Tagarchief: Mieke Koster

Elizabeth Buchan – Het museum van verbroken beloftes

Elizabeth Buchan Het museum van verbroken beloftes recensie en informatie van deze nieuwe roman. Op 11 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van de roman The Museum of Broken Promises van de Engelse schrijfster Elizabeth Buchan.

Elizabeth Buchan Het museum van verbroken beloftes Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Het museum van verbroken beloftes. Het boek is geschreven door Elizabeth Buchan. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Engelse schrijfster Elizabeth Buchan.

Laure, hoofdpersonage van deze roman van Elizabeth Buchan houdt een speech tijdens een fondsenwervingsavond  in Parijs voor haar museum. Blz. 299. Wanneer de vraag komt naar het waarom van dit museum zegt zij o.a. “Wie van u heeft niet meegemaakt dat een belofte verbroken werd? Door uzelf of door een ander. De gevolgen kunnen grappig, tragisch, van voorbij gaande aard of levenslang zijn. Tevens bestaat de mogelijkheid dat een belofte die u als verbroken beschouwt dat in feite niet is.” Kortom, dit museum geeft de mogelijkheid tot reflectie, een andere werkelijkheid rondom de gebeurtenis krijgt de kans om boven te komen drijven.

Terug in de tijd; het is 1986, we ontmoeten Laure daar bij de familie Kobes. Haar Franse moeder had haar voorgesteld Engeland, waar Laure studeerde, een poos te verlaten. Na de dood van haar vader was zij diep in rouw. Ga, naar Parijs, wordt au pair, leer de stad kennen, vermaak je. Zij vindt een baan bij de familie Kobes. Pa, Petr, een hoge Piet bij een of ander farmaceutisch bedrijf, moeder Eva, een labiele vrouw en hun twee kinderen, Jan en Maria. Maar al snel komt er bericht dat vader voor zijn werk naar Praag moet. Daar heerst een communistisch bewind. Laure heeft dat natuurlijk wel eens ergens opgeslagen, maar geen idee hoe dat er in werkelijkheid uitziet. Binnen het gezin gaat het er ook niet over. Laure trekt er met de kinderen op uit en komt terecht in een poppentheater in het centrum van Praag. En ja…het meest onhandige gaat gebeuren. Ze wordt verliefd. Op Tomas die naast bemoeienis met het theater, ook een zeer aantrekkelijke en veel begeerde popzanger is van de band Anatomie. Maar zowel het theater als de band houden zich bezig met “foute” politieke teksten, voorstellingen.

Elizabeth Buchan Het museum van verbroken beloftes Recensie

Pa Petr blijkt een “ stille” of in ieder geval iemand die het beste voorheeft met het Tsjechische regiem. Laure valt op in Praag, zij is Westers, spreekt Engels, dat is verdacht, niet alle theatermensen zijn blij met haar vriendschap met Tomas. Hoe kun je Westerlingen vertrouwen?

Ook vader en moeder Kobes beginnen zich zorgen te maken over de escapades van Laure met Tomas. Laure wordt door Tomas summier ingewijd over de dagelijkse gang van zaken in een totalitair systeem, zeker wanneer je je daar tegen verzet. Dat je altijd gevolgd wordt, dat je niemand kunt vertrouwen, dat je met niemand voor de zomaar een gesprek kan voeren, dat zelfs de manier waarop je je kleed al een gevaar kan zijn. Dat je buiten de vaste kern van de groep geen vrienden kunt maken. Dat het feit dat zij elkaar leuk vinden al een gevaar is, kan zijn. Laure heeft veel te leren en blijft een “buitenstaander”. Maar is oh zo verliefd op Tomas. Later zullen zij trouwen.

En ja, zij moet uiteindelijk toch halsoverkop Praag verlaten.

Jaren later, in 1996 komt zij Petr tegen in Berlijn bij één of ander congres waar Laure een rol heeft namen de Britse ambassade. Zij spreken af en Laure probeert van Petr te achterhalen wat zijn rol is geweest bij de verdwijning van Tomas, hoe en of hij via deze of gene infiltreerde in de theatergroep, de band. Maar uiteindelijk wordt zij niet veel wijzer.

Langzaam maar zeker wordt je als lezer meegenomen op een mooie reis

Dan nu, in het succesvolle museum van verbroken beloftes. Ja, daar in de vitrine ligt haar treinkaartje van Praag naar Wenen. Langzaam maar zeker wordt je als lezer meegenomen door het hoe en waarom van deze reis in 1986.

Ja, wat te zeggen. Een creatieve gedachte, dat museum. En ja, ik kan me ook nog voorstellen dat dit werkt. En een prachtig thema, deze liefde van Laure met Tomas, en ook de vorm van dit verhaal. De drie tijdslijnen maakte dit verhaal wellicht onnodig ingewikkeld. En ik weet niet precies hoe ik dit kan formuleren, maar ik vond de verhaallijnen in deze roman van Buchon wat “dun”, waardoor wat mij betreft, ook de geloofwaardigheid wat aan de oppervlakte blijft hangen. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Het museum van verbroken beloftes

  • Schrijfster: Elizabeth Buchan (Engeland)
  • Soort boek: Engelse roman
  • Origineel: The Museum of Broken Promises (2019)
  • Nederlandse vertaling: Carolien Metaal
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 11 augustus 2020
  • Omvang: 416 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de roman van Elizabeth Buchan

Het museum van verbroken beloftes van Elizabeth Buchan is een beeldend geschreven liefdesverhaal, gesitueerd in Praag ten tijde van de Koude Oorlog.

Parijs, het heden. Het museum van verbroken beloftes bevat objecten die zijn gedoneerd – een cakeblik, een bruidssluier, een babyschoentje – en symbool staan voor rouw of verraad. Het is een plek van verlies en hoop: bezoekers komen er om het verleden te verwerken en zo verder te kunnen met hun leven. Ook Laure, de directeur en curator, heeft enkele objecten in het museum uitgestald.

Praag, 1985. Laures vader is net overleden en zij vertrekt naar Praag om daar als nanny te gaan werken. Maar het leven achter het IJzeren Gordijn is saai en grijs, met een ondertoon van gevaar. Laure kan het politieke klimaat nauwelijks doorgronden. Totdat ze een jonge dissidente muzikant ontmoet. Haar verliefdheid heeft verregaande gevolgen voor hen beiden. Pas jaren later kan Laure haar verleden onder ogen komen.

Bijpassende boeken en informatie

Wessel te Gussinklo – Op weg naar De Hartz

Wessel te Gussinklo Op weg naar De Hartz recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Ewout Meyster roman. Op 24 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij Koppernik de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Wessel te Gussnklo.

Wessel te Gussinklo Op weg naar De Hartz Recensie en Informatie

Ewout Meyster, de opschepper, snoever, wijslip uit de Hoogstapelaar, niets is er van hem over, zo nu op weg naar de Hartz, het landgoed, op weg naar de Grote Man, Babinsky, nog groter dan Somsen, Ewouts gids, leermeester. Daar gaat het gebeuren, dit heeft hij nodig, daar in dat indrukwekkende landhuis zal hij de weg vinden die hij bewandelen moet, nee, dat is te zuinig uitgedrukt, die hij moet afleggen, moet doorgronden, om te worden wie hij moet zijn.

Bijna een omgekeerde houding van Ewout als in de Hoogstapelaar. Daar zeker van zichzelf, boven iedereen uitrijzend, zijn vrienden de maat nemen. En nu, sinds hij Somsen kent, zijn “ meester”, die hij leert kennen wanneer hij zijn roman door hem weer laten lezen. Is zijn schrijverij goed genoeg  om uit te geven? En daar gebeurt het, daar worden Ewouts poten systematisch onder hem vandaan gezaagd want zijn schrijverij is niets meer dan zelfbevrediging. Zijn zelfbeeld berust op zelfbedrog, Niets weet hij, niets van het leven, niets wat nodig is om een echte schrijver te worden. Gevormd moest hij worden, en Somsen, de grote Somsen, hij die regelmatig op de Hartz lezingen gaf, colleges gaf, daar docent was, door heel Europa reisde, Brussel, Straatsburg, de grote denker, die zoveel wist van filosofie, theorieën weerlegde, citaten uit zijn mouw schudde. Ja, die. Die wilde Ewout wel begeleiden op weg naar het zekere, het grote, het echte weten. Een echte man worden, want wat was hij nu?” Allemaal show, buitenkant, Narcistische aanstellerij eigenlijk, omdat je je zwakte, je weerloosheid moet verbergen. Het is eigenlijk alleen maar overcompensatie” ( ja, hij kende het woord)” overcompensatie, omdat je eigenlijk een minderwaardigheidscomplex hebt”.

Ja, hoe erg wil je het hebben. Hij Ewout! Dat dacht hij toch niet. Ja andere jongens, maar hij?

Maar er is redding onderweg. Ewout mag Somsens assistent worden. Zij geweldige lezingen uittypen, mee op reis naar Brussel en Straatsburg, en samen zullen zij naar zijn roman kijken, er meer diepere lagen in aanbrengen, een meesterwerk van maken, Ja, dat kan Ewout nu nog niet alleen, maar Somsen gaat hem begeleiden. En Ewout, ja, hij hangt aan zijn lippen, hij heeft dit nodig Somsen immers wist dit allemaal, doorzag alles. Want ja, Ewout was dan wel een super slimme jongen, Somsen had hem getest, maar kennis of inzicht of begrip? Ja, wat heb je daaraan wanneer je persoonlijkheid nog niet gevormd was. Er nog gesleuteld dient te worden aan je karakter zodat je een glanzende vorm aanneemt tussen de anderen, meer dan zij wordt.

Wessel te Gussinklo Op weg naar de Hartz Recensie

Er is nog veel werk aan de winkel. Ewout heeft nog zoveel sturing nodig. Hij heeft immers been vader, dus hij moet bij de hand genomen worden. Ja, ook in de liefde, hij heeft een vrouw nodig, de ware hoofse liefde, daar moet hij naar streven, als een echte man, een man die weet wat een vrouw nodig heeft, wat zij verlangt en verwacht van een man. Dus voorlopig geen seks met het meisje, de jonge vrouw Sylvia die hij ontmoet in de bibliotheek.

Bijna schreeuwen wil je tegen Ewout. Ja, ga jij maar gewoon schrijver worden en wellicht lukt het je om vertrouwen in jezelf te vinden.

Afwachtend, dienend moet hij zich opstellen. En Ewout stuurt erop aan dat Sylvia kennis maakt met Somsen, zij zal daar veel aan hebben, net als hij, hij weet zoveel die Somsen, hij weet alles, hij is ook een therapeut. En ja, dat heeft Sylvia nodig na die keer dat zij samen iets verder gaan dan kussen en strelen en Sylvia helemaal verkrampt en Ewout naar huis stuurt. Alleen wil zij zijn, maar Somsen kan ook haar redden. En ja…daarin gaat hij ver, veel te ver. En hij maar Ewout de pin op zijn neus met betrekking tot zijn grote Liefde. Immers beschadigd is dit meisje, ernstig beschadigd en Somsen zal helpen, want veel geduld moet Ewout hebben.. Ja hij heeft nu wel tijd, hoeft even niet naar Brussel, Straatsburg. En ja, dit kan niet anders eindigen dan in een grote ramp.

Wat een sublieme roman: een adembenemende reis!

Zo eindigt Ewout, alleen huilend op zijn kamer. Geen liefde meer, geen vrienden, geen plannen of zekerheden. Wat een roman deze weg naar de Hartz. Te Gussinklo pakt je bij de kladde. Meteen verdwijn je als lezer in het hoofd van Ewout. Elke seconde, elke gedachtegang, elke aarzeling, elke overweging, elke (on)zekerheid? Elke twijfel. Bovenop zit je er als lezer, ben je soms als Ewout. Je houdt je hart vast. Ruikt als snel dat er niet veel goeds kan komen van deze reis van Ewout aan de hand van Somsen.  En Ewout zo eenzaam, zo onzeker, zo zijn stinkende best willen doen en Somsen wijst hem keer op keer af, gooit hem keer op keer terug, het diepe in, nee nog steeds niet goed, nog steeds geen echt karakter. Te Gussinklo vraagt veel van mij als lezer. Geen makkelijke weg, niet voor al zijn personages, maar ook niet voor mij als lezer. Soms het boek even weg, te kwaad worden. Somsen al doorzien, maar Ewout nog niet. Bijna schreeuwen wil je dan tegen Ewout. Ja, ga jij maar gewoon schrijver worden en wellicht lukt het je om vertrouwen in jezelf te vinden. Dat is wat je Ewout gunt aan het eind van deze adembenemende reis op weg naar de Hartz. De roman is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Op weg naar De Hartz

Ewout Meyster, deel 4

  • Schrijver: Wessel te Gussinklo (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 24 september 2020
  • Omvang: 472 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Recensies en waardering voor Op weg naar de Hartz

‘Een sublimering van Te Gussinklo’s dramatische ironie: de personages en hun gedragingen zijn nooit eenduidig te beoordelen. Nooit zijn ze zwart óf wit, geheel betrouwbaar óf geheel bedenkelijk.’ Thomas de Veen (NRC, ●●●●)

‘Maar wat een ongekend genot biedt dit kunststuk. Wessel te Gussinklo lezen is een zoete kluisterende kwelling.’ Jeroen Vullings (Elseviers Weekblad, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van de nieuwe Ewout Meyster roman van Wessel te Gussinklo

In dit vierde deel van de Ewout Meyster-cyclus bevindt de drieëntwintigjarige Ewout zich op het landgoed De Hartz. Daar, in het landhuis van de Grote Man, volgt hij colleges en lezingen, gegeven door een internationaal gezelschap van hoogleraren en wetenschappers. Maar vooral is dit deel een terugblik op de periode dat hij als achttien-, negentienjarige bij de door hem hooglijk bewonderde Somsen in de leer was.

Ewout volgt een privéopleiding bij hem – zijn kennismaking met filosofie en psychologie. In die tijd leert hij ook Sylvia kennen, de eerste grote liefde in zijn leven. Van de branie en bluf uit De hoogstapelaar is niets meer terug te vinden. Nee, Ewout oefent zich in discipline, opoffering en totale toewijding aan zowel zijn grote liefde Sylvia als aan zijn leermeester Somsen, die bij hem de vensters opent naar kennis, zelfkennis en geestelijke volwassenheid. Wetenschap en pseudowetenschap, maar ook ontluistering, verraad en bedrog spelen een grote rol in dit verhaal, met dramatische gevolgen.

Bijpassende boeken en informatie

Irene van der Aart – Uitgemolken

Irene van der Aart Uitgemolken recensie en informatie boek over het moderne boerenleven in de Achterhoek. Op 20 november 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact dit boek geschreven door de Nederlandse cabaretière, actrice en schrijfster Irene van der Aart.

Irene van der Aart Uitgemolken Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Uitgemolken, Een nieuwe plattelandidylle. Het boek is geschreven door Irene van der Aart. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit boek van Nederlandse cabaretière, actrice en schrijfster Irene van der Aart.

Hilarisch, informatief, betrokken maar ook bezorgd verhaal over het boerenleven

Een hilarisch, informatief, betrokken en ook bezorgd verhaal over Boer en zijn kleine boerenbedrijf. Een plattelandsidylle zoals voor in het boek staat. Wanneer Van der Aart al ver in de 30 is, ontmoet zij tijdens een groepsrondreis door Cuba een soort van type man waar zij nooit op zou vallen. Maar omdat de liefde kruipt waar hij/zij niet gaan kan gebeurt dit onverwachte, ongeplande. Haar onhandige aard en zijn praktische inslag brachten hen bij elkaar. Boer (die eigenlijk Gerard heet) is zijn naam en dat is hij ook. En zij latten nu al 17 jaar. Van der Aart woont ook nog zo gemiddeld twee dagen per week in een woongroep in Amsterdam. Maar ja, met zo’n boer als geliefde ontkom je er niet aan deelgenoot te worden van het boerenleven en je in te leven in de boerencultuur en meer specifieker in dit geval, de Achterhoekse boerencultuur.

Door haar stadse ogen volg je als lezer de perikelen van het boeren leven. En meer en meer begint zij de rust en het relaxte leven op het platteland te waarderen. Hilarisch zijn de stukjes die zij schrijft over de toeristen in Amsterdam, en hoe je maar beter de Aziaten met hun selfiesticks uit te weg kan gaan. Die zijn nl. een aanslag op je leven. En haar vriendinnen en hun eetgewoontes, het liefst veganistisch  maar in ieder geval vegetarisch en alle gedoe met de lunchkaarten e.d. Sinds van de Aart een deel van haar stadse wortelstelsel heeft vervangen door plattelandswortels wordt het verschil ernstig duidelijk en schrijft zij hier met veel humor over.

Irene van der Aart Uitgemolken Recensie

Eigenlijk is dit boek vooral een lofzang op alle boeren. En in het bijzonder op haar eigen Boer. En op de koeien. En op het boerenleven. Het boer zijn, dat geen vak is maar een levensstijl, en het naoborschap en hoe onontbeerlijk dat is. Zeker omdat het boerenleven zwaar is en dat het zo vanzelfsprekend is om je naaste buur of boer een handje te helpen wanneer dat nodig is. En zo leer je als lezer best veel over het boerenleven. Zoals het belang van de “ eerste snee”. De eerste maaibeurt in het jaar. Dit gras heeft de kwaliteit van krachtvoer en het is een stuk goedkoper. Hoe vroeger het gras gemaaid, hoe beter de kwaliteit.

Of toen Bertha, een van de koeien door een rooster was gezakt, de brandweer er aan te pas kwam om haar eruit te halen. Een takelwagentje om haar op stro te leggen en alsnog sterft zij. Dus heel veel kosten en alleen maar pech.  Of hoe de koeien kunstmatig geïnsemineerd worden, waar je als stadse al snel van denkt ”kan dat niet romantischer” maar wanneer je een natuurlijke daad aanschouwt ook ontluisterd achterblijft vanwege de snelheid waarmee de stier dit afhandelt. En dat je als Boer vaak na twee jaar je stier de deur uit doet omdat hij onhandelbaar en onbetrouwbaar, dus gevaarlijk kan worden. Wat een stier dan weer opbrengt op de markt en/of je hem beter naar de slacht kan brengen en hem dan in stukken, uitgebeend en al, in de diepvries bewaart voor de vele bijzondere momenten voor een buurtfeest met barbecue.  Als Boer geveld is na een hernia operatie zijn er als vanzelf hulptroepen op het erf. Ja ook de stadse mensen, familie en vrienden van Van der Aart, zodat zij ook eens ruiken aan het boerenleven.  Komt niet het moment om ermee op te houden? Raak je niet uitgemolken?

Invoelend en humorvol beschrijft Irene van Aart wat het betekent om met een oude familieboerderij te stoppen

Invoelend en met humor laat Irene van de Aart zien wat het betekent om te stoppen met een melkveebedrijf dat al generaties in de familie van Boer zit. Zij neemt de lezer mee langs allerlei hedendaagse items rondom de natuur en het samengaan met het boerenleven. Het gaat over milieumaatregelen, dierenwelzijn, het klimaat. En over voedsel. Is dat eigenlijk niet veel te goedkoop? Kortom, zij spaart de consument niet en zeker de grote supermarktketens niet die zoals ieder weldenkend mens weet, een belangrijke rol spelen in dit hele verhaal. Kortom een super noodzakelijk boek. Zeker voor de stadse mensen en wellicht de “elite” die vanaf de zijlijn zeker weten dat het anders kan en moet, maar wellicht niet zomaar van plan zijn om meer te betalen voor het “dagelijks” eten. Ik denk dat dit boek een verfrissende aanvulling kan zijn op  alle literatuurlijsten van middelbare scholen en beroepsopleidingen. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

Uitgemolken

Een nieuwe plattelandsidylle

  • Schrijfster: Irene van der Aart (Nederland)
  • Soort boek: autobiografische verhalen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 20 november 2020
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook / Luisterboek
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van het boek van Irene van der Aart

In 2003 kreeg de Amsterdamse Irene van der Aart verkering met een boer met koeien en ging ze met hem samenwonen op zijn boerderij in de Achterhoek. In het eerder verschenen De Boer op schreef ze al aanstekelijk én met humor over de verschillen tussen het leven in de stad en op het platteland. Inmiddels is ze zeventien jaar verloofd met Boer en hoewel Irene “import’ blijft, is ze een heuse Achterhoekse geworden. Maar onlangs veranderde er iets ingrijpends: Boer boert niet meer. De toenomen regelgeving, “planetproof melken’ en de niet altijd even eerlijke kritiek op de boeren maakten het werk er al niet leuker op, maar een hardnekkig terugkerende hernia blijkt pas echt funest voor de motivatie van Boer.

Invoelend en met veel humor laat Irene van der Aart in Uitgemolken zien wat het betekent om te stoppen met boer zijn en met het boeren­bedrijf dat al generaties in de familie van Boer zit. Ook werpt ze een aantal belangrijke vragen op: is ons voedsel eigenlijk niet veel te goed­koop? En is de reden waarom de kleinere boeren een voor een afhaken niet dat ze eigenlijk te lang zijn uitgemolken?

Bijpassende boeken en informatie

Phan Que Mai Nguyen – De bergen zingen

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen recensie en informatie over de inhoud van de Vietnamese familieroman. Op 25 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Signatuur de Nederlandse vertaling van de roman The Mountains Sing van de Vietnamese schrijfster Phan Que Mai Nguyen. 

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen Recensie en Informatie

Een indrukwekkend boek over de Vietnamoorlog, waarin Nguyen Mai werd geboren en opgroeide in de nasleep daarvan. De roman vertelt het verhaal van vier generaties Tran en beslaat een tijdperk van 1900- 2017.

De hoofdpersonen in deze roman zijn Dieu Lan Tran geboren in 1920 en haar kleindochter Huong, geboren  in 1960.  Huong woont bij oma in Ha Noi waar dagelijks de bommen op hun dorp, hun huis kunnen vallen. Overal schuilputten, altijd op je hoede voor het oorlogsgeweld.

Gouden momenten om te koesteren, die de kracht gaven om door te gaan, ja zelfs tegen beter weten in

Vader en moeder vechten mee tegen de Amerikanen, andere zoons van oma zijn ook noodgedwongen vertrokken naar de oorlog. Oma en Huong maken er samen het beste van, en oma  vertelt over haar leven . Over de Franse bezetting en de Japanse overheersing, over haar eigen jeugd. Over het lot van haar ouders. Over wat een oorlog een bezetting doet met een mens, over de wreedheden waarvoor je eigenlijk geen woorden wil hebben, wil zoeken, wil vinden. Over de landhervormingen waardoor ze als kind moest vluchten. De verschrikkelijke hongersnood veroorzaakt door de Japanners en de strooptochten om eten te vinden. Het gekerm onderweg van andere lotgenoten en stervenden op zoek naar eten. Wortels van de rijstplant, gras, bladeren van bomen als die er nog niet afgegeten waren. Maar ook altijd weer kleine wondertjes die gebeurden, waardoor je toch iets te eten kreeg wanneer je het helemaal had opgegeven. Gouden momenten om te koesteren, die de kracht gaven om door te gaan, ja zelfs tegen beter weten in.

Maar gelukkig één van oma haar zes kinderen is teruggekeerd. Ngoc keert terug. Huong zo blij. Daar is haar moeder. Haar dromen over haar moeder, samen met haar in bad, samen haren borstelen, liedjes zingen, alles komt nu goed. Maar niets in minder waar. Ngoc is zwaar getraumatiseerd, een shellshock, teveel consequenties gezien van het oorlogsgeweld als arts. Maar ook zelf een abortus geregeld na een verschrikkelijke verkrachting. Moeder wil niet praten, niet eten, niet uit bed komen, heeft nachtmerries en  besluit bij een broer te gaan wonen. De broer die niets meer met oma te maken wil hebben omdat zij haar geld op de zwarte markt verdient. Dat is zo tegen de regels van de partij en hij is net carrière aan het maken binnen te partij. En dan komt oom Dat terug uit de oorlog. Zwaar gewond, zijn twee onderbenen geamputeerd. Oom Dat heeft Huong’s vader gezien onderweg naar het front. Hij heeft een vogeltje voor haar gesneden uit hout. Er is toch hoop?  En oom Dat vertelt over Agent Orange, het chemisch ontbladeringsprogramma door de Amerikanen ingezet om de guerrilla’s te pakken te krijgen.

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen Recensie

Nguyen vertelt deze Vietnamese familiegeschiedenis vanuit een dubbel perspectief, twee verhaallijnen. Haar manier van schrijven vind ik toegankelijk en uitnodigend en zeker ook met een soort lichtheid. Daardoor ga ik als lezer mee op de hoop op een betere toekomst, terwijl  geconfronteerd met de impact van als maar oorlog op de verschillende generaties, je daar niet voor weg kunt kijken.

Over de schoonheid van Vietnam, de kracht van de natuur en de hoop en zekerheid dat het beter wordt

Zij verhaalt van de schoonheid van haar geboorteland, over de kracht van de natuur. Is dat de basis voor de hoop en de zekerheid van de Vietnamezen dat het ooit beter gaat worden? Dat zij door decennia oorlog weten dat zij krachtig en flexibel zijn? Steun vinden in verhalen uit het verleden, hun sterke opa’s en oma’s en eerdere voorouders en zo leren/weten  dat bij de pakken neerzitten geen optie is? Dat hun prachtige land voor iedereen en hopelijk zonder oorlog, een land zal zijn waar de bergen zullen zingen? De bergen zingen is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

De bergen zingen

  • Schrijfster: Phan Que Mai Nguyen (Vietnam, Australië)
  • Soort boek: Vietnamese roman, familieroman
  • Origineel: The Mountains Sing
  • Nederlandse vertaling: Mary Bresser
  • Uitgever: Signatuur
  • Verschijnt: 25 augustus 2020
  • Omvang; 448 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de roman van Phan Que Mai Nguyen

Het meeslepende verhaal van de familie Tran. Een levendig portret van vier generaties in Vietnam in de twintigste eeuw.

De jonge Huong groeit op tijdens de oorlog in Vietnam. Haar ouders en ooms hebben zich aangemeld bij het leger en vertrekken via de Ho Chi Minh-route om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Huong blijft met haar oma achter in Hanoi. Het dagelijks leven is moeilijk, maar haar oma, geboren in 1920, vertelt Huong haar eigen levensverhaal. Over de Franse bezetting van Vietnam, de Japanse invasie, haar leven op de boerderij en hoe ze die met haar zes kinderen gedwongen moest verlaten door de landbouwhervormingen.

Samen vormen de verhalen een ontroerend, persoonlijk portret van het leven in Vietnam tijdens de twintigste eeuw, dat verhaalt over de vier generaties van deze familie, en over hoe ieder lid gevormd is door de geschiedenis van Vietnam.

Bijpassende boeken en informatie

Jonathan Robijn – Tabak

Jonathan Robijn Tabak recensie en informatie van deze nieuwe Vlaamse roman. Op 18 november 2020 verschijnt bij Uitgeverij Cossee de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Jonathan Robijn.

Jonathan Robijn Tabak Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Tabak. Het boek is geschreven door Jonathan Robijn. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Belgische schrijver Jonathan Robijn.

Jimmy, hoofdpersonage uit deze roman Tabak van Jonathan Robijn is op consult bij zijn huisarts.

“Het goede nieuws is dat je vanaf nu kunt roken zoveel je wilt, het is van geen belang meer. Tot zover het goede nieuws, ben je ook in het slechte nieuws gedesinteresseerd?”

Maar Jimmy wil verder leven. Is van plan dit nieuws niet te delen met zijn vrouw Ella. Maar veel eerder krijgt hij last van het nostalgisch verleden. Terug naar de tijd dat hij nog Davros rookte. Een oud sigarettenmerk dat een aantal decennia geleden van de markt is gedrukt door de opkomst van de Amerikaanse sigaretten industrie met haar agressieve en nietsontziende reclame methodieken. En nu is alleen nog de geparfumeerde, naar gebakken lucht smakende sigaret te koop.  Zou het nog mogelijk zijn een pakje oude Davros op de kop te tikken en waar moet hij dan wezen? Hoe pak je dat aan? Waar begint een mens? En zo komt hij terecht bij een oude sigaretten fabrikant die samen met hem de liefde voor dat oude merk koestert en misschien wel droomt om deze oude lijn weer een kans te geven. Maar dan moeten zij naar Armenië. Daar werd dit merk gefabriceerd. Daar heeft hij nog familie.

Naar Armenië, Robijn heeft zijn hart verpand aan het land

Zo gaan die twee op reis. Naar Armenië. Daar waar de schrijver zelf ook roots heeft liggen. Hij heeft daar twee jaar lang gewoond en gewerkt bij Artsen zonder Grenzen in de geestelijke gezondheidszorg. Ja, Robijn heeft zijn hart verpand aan dit land. En ook aan zijn vader. Die zijn leven lang gerookt heeft tot groot verdriet en ergernis van zijn gezin. Dit blijkt uit een interview op de VRT waar ik naar luisterde.

Deze roman gaat ook over uit de tijd vallen. Jimmy, de oude man, die zich vragen stelt over de gezondheidscultus van vandaag de dag. De bijna sektarische strengheid die er leeft in de maatschappij over roken. Over de bijna dwingende regels over eten, vettigheid, de voorschriften om te bewegen. Maar ook over de rol van vrouwen in de maatschappij. Hoe kon zijn aantrekkelijke, avontuurlijke, gekke, slimme, belezen vrouw ineens veranderen in een soort van moederkloek. Waar was zij gebleven? En waar vertrok hijzelf heen toen deze ontwikkeling zich inzette? Wat had hij voor constructiefs bijgedragen hier iets aan te veranderen? En hoe komt het dat deze gedachten bij Jimmy juist hier bovenkomen drijven, hier in Armenië? En waarom houdt hij zo van dit land, van haar gewoonten?

Jonathan Robijn Tabak Recensie

Nou, hier wordt er gelukkig overal zonder terughoudendheid gerookt. Aan tafel, in een taxi, in de dancing en in de hotels. Maar ook bij de mensen thuis. Vooral daar blijkt het dat wanneer Jimmy ergens  wordt uitgenodigd, hij bij binnenkomst eerst door een rookwolk moet voordat hij iemand de hand kan reiken. Maar ook de karigheid in de huizen, absoluut nergens overbodige luxe, alleen dingen die nodig zijn om te leven, het huishouden draaiende te houden. En gewerkt wordt er, zonder in het keurslijf van tijd geperst te zijn, maar gewoon net zo lang doorgaan tot het werk klaar is. De geur van heerlijke ouderwetse Armeense gerechten, samen met het gebrek aan luxe, duidelijke regels voor de mannen en vrouwenwereld, de geur van sigaretten, de duidelijke regels (overgebleven uit oude communistische systeem) die hier nog overal lijken te gelden, dit alles bracht Jimmy terug naar zijn jeugd. Absoluut geen feest geweest, en ja, ook zeker grote trauma’s opgelopen in zijn jeugd, maar toch, houvast.

Boeiende en geslaagde roman over het mijmeren en uit de tijd vallen

Robijn schrijft met deze roman een ode aan de verstokte rokers, maar ook aan lekker eten en drinken en aan genieten en aan een mooi land Armenië. Maar ook over een generatie die op het punt van verdwijnen staat. Uit te tijd begint te vallen, over mijmeren van ”de goede oude tijd” en over zaken die geen keer nemen. Een herkenbaar verhaal, gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Tabak

  • Schrijver: Jonathan Robijn (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Cossee
  • Verschijnt: 18 november 2020
  • Omvang: 248 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de nieuwe roman van Jonathan Robijn

‘Het goede nieuws is dat je vanaf nu kunt roken zoveel je wilt, het heeft geen belang meer,’ krijgt Jimmy van zijn huisarts te horen. Jimmy veracht de dood en rookt het liefst de hele dag. Sigaretten, zo vindt hij, getuigen van stijl, en hij denkt dan ook met weemoed terug aan zijn favoriete merk Davros. Vijftig jaar lang rookte hij een à twee pakjes Davros per dag, maar toen ging het merk failliet en moest hij noodgedwongen overstappen op sigaretten van mindere kwaliteit. Nadat de dokter zijn doodsvonnis heeft geveld, neemt Jimmy een drastisch besluit: zijn laatste levensadem zal met Davros gevuld zijn.

In plaats van zijn vrouw en kinderen in te lichten over zijn ziekte, voert hij nog één keer koppig zijn voornemen uit. Hij ontmoet de sigarettenhandelaar Missirian, in wie hij een gelijkgestemde vindt, en samen trekken ze naar Armenië, het vaderland van de producenten van zijn favoriete tabak. Tijdens de reis komen herinneringen aan vroeger naar boven, in het bijzonder aan de mooie en onweerstaanbare Ella, de vrouw van wie hij hield, met wie hij trouwde, maar die nadien onmerkbaar weer van hem wegdreef.

Tabak is een verhaal over een generatie die bijna is verdwenen en over een man die gelaten terugkijkt op zijn leven, maar tussen de hoestbuien en rookwolken door is het vooral ook een melancholisch verhaal over de onnavolgbare wendingen van de liefde.

Bijpassende boeken en informatie

Stefan Hertmans – De opgang

Stefan Hertmans De opgang recensie en informatie over de inhoud van deze roman over Gent in de Tweede Wereldoorlog. Op 11 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Stefan Hertmans.

Stefan Hertmans De opgang Recensie en Informatie

Het boek De zoon van een “foute” Vlaming, geschreven door Adriaan Verhulst, is de aanleiding dat Stefan Hertmans zich realiseert dat hij zeker twintig jaar is dat  huis van die “foute”vader heeft gewoond. Het huis in het Gentse Patershol, waar hij eind jaren ’70 als een blok voor viel.

De geur van de blauwe regen in die tuin bracht hem direct terug naar de verwilderde tuin van zijn jeugd. Een prachtig oud pand, verwaarloosd maar oh zo aantrekkelijk. Ja, wellicht een bouwval dat al jaren leeg stond. Een impulsieve aankoop. Met de makelaar loopt hij door het verwaarloosde pand, van kelder tot aan de zolder en deze rondgang verweven met de geschiedenis van Willem Verhulst, een vooraanstaande SS-er uit Gent verwordt zo een adembenemende tocht.

Een prachtig oud pand, verwaarloosd maar oh zo aantrekkelijk

Om de oorlogsgeschiedenis van dit gezin te schetsen maakt Hertmans gebruik van veel autobiografische bronnen van dit gezin. Van de dagboeken van Mientje , de moeder van Adriaan  tot aan de brieven de Willem schrijft wanneer hij na de oorlog in de gevangenis zit.

Willem een jongen uit een groot gezin, het kakkernestje en lieveling van zijn  moeder, geboren ergens rond 1895. Zijn vader had een eigen diamantslijperij. Nee, dat ging Willem nooit worden. Willem is anders, hij wordt gepest op school en al snel wordt een vechtersbaas. Hij gaat naar de tuinbouwschool, maar spijbelt veel. Hangt op straat, wordt afgekeurd voor militaire dienst. Raakt verstrikt in Vlaams-nationalistisch gedachtegoed. Hij vlucht naar Nederland en ontmoet zijn eerste vrouw.  En dan kruipt de oorlog dichterbij, de vijand, het nazisme begint België besmetten. Voor Willem geen verrassing. Hij had al eerder lijntjes met foute Duitse organisaties. Voor Mientje, Willems tweede vrouw en de moeder van zijn kinderen een nachtmerrie die haar de adem zal gaan benemen. Zij probeert, bijna tegen beter weten in, al biddend en de bijbel lezend deze zwartheid buiten haar nest te houden. Maar ja, Willem is de baas, krijgt steeds meer aanzien bij de Vijand, en Mientje is zo alleen. Zij schaamt zich voor haar man, voor zijn daden, voor zijn geld dat hij verdient, voor de potsierlijkheid waarmee hij zich gedraagt. Nee, er is geen uniform in huis, gewoon pappie zijn en geen klootzak.

Stefan Hertmans De opgang Recensie001Boek-Bestellen

Zo loopt Hertmans in gedachten door zijn oude huis. Weet hij precies hoe waar en hoe de “Dodenkamer” eruit zag. De kamer waar Willem zijn belangrijke Nazivrienden ontving, waar het vooral naar sigaren rook. De kamer waar de kinderen nooit mochten komen. Waar de man bijeenkwam met zijn foute vrienden, de man die niets te maken had met de man waar Mientje ooit van ging houden.  Mientje maar bidden en de bijbel lezen en vergeving vragen voor haar foute man en Gods water over Gods akker en dergelijke. En haar man maar fouter en fouter worden en genieten van alle mooie lijsten die hij maakte van foute Belgen en/of Joodse Belgen, die nodig gestraft en of afgevoerd moesten worden. Een echte betrouwbare precieze compagnon van de Nazi’s, maar een onbetrouwbare vader en partner voor zijn gezin. Hij vertrok voor dagen wanneer het hem uitkwam, hij had zeker een minnares waar hij later mee trouwde. Kortom, het is dankzij Mientjes rechtlijnige geloof in rechtvaardigheid en met de hulp van haar God dat dit gezin de oorlog overleefde zowel mentaal als fysiek.

Hoe knap heeft Hertmans deze zwarte geschiedenis een indringend menselijk gezicht gegeven

Hoe knap heeft Hertmans deze zwarte geschiedenis, die zich tijdens de tweede wereldoorlog afspeelde achter de deur van zijn voormalig huis in Patershol, een menselijk gezicht gegeven. En wat een geluk voor al zijn lezers dat hij bijna per ongeluk op deze geschiedenis stuitte en niet anders kon dan dit zo meeslepend en geloofwaardig verwoorden. De roman de opgang is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

De opgang

  • Schrijver: Stefan Hertmans (België)
  • Soort boek: oorlogsroman
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 11 september 2020
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Stefan Hertmans

In de zomer van 1979 trok een huis in het Gentse Patershol de aandacht van Stefan Hertmans. De blauweregen hing bestoft neer, maar de geur trof hem diep en bracht hem terug naar zijn kinderjaren. Hij kocht het pand in een opwelling. Pas nadat hij het twintig jaar later had verkocht werd hij geconfronteerd met wat er zich tijdens de oorlog had afgespeeld.

Verbijsterend was de ontdekking dat de vroegere bewoner een ss’er was. “Het is onbegrijpelijk,’ schrijft Hertmans, “dat alles wat ik toen al had kunnen weten of tenminste toch vermoeden, zo gedachteloos aan mij voorbij had kunnen gaan.’ Langzaam komt de man die hij wil leren begrijpen in beeld, alsook zijn Nederlandse, pacifistische echtgenote en hun kinderen, van wie de oudste zoon een vooraanstaand Vlaams intellectueel zou worden. Hertmans spreekt met nabestaanden, raadpleegt archieven, vindt intieme documenten. In zijn herinnering loopt hij weer door alle kamers die hij zo lang heeft bewoond.

In De opgang komt de lezer huiveringwekkend dicht bij een politiek drama, dat ook een huwelijksdrama was. Opnieuw blijkt Hertmans verbonden met een verhaal dat aan belangrijke historische gebeurtenissen raakt. Opnieuw brengt het zijn verbeelding en pen op briljante wijze in beweging.

Bijpassende boeken en informatie

Marieke Lucas Rijneveld – Mijn lieve gunsteling

Marieke Lucas Rijneveld Mijn lieve gunsteling recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Nederlandse roman. Op 5 november 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de tweede roman van de Nederlandse schrijfster Marieke Lucas Rijneveld.

Marieke Lucas Rijneveld Mijn lieve gunsteling Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het de roman Mijn lieve gunsteling. Het boek is geschreven door Marieke Lucas Rijneveld. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse auteur Marieke Lucas Rijneveld.

Wat een aangrijpend boek. Dat meteen op de eerste bladzijde en eigenlijk al bij de eerste zin de lezer meteen waarschuwt dat deze reis door de zomer van 2005 een reis gaat worden vol afschuw, vol afstoten en aantrekken, vol eenzaamheid, fascinatie, verheerlijking, vervreemding, zorg, nabijheid, liefde, verminking, gaat worden.

Eenzaamheid, fascinatie, verheerlijking, vervreemding, zorg, nabijheid, liefde, verminking

De dierenarts is aan het woord, hij schrijft een brief aan zijn lieve gunsteling om uit te leggen dat, hoewel zijn handelingen, zijn fantasieën, zijn leugens, zijn overdonderen, zijn verpletteren van zijn gunsteling haar totaal uitwoonden, verminkten, gebaseerd waren op oprechte liefde voor haar.

De dierenarts komt vaak op de boerderij van zijn gunsteling. En zij, zij zoekt hem steeds vaker op, begint een gesprek met hem, zorgt voor een emmer water en zeep zodat hij na het werk met de beesten, zijn handen kan wassen. En zij dartelt om hem heen. En hij weet dat het niet kan, zijn begeerte naar haar. Zij is pas veertien, een ontluikend meisje, vrouw, of misschien toch liever een jongen? Hij zegt dat hij bij het bekappen van de dieren alert moet blijven, nooit in het levende vlees moet snijden. Dat je alleen de kreupelheid moet behandelen.

Zij kruipt in hem weg en hij leest haar voor

Zij, de gunsteling leeft voor een deel in haar fantasieën. Verandert in een vogel en weet zeker dat zij kan vliegen, weet zeker dat zij  in de Twin Towers is gevlogen op nine eleven, dat zij de oorzaak is van veel verdriet in de wereld. En hij, hij hoort haar aan. Bevestigt haar fantasieën, dat zij kan vliegen, maar dat zij het niet was die de grote ramp in New York veroorzaakte. Maar zij gelooft hem niet. En hij troost haar en trekt haar steeds vaker op zijn schoot. Hij hoort haar verhaal over het gewei, een andere benaming voor het mannelijk geslacht. Dat dit haar bezighoudt, dat zij ook een gewei wil. En hij hoort haar aan over de dear boys, haar leeftijdgenoten die zij ontmoet in het zwembad, waar zij mee kust, en misschien nog wel meer mee wil. Hij begeert haar en neemt haar mee naar stille plekken, waar zij samen zijn, waar hij luistert naar haar zorgen, naar haar teksten van liedjes die zij schrijft als zangeres in een band, naar citaten uit romans van bekende schrijvers, of gedichten. En haar obsessie met het mannelijk geslacht.  Hij vertelt haar dat zij ook een gewei kan krijgen wanneer zij zover is, dat hij ervoor kan zorgen dat dat gebeurt. Dat moet verder gaan dan samen plassen. Maar voorlopig troost hij haar omdat het nog niet zover is. Zij kruipt in hem weg en hij leest haar voor, achter in zijn Fiat waar  hij een tweepersoons matras voor heeft aangeschaft.

Marieke Lucas Rijneveld Mijn lieve gunsteling Recensie

Zo gaat het maar door in deze roman. Ja, zijn lieve gunsteling is kwetsbaar. Het verlies van de verlorene en de verlatene, haar gestorven broer uit De avond is ongemak, ook hij is in deze roman een van de hoofdpersonages.

Wat een aangrijpende roman, zo knap, zo bijzonder, zo uniek!

God, wat een aangrijpende roman heeft Marieke Lukas Rijneveld geschreven. Als lezer had ik de fantasie dat zij deze roman bijna in één ademtocht schreef. Alleen tussen de hoofdstukken krijg je als lezer de ruimte om even naar adem te happen. Achter elkaar door, ja, wel met komma’s en met punten, maar zonder alinea’s, wordt je meesleept door deze roman. Terwijl je eigenlijk al wel weet waar dit verhaal op uitdraait dus dit boek graag een slinger wilt geven, in de hoek wilt gooien en nooit meer zult oppakken, niet hoeft te weten. Terwijl ik als lezer me zo af en toe de vrijheid permitteerde om naar adem te happen, in ieder geval na ieder hoofdstuk, weet ik niet hoe dat de schrijfster is vergaan. Zo knap en zo bijzonder. De roman is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Mijn lieve gunsteling

  • Schrijfster: Marieke Lucas Rijneveld (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 5 november 2020
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Shortlist Libris Literatuurprijs 2021

Waardering voor Mijn lieve gunsteling

  • “In deze roman wordt de taal gevierd.” (Dieuwertje Mertens, Het Parool)
  • “Een literaire stem van internationale allure.” (NRC, ○○○○○)
  • “De liefde schrikt zich dood in Mijn liever gunsteling: dat ze deze vorm kan aannemen.” (Carel Peeters, Vrij Nederland)
  • “De nieuwe roman van Marieke Lucas Rijneveld is onontkoombaar, vuil, poëtisch.” (Yolanda Entius, Trouw)
  • “Met haar duistere, tomeloze tweede roman laat Marieke Lucas Rijneveld zien hoe sterk fictie kan zijn.” (Onno Blom, De Volkskrant | ★★★★)

Flaptekst van de nieuwe roman van Marieke Lucas Rijneveld

Mijn lieve gunsteling is de nieuwe roman van Marieke Lucas Rijneveld. Het verhaal van de veearts en zijn ‘uitverkorene’, de dochter van een veehouder, die tijdens een hete zomer toenadering tot elkaar zoeken. Hij wil ontsnappen aan zijn jeugdtrauma’s en eenzaamheid en zij heeft de voorkeur voor een fantasiewereld. Gedurende de zomer ontwikkelen ze een obsessieve fascinatie voor elkaar die zo ver gaat dat grenzen overschreden worden.

De beklemmende bekentenis Mijn lieve gunsteling is een hartverscheurend en tegelijk angstaanjagend verhaal over verlies, verboden liefde, eenzaamheid en identiteit. ‘Mijn lieve gunsteling’ is daarmee een meer dan waardige opvolger van de debuutroman ‘De avond is ongemak’, waarmee Marieke Lucas Rijneveld als eerste Nederlandse schrijver in de historie de International Booker Prize won.

Bijpassende boeken en informatie

Berber Kapitein – Aarzelsnede

Berber Kapitein Aarzelsnede recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe over het syndroom van Münchhausen. Op 30 oktober 2020 verschijnt bij Uitgeverij Cossee de nieuwe roman van de van Berber Kaiptein.

Berber Kapitein Aarzelsnede Recensie en Informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Aarzelsnede, de nieuwe roman van Berber Kapitein. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman van de Nederlandse kinderarts en schrijfster Berber Kapitein.

Deze roman verhaalt over Sara, een jonge patiënt van 14 jaar. Voor de zoveelste keer wordt dit meisje opgenomen. Nu op de afdeling waar  Rinske als co-assistent werkt. Onder leiding van de Trui, haar baas, genieten zij de eer om uit te vinden wat er met dit meisje nu werkelijk aan de hand is.

Er hangt al een hele zwarte geschiedenis om dit gezin heen. Al minstens twee keer hebben zij Sara met veel tam tam uit een ziekenhuis weer mee naar huis genomen. Altijd gevolgd door een medische  tuchtzaak door de ouders aanhangig gemaakt.

Sara is nu 14 en uit haar geschiedenis blijkt dat zij al vanaf haar vierde om de haverklap in een ziekenhuis belandt. Nu is zij veertien jaar. Broodmager, een neussonde voor de voeding, en in een rolstoel. Dit gezin eist min of meer dat deze artsen, waar zij nu terecht zijn gekomen afzien van een diepgaand onderzoek naar de oorzaken van de “ziekte” van Sara, maar dat zij zo snel mogelijk een definitieve sonde plaatsen bij Sara, zodat zij weer kan aansterken en stapje bij stapje weer het leven van een pubermeisje kan opvatten.

Wie houdt wie in welke tang, en met welk belang?

Maar dan hebben zij buiten Rinske en De Trui gerekend. Rinske wil namelijk een heel goede kinderarts worden en heeft daar alles voor over. En De Trui, ja, hij is niet zomaar een makkelijke supervisor, begeleider, maar ook hij heeft zijn medisch-ethische hart op de juiste plek zitten.

Dus deze twee artsen kunnen er toch ook niet omheen om toch stiekem te denken dat dit meisje verstrikt is geraakt in de psychische netten van dit gezin en daarom wordt in de wandelgangen de diagnose Múnchausen by proxy gesteld.  De ouders, slim, gehaaid, en vooral vader, goed gebekt, en moeder, die vooral mooi zit te wezen, Sara, meteen in paniek wanneer er al de minste behandeling wordt voorgesteld. Zelfs wanneer er een weegmoment wordt ingepland is er aan alle kanten paniek en nemen de ouders haar in bescherming. Ja…wat is hier eigenlijk aan de hand? Wie houdt wie in welke tang, en met welk belang?

Berber Kapitein Aarzelsnede Recensie

Maar toch, deze roman heb ik vooral gelezen als een gedetailleerd verslag van een uitgebreide supervisie of intervisie van Rinske, de belangrijkste behandelaar van Sara. Ja, Kapitein neemt de lezer ook nog mee door het privé leven van deze jonge arts. We zien haar vooral worstelen met de liefde. Een knipperlicht relatie met een getrouwde man. In tegenstelling tot haar krachtig en doelgericht handelen en optreden als arts, lost zij op in deze relatie en laat zij zich drijven op de nukken van haar vriend.

Inkijkje in de dilemma’s waarmee artsen moeten en zullen dealen

Dus ja, dit boek doet verslag van een interessante, medische casus, geeft een inkijkje in de dilemma’s waar  artsen, soms wellicht dagelijks mee moeten en zullen dealen. Maar op de één of andere manier blijft dit hele verhaal ergens aan de oppervlakte stokken. Jammer. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (goed).

Recensie van Mieke Koster

Aarzelsnede

  • Schrijfster: Berber Kapitein (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Cossee
  • Verschijnt: 30 oktober 2020
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (goed)

Flaptekst van de roman van Berber Kapitein

Renske wil een goede kinderarts worden en heeft voor haar patiënten alles over. Maar dat geneeskunde ook bestaat bij de gratie van het nemen van risico’s heeft niemand haar tijdens haar studie verteld. En evenmin dat zij met hulpzoekenden zoals Sara te maken krijgt, die uitdaging en bedreiging tegelijk blijken te zijn. Dit veertienjarige hyperintelligente meisje met verdacht veel medische kennis scheldt tegen iedere hulpverlener en eist een operatie die andere ziekenhuizen eerder al weigerden.

Maar elke poging om een heldere diagnose vastgesteld te krijgen wordt door Sara tegengewerkt, en mislukt. Het meisje heeft ‘definitief genoeg van al die overbodige medische martelingen’ als bloedprikken of gewicht controleren. En welk toneelstuk spelen de opvallend welbespraakte ouders, die pretenderen niets liever te willen dan dat hun kind weer ‘een normaal leven kan gaan leiden’, maar onderling met iets heel anders bezig zijn?

Als de ouders dreigen met een klacht bij de tuchtrechter en willen vertrekken naar een ander ‘professioneler’ ziekenhuis, weet Renske echt niet meer of dit theater is of een medische catastrofe voor de patiënt en voor de kinderarts zelf. Zij zoekt tot de laatste pagina naar de juiste oplossing en de lezer zit op het puntje van zijn stoel.

Bijpassende boeken en informatie

Ayad Akhtar – Treurzang voor een thuisland

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Amerikaanse roman. Op 17 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Homeland Elegies, geschreven door Ayad Akhtar.

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland Recensie en Informatie

Niet zomaar makkelijk deze roman van Ayad Akhtar te recenseren. Een ernstig actueel boek. Trump heeft zich kandidaat gesteld voor het presidentschap van 2016. Een familiedrama, een immigranten gezin uit Pakistan. Vader een gerenommeerd cardioloog, ooit Trump als patiënt gehad. Moeder ook arts, maar nooit echt gelukkig in Amerika. Ayad zelf een gevierd schrijver,ontving in 2012 voor zijn toneelstuk Disgraced, de Pulitzer prijs.

Vader bleef, ondanks alles een trouwe Trumpfan

Vader bleef, ondanks alles een trouwe Trumpfan, bleef tot verbijstering van zoonlief Trump steunen tijdens zijn verkiezingscampagne. ”Net als anderen begon vader zich af te vragen of die verruwing van ons leven als natie, geen bevrijding kon zijn, een noodzakelijk bijtmiddel, het begin van een nieuw tijdperk van politieke waarachtigheid” (pagina 35). Verder noemt Ayad Trumps opkomst een voltooiing van de lang voorbereid opmars van de handelsklasse naar het heilige der heilige van de Amerikaanse macht, waarin hebzucht elk moreel besef vervangt, hebzucht die de laatst overgebleven Amerikaanse passie lijkt te zijn.

En dan 9/11, de grote aanslag op de Amerikaanse levensstijl, de Westerse cultuur, de superioriteitsgedachte van het Westen. Een ramp waar Amerika nooit overheen is gekomen. De aanslag die het leven voor alle moslims in Amerika en wellicht ook ver daarbuiten nog steeds zoveel moeilijker maakt.  De kloof tussen moslims en niet moslims, de kloof tussen moslims onderling, het afgrijzen en afwijzen van welke fundamentalistische acties dan ook. Je gedeisd houden. Op eieren lopen.

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland Recensie

Op een dag zit je als lezer naast Akhtar in de taxi op weg naar Scranton, waar zijn auto gemaakt wordt. Hij beschrijft het verval van de stad, ooit een florerende industriestad, alles  outgesourced. “ De route naar het centrum liep door een buitengebied vol industrie terreinen, lege loodsen, uitgestrekte asfvaltvlakten met hekken eromheen, langs afbrokkelende trottoirranden waar het gras tot kniehoogten was opgeschoten. De wegen zelf waren aftands, vol kuilen, de gele streepmarkering was vervaagd tot slechts een vermoeden van strepen en zebrapaden. Overal tekenen van gemeentelijke verwaarlozing” (pagina 118). Je ruikt het verval, je proeft de moedeloosheid en de uitzichtloosheid. Knap.

De kijk van veel moslims op het Westerse Christelijke geloof.

“We zagen het als een bastaardkindje van het Joodse geloof, een uitvergrote misinterpretatie gebaseerd op een ontologische absurditeit; Dat God een zoon nodig zou hebben, en dat die zoon – die zogenaamd goddelijk was, door mensenhanden lichamelijk omgebracht kon worden. Dat alles, en de daarmee samenhangende vaagheden- de Heilige Drie-eenheid, de onbevlekte ontvangenis, het ballet-balletje van de transsubstantiatie beschouwden wij als malligheid.”

Een ernstig actuele en noodzakelijke roman die gelezen moet worden

Zo kijk je als lezer mee over de schouder van het leven van succesvolle en toch teleurgestelde moslim immigranten  in het Amerika van nu. Grote tegenstellingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Grote verschillen tussen arm en rijk, de grote vragen over een fatsoenlijk functionerende democratie, met als maar in je achterhoofd de vraag wat er nu precies nodig is om de plek waar je woont je thuisland te kunnen noemen. Treurzang voor een thuisland is ernstig actueel en noodzakelijke roman die is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend). Lezen dus dit boek van Ayad Akhtar.

Recensie van Mieke Koster

Treurzang voor een thuisland

  • Schrijver: Ayad Akhtar (Verenigde Staten)
  • Soort boek: autobiografische roman, sociale roman
  • Origineel: Homeland Elegies (2020)
  • Nederlandse vertaling: Arjaan en Thijs van Nimwegen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 17 september 2020
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Ayad Akhtar

Ayad Akhtar spaart niemand, zichzelf allerminst, in deze diep persoonlijke roman over een leven als buitenstaander in Amerika – deels familiedrama, deels maatschappelijke beschouwing. In zijn poging om greep te krijgen op zijn eigen verhaal laat hij niet zonder zwarte humor zien hoe de Amerikaanse Droom in zijn laatste fase is aanbeland, waar schulden of drugsverslaving talloze levens hebben verwoest, waar een gierige tv-persoonlijkheid president is geworden, waar hardwerkende immigranten zoals zijn ouders dat ooit waren voortdurend in angst leven.

Akhtar werd geboren in Amerika als zoon van moslimimmigranten. Hij groeide op in het Midden-Westen in een omgeving die toen doordrenkt was van vaderlandsliefde en gemeenschapszin. De vader van Akhtar zou het schoppen tot gerenommeerd hartchirurg en was in de jaren negentig zelfs een tijdlang de lijfarts van Donald Trump – een betrekking die wellicht zijn onvoorwaardelijke, vreselijk misplaatste steun voor diens presidentschap verklaart. Aldus de zoon, die de vanzelfsprekendheden van zijn jeugd af heeft zien brokkelen in de nasleep van 9/11, toen hij en zijn ouders plotseling en voor altijd voor de vijandige “ander’ werden aangezien.

Bijpassende boeken en informatie

Pieter van Os – Liever dier dan mens

Pieter van Os Liever dier dan mens recensie en informatie over de inhoud van dit nieuwe boek. Op 10 oktober 2019 verschijnt bij Uitgeverij Prometheus het boek over jodenvervolging, geschreven door Pieter van Os.

Pieter van Os Liever dier dan mens Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van Liever dier dan mens. Het boek is geschreven door Pieter van Os. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe boek van de Nederlandse schrijver Pieter van Os.

In dit boek vertelt Pieter van Os het ongelooflijke overlevingsverhaal van Mala Kizel. Een meisje, geboren in 1926 in een orthodox Joods gezin uit Warschau.  Als meisje van zeven is Mala leerplichtig en omdat zij een meisje is krijgt zij geen opleiding van haar vader, maar moet ze “ buiten” naar school. Zij komt op een katholieke school terecht, per ongeluk in een katholieke klas. Daar leert zij vloeiend Pools te spreken. Zij wordt gepest, maar uiteindelijk vindt zij redding door de woorden van een priester,  Hij zegt dat zij allen kinderen van God zijn. Dat stelt haar gerust. Op deze leeftijd al leert Mala thuis Joods te zijn en op school zo katholiek mogelijk. Van identiteit te wisselen als het uitkomt. Dat geeft haar dan al de ingrediënten om de aankomende hel voor de Joods Poolse gemeenschap te overleven.

De Joodse gemeenschap op alle terreinen geïsoleerd

De poorten van de getto worden in 1940 gesloten. De Joodse gemeenschap op alle terreinen geïsoleerd. Om te overleven moet er gesmokkeld en gehandeld worden. Mala is dan veertien jaar en neemt de taak op zich dit voor het gezin op zich te nemen. Ze is jong, blond met blauwe ogen, spreekt Pools. Maar buiten dreigt er altijd gevaar. Geen schoolkameraden tegenkomen. De Polen zowel volwassenen, maar zeker ook kinderen raakten er steeds meer van overtuigd dat Joden onmensen waren, ongedierte was. Tijdens zijn zoektocht naar aanknopingspunten over het verhaal van Mala komt van Os een Keniaan tegen die nu in Polen woont. Omolo heet hij en die is er van overtuigd dat racisme niet voortkomt uit onwetendheid. ‘ Integendeel’ zet hij: voor racisme is kennis vereist. Kleine kinderen zien geen verschil tussen zwart en wit. Dat komt later. Iemand moet hun vertellen over hiërarchie, dat wit beter is. Dat gezond beter is dan gehandicapt, dat hetero zijn beter is dan homo zijn. Kinderen moet dat eerst aannemen, net als ze moeten aannemen dat één plus één twee is.’ blz 102.

Wanneer het te gevaarlijk wordt in de getto ontsnap Mala en komt zij bij een boerengezin terecht. In het dorp Karpy. Daar worden joden verborgen ergens in een schuur, onder de grond. Wanneer de varkens gevoerd worden krijgen ook de joden te eten. Van Os gaat op zoek naar die boerderij. Maar daar zijn geen sporen meer te vinden. Dan, later op zoek naar de familie Gmitruks, een Pools katholiek gezin, waar zij goed werd behandeld. Het word duidelijk hoe gevaarlijk het was Joden op te vangen, te verbergen. Je kon verraden worden door buren, dorpelingen. En ja, dat betaalde je meestal met je leven, jij niet alleen, maar vaak ook het hele gezin.

Pieter van Os Liever dier dan mens Recensie001Boek-Bestellen

De jacht op Joden en dus ook op Mala, gaat maar door. Vanwege haar flexibiliteit en omdat zij super slim is, lukt het haar steeds weer een andere identiteit aan te nemen. Innerlijk blijft dat knagen. Vooral omdat zij zo vaak wordt opgevangen door goed bedoelende Polen, Duitsers. Zij komt zelfs in een Duist nazi-gezin terecht die haar opnemen als hun eigen dochter. Dan heeft zij inmiddels wel een verklaring op zak dat zij een Volksduitse. Maar wordt het niet eens tijd haar ware identiteit te onthullen? Intussen bereiken de Russen het gebied waar Mala verblijft. Het wordt gebombardeerd. En weer gaat zij op weg. Met pijn in haar hart laat zij haar grote liefde, de Duitser Erich achter. Terug in Warschau realiseert zij zich dat er niemand van haar familie nog in leven kan zijn. De stad is platgebrand, platgebombardeerd. En zo gaat haar tocht verder. Via Israël belandde zij uiteindelijk in Amstelveen, waar zij slechts enkele weken geleden is overleden.

Zeer indrukwekkend boek met een niet te bevatten levensverhaal over moraliteit, goed, kwaad en identiteit

Gelukkig trekt Pieter van Os het hele boek door met de lezer op, zodat hij je niet alleen laat met al deze verschrikkingen  en de consequenties van de tweede wereldoorlog. Hij bewandelt vele wegen om de ingewikkelde geschiedenis van Polen en van de Jodenvervolging vanuit het overlevingsverhaal van Mala  in kaart te brengen. Een indrukwekkend boek over een niet te bevatten levensverhaal waarin moraliteit, goed en kwaad en identiteit de hoofdingrediënten zijn. Zo knap. Liever dier dan mens is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Liever dier dan mens

Een overlevingsverhaal

  • Schrijver: Pieter van Os (Nederland)
  • Soort boek: oorlogsgeschiedenis
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschenen: 10 oktober 2019
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Winnaar Libris Geschiedenis Prijs 2020

Pieter van Os is de Libris Geschiedenis Prijs 2020 winnaar

Op 25 oktober 2020 is de Libris Literatuurprijs 2020 toegekend aan Pieter van Os die helaas niet bij de uitreiking aanwezig kan zijn omdat hij geveld is door corona.

Flaptekst van het boek van Pieter van Os

Een familie van fanatieke nazi’s hield van haar als van een eigen dochter. Zelf werd ze verliefd op een Duitse ingenieur met een speldje van Hitlers partij in het knoopsgat van zijn revers. Anni Gmitruk, Volksduitse uit oostelijk Polen, vertelde niemand wie ze werkelijk was: Mala Rivka Kizel, een joods meisje uit een groot orthodox gezin in Warschau.

Terwijl haar familie werd omgebracht, wist Mala door een mix van veerkracht, taalgevoel, geluk en charme te ontkomen aan Duitse soldaten, een Oekraïense verrader en de hooivork van een antisemitische boer. Via Israël belandde ze uiteindelijk in Amstelveen, waar ze nog altijd woont.

Liever dier dan mens is de zoektocht naar het onwaarschijnlijke overlevingsverhaal van een uitzonderlijke vrouw. Met haar herinneringen in de hand ging Pieter van Os op een reis in de tijd door Europa en drong diep door in de altijd weer terugkerende obsessie met identiteit, nationaliteit en volksaard.

Bijpassende Boeken en Informatie