Alle berichten van Redactie

Scholastique Mukasonga – Sister Deborah

Scholastique Mukasonga Sister Deborah review, recensie en informatie over de roman van de schrijfster uit Rwanda. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij Archipelago Books de Engelse vertaling van de roman uit 2022 van Scholastique Mukasonga, de Rwandese schrijfster. Een Nederlandse vertaling van het boek is niet verkrijgbaar.

Scholastique Mukasonga Sister Deborah review en recensie

  • “Mukasonga’s writing is as striking for the bracing clarity and directness of her sentences as for the restlessness of its experimentations with genre … Sister Deborah presses on questions of cultural translation, which are also Mukasonga’s own: questions of faith and syncretism but also of faithfulness to one’s origins … The paths lives take, Sister Deborah insists, are mysterious and unstable. And it would be disingenuous to claim that we do not yearn to explain these mysteries to ourselves, to mold these accidents and contingencies into narratives that make sense to us.” (Marta Figlerowicz, The Paris Review)
  • “Structurally, Sister Deborah is a fascinating book, with Mukasonga hinting that we’re getting a kind of coming-of-age novel early on and then shifting gears into a very different mode. The overall effect is polyphonic, as the narrative details a series of religious conflicts over the years, contrasting the attitudes and beliefs of several characters from Rwanda and the US.” (Tobias Carroll, Words Without Borders)
  • “In sentences of great beauty and restraint, Mukasonga rescues a million souls from the collective noun ‘genocide,’ returning them to us as individual human beings.” (Zadie Smith)

Scholastique Mukasonga Sister Deborah

Sister Deborah

  • Auteur: Scholastique Mukasonga (Rwanda)
  • Soort boek: Rwandese roman
  • Origineel: Sister Deborah (2022)
  • Engelse vertaling: Mark Polizzotti
  • Uitgever: Archipelago Books
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 200 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: $ 19,00 / $ 14,00
  • Boek bestellen bij: Amazon / Bol / Libris

Flaptekst van de roman van de Rwandese schrijfster Scholastique Mukasonga

When time-worn ancestral remedies fail to heal young Ikirezi’s maladies, she is rushed to the Rwandan hillsides. From her termite perch under the coral tree, health blooms under Sister Deborah’s hands. Women bare their breasts to the rising sun as men under thatched roofs stand, “stunned and impotent before this female fury.” Now grown, Ikirezi unearths the truth of Sister Deborah’s passage from America to 1930s Rwanda, and the mystery surrounding her sudden departure.

In colonial records, Sister Deborah is a “pathogen,” an “incident.” Who is the keeper of truth, Ikirezi impels us to ask, Who stands at the threshold of memory? Did we dance? Did she heal? Did we look to the sky with wonder? Ikirezi writes on, pulling Sister Deborah out from the archive, inscribing her with breath. A beautiful novel that works in the slippages of history, Sister Deborah at its core is a story of what happens when women—black women and girls—seek the truth by any means.

Scholastique Mukasonga is born in 1956 in Gikongoro Province, Rwanda. From childhood on she has experienced the violence and humiliation of the ethnic conflicts that shook her country. In 1960, her family was displaced to the polluted and under-developed Bugesera district of Rwanda. Mukasonga was later forced to leave the school of social work in Butare and flee to Burundi. She settled in France in 1992, only 2 years before the brutal genocide of the Tutsi swept through Rwanda. In the aftermath, Mukasonga learned that 37 of her family members had been massacred. Twelve years later, Gallimard published her autobiographical account Inyenzi ou les Cafards (Cockroaches), which marked Mukasonga’s entry into literature. This was followed by the publication of La femme aux pieds nus (The Barefoot Woman) in 2008 and L’Iguifou (Igifu) in 2010, both widely praised. Her first novel, Notre dame du Nil (Our Lady of the Nile), won the Ahamadou Kourouma prize and the Renaudot prize in 2012, as well as the Océans France Ô prize in 2013 and the French Voices Award in 2014; it was also shortlisted for the 2016 International Dublin Literary Award. In 2019, The Barefoot Woman was a finalist for the 2019 National Book Award for Translated Literature. In 2019, her novel Our Lady of the Nile was adapted into a film by Atiq Rahimi. The film won the “Crystal Bear” at Berlinale 2020 and was part of the Official Selection for TIFF 2019.

Bijpassende boeken en informatie

Malachy Tallack – Die mooie Atlantische wals

Malachy Tallack Die mooie Atlantische wals recensie, review en informatie over de inhoud van de roman over de Shetlandeilanden. Op 1 oktober 2024 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de Nederlandse vertaling van That Beautiful Atlantic Waltz de roman over Shetland van de Schotse schrijver Malachy Tallack. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijver, de vertaler en over de uitgave.

Malachy Tallack Die mooie Atlantische wals recensie

Soms kruipt een roman waarin een leven wordt beschreven waarin niet al te veel lijkt te gebeuren toch onder de huid. De roman van de Schotse schrijver Malachy Tallack is een prachtig voorbeeld hiervan. Jack de hoofdpersoon van het boek leeft een teruggetrokken leven op de kleine boerderij op het rauwe Shetland. Zijn verlegenheid is spreekwoordelijk en zijn enige passie is de muziek en countrymuziek in het bijzonder. Als er door een onbekende een kitten voor zijn deur wordt achtergelaten verandert zijn leven. Of hij het nu wil of niet, hij krijgt de zorg voor het dier en dat verandert zijn leven.

In het kort is dat het verhaal van de roman. Maar Malachy Tallack weet er veel meer in te verstoppen. Liefdevol en met compassie beschrijft hij het leven en de geschiedenis van Jack die meer blijkt te hebben meegemaakt dan op het eerste gezicht lijkt. In een mooie, poëtische stijl maar zonder opsmuk en superlatieven wordt de lezer geraakt door dit boeiende, soms schrijnende maar toch ook hoopvolle levensverhaal van een teruggetrokken levende zestiger op Shetland. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Malachy Tallack Die mooie Atlantische wals

Die mooie Atlantische wals

  • Auteur: Malachy Tallack (Schotland)
  • Soort boek: roman over de Shetlandeilanden
  • Origineel: That Beautiful Atlantic Waltz (2024)
  • Nederlandse vertaling: Jeske van der Velden
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman over Shetland van Malachy Tallack

De Atlantische Oceaan, 1957. Na jaren in de walvisvaart keert Sonny terug naar de Shetlandeilanden. Hij bouwt een bestaan op met zijn vrouw en zoon, maar het leven op zee is niet eenvoudig achter te laten.

In het heden woont Jack, een muzikale, introverte man, in zijn geboortehuis vol herinneringen op de Shetlandeilanden. Op een avond als alle andere wordt er bij hem iets bezorgd, wat het ritme en de routine van zijn eenzame bestaan op onverwachte wijze verstoort.

Door deze verhaallijnen te verweven toont Malachy Tallack op ontroerende wijze de troostende kracht van muziek en wat verlangen en vriendschap vermogen.

Jen Hadfield Storm Pegs recensie en reviewJen Hadfield – Storm Pegs
A Life Made in Shetland
memoir
Uitgever: Picador
Verschijnt: 11 juli 2024

Bijpassende boeken en informatie

Michiel Romeyn – Een klap in het donker

Michiel Romeyn Een klap in het donker recensie en informatie over het true crime boek over de onderwereld van Amsterdam. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij Uitgeverij Luitingh-Sijthoff het boek over de Amsterdamse onderwereld van acteur Michiel Romeyn. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Michiel Romeyn Een klap in het donker recensies en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt Een klap in het donker, het boek over de Amsterdamse onderwereld van Michiel Romeyn, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Onze redactie heeft het boek van Michiel Romeyn over de onderwereld in moordstad Amsterdam gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Michiel Romeyn Een klap in het donker

Een klap in het donker

Mijn rondgang door de onderwereld van moordstad Amsterdam

  • Auteur: Michiel Romeyn (Nederland)
  • Soort boek: true crime boek over Amsterdam
  • Uitgever: Luitingh-Sijthoff
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 248 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 20,00 / € 12,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over de Amsterdamse onderwereld van Michiel Romeyn

Een persoonlijke en meeslepende reis door de Amsterdamse onderwereld met Jiskefet-icoon Michiel Romeyn.

Michiel Romeyn, o.a. bekend als acteur van het programma Jiskefet, is al jaren totaal gefascineerd door de wereld van de misdaad en met name de liquidaties, die altijd onverwacht komen als een klap in het donker.

In dit boek maakt hij een rondgang door de onderwereld van Amsterdam; hij bezoekt historische plaatsen delict, van de Fizeaustraat in Amsterdam waar Stanley Hillis werd doodgeschoten, naar het Gelderlandplein, waar gangster Sam Klepper zijn laatste adem uitblies. Hij beklimt de trappen van een woning waar een bekende jurist zijn einde vond. En hij wandelt langs de praalgraven van bekende criminelen.

“Als acteur werd ik vaak gevraagd om proleten of criminelen te spelen. Maar hoe doe je dat? Wat gaat er om in de hoofden van deze mensen? Er was maar een manier om erachter te komen: ik moest me erin gaan verdiepen.” (Michiel Romeyn)

Michiel Romeyn (19 januari 1955, Amsterdam) is beeldend kunstenaar en acteur. Grote bekendheid kreeg hij met het absurdistische programma Jiskefet. Daarnaast is hij te zien geweest in talloze films en series. Romeyn heeft zijn fascinatie ook vormgegeven in een kunstproject dat vanaf september 2024 te zien is in Galerie Weisbard in Rotterdam.

Bijpassende boeken en informatie

Tom Middendorp – De vredesparadox

Tom Middendorp De vredesparadox recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek van de voormalige generaal van de Koninklijke Landmacht. Op 8 november 2024 verschijnt bij Uitgeverij Ambo | Anthos het nieuwe boek van Tom Middendorp. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave.

Tom Middendorp De vredesparadox recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van De vredesparadox, Voorbereid op oorlog om de vrede te bewaren, geschreven door Tom Middendorp, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Tom Middendorp De vredesparadox

De vredesparadox

Voorbereid op oorlog om de vrede te bewaren

  • Auteur: Tom Middendorp (Nederland)
  • Soort boek: non-fictie
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 8 november 2024
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekenwereld / Boekhandel / Bol

Flaptekst van het boek van generaal bd Tom Middendorp

Tom Middendorp deelt in dit boek zijn inzichten over hoe Nederland en zijn burgers weerbaarder kunnen worden, om zo voorbereid te zijn op onverwachte crises. De vredesparadox biedt een heldere en toegankelijke handleiding voor hoe we als samenleving kunnen anticiperen op de risicos van de toekomst en hoe we onszelf en onze gemeenschap beter kunnen beschermen.

Dit boek is actueler dan ooit. Het biedt een heldere en toegankelijke handleiding voor hoe we kunnen anticiperen op de risicos van de toekomst en hoe we onszelf en onze gemeenschap beter kunnen beschermen. In dit boek deelt Middendorp ook praktische tips en adviezen die direct toepasbaar zijn. Voor Middendorp is weerbaarheid niet slechts een optie, het is absolute noodzaak als we onszelf en onze samenleving willen beschermen.

Generaal (bd) Tom Middendorp (6 september 1960, Rheden, Gelderland), oud-Commandant der Strijdkrachten, heeft als geen ander ervaren dat het cruciaal is om voorbereid en weerbaar te zijn. Gedurende zijn lange militaire carrière heeft hij van dichtbij gezien hoe crises het leven kunnen ontwrichten. Als voorzitter van de International Military Council on Climate and Security richt hij zijn aandacht nu op de grote uitdagingen van deze tijd, zoals geopolitieke spanningen, klimaatverandering en de noodzaak van een sterke samenleving.

Antonie van Campen is momenteel freelance speechschrijver. Ze heeft jarenlang (als speechschrijver) voor Tom Middendorp gewerkt.

Bijpassende boeken en informatie

Tom Middendorp Klimaatgeneraal RecensieTom Middendorp (Nederland) – Klimaatgeneraal
klimaatboek, non-fictie
Uitgever: Podium
Verschijnt: 17 februari 2022

Kellyanne Conway – Here’s the Deal

Kellyanne Conway Here’s the Deal recensie, review en informatie over de inhoud van het boek met politieke memoires van de Counseler to the President Donald Trump tijdens zijn presidentschap. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij Threshold Editions het boek van de conservatieve politieke adviseur Kellyanne Conway. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteur en over de uitgave. Een Nederlandse vertaling van het boek is niet verkrijgbaar.

Kellyanne Conway Here’s the Deal recensie, review en informatie

  • “Part personal chronicle and part political journey…a candid assessment of some of her colleagues in the White House and the media.” (The Washington Post)

Kellyanne Conway Here's the Deal

Here’s the Deal

A Memoir

  • Auteur: Kellyanne Conway (Verenigde Staten)
  • Soort boek: politiek memoir
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Threshold Editions
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 512 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / paperback / ebook / luisterboek
  • Boek bestellen bij: Amazon / Boekhandel / Bol

Flaptekst van het boek met politieke memoires van Kellyanne Conway

Among the Trump era’s savviest insiders, one name stands especially tall: Kellyanne Conway.

As a highly respected pollster for corporate and Republican clients and a frequent television talk show guest, Kellyanne Conway had already established herself as one of the brightest lights on the national political scene when Donald Trump asked her to run his presidential campaign. She agreed, delivering him to the White House, becoming the first woman in American history to manage a winning presidential campaign, and changing the American landscape forever. Who she is, how she did it, and who tried to stop her is a fascinating story of personal triumph and political intrigue that has never been told…until now.

In Here’s The Deal, Kellyanne takes you on a journey all the way to the White House and beyond with her trademark sharp wit, raw honesty, and level eye. It’s all here: what it’s like to be dissected on national television. How to outsmart the media mob. How to outclass the crazy critics. How to survive and succeed male-dominated industries. What happens when the perils of social media really hit home. And what happens when the divisions across the country start playing out in one’s own family.

In this open and vulnerable account, Kellyanne turns the camera on herself. What she has to share—about our politics, about the media, about her time in the White House, and about her personal journey—is an astonishing glimpse of visibility and vulnerability, of professional and personal highs and lows, and ultimately, of triumph.

Kellyanne Conway (20 January 1967, Camden, New Jersey) served as senior counselor in President Trump’s White House. She was the founder of the polling company, inc./WomenTrend, a business she had for twenty-one years, and now runs KAConsulting LLC. Kellyanne served as the campaign manager to the Trump-Pence presidential campaign, becoming the first woman to successfully manage such a campaign. She is one of the most quoted and noted pollsters on the national scene. As a “fully recovered” attorney, Kellyanne is licensed to practice law in four jurisdictions. She holds a law degree, with honors, from George Washington University Law School. She is mother to four school-age children.

Bijpassende boeken

Lotta Blokker – IJsvogel

Lotta Blokker IJsvogel recensie en informatie over de inhoud van de eerste roman van de Nederlandse schrijfster en beeldhouwer. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij Uitgeverij Querido de debuutroman van Lotta Blokker. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster en over de uitgave.

Lotta Blokker IJsvogel recensie van Tim Donker

Indringend, is dat het woord? Of is het ontwapenend en warm en overweldigend en liefdevol en zacht en aanraakbaar? Hoe de blik te heten, hoe de glimlach, hoe het hoofd en hoe het gekanteld is, hoe het haar hoe de hand hoe de pols. En wie kan ik zeggen dat gebeld heeft?

Ik heb nog geen woord gelezen in IJsvogel. Voorwaar. Geen woord zeg ik u. Ik zit met de voorste zijflap (de voorflap?) uitgevouwen stoelgenageld stil in de hoek van de kamer waar het meubel staat waarin ik mijn lezen doe. Het is de foto, die me bevriest in de tijd. De auteursfoto. Lotta Blokker blijft geen moment stil in die foto zitten, het is de mooiste foto ooit van een mens gemaakt, het is een foto die een mens doet voelen of de schrijfster tegenover je zit, aanwezig in de ruimte.

Iemand die zo mooi op foto’s staat moet wel mooi schrijven denk ik. Dat moet. Dat moet. Dat moet. Iemand die al dat hele kleine rechthoekje foto uitspatten weet, hoe moet dat gaan als zij die persoonlijkheid vrijelijk uitsmeert over een kleine tweehonderd bladzijden? Dat kan toch niet anders dan weeral een allermooiste boek allertijden worden?

Dacht ik.
Dacht ik toch.
Dacht ik allemaal.

En in eerste word ik bepaaldelijk niet teleurgesteld. Een persoon wordt wakker op ergens een strand, niet wetende hoe hij (zij?) daar gekomen is. Gaan slapen in het eigen bed, en dan dat ontwaken in het zand. Geen bed, geen nachtkast, geen idee. Alleen maar zand, en meeuwen, en zee, en later, lopen. Omdat er ergens wel mensen zullen zijn, en er vandaaruit wel een terugkeer naar het gekende mogelijk zal zijn.

De eigenlijke roman moet dan nog beginnen maar in mij woedt reeds de honger naar meer. Dan doe je iets goed.

IJsvogel bestaat uit drie delen. Vanuit zijn huis, doorheen het met spiegelfolie beplakte raam, filmt een man stiekem een moeder en haar jonge dochtertje die elke dag komen spelen op het pleintje tegenover zijn woning; hij gaat op onderzoek uit wanneer ze na een door hem maar half waargenomen dramaties moment niet meer verschijnen. Een vader vol met droefnis en vragen zoekt naar antwoorden omtrent de dood van zijn tienerzoon. En een beeldhouwster en een in een bronsgieterij werkzame, getrouwde man dansen de gekende aantrekken/afstoten-dans met elkaar op het ritme van verlangen, vrees, lust en liefde.

Ja de liefde mensen, de liefde.

De hartstochtelijke liefde
De verboden liefde.
En natuurlijk ook: de onmogelijke liefde.

Kan men uit het dikke hout van gefnuikte liefdes een rechte roman timmeren?

Nee. Ja. Misschien. Ik weet het niet.

Er kan veel gezegd worden over liefdes waar barsten in groeien. Is niet elk verlangen per definitie onvervulbaar? Zodra het vervuld wordt, immers, houdt het op een verlangen te zijn. Een liefde waar je niks (meer) mee kan, is dierhalve misschien ook wel de puurste vorm van liefde. Ze bestaat alleen, als liefde op zich, staat niet onder invloed van dagdagelijksheden – de tijd heeft er geen vat op. Zo ga je zeggen, zo ga je spreken over deze en over andere gedachten hierover, en kun je uitkomen op een gloedvol essay, een muzikale dichtbundel, een somber memoir, een dystopiese toekomstroman.

Of je schrijft een boek over de onvermoede gezichten die liefde dragen kan. Kan een mens houden van een moeder en een dochter die hem nog nooit hebben gezien en die hij zelf alleen via de lens doorheen spiegelfolie waargenomen heeft? Blokker maakt dit bizarre gegeven geloofwaardig. Kun je ooit de eindeloze diepte voelen van de pijn van een vader die zijn zoon om hem onbekende redenen ten grave heeft moeten dragen? Blokker onderneemt een overtuigende poging. En als de schrijfster zeggen wil dat liefde nooit echt tot blijvende bloei kan komen, heeft ze me al half en half in haar hoek.

Helaas worden er veel te veel bladzijden vuil gemaakt aan de oninteressantste pijler van IJsvogel: meer dan de helft beslaat die affaire die nooit echt een affaire wordt. Lieke en Vincent. Niet alleen is hun verhaal niet echt boeiend, het zijn ook nog eens de meest bloedeloze karakters van deze roman. Lieke, de beeldhouwster, neemt het ruimste vertellersstandpunt in. Dat het volgens Blokkers intentie is dat ik die Lieke een ongelooflijke trezebees vind, waag ik te betwijfelen. Maar ik vind het wel. Want Lieke praat uitsluitend in nietszeggende platitudes, ze vindt het ongelooflijk grappig als iemands haar in de fik staat, en ze beleeft haar liefde voor Vincent op de puberaalst mogelijke manier. Als ze zich plotsklaps uitkleedt tijdens een gesprek met hem dat weliswaar op een hotelkamer plaatsvindt maar verder op geen enkele manier erotiserend is, is ze niet alleen gekwetst als Vincent niet op deze “subtiele” verleidingspoging ingaat (dat zou nog enigszins te begrijpen zijn); het ontkiemt in haar ook een verschrikkelijke haat die maakt dat ze Vincent bijkans dood wenst. Ook de wijze waarop ze het object van haar liefde waarneemt, is ronduit afgezaagd. Natuurlijk heeft Vincent brede schouders en stevige billen jajaja, het zal ook eens een schriel gastje zijn of een verslonsde vijftiger met een bierbuik. Verdermeer voldoet Vincent zo overduidelijk aan de eisen van de “ideale man” dat het bijna parodiërend overkomt. Sportief? Ja natuurlijk. Zelfverzekerd? Ja natuurlijk. Krachtige persoonlijkheid? Ja natuurlijk. Attent? Ja natuurlijk. Evenwichtig & open & eerlijk? Ja natuurlijk. Moet ik lachen moet ik treuren moet ik Lieke kunnen begrijpen? Dat laatste maakt Blokker me echt wel heel erg moeilijk want zelfs Liekes sexuele verlangens hebben iets potsierlijks: “Ze wil hem aandachtig pijpen totdat ze wordt beloond met zijn sperma, dat ze niet vluchtig door zal slikken om ervan af te zijn, maar over haar tong zal laten rollen als een ervaren wijnproever.” Wat moet hieruit spreken, Blokker? Passie, lust, geilheid? Ik voel niks dan humor. Hoe goed zijn sex en humor te combineren, ik nie weet nie, ik in ieder geval nooit moest lach nie zo hard nie tot ik er een stijve van kreeg nie, maar om deze pijppassage moest ik toch wel even lachen, een vluchtige grijns toen ik in bad lag en dit las (hee dus ik was alvast bloot blokker) en me geheel momenteelderlijk afvroeg hoe een niet-ervaren wijnproever sperma over zijn tong zou laten rollen (en dan zwijg ik nog maar even over dat “aandachtig” pijpen en dat “beloond” worden met sperma).

Of de stemmen in Liekes hoofd. De stemmen die haar aan- of juist afraden toe te geven aan haar gevoelens. Blokker (of Lieke?) vergelijkt die stemmen met een debat in de twede kamer. Dat vond ik een nogal truttige vergelijking, maar als er later nog een keer wordt teruggegrepen naar deze vergelijking wordt truttigheid pijnlijk.

Enige verlichting biedt een perspectiefwisseling. Blokker draagt Liekes vertellerschap over aan Vincent, en almeteens relativeert dat zijn perfectie. Helaas is daarvoor klaarblijkelijk per se een andere flauwiteit nodig: die van de echtgenote die exact en tot na de komma weet wat er in haar echtgenoot omgaat waar de echtgenoot nog niet het flauwste benul heeft van het gevoelsleven van zijn echtgenote (want ware empathie is het monopolie van vrouwen). In ieder geval blijkt die rukker van een Vincent niet altijd zo perfect te zijn als hij volgens Lieke is, en daarmee biedt Blokker een welkome relativering die al een eerste vraag opwerpt over hoe liefde werkt, en dat brengt me terug.

Terug tot waar dit boek volgens mij over gaat.

Want.

Er is waar het boek over gaat. Of waar je denkt waar het boek over gaat. En er is hoe het gebracht wordt. En er is hoe al die dingen met elkaar, of tegen elkaar in werken.

Veel van IJsvogel, zeker in het eerste deel, wordt via terugblikken medegedeeld. Dat is. Dat heet. Iedere gedachtegang, ieder gevoel, iedere bevinding (van Lieke over Vincent van Vincent over Lieke) wordt “gestaafd” dan wel “verduidelijkt” door terug te grijpen naar iets wat eerder gebeurde. Dit teruggrijpen naar allerlei gebeurtenissen die voor de hedenlijn plaatsvonden, gebeurt zó maniakaal dat de lezer af en toe kwijt is waar hij zich ook alweer in dat heden bevond. Bewust gezaaide verwarring of gemakzuchtige schrijverij? Ik twijfel. Luister, ik sprak ooit die vent, het ging over een ander boek, en ik had het over de moeite die ik had met het boek. De meeste verhaalfiguren waren me uitermate onsympathiek, maar ik had het idee dat de schrijver ze niet nadrukkelijk onsympathiek had willen neerzetten. Mijn gesprekspartner was de stellige mening toegedaan dat wanneer personages vervelend overkwamen bij de lezer, dit zeker zo gewild moest zijn. Langs deze lijnen zou de overdaad van herinneringen in IJsvogel niet alleen maar een gemakzuchtige literaire ingreep zijn om de lezer in korte tijd van de voorgeschiedenis op de hoogte te brengen maar evenzeer een verwarringveroorzakend stijlmiddel. Ik waag het echter te denken dat die verwarring een positief bij-effekt is van Blokkers ongerijpte schrijfstijl.

Antipathie, inderdaad. Ook hier. En ook hier niet beoogd, lijkt mij. Hoe kan het anders dat Lieke doorheen de ogen van de zwaar verliefde Vincent me nog erger gaat tegenstaan dan ze daarvoor al deed? Zijn liefde zou haar toch juist een engelken gelijk laten zweven? En kom me niet aan met het argument dat Vincent niets met die liefde kan aanvangen en hij haar daarom onbewust een wat lelijker mens maakt om de frustratie die het oplevert alvast wat te temperen; diergelijke kouwe grond gepsikologizeer is hier niet aan de orde. Want wellicht lajen Vincents gevoelens voor Lieke pas goed op als hij haar ziet optreden in een talkshow. Het gesprek gaat over een lompe museumdirekteur die zijn autoriteit met harde hand kracht bij zet, daarbij links en rechts mensen om niks ontslaand waardoor hij uiteindelijk in diverse media in een zeer negatief daglicht is komen te staan. Lieke kent deze museumdirekteur persoonlijk en draagt hem een warm hart toe; ze wil de camera gebruiken om een lans voor hem te breken. Om te illustreren hoezeer zijn werkwijze in dienst staat van het museum en erop gericht is het beste uit zichzelf en uit zijn medewerkers te halen, begint Lieke over haar lievelingsfilm; een rolprent van je tiepiese diktatoriale Stanley Kubrick-achtige regisseur die met zijn aan het bizarre grenzende veeleisendheid zijn akteurs -en vooral zijn aktrises- tot wanhoop drijft. In een bepaalde scene eiste de regisseur van een aktrise dat ze het snot van het gezicht van haar tegenspeelster likte, wat zij begrijpelijkerwijs vreselijk had gevonden. Volgens Lieke moest die aktrise niet zeiken, snot likken levert immers een prachtscene op voor een memorabele film. De presentatriese  vraagt Lieke: “Dus jij had haar snot gelikt?”, waarop Lieke reageert met: “Ik zou de stront van haar reet hebben gelikt. Alles voor de kunst.”

En het begon nog wel goed. In deze doorgewookte tijden staat op ieder vermoeden van temperament een levenslange straf. Onder de noemer “grensoverschrijdend gedrag” moet een ieder die niet braaf, zedig, lief, beleefd en voornaam is maar voor eeuwig in duistere kerkers verdwijnen om nooit meer gezien te hoeven worden. Dat hiermee het ene regime gewoonweg voor het ander ingeruild wordt ontgaat de wokers blijkbaar; enig tegengeluid is daarom af en toe niet ongewenst. Maar een klootzak mag je wel een klootzak noemen, en kunst -met of zonder hoofdletter- hoeft geen ekskuus te zijn om alles maar te laten gebeuren.

Anders dan Vincent vind ik Liekes laatstgesieteerde uitspraak niet gewaagd, of opwindend, of vurig, of van innemende directheid. Ik vind het bot en dom en daarenboven van een bijna lachwekkende obligaatheid. Ik wil er nog overheen stappen dat film volgens mij eerder met goedkoop divertissement dan met kunst te maken heeft, ik weet heel goed dat dit maar mijn hoogstpersoonlijke mening is; de term “kunst” verwijst naar een afbakenbare categorie en is geen kwaliteitszegel. Als iets stompzinnig, voorspelbaar of oppervlakkig is, houdt het niet daarom op “kunst” te zijn; er bestaat ook slechte kunst. Maar film is in ieder geval een kunstvorm waarbij het “materiaal” waarover de maker beschikt bestaat uit mensen. De regisseur heeft niet het gemak dat schrijvers of schilders hebben. Inkt en verf hebben geen gevoel. Je kan afgrijselijke dingen schilderen of schrijven; de inkt en de verf zullen niet klagen. Maar mensen hebben grenzen en alle recht om die aan te geven. Een regisseur kan wel van alles willen, het zijn de akteurs en aktrises die het moeten uitvoeren en daarbij hoeven ze zichzelf niet kwijt te raken alleen maar omdat de regisseur de film zo en niet anders voor ogen heeft. Dat kunst lijden betekent en offers eist is zo’n ontzettend afgezaagd standpunt dat het al bijna niet meer voor spot vatbaar is, maar dat zulke offers in het oerhollandse, uit de klei getrokken platbrein klaarblijkelijk steeds weer neerkomen op stront, is bedroevend. Hoe moet ik dit zien door Vincents ogen? Moet ik nu snappen hoe iemand gesjarmeerd kan zijn door die vrijgevochten dame die daar op televisie praat over poep op haar tong? Wat heeft Blokker willen bereiken met deze scene? Dat ik alleen maar minder begrip krijg over Vincents liefde voor Lieke omdat ik haar steeds afstotelijker ga vinden kan toch niet de bedoeling zijn geweest?

En al die kliesjees, waren die de bedoeling? Het is waarschijnlijk een onmogelijkheid om 188 bladzijden vol te schijven en niet al eens een keer een platgetreden paadje in te slaan. Niemand kan afgesleten termen geheel en al vermijden. Kijk even een paar regels terug om je ervan te vergewissen dat ik het zoëven  nog over een “rolprent” had, ik zeg maar wat (of “vergewissen”, ik zeg maar wat) (of “ik zeg maar wat”, ik zeg maar wat). Maar bij Blokker stroomt het kliesjees, de een al afschuwelijker dan de ander. Lachspieren. Linea recta. Gespot (in de zin van “gezien”, dus niet dat er met iets gelachen is, vind ik dat zoon afgrijselijk lelijk woord). De stoute schoenen aantrekken (ja jezus ik verzin dit niet, dat staat er gewoon echt). Een bovenlijf dat “gezegend” is met borsthaar. Ogen die over een interieur “glijden”. Een kastanjebruine haardos. Aanstalten maken. Een rijkelijk gevulde fruitschaal. Gefocust. Aanstormend talent. Een “beeldschone vrouw met perfect geföhnde haren en zorgvuldig aangebrachte make-up” die “de eer heeft” zich te “nestelen” in Vincents okselhaar. Een fotogenieke ijdeltuit. Mak als een lammetje. Moment suprême. Iemand een opsteker geven. Een kleur die “matcht”. Jongensachtige ruigheid. Cancelcultuur. Het nieuws halen. Aanschuiven bij een talkshow. Er naturel uitzien. Kneiterhard. Ergens over sparren. Stinkend jaloers zijn. Gunfactor. Showen. Spruit (en dan niet de groente, maar iemands kind). Ergens op hinten. Rijtuig (als synoniem voor auto). Gepaste afstand. Ergens voor gaan. Een romig lichaam. Content (nee niet bedoeld als “tevreden”). Een pro.

Of dat het woord pik me veel te vaak voor komt, nogal eens voorafgegaan door het bijvoeglijk naamwoord “harde”.

Of. “De inhoud van de lades gaan ook mee.” De inhoud gaan. Had een redacteur daar nu niet iets aan kunnen doen?

Dat zwakke taalgebruik. Dat amateuristiese schrijven. De lelijkheid, zelfs. Die druipt. Die van de bladzijden druipt, uit het boek, een vies plasje vormend op mijn broek (ja hee vanmorgen schoon aangetrokken zeg!). En dan toch.

Toch?

Ja toch. Toch is er een en dan toch.

Want ik blijf lezen. Toch blijf je lezen? Ja toch blijf ik lezen, met die vieze vlek op mijn broek. En de koffie koud in mijn kop. Want toch is er een en dan toch.

Er is iets. Er is iets achter dit. Er schemert wat doorheen dit zeikverhaal over die stomme Lieke en die stomme Vincent. Iets van liefde, ja uiteraard iets van liefde, en hoe liefde dan maar kruipt waar het niet gaan kan, ja natuurlijk iets van hoe liefde kruipt waar het niet gaan kan. Meer nog. Dat iemand maar tegen je aan staat te mekkeren terwijl je naar een hele moje seedee probeert te luisteren. Iets als dat. Alsof de schrijfster zichzelf overstemt. Ja zoiets.

Hoeveel mojer kan het klinken als de muziek vrij mag komen.

In de twede pijler van de roman zingt er een tragischer liefde. Erik wordt verpletterd door verdriet. Zijn tienerzoon Thijs is onder onduidelijke omstandigheden overleden; we komen het ook niet te weten, Erik niet en de lezer niet, al krijgt het vermoeden dat het om zelfmoord gaat wel steeds meer grond. Blokker slaat op deze pagina een veel ingetogener, verstilder toon aan en gaat van lieverlee ook fraksies minder kliesjeematig schrijven. Thijs verschijnt in Eriks herinneringen als een zachtmoedige, intelligente, enigszins eenzame jongen en Erik was er voor hem, zijn hele korte leven, als alleenstaande, toegewijde vader die graag dingen beter had gedaan (wat we allemaal willen en waar we zolang onze kinderen nog in leven zijn gelukkig ook nog genoeg kansen toe krijgen) – verrek deze verhaalfiguren mag ik zowaar. En anders dan in het dichtgesmeerde liekevincentdeel, zorgen blanco plekken hier voor de nodige ademruimte. Blokker laat te raden over, maakt de lezer een lotgenoot van Erik. Op het einde zijn er nog altijd vragen, en dat maakt Eriks verdriet des te voelbaarder. En de sporen die je terugvoeren naar het vorige deel van de roman, kleine dingen, voorwerpen, een boek, een flits, iets waarover je eerder las, je zou er bijna overheen gelezen hebben, hoe geweldig is ook dat.

De kracht van haar schrijven toont Blokker ook in het laatste deel van IJsvogel. Max filmt alle dagen een moeder en dochter die komen spelen op het pleintje tegenover zijn woning. Hij doet dit stiekem, vanuit zijn huis, achter spiegelfolie. Hele videokassettes vol heeft hij al, bewaard en getiteld. Toch is Max geen perverseling, geen viezerd, geen engerd. Ook geen ziele sukkel. Er zou een tragies verhaal kunnen wonen diep binnenin hem, iets met zijn werk misschien, ook hier werpt Blokker de lezer niet meer dan splinters toe waarmee je dan maar je eigen verhaal over Max moet maken. Wel is duidelijk dat hij een gevoelvolle en warme man is, en hoe ze het doet weet ik niet maar Blokker weet het aannemelijk en invoelbaar te maken dat Max oprecht houdt van het meisje Ella en de moeder waarin een mens zomaar Lieke zou kunnen herkennen (waardoor er aan dat ranzige einde van het eerste deel een best moje wending komt). Goed, ook hier een pik en een afrukscene teveel naar mijn smaak (klaarblijkelijk denkt die Blokker dat mannen bij ieder opwinding zich meteen moeten afrukken, anders houden ze er iets aan over ofzo, en dat een maar vagelijk zichtbare vrouwenborst al genoeg is om hen in die staat te krijgen) maar er is schoonheid genoeg om dat maar voor lief te nemen. Dat je het ziet, de dochter en de moeder, dat je ze ziet, als door een filmlens, je ziet ze geluidloos praten, je ziet ze maar gedeeltelijk, je ziet dat je veel meer niet dan wel ziet, ja dat is schrijven, dat is literatuur. Dat is hoe Blokker klinkt als ze zichzelf niet overstemt.

Het ongezegde is soms veelzeggender dan het gezegde. Ja dat is ook een kliesjee. En dit ook: stilte is sexy. Het boek dicht doen, en nog zoveel niet weten. Daar hou ik van. En wie was nu eigenlijk die vent van in het begin, die wakker werd op dat strand? Er ligt hier nog een heel boek, ongeschreven.

Dat het mooi ging zijn vermoedde ik al, maar ik moest wel door iets heen om het ook echt te vinden. Ga ik mezelf dan voor de laatste keer maar weer eens van een kliesjee bedienen (eentje ontleent aan de beeldhouwkunst dan nog): de schoonheid zit reeds in het boek, je moet alleen de overbodige delen wegkappen. Wel. Als een eventuele volgende roman te lezen is zonder beitel in de hand, zul je van mij geen onvertogen woord meer horen Blokker!

Lotta Blokker IJsvogel

IJsvogel

  • Auteur: Lotta Blokker (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman, debuutroman
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol 

Flaptekst van de eerste roman van Lotta Blokker

Lieke en Vincent draaien al jaren om elkaar heen. Lieke durft geen toenadering te zoeken omdat Vincent getrouwd is. Vincent zit vast in een liefdeloos huwelijk en worstelt met zijn ontluikende liefde voor Lieke en zijn wens om een trouwe echtgenoot te zijn.

Erik is een vader in diepe rouw. Hij wordt door een verhuizing gedwongen de kamer van zijn overleden zoon uit te ruimen en vindt in een van zijn leesboeken een foto van zijn favoriete schoolmeester. Het slingert hem terug in de tijd, waarbij hij telkens wordt geconfronteerd met zijn tekortkomingen als vader.

Max begluurt al jaren, vanachter zijn raam, een vrouw en haar dochtertje die dagelijks een bezoek brengen aan het pleintje voor zijn deur. Hij filmt het tweetal. Minutieus vangt hij iedere handeling die ze uitvoeren, met een bijzondere verzameling videocassettes als resultaat.

De levens in IJsvogel zijn op een unieke manier met elkaar vervlochten in deze verfijnde en diepzinnige roman.

Als Lotta Blokker (1980, Amsterdam ) tijdens een middelbareschoolexcursie in het Parijse Musee Rodin het werk van de Franse beeldhouwer Auguste Rodin ziet, voelt dat alsof haar bestemming wordt bepaald. Ze gaat aan de Florence Academy of Art beeldhouwen studeren. Sinds 2006 heeft ze een atelier waar ze figuratieve beelden ontwikkelt. Haar werk is regelmatig te zien in musea in binnen- en buitenland en is opgeno­men in internationale (museum)collecties. IJsvogel is haar eerste boek.

Bijpassende boeken en informatie

Neneh Cherry – Duizend draadjes

Neneh Cherry Duizend draadjes recensie, review en informatie memoir en autobiografie van de Zweedse zangeres. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij Uitgeverij Volt de memoir van de Zweedse zangeres Neneh Cherry. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de zangeres en schrijfster en over de uitgave.

Neneh Cherry Duizend draadjes recensie

Neneh Cherry is een van de muzikale vrouwen die eind van de jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw kleur en originaliteit gaven aan de popmuziek. Als dochter van dochter van een Zweedse kunstenares en de West-Afrikaanse muzikant uit Sierra Leone, Ahmadu Jah, groeide ze op in wat je op zijn minst een kleurrijk Stockholms gezin kunt noemen. Kort na haar geboorte scheidde haar moeder en niet veel later kreeg ze een relatie met de bekende Amerikaanse jazzmuzikant Don Cherry, wat de situatie in het gezin niet minder brisant maakte.

In Duizend draadje vertelt Neneh Cherry haar levensverhaal. Ze doet dit op een verleidelijk soms bijna intimiderende wijze die de beluisteraars van haar muziek wel zullen herkennen. Gelukkig valt over haar leven ook veel te vertellen. De verhalen over haar muzikale hoogtepunten wisselt ze af met beschouwingen over haar verslavingen en andere dieptepunten.

Voor zover het te controleren valt, lijkt Neneh Cherry zich zelf niet in te houden en zich ook niet te sparen. Het is een lezenswaardig boek met het levensverhaal van een boeiende en krachtige feministische vrouw dat gewaardeerd is met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Neneh Cherry Duizend draadjes

Duizend draadjes

  • Auteur: Neneh Cherry (Zweden)
  • Soort boek: memoir, muziekboek
  • Origineel: A Thousand Threads (2024)
  •  Uitgever: Uitgeverij Volt
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 336 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 14,99
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de memoir van de Zweedse zangeres Neneh Cherry

Top of the Pops, december 1988. De wereld zat op het puntje van haar stoel toen een jonge vrouw haar debuut op het poppodium maakte: gouden beha, gouden bomberjack en trots, glorieus, zeven maanden zwanger. Dit was geen gewone artiest. Dit was Neneh Cherry.

Maar de omgang met haar roem, en met haar familie, was niet altijd eenvoudig. In deze ontroerende en zeer persoonlijke memoires herinnert Cherry zich haar hoogte- en dieptepunten, de vriendschappen en liefdes, en de verslavingen en trauma’s die haar als vrouw en kunstenaar hebben gevormd. Haar memoires vormen een krachtig werk over muziek, cultuur, identiteit, feminisme en de waarde van menselijke verbinding.

“Ik zal het vertrouwen van degenen van wie ik houd, die mij hebben geholpen te worden wie ik nu ben, niet beschamen. Maar op respectvolle en fatsoenlijke wijze wil ik ook enkele dingen kunnen vertellen die zijn gebeurd. Ze maken deel uit van mijn reis en daarover moet ik vertellen.” (Neneh Cherry)

Neneh Cherry (10 maart 1964, Stockholm, Zweden) begon haar muzikale carrière begin jaren ’80 in Londen, waar ze speelde in verschillende bands waaronder The Slits. In 1989 lanceerde zij haar eerste soloalbum, Raw Like Sushi. Haar eerste wereldwijde hit scoorde ze dat jaar met het nummer ‘Buffalo Stance’. Bij het grote publiek is ze vooral bekend vanwege het nummer ‘7 Seconds’, het duet dat ze zong met Youssou N’Dour. Neneh Cherry treedt nog steeds op. Ze heeft drie kinderen en woont wisselend in Londen en Stockholm.

Bijpassende boeken en informatie

Leo Timmers & Bette Westera – Altijd samen

Leo Timmers & Bette Westera Altijd samen recensie en informatie over de inhoud van het 1+ jaar prentenboek. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij uitgeverij Querido kinderboeken het nieuwe prentenboek van Leo Timmers met versjes van Bette Westera. Hier lees je informatie over de inhoud van het prentenboek, de auteurs en over de inhoud.

Leo Timmers & Bette Westera Altijd samen recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Altijd samen met nieuwe 1+ jaar prentenboek van Leo Timmers en Bette Westera dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Leo Timmers & Bette Westera Altijd samen

Altijd samen

  • Tekeningen: Leo Timmers (België)
  • Liedjes: Bette Westera
  • Soort boek: prentenboek (1+ jaar)
  • Uitgever: Querido Kinderboeken
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 32 pagina’s
  • Uitgave: kartonboek
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het nieuwe prentenboek van Leo Timmers en Bette Westera

De liefste vrienden van Leo Timmers voor altijd samen in een boek.

In de boeken van Leo Timmers is vriendschap een belangrijk thema. Dit kartonboek is een verzameling van de liefste vrienden uit zijn werk: Eiland van Olifant, Aap op straat, Boem en vele anderen. De grappigste en warmste duo’s worden bezongen door meervoudig Gouden Griffel- en Gouden Poëziemedaillewinnaar Bette Westera. Zij schreef bij deze beelden een gloednieuw versje.

Bijpassende boeken

Luc Panhuysen – De burgerbaron

Luc Panhuysen De burgerbaron recensie en informatie boek over Joan Derk van der Capellen en het begin van de democratie. Op 29 oktober 2024 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact het nieuwe geschiedenisboek van de Nederlandse historicus en schrijver Luc Panhuysen. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijver en over de uitgave.

Luc Panhuysen De burgerbaron recensie en informatie

Als er in de media een boekbespreking, review of recensie verschijnt van De burgerbaron, het nieuwe boek van Lyc Panhuysen over Joan Derk van der Capellen en het begin van de democratie, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Luc Panhuysen De burgerbaron

De burgerbaron

Joan Derk van der Capellen en het begin van de democratie

  • Auteur: Luc Panhuysen (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 29 oktober 2024
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over Joan Derk van der Capellen van Luc Panhuysen

Joan Derk van der Capellen deed 18de-eeuws Nederland op zijn grondvesten schudden. Zoals alleen hij dat kan, vertelt Panhuysen het opzienbarende verhaal van deze rebelse edelman.

26 september 1781. Inwoners van de Republiek zijn in rep en roer. Die nacht is het pamflet Aan het volk van Nederland verspreid: een aanklacht tegen de schrijnende ongelijkheid, voortwoekerende corruptie en ondemocratische macht van de Oranjes. Het schotschrift is de aanstoot tot de Patriottenstrijd, die nog altijd als beginpunt van onze huidige democratie gezien kan worden. Pas een ruime eeuw later wordt duidelijk wie de auteur van het explosieve pamflet was: Joan Derk van der Capellen.

In De Burgerbaron vertelt Luc Panhuysen het opzienbarende en vaak vergeten verhaal van de Overijsselse edelman. Hij neemt de lezer mee naar een tijd waarin het volk ver buiten de politiek werd gehouden, regenten zich in achterkamertjes verschansten en conflicten niet zelden in de doofpot belandden. Zoals alleen hij dat kan, wekt Panhuysen Joan Derk tot leven en laat hij zien hoe één man de geschiedenis eigenhandig een democratischere kant op stuurde.

Luc Panhuysen is geboren in 1962 in Den Haag. Hij is een van de populairste geschiedenisschrijvers van Nederland. Van zijn hand verschenen onder meer De Ware Vrijheid, Oranje tegen de Zonnekoning en Het monsterschip. Zijn boek Rampjaar 1672 is een moderne klassieker. Vier van zijn boeken stonden op de shortlist van de Libris Geschiedenis Prijs.

Bijpassende boeken

Marianne Vogel – Speelbal van spionnen

Marianne Vogel Speelbal van spionnen recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Berlijn thriller. Op 1 oktober 2024 verschijnt bij Uitgeverij Aspekt de nieuwe Berlijn thriller van de Nederlandse schrijfster Marianne Vogel. Hier lees je informatie over de inhoud van de thriller, de schrijfster en over de uitgave.

Marianne Vogel Speelbal van spionnen recensie en informatie

  • “Voor Berlijnliefhebbers is In de schaduw van Marlene Dietrich ongetwijfeld gefundenes Fressen.” (VN-thrillergids)

Marianne Vogel Speelbal van spionnen

Speelbal van spionnen

  • Auteur: Marianne Vogel (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse Berlijn thriller
  • Uitgever: Uitgeverij Aspekt
  • Verschijnt: 1 oktober 2024
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe Berlijn thriller van Marianne Vogel

Berlijn – hotspot voor spionage. In de hachelijke Luchtbrugtijd van 1948-1949 ontdekt geheim agent Alexandra Bauer een lek in de West-Duitse inlichtingendienst. Daardoor verhindert ze een sabotageactie van de Russen en ze redt West-Berlijn. Later sterft Alexandra. Door een ongeluk? In het Nederland van nu vindt Irene Oosting op een zolder Alexandra’s dagboek en ze vraagt zich af: is Alexandra familie van haar? Wie is zij zelf eigenlijk? En leidt ze wel het leven dat ze wil? Irene overwint haar angst en vertrekt op een hete zomerdag naar Berlijn om antwoorden te zoeken. Daar raakt ze vermist. De Amsterdamse particulier onderzoekers Sofie Bank en Frits Arends moeten Irene opsporen, maar zij worden meegesleurd in een maalstroom van gebeurtenissen. Want de compromisloze Alexandra heeft voordat ze overleed een explosieve onthulling gearrangeerd. Een zinderende literaire thriller van Marianne Vogel over gemiste kansen, verlangens en nieuwe vergezichten.

Marianne Vogel (6 augustus 1958, Rotterdam) is persoonlijk coach en literatuurwetenschapper. Ze heeft jaren in Duitsland gewerkt. Deze zesde Berlijnthriller rond het originele speurdersduo Bank en Arends is net als haar eerdere thrillers gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Bijpassende boeken en informatie