware liefde kent is misschien toch wat opportunistieser dan je wil, en liefde voor die rijke westerling is misschien vooral liefde voor de mogelijkheid hun allicht niet zo heel erg paradijselijke land te ontvluchten; een boeddhistiese monnik is ook maar een mens die onthutst is als de wifi het niet doet of zich laat corrumperen door de macht die hem gewild of ongewild in handen gegeven is zodat hij in de verleiding kan komen zijn volgelingen te slaan en te misbruiken; het politieke model van Cuba kent ook minder aangename kanten; in een dictatuur waar in economies opzicht alles mogelijk is, is de vrijheid juist door het opheffen van democratiese strukturen anderzijds ook voortdurend in het geding; de zo gezochte “puurheid” heeft nooit echt bestaan – er is geen tijd geweest waarin men niet dacht dat het in voorgaande tijden beter was, dat er in de huidige tijd iets waardevols verloren is gegaan. Dat kun je begrijpen, of je kunt het niet willen begrijpen. Tempelman schrijft uitvoerig en raak over “cognitieve dissonantie”; “ik wil niet dat het zo is en dus is het niet zo” (Tempelmans tamelik accurate uitleg): de neiging die reizigers hebben om het onrecht in hun paradijs niet te wíllen zien, of te vergoelijken uit naam van een doel dat klaarblijkelijk alle middelen heiligt.

Er is ook iets minder goeds aan het feit dat Tempelman zich beperkt tot reizigers. Fomo, om die term dan maar even aan te houden, dwingt niet in alle gevallen een vlucht uit eigen land af. Mensen die continu van baan wisselen zijn evenzeer bang iets te missen: een beter salaris, meer waardering, meer kansen zich te ontplooien; status, een betere standplaats, fijnere collega’s, eindelijk een mogelijkheid om te doen wat ik echt wil doen. En nu we het toch over carrièrejagers hebben: is de “kinderopvang” niet eveneens een typisch fomo-verschijnsel? Wat al dat geld en dat hele moje huis dat is allemaal wel leuk, maar we willen ook nog gezinnetje kunnen spelen, want iedereen om ons heen speelt gezinnetje, en stel je voor dat we even niet bij iedereen zouden horen. En die kinderen zijn wel leuk en lief, maar ze moeten natuurlijk niet in de weg staan van baan, vriendenclubs, joggen, sportschool, jong blijven, cabaret en theater bezoeken, gezellig doen, “mij-tijd” hebben. Toen de voormalige basisschool van mijn kinderen van het ouderwetse twee dagdelen-systeem (kwamen ze heel ouderwets nog tussen de middag thuis om een broodje te eten, waarna ze voor de middag weer voor een paar uur naar school moesten), deed de school meerdere voorstellen. Eén daarvan was “het 7-tot-7 model”; dan zou de school om zeven uur ’s ochtends opengaan met voorschoolse opvang, daarna school, en na schooltijd tot zeven uur ’s avonds naschoolse opvang. Via de website kon je stemmen, en eventueel een opmerking toevoegen. Een vrouw die voor het 7-tot-7 model had gestemd had erbij geschreven: “Kan er dan ’s avonds ook warm eten gegeven worden aan de kinderen?” Tot op deze dag hoop ik dat dat een grapje was. Maar tot op deze dag vrees ik dat die hoop ijdel is.

Graag had ik andere verschijningsvormen van fomo gezien dan de reiziger type-Slauerhoff alleen. Onrust dwingt niet altijd een konkreet bewegen af.

Er is iets goeds aan het feit dat Tempelman reiziger is onder de reizigers die hij bespreekt. Acht jaar lang was hij als Oost-Europacorrespondent voor De Volkskrant woonachtig in Boekarest; ook reisde hij voor reportages en boeken zo’n beetje de hele wereld af. Hij noemt wel de schadelijke kanten van de cognitieve dissonantie van zijn medereizigers (wegkijken van onrecht is het onrecht laten bestaan), maar hij is nooit vermanend. Tempelman heeft niet de walgelijke arrogantie van een René van Stipriaan die met zijn opgeheven domineevingertje even komt vertellen wie de slechten zijn, wat er allemaal mis is, en wat er allemaal Nu Meteen Anders moet (Anders Loopt Het Slecht Met Ons Af); de arrogantie van hen die zich in slaap gewiegd weten door de wetenschap dat zij in ieder geval níet bij de slechten of de dommeriken horen. Zij zijn deel van de oplossing, want zij hebben een of ander gemakzuchtig rotboekje geschreven waarin wat open deuren worden ingetrapt dus hun taak zit erop. Aan hen zal het niet liggen dat de wereld naar de kloten gaat. Tempelman staat echter middenin de groep die hij bespreekt. Dat maakt dat zijn boek niet zonder humor is, dat het fijn geschreven is, lekker leest, en nergens zuur of bitter wordt.

Er is ook iets minder goeds aan het feit dat Tempelman medereiziger is. De kunst van het missen is bij momenten wat stuurloos. Ik ben geheel voor het negeren van grenzen van genres; prop je reisverslagen vooral vol mini-essays, voeg persoonlijke anecdotes toe waar dat “eigenlijk” niet “hoort”, vermeng sfeerverslagen vooral met historische uitweidingen. Zwabber is het pad, en dat is goed. Maar waar terzijdes zomwijlen een beetje gezocht gaan aandoen, raken teksten wat verwrongen. Alle boeken, alle kunstenaars, alle wetenschappers die genoemd worden, lijken soms alleen maar genoemd te worden om het noemen zelve. Een naakte Martin Šimek onder de waterval kan ik, hoewel de tekst goed zonder had gekund, nog net hebben want ik mocht Šimek als interviewer in al zijn theatraliteit altijd nog wel. Ik weet dat Tempelman de anecdote vooral opvoert om de lezer opnieuw duidelijk te kunnen maken in wat voor rare, dolle, buitenissige situaties hij toch steeds weer verzeild raakt maar ik denk meteen aan het interviewprogramma van Šimek waar mijn moeder en ik altijd met zoveel plezier naar keken en dan word ik vrolijk. Maar shit, Tempelman, Marc van Ranst?! Serieus?! En dan nog in positieve zin ook. Dat hij schuilen moest in een “safehouse” voor “antivaxxers” en dat had “overleefd” (die stoere Van Ranst toch!) en daarna een “vrolijke” column schreef met een “prachtige” zin? “Ik ben met veel plezier serendipist tot in de kist” is geen prachtige zin maar domme sinterklaasrijmelarij, en met serendipiteit heeft het weinig uitstaans. Wanneer ik bijna op het einde van een toch vrij fijn boek wordt geconfronteerd met een klootzak van het zuiverste water, die bewust mensen de stuipen op het lijf joeg over iets waarvoor dat helemaal niet nodig was (maar zelfs als corona een tweede pest geweest, dan nog is angst altijd een slechte raadgever) en iedereen aanraadde zich in te spuiten met een serum (ja een vaccin mag dat niet heten) waarvan niemand de gevolgen op lange termijn kon voorspellen (en dat nu langzamerhand volgens steeds meer wetenschappers en dokters toch wel degelijk enkele kwalijke gevolgen blijkt te hebben), wordt de “namedropping” me toch echt een beetje teveel (of moet ik nu zeggen “too much”?) (en nee Tempelman, ik ben geen “antivaxxer”, wat dat ook moge zijn, en ik ben ook geen “complotdenker”, ik had gewoon een afwijkende mening over het coronabeleid) (en dat ik daarvoor niet heb hoeven onderduiken, daar heb jij dan weer gelijk in, maar ik ben er wel minimaal één vriend door kwijt geraakt). Ook het vanranst-terzijde is onnodig en alleen maar dienend om de eigen (culturele) onderlegdheid en belezenheid te onderstrepen, en hier, op het eind, wordt dan net een verkeerde grens gepasseerd. De grens tussen dingen die me vrolijk, en dingen die me chagrijnig maken.

Maar ik kan ook cognitief dissonant zijn. Ik scheur die laatste pagina’s er eenvoudig uit (niet allemaal, want dat Tempelman zijn katten bedankt voor gezelschap tijdens het schrijven, neemt me dan weer maximaal voor hem in) en dan hou ik een grappig, tot nadenken stemmend, soepel weglezend boek over; het ideale cadeauboek voor de kloot die lange reizen maakt (hoe zou het daarmee zijn). Want goed te lezen tijdens een middellange treinreis naar weeral het volgende paradijselijke oord waar mensen een opklapbed pakken als ze een driezitsbank nodig hebben.

Tempelman gaf de voorzet in een analyse van fomo en emmerlijsten en aanverwante modernetijdsaandoeningen. In een volgend boek mag hij, of een andere denker, er wat mij betreft nog wat  verder mee de diepte in.

Olaf Tempelman De kunst van het missen

De kunst van het missen

Waarom aardse paradijzen niet gelukkig maken

  • Auteur: Olaf Tempelman (Nederland)
  • Soort boek: literaire non-fictie
  • Uitgever: Uitgeverij Athenaeum
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe boek van Olaf Tempelman

“Voor we iets hadden kunnen meemaken hadden we het al gemist. Ik ben er nooit achter gekomen wat het was.” (Olaf Tempelman)

Hoe welvarender mensen zijn en hoe meer mogelijkheden ze hebben, hoe sterker ze zich bewust kunnen raken van gemis in hun leven. Legden mensen zich in het verleden neer bij de mores van een levenscyclus, nu willen velen uit het leven halen ‘wat erin zit’, meemaken ‘waar het echt om gaat’, deelgenoot worden van wat Norman Mailer ‘the sweet of life’ noemde. Begrippen als ‘bucketlist’ en ‘fomo’ vinden we inmiddels ook in Nederlandse woordenboeken terug.

Eén van de gedaantes van de moderne mens die zoekt naar vervulling is de Reiziger. Aan de hand van het gedrag van reizigers brengt Olaf Tempelman in kaart wat bevoorrechte mensen in hun leven missen, en waarin moderne maatschappijen tekortschieten. Over de hele wereld ziet hij reizigers zoeken naar liefde, verlichting, bevlogenheid, geborgenheid en meer. Hij ziet óók dat er veel voorbijgaat aan mensen die niets willen missen. In een boek waarin hij reisimpressies met contemplaties mengt, pleit hij voor de kunst van het missen.

Olaf Tempelman is geboren in 1971. Hij studeerde journalistiek, politicologie en Roemeens. Van 2000 tot 2008 was hij Oost-Europacorrespondent voor de Volkskrant, met als standplaats Boekarest. Zijn boek Roemeense lente stond in 2008 op de shortlist van de Bob den Uyl-prijs. In 2013 publiceerde hij over de kusten van de Zwarte Zee het boek Omweg naar Istanbul. Voor de Volkskrant schrijft hij columns en essays.

Bijpassende boeken en informatie

Marcia Bjornerud – Het verborgen leven van stenen

Marcia Bjornerud Het verborgen leven van stenen recensie en informatie over de inhoud van het boek van de Amerikaanse geoloog. Op 16 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij Ten Have de Nederlandse vertaling van het boek Turning to Stone van de uit de Verenigde Staten afkomstige geoloog Marcia Bjornerud. Hier lees je informatie over de inhoud van het geologieboek, de schrijfster en over de uitgave.

Marcia Bjornerud Het verborgen leven van stenen recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Het verborgen leven van stenen, Een geologische biografie van de aarde, geschreven door Marcia Bjornerud, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Marcia Bjornerud Het verborgen leven van stenen

Het verborgen leven van stenen

Een geologische biografie van de aarde

  • Auteur: Marcia Bjornerud (Verenigde Staten)
  • Soort boek: geologieboek
  • Origineel: Turning to Stone (2024)
  • Uitgever: Ten Have
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Boekenwereld / Bol / Libris

Flaptekst van het boek van de Amerikaanse geoloog Marcia Bjornerud

Geoloog Marcia Bjornerud laat in dit boek zien dat stenen geen solide objecten zijn, maar entiteiten die zelf constant veranderen. Niets gaat ooit verloren, het wordt alleen maar getransformeerd. De aarde is geen passieve achtergrond of bron van grondstoffen, maar een bron vol wijsheid over het leven op deze planeet en onze plek daarin.

Stenen vormen het verslag van onze creatieve planeet die zichzelf al vier miljard jaar opnieuw uitvindt. Wanneer we onzeker zijn over waar we de waarheid kunnen vinden, herinneren stenen ons eraan dat we aardbewoners zijn.

Marcia Bjornerud is een Amerikaanse geoloog. Het verborgen leven van stenen is haar eerste boek in het Nederlands. Ze is gespecialiseerd in de fysica van aardbevingen en het ontstaan van bergen waarbij ze veldonderzoek naar de geologie van gesteenten combineert met kwantitatieve modellen van de gesteentemechanica.

Bijpassende boeken en informatie

Holly Watt – The Last Truths We Told

Holly Watt The Last Truths We Told review, recensie en informatie over de nieuwe Engelse thriller. Op 16 januari 2025 verschijnt bij Raven Books het nieuwe boek van de uit Engeland afkomstige thrillerschijfster Holly Watt. Hier lees je informatie over de inhoud van de thriller, de schrijfster en over de uitgave. Een Nederlandse vertaling van het boek is niet verkrijgbaar.

Holly Watt The Last Truths We Told review, recensie en informatie

Als er in de media een review of recensie verschijnt van The Last Truths We Told, de nieuwe thriller van Holly Watt, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Holly Watt The Last Truths We Told

The Last Truths We Told

  • Auteur: Holly Watt (Engeland)
  • Soort boek: Engelse thriller
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Raven Books
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: £ 16,99 / £ 11,99
  • Boek bestellen bij: Amazon / Bol

Flaptekst van de nieuwe thriller van Holly Watt

It’s not the lies that kill you. It’s the truth.

They predicted Ivo would become a tycoon
They predicted Ayda would go on to become a hotshot lawyer
They didn’t predict that Lily would be dead

Twenty years ago, nine university friends made a series of predictions about what would happen to each of them after college. Now they’ve all gathered together for the weekend. Not for a reunion but for a reveal.

Some of them have gone on to staggering success, others to more mundane lives. And one of them is missing.

Before her death Lily seemed agitated. Even scared. In the weeks before her death, she called Maggie, wanting to talk but then refusing to say what was frightening her. Now Maggie is beginning to realise that not everyone at the house this weekend is who they appeared to be.

And those who are lying are prepared to do anything to stop the truth coming out.

An unputdownable page-turner about old friends and new betrayals from an award winning thriller writer at the very top of her game, this is unmissable reading group suspense fiction.

Holly Watt is geboren in Engeland. As an investigative journalist, she worked on MPs Expenses and the Panama Papers. She has written for the Sunday Times, the Telegraph and the Guardian. She lives in London.

Bijpassende boeken

Corrado Debiasi – De grijze kitten en de monnik

Corrado Debiasi De grijze kitten en de monnik recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman over India van de Italiaanse schrijver. Op 16 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van de roman Il Villaggio dei monaci senza tempo van de uit Italie afkomstige schrijver Corrado Debiasi. Op deze pagina besteden we aandacht aan de inhoud van de roman, de schrijver en over de uitgave.

Corrado Debiasi De grijze kitten en de monnik recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van De grijze kitten en de monnik, de roman van de Italiaanse schrijver Corrado Debiasi, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Corrado Debiasi De grijze kitten en de monnik

De grijze kitten en de monnik

  • Auteur: Corrado Debiasi (Italië)
  • Soort boek: Italiaanse roman
  • Origineel: Il Villaggio dei monaci senza (2022)
  • Nederlandse vertaling: Annemiek van Grondel
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Boekenwereld / Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Corrado Debiasi

Een paar jaar geleden maakte Kripala zijn eerste reis naar India, de reis die zijn leven veranderde. Nu moet hij terug naar de Ganges om het stoffelijk overschot van zijn geliefde, die onlangs is overleden, naar de rivier te brengen en om zijn leraar, Tatanji, te zoeken. Door zijn leraar te vinden hoopt Kripala ook zijn verloren gemoedsrust terug te vinden. Maar de tempel blijkt verlaten. De oude monnik is verdwenen en alleen een blauwogig grijs katje, Shakti, en een versleten notitieboekje zijn achtergebleven. Kripala neemt beide mee op een nieuwe reis, op zoek naar een plek die hij in zijn dromen heeft gezien – een mythische bestemming waarnaartoe niemand echt de weg kent, maar die velen hopen te bereiken. Kripala’s reis zit vol valkuilen, maar hij ontmoet ook bijzondere mensen bij wie hij tot nieuwe inzichten komt. En zo leert hij gaandeweg wat het grootste geschenk is.

Corrado Debiasi is geboren in Trentino, Italie. Hij startte al op jonge leeftijd met mediteren en het beoefenen van yoga. Ook verdiepte hij zich in de oosterse cultuur en filosofie. Eerder verscheen van hem de roman De monnik die van katten hield.

Bijpassende boeken en informatie

Pim te Bokkel – Even zweven de levende wezens

Pim te Bokkel Even zweven de levende wezens recensie en informatie nieuw boek met gedichten van de Nederlandse dichter. Op 16 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij Wereldbibliotheek de nieuwe dichtbundel van Pim te Bokkel. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Pim te Bokkel Even zweven de levende wezens recensie van Tim Donker

Zwevende levende wezens, dat is niet moeilijk, ook niet voor even. Ziet hoe zweeft de albatros. Ziet hoe zweeft de adelaar. Ziet hoe zweeft een vleermuis. Maar het zal. Een kauwgombal blijkt een toverbal. Ook dat zal. De dingen zullen, de dingen worden, misschien is ook dat zweven, wie was het weer die zei dat een pijl op elk moment in zijn vlucht alleen maar is waar hij is, en niet waar hij niet is, en dat een zwevende pijl feitelijk dus stil staat, was dat niet Anselmus nee truttemie dat was Zeno natuurlijk, en dit is maar het vluchten, dit is maar het worden en het gaan. Het zijn en het schijnen. Volgens de zandhagedis is de maan het ei waaruit de wereld is ontstaan. De lieve man nam de maan naamloos op in zijn horizon. Het zal. Het is. Het klinkt.

Klankenspel zal. Klank is plank. Nee klank is een schaal. Nee klank is plonk. Nee klank is plinketieplonk, is een golf, is beweging, het gaat in en het gaat uit fase, klank bestaat uit golven, als de klank ophoudt bewegen de golven immer nog. Ook poëzie kan klankenspel zijn. Meestal is dat rijm. Klank gaat de betekenis vooraf, schoonheid niet zelden zelfs, breek taalpracht opdat het rijmen zal. Offer de zeggingskracht op aan de plinketieplonk. Opdat het rijmen zal. O. Hoe haat ik gedichten op rijm. Het kinderachtige ervan. Kleuterliedjes rijmen altijd. Slogans meestal ook. Maar er is weinig verschil tussen dat eerste en dat twede. Simplisme en dwang. Het woord zelf is al lelijk. “Rijm”. Maar Te Bokkel laat ander klankenspel zien hier. En laat zien hoe. Klanken allianties kunnen aangaan die niet altijd per se rijmen. Niet-rijmende allianties. Maken ritme. Melodie. Muziek. Golfjes. Klank bestaat uit golven. Het kabbelt. Het klatert. Ook daarin het zweven, het gaan, het worden.

De man draait zijn hand niet om voor vette mooischrijverij als “Er komt een dag verwacht ook de vader in de echokamer met de slapeloze huiler.” Of voor pseudo-diepzinnigheden in de sfeer van: “Weet dat licht ook overdag verdwijnt als jij de andere kant op kijkt” (de dingen verdwijnen niet als je de andere kant op kijkt) (de wereld gaat niet weg als jij je ogen sluit) (objectpermanentie) (ook de slapeloze huiler in de echokamer weet dat) (ook als niemand luistert maken vallende bomen geluid) (de wereld is niet alleen maar een voorstelling voor onze zintuigen) (ook zonder waarnemers bestaat de wereld) (de wereld als wil en voorstelling) (de wereld is niet subjectgericht) (alles bestaat niet alleen maar opdat subjecten het horen zouden subjecten het zien zouden subjecten het beleven zouden) (alsof alleen onze zintuigen het waargenomene zin verlenen) (alsof alleen wat wordt waargenomen bestaat).

Ja. Te Bokkel kan het er goed overheen duwen. Over het hoogste punt, achter de gezichtseinder, voorbij elke horizon. Maar Even zweven de levende wezens heeft zijn momenten. Momenten waarop het gaat klinken, het er even bovenuit zingt, me voor een moment even raakt. Soms danst ook het paginawit. Misschien zoiets als een gaatje in je kist. Gewoon voor het uitzicht.

Ik dacht aan taalfragmentatie. Elke splinter weerspiegelt het geheel der taal. Flintertjes taal is wat de lezer hier toch minimaal bemachtigen kan. En wie het flintertje heeft, die heeft -. Pars pro toto. Ja. Ik ben blij dat jij het zegt. Hoef ik het niet meer te zeggen.

Want wat ineens in het licht staat. Hij is niet voor jou gestorven. Hij is voor jou gestorven. Velen zijn voor jou gestorven. Eén miljoen zijn gestorven om dit geluid te maken. Binnenin leeft het geluid. Het geluid dat jij haat maar ik lief heb. Geluid gaat in en uit fase. Geluid bestaat uit golven. Jij gaat niet door naar de volgende ronde.

Dat is de fragmentatie waar ik het over heb.
Dat zijn de fragmenten.
De splinters. De flinters. Dit is wat je vangen kunt als je Te Bokkel leest.

Zegt iemand zegt wie zegt Rachel Blau Duplessis (de praline dankt haar naam aan de kok van de Franse maarschalk Du Plessis-Praslin. hij brandde als eerste een gesuikerde amandel): ‘Gedicht’ is een druppel in die emmer en belooft niets.

Druppel. Emmer. Ja.

De druppel kan in Even zweven de levende wezens wel gevonden worden. De emmer komt een andere keer wel misschien. Of misschien is de lezer zelf wel de emmer. Het zal. Het kan. Het is.

Pim te Bokkel Even zweven de levende wezens

Even zweven de levende wezens

  • Auteur: Pim te Bokkel (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Pim te Bokkel

Zo haastig we leven, zo heerlijk beleef je dat ene moment, als je durft. De tijd trekt zich terug. Je wankelt, springt en bent, voor even, vrij.

Even zweven de levende wezens is een eigentijds, sprankelend memento mori – een rijke bundel met verzen voor natuurliefhebbers, dromers, lopers, zwemmers, forensen, zinzoekers, ouders, grootouders, smartphonestaarders, kinderen, stedelingen, dichters, dorpsbewoners, levensgenieters, nabestaanden, strandwandelaars, lezers, buitenlui, vakantiegangers, vaders, liefhebbers – iedereen die soms het gevoel heeft dat we gedachteloos snel aan de dingen voorbijgaan.

In tastbare, zorgvuldig uitgeserveerde zinnen roept Pim te Bokkel een wereld op die er eigenlijk niet meer had mogen zijn.

Pim te Bokkel is op 21 maart 1983 geboren in Winterswijk in de Achterhoek en groeide op in Aalten. Hij debuteerde in 2007 met Wie trekt de regen aan? Hierna verschenen met enige regelmaat nieuwe bundels zoals De Achterhoekse verzen en Dit en alles en heel het heelal.

Bijpassende boeken en informatie

René Huigen – Noem mij David

René Huigen Noem mij David recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel van de Nederlandse auteur. Op 16 januari 2025 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij het nieuwe boek met gedichten van René Huigen. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de dichter en over de uitgave.

René Huigen Noem mij David recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Noem mij David het boek met nieuwe gedichten van René Huigen, dan besteden we er deze pagina aandacht aan.

Rene Huigen Noem mij David

Noem mij David

  • Auteur: René Huigen (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 96 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van René Huigen

In Noem mij David biedt René Huigen aan de meest uiteenlopende personen een podium, zoals aan de Chinese dichter Yu Jian en aan John Milton. Ook klinken het lied van de o’O, de uitgestorven honingvogel, en de stem van David, niet de Bijbelse koning met zijn lier, maar het standbeeld dat Michelangelo van hem maakte. Verlangen naar onsterfelijkheid als opstap naar het tegendeel, zo worden we aangeraakt door het paradoxale bewustzijn dat in de bundel tussen de regels waart.

René Huigen is geboren op 28 februari 1962 in Alkmaar. Hij  is dichter en romancier. Tussen 2013 en 2019 verscheen het weergaloze poëtisch drieluik Steven!, in 2021 gevolgd door de roman De man die alles zag. De bundel Geen muziek & geen mysterie (2003) werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. In januari 2025 verschijnt de dichtbundel Noem mij David.

Bijpassende boeken en informatie

Robert O. Paxton – De anatomie van het fascisme

Robert O. Paxton De anatomie van het fascisme recensie en informatie boek van de Amerikaanse politicoloog en historicus. Op 16 januari 2025 verschijnt bij Uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van The Anatomy of Fascism, geschreven door Robert O. Paxton. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Robert O. Paxton De anatomie van het fascisme recensie en informatie

  • “Over het fascisme zijn bibliotheken vol geschreven, maar Paxton onderscheidt zich door zijn verhelderende verdeling van de geschiedenis. Zijn boek laat zien dat het fascisme minder ver van ons af staat dan we graag willen denken.” (NRC)
  • “De anatomie van het fascisme is de definitieve studie van het onderwerp. Een magnifiek boek.” (The New York Review of Books)

Robert O. Paxton De anatomie van het fascisme

De anatomie van het fascisme

  • Auteur: Robert O. Paxton (Verenigde Staten)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Origineel: The Anatomy of Fascism (2005)
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 16 januari 2025
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 27,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over fascisme van Robert O. Paxton

Fascisme. Wat is het eigenlijk? In zijn meesterlijke, baanbrekende boek concentreert Robert E. Paxton zich op wat de fascisten van een eeuw geleden deden, niet op wat ze zeiden. Hij toont aan dat fascisten alleen hun doel konden bereiken als conservatieve partijen bereid waren hen daarin bij te staan, door rechtszekerheid in te ruilen voor zogenaamde veiligheid. En hij gaat in op de vraag of het fascisme vandaag de dag opnieuw kan ontstaan.

Robert O. Paxton is geboren in 1932 in Lexington, Virginia. Hij is een Amerikaanse politicoloog en historicus gespecialiseerd in het fascisme en Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij werd bekend door zijn boek Vichy France. Old Guard and New Order, 1940-1944. De anatomie van het fascisme wordt wereldwijd beschouwd als een van de beste boeken over het fascisme.

Bijpassende boeken en informatie