Tagarchief: Mieke Koster

Wessel te Gussinklo – Op weg naar De Hartz

Wessel te Gussinklo Op weg naar De Hartz recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Ewout Meyster roman. Op 24 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij Koppernik de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Wessel te Gussnklo.

Wessel te Gussinklo Op weg naar De Hartz Recensie en Informatie

Ewout Meyster, de opschepper, snoever, wijslip uit de Hoogstapelaar, niets is er van hem over, zo nu op weg naar de Hartz, het landgoed, op weg naar de Grote Man, Babinsky, nog groter dan Somsen, Ewouts gids, leermeester. Daar gaat het gebeuren, dit heeft hij nodig, daar in dat indrukwekkende landhuis zal hij de weg vinden die hij bewandelen moet, nee, dat is te zuinig uitgedrukt, die hij moet afleggen, moet doorgronden, om te worden wie hij moet zijn.

Bijna een omgekeerde houding van Ewout als in de Hoogstapelaar. Daar zeker van zichzelf, boven iedereen uitrijzend, zijn vrienden de maat nemen. En nu, sinds hij Somsen kent, zijn “ meester”, die hij leert kennen wanneer hij zijn roman door hem weer laten lezen. Is zijn schrijverij goed genoeg  om uit te geven? En daar gebeurt het, daar worden Ewouts poten systematisch onder hem vandaan gezaagd want zijn schrijverij is niets meer dan zelfbevrediging. Zijn zelfbeeld berust op zelfbedrog, Niets weet hij, niets van het leven, niets wat nodig is om een echte schrijver te worden. Gevormd moest hij worden, en Somsen, de grote Somsen, hij die regelmatig op de Hartz lezingen gaf, colleges gaf, daar docent was, door heel Europa reisde, Brussel, Straatsburg, de grote denker, die zoveel wist van filosofie, theorieën weerlegde, citaten uit zijn mouw schudde. Ja, die. Die wilde Ewout wel begeleiden op weg naar het zekere, het grote, het echte weten. Een echte man worden, want wat was hij nu?” Allemaal show, buitenkant, Narcistische aanstellerij eigenlijk, omdat je je zwakte, je weerloosheid moet verbergen. Het is eigenlijk alleen maar overcompensatie” ( ja, hij kende het woord)” overcompensatie, omdat je eigenlijk een minderwaardigheidscomplex hebt”.

Ja, hoe erg wil je het hebben. Hij Ewout! Dat dacht hij toch niet. Ja andere jongens, maar hij?

Maar er is redding onderweg. Ewout mag Somsens assistent worden. Zij geweldige lezingen uittypen, mee op reis naar Brussel en Straatsburg, en samen zullen zij naar zijn roman kijken, er meer diepere lagen in aanbrengen, een meesterwerk van maken, Ja, dat kan Ewout nu nog niet alleen, maar Somsen gaat hem begeleiden. En Ewout, ja, hij hangt aan zijn lippen, hij heeft dit nodig Somsen immers wist dit allemaal, doorzag alles. Want ja, Ewout was dan wel een super slimme jongen, Somsen had hem getest, maar kennis of inzicht of begrip? Ja, wat heb je daaraan wanneer je persoonlijkheid nog niet gevormd was. Er nog gesleuteld dient te worden aan je karakter zodat je een glanzende vorm aanneemt tussen de anderen, meer dan zij wordt.

Wessel te Gussinklo Op weg naar de Hartz Recensie

Er is nog veel werk aan de winkel. Ewout heeft nog zoveel sturing nodig. Hij heeft immers been vader, dus hij moet bij de hand genomen worden. Ja, ook in de liefde, hij heeft een vrouw nodig, de ware hoofse liefde, daar moet hij naar streven, als een echte man, een man die weet wat een vrouw nodig heeft, wat zij verlangt en verwacht van een man. Dus voorlopig geen seks met het meisje, de jonge vrouw Sylvia die hij ontmoet in de bibliotheek.

Bijna schreeuwen wil je tegen Ewout. Ja, ga jij maar gewoon schrijver worden en wellicht lukt het je om vertrouwen in jezelf te vinden.

Afwachtend, dienend moet hij zich opstellen. En Ewout stuurt erop aan dat Sylvia kennis maakt met Somsen, zij zal daar veel aan hebben, net als hij, hij weet zoveel die Somsen, hij weet alles, hij is ook een therapeut. En ja, dat heeft Sylvia nodig na die keer dat zij samen iets verder gaan dan kussen en strelen en Sylvia helemaal verkrampt en Ewout naar huis stuurt. Alleen wil zij zijn, maar Somsen kan ook haar redden. En ja…daarin gaat hij ver, veel te ver. En hij maar Ewout de pin op zijn neus met betrekking tot zijn grote Liefde. Immers beschadigd is dit meisje, ernstig beschadigd en Somsen zal helpen, want veel geduld moet Ewout hebben.. Ja hij heeft nu wel tijd, hoeft even niet naar Brussel, Straatsburg. En ja, dit kan niet anders eindigen dan in een grote ramp.

Wat een sublieme roman: een adembenemende reis!

Zo eindigt Ewout, alleen huilend op zijn kamer. Geen liefde meer, geen vrienden, geen plannen of zekerheden. Wat een roman deze weg naar de Hartz. Te Gussinklo pakt je bij de kladde. Meteen verdwijn je als lezer in het hoofd van Ewout. Elke seconde, elke gedachtegang, elke aarzeling, elke overweging, elke (on)zekerheid? Elke twijfel. Bovenop zit je er als lezer, ben je soms als Ewout. Je houdt je hart vast. Ruikt als snel dat er niet veel goeds kan komen van deze reis van Ewout aan de hand van Somsen.  En Ewout zo eenzaam, zo onzeker, zo zijn stinkende best willen doen en Somsen wijst hem keer op keer af, gooit hem keer op keer terug, het diepe in, nee nog steeds niet goed, nog steeds geen echt karakter. Te Gussinklo vraagt veel van mij als lezer. Geen makkelijke weg, niet voor al zijn personages, maar ook niet voor mij als lezer. Soms het boek even weg, te kwaad worden. Somsen al doorzien, maar Ewout nog niet. Bijna schreeuwen wil je dan tegen Ewout. Ja, ga jij maar gewoon schrijver worden en wellicht lukt het je om vertrouwen in jezelf te vinden. Dat is wat je Ewout gunt aan het eind van deze adembenemende reis op weg naar de Hartz. De roman is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Op weg naar De Hartz

Ewout Meyster, deel 4

  • Schrijver: Wessel te Gussinklo (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 24 september 2020
  • Omvang: 472 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Recensies en waardering voor Op weg naar de Hartz

‘Een sublimering van Te Gussinklo’s dramatische ironie: de personages en hun gedragingen zijn nooit eenduidig te beoordelen. Nooit zijn ze zwart óf wit, geheel betrouwbaar óf geheel bedenkelijk.’ Thomas de Veen (NRC, ●●●●)

‘Maar wat een ongekend genot biedt dit kunststuk. Wessel te Gussinklo lezen is een zoete kluisterende kwelling.’ Jeroen Vullings (Elseviers Weekblad, ∗∗∗∗∗)

Flaptekst van de nieuwe Ewout Meyster roman van Wessel te Gussinklo

In dit vierde deel van de Ewout Meyster-cyclus bevindt de drieëntwintigjarige Ewout zich op het landgoed De Hartz. Daar, in het landhuis van de Grote Man, volgt hij colleges en lezingen, gegeven door een internationaal gezelschap van hoogleraren en wetenschappers. Maar vooral is dit deel een terugblik op de periode dat hij als achttien-, negentienjarige bij de door hem hooglijk bewonderde Somsen in de leer was.

Ewout volgt een privéopleiding bij hem – zijn kennismaking met filosofie en psychologie. In die tijd leert hij ook Sylvia kennen, de eerste grote liefde in zijn leven. Van de branie en bluf uit De hoogstapelaar is niets meer terug te vinden. Nee, Ewout oefent zich in discipline, opoffering en totale toewijding aan zowel zijn grote liefde Sylvia als aan zijn leermeester Somsen, die bij hem de vensters opent naar kennis, zelfkennis en geestelijke volwassenheid. Wetenschap en pseudowetenschap, maar ook ontluistering, verraad en bedrog spelen een grote rol in dit verhaal, met dramatische gevolgen.

Bijpassende boeken en informatie

Phan Que Mai Nguyen – De bergen zingen

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen recensie en informatie over de inhoud van de Vietnamese familieroman. Op 25 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Signatuur de Nederlandse vertaling van de roman The Mountains Sing van de Vietnamese schrijfster Phan Que Mai Nguyen. 

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen Recensie en Informatie

Een indrukwekkend boek over de Vietnamoorlog, waarin Nguyen Mai werd geboren en opgroeide in de nasleep daarvan. De roman vertelt het verhaal van vier generaties Tran en beslaat een tijdperk van 1900- 2017.

De hoofdpersonen in deze roman zijn Dieu Lan Tran geboren in 1920 en haar kleindochter Huong, geboren  in 1960.  Huong woont bij oma in Ha Noi waar dagelijks de bommen op hun dorp, hun huis kunnen vallen. Overal schuilputten, altijd op je hoede voor het oorlogsgeweld.

Gouden momenten om te koesteren, die de kracht gaven om door te gaan, ja zelfs tegen beter weten in

Vader en moeder vechten mee tegen de Amerikanen, andere zoons van oma zijn ook noodgedwongen vertrokken naar de oorlog. Oma en Huong maken er samen het beste van, en oma  vertelt over haar leven . Over de Franse bezetting en de Japanse overheersing, over haar eigen jeugd. Over het lot van haar ouders. Over wat een oorlog een bezetting doet met een mens, over de wreedheden waarvoor je eigenlijk geen woorden wil hebben, wil zoeken, wil vinden. Over de landhervormingen waardoor ze als kind moest vluchten. De verschrikkelijke hongersnood veroorzaakt door de Japanners en de strooptochten om eten te vinden. Het gekerm onderweg van andere lotgenoten en stervenden op zoek naar eten. Wortels van de rijstplant, gras, bladeren van bomen als die er nog niet afgegeten waren. Maar ook altijd weer kleine wondertjes die gebeurden, waardoor je toch iets te eten kreeg wanneer je het helemaal had opgegeven. Gouden momenten om te koesteren, die de kracht gaven om door te gaan, ja zelfs tegen beter weten in.

Maar gelukkig één van oma haar zes kinderen is teruggekeerd. Ngoc keert terug. Huong zo blij. Daar is haar moeder. Haar dromen over haar moeder, samen met haar in bad, samen haren borstelen, liedjes zingen, alles komt nu goed. Maar niets in minder waar. Ngoc is zwaar getraumatiseerd, een shellshock, teveel consequenties gezien van het oorlogsgeweld als arts. Maar ook zelf een abortus geregeld na een verschrikkelijke verkrachting. Moeder wil niet praten, niet eten, niet uit bed komen, heeft nachtmerries en  besluit bij een broer te gaan wonen. De broer die niets meer met oma te maken wil hebben omdat zij haar geld op de zwarte markt verdient. Dat is zo tegen de regels van de partij en hij is net carrière aan het maken binnen te partij. En dan komt oom Dat terug uit de oorlog. Zwaar gewond, zijn twee onderbenen geamputeerd. Oom Dat heeft Huong’s vader gezien onderweg naar het front. Hij heeft een vogeltje voor haar gesneden uit hout. Er is toch hoop?  En oom Dat vertelt over Agent Orange, het chemisch ontbladeringsprogramma door de Amerikanen ingezet om de guerrilla’s te pakken te krijgen.

Phan Que Mai Nguyen De bergen zingen Recensie

Nguyen vertelt deze Vietnamese familiegeschiedenis vanuit een dubbel perspectief, twee verhaallijnen. Haar manier van schrijven vind ik toegankelijk en uitnodigend en zeker ook met een soort lichtheid. Daardoor ga ik als lezer mee op de hoop op een betere toekomst, terwijl  geconfronteerd met de impact van als maar oorlog op de verschillende generaties, je daar niet voor weg kunt kijken.

Over de schoonheid van Vietnam, de kracht van de natuur en de hoop en zekerheid dat het beter wordt

Zij verhaalt van de schoonheid van haar geboorteland, over de kracht van de natuur. Is dat de basis voor de hoop en de zekerheid van de Vietnamezen dat het ooit beter gaat worden? Dat zij door decennia oorlog weten dat zij krachtig en flexibel zijn? Steun vinden in verhalen uit het verleden, hun sterke opa’s en oma’s en eerdere voorouders en zo leren/weten  dat bij de pakken neerzitten geen optie is? Dat hun prachtige land voor iedereen en hopelijk zonder oorlog, een land zal zijn waar de bergen zullen zingen? De bergen zingen is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

De bergen zingen

  • Schrijfster: Phan Que Mai Nguyen (Vietnam, Australië)
  • Soort boek: Vietnamese roman, familieroman
  • Origineel: The Mountains Sing
  • Nederlandse vertaling: Mary Bresser
  • Uitgever: Signatuur
  • Verschijnt: 25 augustus 2020
  • Omvang; 448 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de roman van Phan Que Mai Nguyen

Het meeslepende verhaal van de familie Tran. Een levendig portret van vier generaties in Vietnam in de twintigste eeuw.

De jonge Huong groeit op tijdens de oorlog in Vietnam. Haar ouders en ooms hebben zich aangemeld bij het leger en vertrekken via de Ho Chi Minh-route om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Huong blijft met haar oma achter in Hanoi. Het dagelijks leven is moeilijk, maar haar oma, geboren in 1920, vertelt Huong haar eigen levensverhaal. Over de Franse bezetting van Vietnam, de Japanse invasie, haar leven op de boerderij en hoe ze die met haar zes kinderen gedwongen moest verlaten door de landbouwhervormingen.

Samen vormen de verhalen een ontroerend, persoonlijk portret van het leven in Vietnam tijdens de twintigste eeuw, dat verhaalt over de vier generaties van deze familie, en over hoe ieder lid gevormd is door de geschiedenis van Vietnam.

Bijpassende boeken en informatie

Stefan Hertmans – De opgang

Stefan Hertmans De opgang recensie en informatie over de inhoud van deze roman over Gent in de Tweede Wereldoorlog. Op 11 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Stefan Hertmans.

Stefan Hertmans De opgang Recensie en Informatie

Het boek De zoon van een “foute” Vlaming, geschreven door Adriaan Verhulst, is de aanleiding dat Stefan Hertmans zich realiseert dat hij zeker twintig jaar is dat  huis van die “foute”vader heeft gewoond. Het huis in het Gentse Patershol, waar hij eind jaren ’70 als een blok voor viel.

De geur van de blauwe regen in die tuin bracht hem direct terug naar de verwilderde tuin van zijn jeugd. Een prachtig oud pand, verwaarloosd maar oh zo aantrekkelijk. Ja, wellicht een bouwval dat al jaren leeg stond. Een impulsieve aankoop. Met de makelaar loopt hij door het verwaarloosde pand, van kelder tot aan de zolder en deze rondgang verweven met de geschiedenis van Willem Verhulst, een vooraanstaande SS-er uit Gent verwordt zo een adembenemende tocht.

Een prachtig oud pand, verwaarloosd maar oh zo aantrekkelijk

Om de oorlogsgeschiedenis van dit gezin te schetsen maakt Hertmans gebruik van veel autobiografische bronnen van dit gezin. Van de dagboeken van Mientje , de moeder van Adriaan  tot aan de brieven de Willem schrijft wanneer hij na de oorlog in de gevangenis zit.

Willem een jongen uit een groot gezin, het kakkernestje en lieveling van zijn  moeder, geboren ergens rond 1895. Zijn vader had een eigen diamantslijperij. Nee, dat ging Willem nooit worden. Willem is anders, hij wordt gepest op school en al snel wordt een vechtersbaas. Hij gaat naar de tuinbouwschool, maar spijbelt veel. Hangt op straat, wordt afgekeurd voor militaire dienst. Raakt verstrikt in Vlaams-nationalistisch gedachtegoed. Hij vlucht naar Nederland en ontmoet zijn eerste vrouw.  En dan kruipt de oorlog dichterbij, de vijand, het nazisme begint België besmetten. Voor Willem geen verrassing. Hij had al eerder lijntjes met foute Duitse organisaties. Voor Mientje, Willems tweede vrouw en de moeder van zijn kinderen een nachtmerrie die haar de adem zal gaan benemen. Zij probeert, bijna tegen beter weten in, al biddend en de bijbel lezend deze zwartheid buiten haar nest te houden. Maar ja, Willem is de baas, krijgt steeds meer aanzien bij de Vijand, en Mientje is zo alleen. Zij schaamt zich voor haar man, voor zijn daden, voor zijn geld dat hij verdient, voor de potsierlijkheid waarmee hij zich gedraagt. Nee, er is geen uniform in huis, gewoon pappie zijn en geen klootzak.

Stefan Hertmans De opgang Recensie001Boek-Bestellen

Zo loopt Hertmans in gedachten door zijn oude huis. Weet hij precies hoe waar en hoe de “Dodenkamer” eruit zag. De kamer waar Willem zijn belangrijke Nazivrienden ontving, waar het vooral naar sigaren rook. De kamer waar de kinderen nooit mochten komen. Waar de man bijeenkwam met zijn foute vrienden, de man die niets te maken had met de man waar Mientje ooit van ging houden.  Mientje maar bidden en de bijbel lezen en vergeving vragen voor haar foute man en Gods water over Gods akker en dergelijke. En haar man maar fouter en fouter worden en genieten van alle mooie lijsten die hij maakte van foute Belgen en/of Joodse Belgen, die nodig gestraft en of afgevoerd moesten worden. Een echte betrouwbare precieze compagnon van de Nazi’s, maar een onbetrouwbare vader en partner voor zijn gezin. Hij vertrok voor dagen wanneer het hem uitkwam, hij had zeker een minnares waar hij later mee trouwde. Kortom, het is dankzij Mientjes rechtlijnige geloof in rechtvaardigheid en met de hulp van haar God dat dit gezin de oorlog overleefde zowel mentaal als fysiek.

Hoe knap heeft Hertmans deze zwarte geschiedenis een indringend menselijk gezicht gegeven

Hoe knap heeft Hertmans deze zwarte geschiedenis, die zich tijdens de tweede wereldoorlog afspeelde achter de deur van zijn voormalig huis in Patershol, een menselijk gezicht gegeven. En wat een geluk voor al zijn lezers dat hij bijna per ongeluk op deze geschiedenis stuitte en niet anders kon dan dit zo meeslepend en geloofwaardig verwoorden. De roman de opgang is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

De opgang

  • Schrijver: Stefan Hertmans (België)
  • Soort boek: oorlogsroman
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 11 september 2020
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Stefan Hertmans

In de zomer van 1979 trok een huis in het Gentse Patershol de aandacht van Stefan Hertmans. De blauweregen hing bestoft neer, maar de geur trof hem diep en bracht hem terug naar zijn kinderjaren. Hij kocht het pand in een opwelling. Pas nadat hij het twintig jaar later had verkocht werd hij geconfronteerd met wat er zich tijdens de oorlog had afgespeeld.

Verbijsterend was de ontdekking dat de vroegere bewoner een ss’er was. “Het is onbegrijpelijk,’ schrijft Hertmans, “dat alles wat ik toen al had kunnen weten of tenminste toch vermoeden, zo gedachteloos aan mij voorbij had kunnen gaan.’ Langzaam komt de man die hij wil leren begrijpen in beeld, alsook zijn Nederlandse, pacifistische echtgenote en hun kinderen, van wie de oudste zoon een vooraanstaand Vlaams intellectueel zou worden. Hertmans spreekt met nabestaanden, raadpleegt archieven, vindt intieme documenten. In zijn herinnering loopt hij weer door alle kamers die hij zo lang heeft bewoond.

In De opgang komt de lezer huiveringwekkend dicht bij een politiek drama, dat ook een huwelijksdrama was. Opnieuw blijkt Hertmans verbonden met een verhaal dat aan belangrijke historische gebeurtenissen raakt. Opnieuw brengt het zijn verbeelding en pen op briljante wijze in beweging.

Bijpassende boeken en informatie

Ayad Akhtar – Treurzang voor een thuisland

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe Amerikaanse roman. Op 17 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Homeland Elegies, geschreven door Ayad Akhtar.

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland Recensie en Informatie

Niet zomaar makkelijk deze roman van Ayad Akhtar te recenseren. Een ernstig actueel boek. Trump heeft zich kandidaat gesteld voor het presidentschap van 2016. Een familiedrama, een immigranten gezin uit Pakistan. Vader een gerenommeerd cardioloog, ooit Trump als patiënt gehad. Moeder ook arts, maar nooit echt gelukkig in Amerika. Ayad zelf een gevierd schrijver,ontving in 2012 voor zijn toneelstuk Disgraced, de Pulitzer prijs.

Vader bleef, ondanks alles een trouwe Trumpfan

Vader bleef, ondanks alles een trouwe Trumpfan, bleef tot verbijstering van zoonlief Trump steunen tijdens zijn verkiezingscampagne. ”Net als anderen begon vader zich af te vragen of die verruwing van ons leven als natie, geen bevrijding kon zijn, een noodzakelijk bijtmiddel, het begin van een nieuw tijdperk van politieke waarachtigheid” (pagina 35). Verder noemt Ayad Trumps opkomst een voltooiing van de lang voorbereid opmars van de handelsklasse naar het heilige der heilige van de Amerikaanse macht, waarin hebzucht elk moreel besef vervangt, hebzucht die de laatst overgebleven Amerikaanse passie lijkt te zijn.

En dan 9/11, de grote aanslag op de Amerikaanse levensstijl, de Westerse cultuur, de superioriteitsgedachte van het Westen. Een ramp waar Amerika nooit overheen is gekomen. De aanslag die het leven voor alle moslims in Amerika en wellicht ook ver daarbuiten nog steeds zoveel moeilijker maakt.  De kloof tussen moslims en niet moslims, de kloof tussen moslims onderling, het afgrijzen en afwijzen van welke fundamentalistische acties dan ook. Je gedeisd houden. Op eieren lopen.

Ayad Akhtar Treurzang voor een thuisland Recensie

Op een dag zit je als lezer naast Akhtar in de taxi op weg naar Scranton, waar zijn auto gemaakt wordt. Hij beschrijft het verval van de stad, ooit een florerende industriestad, alles  outgesourced. “ De route naar het centrum liep door een buitengebied vol industrie terreinen, lege loodsen, uitgestrekte asfvaltvlakten met hekken eromheen, langs afbrokkelende trottoirranden waar het gras tot kniehoogten was opgeschoten. De wegen zelf waren aftands, vol kuilen, de gele streepmarkering was vervaagd tot slechts een vermoeden van strepen en zebrapaden. Overal tekenen van gemeentelijke verwaarlozing” (pagina 118). Je ruikt het verval, je proeft de moedeloosheid en de uitzichtloosheid. Knap.

De kijk van veel moslims op het Westerse Christelijke geloof.

“We zagen het als een bastaardkindje van het Joodse geloof, een uitvergrote misinterpretatie gebaseerd op een ontologische absurditeit; Dat God een zoon nodig zou hebben, en dat die zoon – die zogenaamd goddelijk was, door mensenhanden lichamelijk omgebracht kon worden. Dat alles, en de daarmee samenhangende vaagheden- de Heilige Drie-eenheid, de onbevlekte ontvangenis, het ballet-balletje van de transsubstantiatie beschouwden wij als malligheid.”

Een ernstig actuele en noodzakelijke roman die gelezen moet worden

Zo kijk je als lezer mee over de schouder van het leven van succesvolle en toch teleurgestelde moslim immigranten  in het Amerika van nu. Grote tegenstellingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Grote verschillen tussen arm en rijk, de grote vragen over een fatsoenlijk functionerende democratie, met als maar in je achterhoofd de vraag wat er nu precies nodig is om de plek waar je woont je thuisland te kunnen noemen. Treurzang voor een thuisland is ernstig actueel en noodzakelijke roman die is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend). Lezen dus dit boek van Ayad Akhtar.

Recensie van Mieke Koster

Treurzang voor een thuisland

  • Schrijver: Ayad Akhtar (Verenigde Staten)
  • Soort boek: autobiografische roman, sociale roman
  • Origineel: Homeland Elegies (2020)
  • Nederlandse vertaling: Arjaan en Thijs van Nimwegen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 17 september 2020
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Ayad Akhtar

Ayad Akhtar spaart niemand, zichzelf allerminst, in deze diep persoonlijke roman over een leven als buitenstaander in Amerika – deels familiedrama, deels maatschappelijke beschouwing. In zijn poging om greep te krijgen op zijn eigen verhaal laat hij niet zonder zwarte humor zien hoe de Amerikaanse Droom in zijn laatste fase is aanbeland, waar schulden of drugsverslaving talloze levens hebben verwoest, waar een gierige tv-persoonlijkheid president is geworden, waar hardwerkende immigranten zoals zijn ouders dat ooit waren voortdurend in angst leven.

Akhtar werd geboren in Amerika als zoon van moslimimmigranten. Hij groeide op in het Midden-Westen in een omgeving die toen doordrenkt was van vaderlandsliefde en gemeenschapszin. De vader van Akhtar zou het schoppen tot gerenommeerd hartchirurg en was in de jaren negentig zelfs een tijdlang de lijfarts van Donald Trump – een betrekking die wellicht zijn onvoorwaardelijke, vreselijk misplaatste steun voor diens presidentschap verklaart. Aldus de zoon, die de vanzelfsprekendheden van zijn jeugd af heeft zien brokkelen in de nasleep van 9/11, toen hij en zijn ouders plotseling en voor altijd voor de vijandige “ander’ werden aangezien.

Bijpassende boeken en informatie

Kiley Reid – Zo’n leuke leeftijd

02Kiley Reid Zo’n leuke leeftijd recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman. Op 12 juni 2020 verscheen bij Uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van Such a Fun Age van de Afro-Amerikaanse schrijfster Kiley Reid. De debuutroman staat op de Booker Prize 2020 longlist.

Kiley Reid Zo’n leuke leeftijd Recensie en Informatie

Emira Tucker is met haar vriendinnen een verjaardagsfeestje aan het vieren. Shaunie zou over een uur 27 worden. En dan belt haar baas, Alix Chamberlain. “ Zie je kans om een tijdje met Briar naar de avondwinkel te gaan?”.Het is elf uur in de avond? Zij heeft nu niet direct haar werkkleding aan, opgetut voor het feest met haar vriendinnen. Eigenlijk is het ongehoord, zo’n vraag, op dit moment, maar Alix, die gewoon is het leven naar haar hand te zetten, die werkelijk een glamoureus leven leeft, zo ver weg van de realiteit van het leven van Emira, denkt, vindt, dat dit kan.

Daar begint het ongemak

Zara, vriendin van Emira besluit met haar mee te gaan, ja, ze verpesten het feest, maar ja, plicht roept? En zo gaan die twee naar het huis van Emira’s baas en halen Briar op om samen met haar naar de avondwinkel te gaan. Daar gebeurt de ramp, die verder centraal staat in deze roman van Reid. Een van de beveiligings-medewerkers van de avondwinkel vraagt zich hardop af wat deze twee zwarte jonge vrouwen zo ‘s-avonds laat doen in de winkel. Wat doen zij daar zo laat nog in de winkel met zo’n schattig klein, blank meisje? Zijn zij haar aan het ontvoeren? Emira zegt dat zij haar oppas is, maar dat wordt niet geloofd en de politie wordt gebeld.

Dan is daar Kelly Copeland, een jongeman die de hele confrontatie filmt. Een jongen met wie Emira later een relatie krijgt. Pas wanneer Peter Chamberlain, vader van Briar aangerend komt om Emira uit de handen van de politie te redden loopt dit alles met een sisser af. Maar niet voor Alix Chamberlain. Zij witte, rijke, ruimhartige vrouw van de wereld die altijd haar hart op de juiste plek heeft wanneer het gaat over ongelijkheid, achterstelling, discriminatie, biedt Emira aan wanneer zij aangifte gaat doen zij zeker de beschikking krijgt van haar advocaat. Geld mag niet de reden zijn voor Emira geen aangifte te doen.

Kiley Reid Zo'n leuke leeftijd Recensie

zo belandt je in deze roman over discriminatie waarin juist niet de overduidelijke zwart-wit beelden worden opgeroepen, maar de veel subtielere kanten van structurele onderdrukking worden aangekaart. De dagelijkse onhandigheid van de goed bedoelende, hoog opgeleide, goed in de slappe was zittende “witte” Chamberlain families.  De zekerheid die zij uitstralen absoluut tegen enigerlei vorm van discriminatie te zijn en zeker weten ook altijd zo te handelen. Met daar tegenover de rauwe werkelijkheid van zwarte Emira, millennial, onzekerheid over baangarantie, zeker weten dat zij op haar 26ste uit de zorgverzekering gegooid wordt,onzeker over het kunnen blijven wonen waar zij woont, nog geen idee waar haar toekomst echt ligt.

Intussen doet Alix haar stinkende best het gapende at tussen haar en Emira te overbruggen. Emira krijgt het daar stik benauwd van. Zij kan nooit een onderdeel worden van dit welgestelde blanke gezin. En de enige manier om dit duidelijk te maken blijkt een nogal meedogenloze actie van Emira. Een actie gevoed door trouw zijn aan zichzelf. Een actie waardoor eigenlijk alle personages in deze roman ontredderd achterblijven.

Sprankelende roman die aantoont dat de kloof tussen zwart en wit diep verankerd is

Zo’n Leuke Leeftijd is een sprankelende roman waarin mij nog maar weer eens duidelijk wordt dat de kloof tussen zwart en wit veel dieper verankerd zit dan ik mij kan bedenken. Een boek dat niet beschuldigt vanwege de lichte toon waarop het geschreven is. Zo’n boek dat nog lang nasuddert  in mijn hoofd. Kiley Reid confronteert mij met het feit dat ik als blanke lezer nog veel heb te leren over het grote actuele thema discriminatie dat zeker nu door Black Live Matters op vele politieke agenda’s is terecht gekomen. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

Zo’n leuke leeftijd

  • Schrijfster: Kiley Reid (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Origineel: Such a Fun Age (2020)
  • Nederlandse vertaling: Paul Heijman, Koos Mebius, Jan Willem Reitsma
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 12 juni 2020
  • Omvang; 336 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Longlist Booker Prize 2020
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de roman van Kiley Reid

Alix Chamberlain is een vrouw die krijgt wat ze wil, en ze heeft er haar beroep van gemaakt om andere vrouwen te laten zien hoe je dat doet. Ze is dan ook geschokt als haar babysitter, Emira Tucker, ’s avonds in de plaatselijke delicatessenwinkel wordt aangesproken door een beveiliger, die bij het zien van de jonge zwarte vrouw met een witte peuter een ontvoering vermoedt. Een kleine menigte is er getuige van, een omstander filmt alles, en Emira voelt zich vernederd. Alix staat erop de situatie recht te zetten.

Emira is 25. Ze staat op het punt haar ziekteverzekering te verliezen, heeft geen idee wat ze met haar leven aan moet en is zich bewust van Alix’ behoefte om haar te helpen. Maar als zich tussen beide vrouwen een verrassende connectie openbaart, blijkt die al snel alles wat ze over zichzelf, en elkaar, dachten te weten overhoop te gooien.

Vol empathie en scherpe maatschappelijke kritiek is Zo’n leuke leeftijd een verrassende debuutroman over de complexe realiteit van volwassenwording, en wat het betekent om iemand als “familie’ in je leven op te nemen.

Bijpassende boeken en informatie

Adam Ehrlich Sachs – De ogen van de astronoom

Adam Ehrlich Sachs De ogen van de astronoom recensie en informatie over de inhoud van deze historische roman over Gottfried Leibniz. Op 26 mei 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van de roman The Organs of Sense, geschreven door Adam Ehrlich Sachs.

Adam Ehrlich Sachs De ogen van de astronoom Recensie en Informatie

Wat klopt er van wat we zien? Is dat de praktische betekenis of moet je dieper, verder, het innerlijk inkijken? Wat gebeurt er wanneer je je blind staart op de uitkomst, toewerkt naar een ongewisse uitkomst en intussen vergeet welke details je daarvoor inzet. En je vergeet je af te vragen of al dat werk zal leiden tot het “blinde” resultaat dat je al die tijd al voor ogen dacht te hebben. Wat als je je verliest in met name de belangwekkende details en de onbeduidende zaken over het hoofd ziet, verrukt over de buitenkant, onverschillig tegenover de binnenkant.

Verrukt over de buitenkant, onverschillig tegenover de binnenkant

De jonge wetenschapper Gottfried Leibniz worstelt met deze vragen wanneer hij besluit op bezoek te gaan  bij de blinde astronoom boven op een berg ergens in de Bohemen. Deze astronoom doet in 1666 een voorspelling waar geen van zijn vakbroeders, geloof aanhecht.  Hij voorspelt op 30 juni van dat jaar een totale zonsverduistering. En er zijn nog drie uur te gaan wanneer Gottfried aankomt bij deze vreemde vogel. Opgeslokt door het bizarre levensverhaal van deze blinde astronoom, maakt Adam Ehrlich Sachs het de lezer van zijn debuutroman absoluut niet makkelijk.

“Onderscheidingen, en dus kennis, en dus zelfkennis, beginnen met dit kijken naar het gezicht van de ander. In het huis van je vader, kijkend naar het gezicht van je vader, is de wereld helder, maar ongedefinieerd; dan ga je het huis uit en kijk je naar andere dingen, inclusief het gezicht van andere mensen, en je ogen beginnen achteruit te gaan, maar je geest wordt scherper terwijl de wereld vager wordt maar duidelijker; ten slotte worden je ogen uitgerukt, maar je geest wordt ongekend lucide en de wereld wordt zwart maar ongekend scherp afgetekend”.

Zo praat de astronoom maar door over zijn manier van kennis verwerven, zijn zekerheid daarover. Hij vertelt hoe hij het geloof in zijn vader, de uitvinder die een microkosmos bouwde met duizenden kleine spiegeltjes maar die in het geheel niet het stadium van een grote doos met spiegeltjes ontsproot. Hij vertelde dat vader en hij verloor zijn vader en nog veel meer. Hij komt in het keizerlijk paleis in Praag terecht en wordt keizerlijk astronoom en leraar voor diens krankzinnige zoon.

Adam Ehrlich Sachs De ogen van de astronoom Recensie

Een ongelooflijk bizar en absurdistisch verhaal volgt, over zijn verblijf in dat kasteel en de waanzin van al haar bewoners. En hoe de keizer zijn wonderkamer vulde met uitvindingen, wangedrochten op sterk water en hoe natuurkundigen, wiskundigen, filosofen met de regelmaat van de klok onthaald werden door de keizer. Zo vult de tijd zich. De astronoom loert als maar door zijn meterslange telescoop en noteert zijn dagelijkse bevindingen in zijn logboek en houdt Gottfried op de hoogte hoe lang het nog duurt tot de totale zonsverduistering. Gottfried hoopt dat deze tijd genoeg zal zijn voor de astronoom hem te vertellen van zijn totale blindheid.

En dat lukt, en de zonsverduistering vindt daadwerkelijk plaats. Maar of de jonge wetenschapper Gottfried Leibniz dit bij volle bewustzijn meemaakt is de vraag.

De absurditeit maakt van deze gecompliceerde roman een meeslepend leesavontuur

Jeetje, wat een boek. Moeilijk te volgen, teveel onderwerpen passeerden de revue waar ik als lezer weinig kaas van heb gegeten. Toch is de absurditeit van deze roman zo meeslepend waardoor het niet kunnen bijbenen van de schrijver voor mij niet perse onoverkomelijk was. De ogen van de astronoom is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

De ogen van de astronoom

  • Schrijver: Adam Ehrlich Sachs (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Origineel: The Organs of Sense (2019)
  • Nederlandse vertaling: Janneke van der Meulen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 26 mei 2020
  • Omvang: 253 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de roman van Adam Ehrlich Sachs

In de roman De ogen van de astronoom schrijft Adam Ehrlich Sachs over een voorspelling uit 1666 waaraan geen geloof wordt gehecht: op 30 juni van datzelfde jaar zal heel Europa klokslag twaalf uur ’s middags vier seconden lang in volstrekte duisternis worden gehuld. Het gerucht gaat dat deze astronoom niet alleen de langste telescoop gebruikt die ooit gebouwd is maar dat hij tevens blind is. Is hij krankzinnig? Of is er iets anders aan de hand?

Geobsedeerd door deze vragen besluit de dan nog jonge wetenschapper Gottfried Leibniz de astronoom te bezoeken en de waarheid te achterhalen. Als Leibniz bij het observatorium aankomt, duurt het nog maar drie uur voordat de zonsverduistering zal plaatsvinden – of zal uitblijven. Tijdens deze drie uur komt Leibniz aan de weet hoe de klaarblijkelijk blinde astronoom tot zijn voorspelling is gekomen. Maar ook: hoe hij het licht in zijn ogen is kwijtgeraakt.

Bijpassende boeken en informatie

Machteld Siegmann – De kaalvreter ∗∗∗∗∗

Machteld Siegmann De kaalvreter recensie en informatie van deze nieuwe roman. Op 3 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Ambo Anthos de roman De kaalvreter van de Nederlandse schrijfster Machteld Siegmann. Aan de roman van Machteld Siegmann is De Bronzen Uil 2020 toegekend.

Machteld Siegmann De kaalvreter Recensie en Informatie

Dit debuut van Machteld Siegmann heeft mij van het begin tot aan het eind bij de strot gehad. Op pagina 29 was ik al overtuigd van mijn 5 sterren beoordeling. Een wanhopig mooi boek, dat het ingewikkelde dagelijks leven beschrijft van Leie Blum. Een  driejarig Joods meisje wanneer zij in de oorlog  geplaatst wordt bij een boeren pleeggezin in Zanegeest. Wat zij bij zich heeft is een oude koffer waar haar ouders blijkbaar niets in hebben gedaan? Sindsdien is Leie aan het wachten, eerst op haar ouders, later op iets dat zij niet precies kan definiëren. Wachten lijkt haar enige houvast.

Een wanhopig mooi boek

Het duurt even maar het lijkt erop dat zij langzaam haar draai begint te vinden op de boerderij. Vader en Mem verzekeren haar dat zij er net zo bij hoort als de andere kinderen. En soms merkt Leie dat zij even gestopt is met wachten al blijft haar gedrag zichtbaar “anders”. Dirk, een jongen die wanneer Leie een jaar of 18 jaar eens het erf op fietst met vrienden om voor één nacht de tent op te zetten en dan weer door te gaan, wordt haar man. Als door God gezonden is hij. Wanneer haar ouders nooit meer terugkomen is hij wellicht degene, het grote waar zij op wacht.

Zij hadden haar nooit alleen moeten laten gaan

En, ja, Dirk wordt Leie haar echtgenoot. Zij krijgen twee jongens, Anton en Meeus en Leie ontwaakt. Zij lijken een gelukkig boeren gezin met elkaar. Alles loopt op rolletjes, alhoewel Leie soms even verdwijnt. Het land in, zwervend en onbereikbaar. Maar elke keer keert zij weer terug, deze mooie jonge vrouw. Totdat haar pleegmoeder Mem overlijdt. Leie gaat in haar eentje naar de begrafenis maar wanneer zij weer thuiskomt is alles anders. Wat is er gebeurd? Wat is daar gebeurd? Zij hadden haar nooit alleen moeten laten gaan.

Machteld Siegmann De kaalvreter Recensie

Siegmann schreef met de Kaalvreter een mozaïekroman. Vanuit het perspectief van alle gezinsleden neemt Siegmann de lezer mee langs de vragen, verhalen, herinneringen, verlangens, onmacht, schuldgevoelens, van het drama dat zich afspeelt in het gezin. Welke impact de geschiedenis van Leie heeft op hen allemaal. En dat de sleutel om hier iets aan te doen alleen Leie in handen heeft.

Met z’n vieren worstelen zij met het dagelijks leven. Iedereen probeert het Leie naar de zin te maken, maar zij ligt op bed, verzorgt zichzelf niet meer, zorgt niet meer voor het gezin. En elke dag begint alles weer opnieuw, verpakt in de dagelijkse bezigheden.

Op de een of andere manier moest ik bij het lezen van dit boek vaak aan de boeken van Joke van Leeuwen denken.  Net als zij, houdt Siegmann het klein, en wordt de dagelijkse werkelijkheid zo voelbaar. Heb ik mij als lezer dit gezin in laten trekken. Moest ik het boek soms even wegleggen omdat het mij teveel werd.  Juist de zaken die niet gezegd of geschreven worden raakten mij als lezer diep. Je leeft met alle vier vanaf het begin mee. De onmacht, het verlangen, de liefde, de onbereikbaarheid. Het grote en zwarte dat alsmaar als een donkere wolk boven dit gezin hangt. En net als alle romanfiguren hoopte en verlangde ik als toeschouwer, lezer, dat deze ramp zich onderweg ten goede zou keren.

Wat een roman zeg! Een adembenemend debuut

Wat een roman zeg. Zo knap verwoord hoe een trauma van één gezinslid, in dit geval het oorlogstrauma van Leie zo’n stempel kan drukken op het dagelijks leven van een gezin. Een adembenemende debuut.

Recensie van Mieke Koster

De kaalvreter

  • Schrijfster: Machteld Siegmann (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman, debuutroman
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschenen: 3 september 2019
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)
  • Winnaar van De Bronzen Uil 2020

Bijpassende Boeken en Informatie

Anjet Daanje – De herinnerde soldaat

Anjet Daanje De herinnerde soldaat recensie en informatie over de inhoud van deze historische oorlogsroman over de Eerste Wereldoorlog. Op 27 november 2019 verscheen bij Uitgeverij Passage deze nieuwe historische roman van Anjet Daanje.

Anjet Daanje De herinnerde soldaat Recensie en Informatie

Noen Merckem staat op een kruispunt in zijn leven. Binnen nu en een paar minuten kan zijn leven er compleet anders uitzien. Noen Merckem, na de eerste wereldoorlog gevonden vlak achter de Belgische frontlinie om twaalf uur in de middag in het plaatsje Merckem. Niet gewond, maar hij heeft geen idee wie hij is. Het gesticht waar hij al vier jaar verblijft heeft een advertentie gezet in de plaatselijke krantjes voor vrouwen die hun man, een zoon, een oom kwijt zijn geraakt in de oorlog, zich te melden. Misschien is Noen wel hun gemiste geliefde. Ddat staat nu op het punt te gaan gebeuren. Vrouwen, wanhopig op zoek naar een geliefde hebben zich gemeld. En Noen wordt zo door dokter De Moor naar binnen geroepen. En daar is Julienne een vrouw uit Kortrijk herkent hem, en dit is mijn man Amand Coppens, en zij staat erop hem mee naar huis te nemen, en het gesticht zegt dat dat niet zo’n goed plan is, dat hij zijn geheugen kwijt is, en zij wil daar niets van horen, en de volgende dag krijgt zij hem mee, en Amand weet niet of hij blij en opgelucht zal zijn, of dat hij alleen maar als een berg opziet tegen alles wat er gaat komen, en zij is vol zelfvertrouwen.  De lezer wordt meegenomen in het hoofd van Amand, en Julienne leidt hem over het perron waar hij een angstaanval krijgt, en wanneer zij uitstappen, in Kortrijk zijn, neemt zij hem stevig aan de arm en Amand vraagt zich af hoe het mogelijk is dat zijn hele leven is uitgewist, en in welk leven hij terecht zal komen.

Dan hopen beiden dat het zal gaan gebeuren, dat Amand Coppens, de fotograaf, de vader van haar twee kinderen, zijn geheugen terug krijgt, en zijn oude vertrouwde leven met haar zal hem zeker gaan helpen, en hij heeft geen idee, en letterlijk en figuurlijk neemt zij hem bij de hand, van ‘s-morgens vroeg tot ‘s-avonds laat.

Nee, hij slaapt nog niet bij haar in bed, maar beneden op de sofa in de fotostudio, hij moet er niet aan denken bij haar te slapen en zij weet dat, zij leest zijn gedachten en hij de hare. Zo dansen zij om elkaar heen en elke dag begint opnieuw met dezelfde rituelen, en hij is de man in huis en hij gaat de kolen scheppen en de kachel aansteken, en hij neemt deze taken over van zijn zoon Ghust,en die mag daar niet al te veel over vragen en zeggen, en zij wast zich in een teiltje water onder de kraan in de keuken en dat water is koud, en hij besluit dat de volgende dag voor haar te verwarmen, en zij merkt dat en is blij van binnen, maar het is niet nodig. Hoe langer hij bij zijn gezin is hoe meer hij gaat dromen en dat zijn eigenlijk eerder nachtmerries over de oorlog in de loopgraven. Hij droomt dat hij er op een dag volop van genoot een honderdtal Duitse soldaten om te maaien, en dat waren jonge onschuldige jongens toch? Hij schaamt zich en voelt zich schuldig, en deze droom komt terug en terug. En zij besluit dat hij bij haar boven komt slapen en, zij kleedt zich uit bij het licht van de gaslamp met haar rug naar hem toe, en hij doet hetzelfde aan zijn kant van het bed, en ze liggen op afstand en kuis naast elkaar en hij voelt weer een nachtmerrie aankomen en hij wil wakker blijven en zij zegt dat hij zijn dromen aan haar moet vertellen en dat dat dan gaat helpen. Wanneer hij in zijn droom of misschien eerder een vlaag van waanzin haar probeert aan te vallen maakt zij hem wakker en vertelt waar hij is, hoe hij bij haar terecht is gekomen, hoe zij hem uit het gesticht haalde en hoe zij voor de oorlog al bij elkaar waren en dat zij samen de fotowinkel draaide. Zij zegt dat het niet erg is dat hij haar aanvalt, dat is de oorlog zegt zij. En dat zij voortaan wakker blijft voor hem, hem meteen zal wekken wanneer hij weer “verdwijnt” zeg maar.

Hoe kan het nu toch zijn dat zij van hem houdt, hij heeft zulke verschrikkingen meegemaakt en zulke verschrikkelijke dingen gedaan, al was het maar om in leven te blijven. En door over zijn dromen te praten en dat zij daar naar luistert zonder te oordelen en te zeggen dat dat allemaal de oorlog was en dat zij dan vertelt over zijn terugkomst bij haar en over hoe dat tot nu elke dag weer verder gaat en over vroeger, hoe ze elkaar hebben leren kennen enz. groeien zij meer en meer naar elkaar toe. Zij worden smoorverliefd op elkaar, verliefder dan zij ooit zijn geweest vroeger, en zij praten en praten en vrijen en vrijen en zijn bijna en soms echt gelukkig. Hij begint zich af te vragen wat zij achterhoudt, hij betrapt haar op inconsequenties en moet hij haar blijven geloven, en hij weet soms ook niet of de dingen om hem heen echt gebeuren of dat hij “verdwenen” is.

“En hij vraagt haar of ze de lamp kan aansteken en dat doet ze, en in het flakkerende licht ligt er een vreemde naast hem en zij is blijkbaar zijn vrouw, het is of hij niet meer bestaat, alles waaruit hij met moeite zijn leven had opgebouwd, is vervlogen en hij heeft niets, geen zekerheid, geen hoop, geen valse herinnering die hij ervoor in de plaats kan stellen, en de angst grijpt hem bij de keel. En zij heeft onmiddellijk in de gaten dat er iets mis is, ze stopt met vertellen en aarzelend legt ze haar hand op zijn schouder en hij schuift een eindje naar haar toe en zij neemt hem in zijn armen, en ze noemt hem sjoeke en zij fluister dat het niet geeft, we hebben alle tijd zegt ze, en misschien herinnert hij zich haar toch, want kalmte neemt bezit van hem en zo met zijn hoofd tegen haar borst valt hij in slaap, en hij droomt over zijn moeder.” (pagina 421)

Anjet Daanje De herinnerde soldaat Recensie001Boek-Bestellen

Zo gaat het maar door, en  er zit geen rem op Anjet Daanje. De cadans waardoor ik als lezer meteen  op de eerste bladzijde, deze schitterende roman in werd gezogen. Het en en en en, en de dagelijkse vaste rituelen die dit echtpaar in wording  misschien wel krampachtig nodig had om eruit te komen, en waaruit eigenlijk? De minutieus beschreven zoektocht van beiden vol ongeloof en twijfels over zichzelf en elkaar en hun zoektocht naar zijn identiteit en wellicht ook die van haar en wat zo’n rot oorlog allemaal doet met de jonge soldaten maar zeker ook met de achtergebleven burgers? Bovendien ook de ruimte en het vertrouwen wat zij elkaar durfden en zeker ook moesten geven.

Ongelooflijk wat een ontdekking deze historische roman van Anjet Daanje

Ongelooflijk wat een ontdekking de schrijfster Anjet Daanje, waar ik in ieder geval nog nooit eerder van gehoord had. Ze heeft ernstig veel indruk op mij gemaakt. Hoe is het mogelijk om op zo’n manier en zo precies zo’n zoektocht naar identiteit te beschrijven dat je als lezer de hele roman lang op het puntje van je stoel  zit, je adem in te houden, mee te leven, geduld te blijven houden en vol empathie met deze beide prachtige hoofdpersonages van bladzijde na bladzijde mee blijft leven en hopen dat het goed gaat komen. Wat de uitkomst ook zal blijken te zijn. De herinnerde soldaat is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

De herinnerde soldaat

  • Schrijfster: Anjet Daanje (Nederland)
  • Soort boek: oorlogsroman
  • Uitgever: Uitgeverij Passage
  • Verschijnt: 27 november 2019
  • Omvang: 550 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Waardering voor de roman De herinnerde soldaat

  • Een groots werk, een zeer, zeer goede roman die in niet gauw zal vergeten. (●●●●●, Thomas de Veen, NRC)

Flaptekst van de nieuwe roman van Anjet Daanje

Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt vlak achter de Belgische frontlinie een soldaat gevonden. Hij is niet gewond, maar weet niet wie hij is. Men brengt hem naar een gesticht voor krankzinnigen. Vier jaar na de oorlog zet de directeur van dat gesticht een advertentie in de krant, in de hoop op die manier familie te vinden. Dan blijkt dat zijn naam Amand Coppens is, en dat hij een vrouw, Julienne, heeft en twee kinderen.

Julienne heeft acht jaar op hem gewacht en wanhopig naar hem gezocht en neemt hem, tegen het advies van de artsen in, diezelfde dag nog mee naar huis. Hij herinnert zich haar niet, en ook het huis waarin hij met haar blijkt te wonen, herkent hij niet. Het is een vreemde, ongemakkelijke situatie, ook voor haar. Hij blijkt een fotostudio te hebben, waar hij nu in uniform voor een geschilderd slagvelddecor met oorlogsweduwen op de foto gaat. Zijn vrouw vertelt hem over hun verleden en hij probeert de man te worden die hij ooit was, die zij in hem ziet, en zo worden ze opnieuw verliefd, veel verliefder dan ze ooit waren toen ze jaren geleden met elkaar trouwden.

Naarmate hij zich meer op zijn gemak voelt in zijn nieuwe leven krijgt hij vaker nachtmerries over zijn tijd in de loopgraven. Hij heeft, zoals veel soldaten in de Eerste Wereldoorlog, afschuwelijke dingen gedaan. Het ergste vindt hij nog wel dat hij, als hij afgaat op zijn nachtmerries, van die gruwelijkheden heeft genoten; dat kan hij zichzelf niet vergeven.

De herinnerde soldaat is een roman over het begrip “identiteit’. Amand heeft geen echte identiteit omdat hij geen herinneringen van voor 1918 heeft. Hij moet zich in de wereld zien te redden zonder het houvast van het verleden.

Anjet Daanje beschrijft het verhaal vanuit het perspectief van Amand, waarbij als in een gedachtestroom de gebeurtenissen, herinneringen en nachtmerries in elkaar overvloeien. Dat geeft deze roman een geheel eigen, sensitieve stijl. Het is een Nederlandse roman van Vlaamse allure.

Bijpassende Boeken en Informatie

Yaa Gyasi – Verheven koninkrijk

Yaa Gyasi Verheven koninkrijk recensie en informatie over de inhoud van deze nieuwe roman. Op 3 september 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij  de Nederlandse vertaling van Transcendant Kingdom, geschreven door de Ghanees-Amerkiaanse schrijfster Yaa Gyasi.

Yaa Gyasi Verheven koninkrijk Recensie en Informatie

Hoofdpersoon in deze roman van Gyasi is Giffty, een jonge veelbelovende neurowetenschapper. Zij neemt je mee door haar verscheurde gezinsleven. Een depressieve moeder, een broer Nana die zelfmoord pleegt, een vader die zijn gezin in de steek laat en terug gaat naar Ghana. Hier komen zij vandaan. Moeder krijgt vader zover, wanneer alleen hun zoon is geboren naar Amerika, Alabama te emigreren om daar een betere toekomst voor haar gezin op te kunnen bouwen.

Alleen met eenvoudig werk in de huishouding en als conciërge, lukt het dit stel het hoofd boven water te houden. Zoonlief Nana blijkt een getalenteerd sportman, en Giffty, het nakomertje waar eigenlijk niemand op heeft zitten wachten blijkt superintelligent. Intussen hebben zij allemaal te maken met discriminatie, soms verborgen, maar regelmatig ook gewoon recht voor z’n raap. De enige manier om je te doen gelden is uitblinken. Vader voelt zich in Amerika alles behalve thuis en onder mom van een bezoek aan zijn broer in Ghana vertrekt hij voor altijd. Het gezin blijft ontredderd achter. Moeder werkt zich drie slagen in de rondt en zoekt en vindt haar heil in de kerk. Elke zondag opgepoetst met haar twee kinderen bidden voor en hopen op het beste, met steun van God moet dat mogelijk zijn.

Op kleine Giffty heeft het geloof groet invloed. Zij houdt een dagboek bij waarin zij haar gesprekken voert met God. Vraagt om steun en begrip ondanks haar eigen dwalingen.

Het vertrek van vader heeft een grote impact op het leven van dit gezin en vooral op Nana. Wanneer hij tijdens een handbalwedstrijd zijn enkelbanden scheurt wordt dit voor hem het begin van het einde. Hij krijgt pijnstillers voorgeschreven en zo begint langzaam maar zeker zijn verslaving, die uiteindelijk tot een zelfgekozen dood leidt.

Yaa Gyasi Verheven koninkrijk Recensie001Boek-Bestellen

Moeder raakt in een depressie, Giffty, inmiddels elders wonend is bezig met haar promotie. Zij onderzoekt in de hersenen van muizen of het mogelijk is door het uitschakelen en/of manipuleren van bepaalde hersencellen een verslaving te beïnvloeden of beter nog te laten stoppen.

Zij besluit om moeder in huis te nemen, de depressie van moeder te begrijpen en te verlichten. Dat is niet zomaar makkelijk. Intussen in Giffty eenzaam. Zij is zo gewend haar problemen binnenskamers te houden. Hooguit toe te vertrouwen aan God. Dat heeft zij immers zo geleerd. En toch…loopt het goed met haar af.

Indringend portret van een verscheurd en ontheemd gezinsleven

De thema’s dieYaa Gyasi aansnijdt in deze roman zijn niet bepaald licht te noemen. Een gebroken zwart migranten gezin in Amerika. Maar ik heb het idee dat Gyasi naast deze thema’s teveel andere zaken wil belichten als; de plek van de zwarte medemens in de maatschappij ,de rol van religie in een mensenleven, de plek van migrantenkinderen binnen het onderwijs en de onderzoekswereld, de rol van artsen in de grote aantallen van verslaafden, de impact van een gebroken gezin op de ontwikkeling van een kind. Dat vind ik jammer want daardoor heb ik de nodige diepgang gemist waar ik op hoopte toen ik de flaptekst van deze roman las nl; dat de kracht van dit boek ligt in  de meeslepende en soepele manier waarop een enorm hoofdstuk uit de geschiedenis van Afrika en Amerika tot leven wordt gebracht. Verheven koninkrijk is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Verheven koninkrijk

  • Schrijfster: Yaa Gyasi (Ghana, Verenigde Staten)
  • Soort boek: sociale roman
  • Origineel: Transcendant Kingdom (augustus 2020)
  • Nederlandse vertaling: Nicolette Hoekmeijer
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 3 september 2020
  • Omvang: 272 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de nieuwe roman van Yaa Gyasi

Gifty is een briljante studente neurowetenschap aan de universiteit van Stanford. Haar drijfveer is de fatale overdosis van haar broer, verslaafd aan pijnstillers, en de depressie van haar moeder. Gifty is vastberaden om de wetenschappelijke oorzaak te vinden van al het verdriet en lijden dat haar leven domineert. Dan zet een telefoontje haar eenzame leven in haar laboratorium volledig op zijn kop. Haar moeder wil zelfmoord plegen en ten einde raad neemt Gifty haar in huis. Het brengt haar weer terug naar het geloof dat zoveel houvast gaf in haar jeugd. De kerk waar ze in opgroeide beloofde verlossing, maar gaf nooit duidelijkheid hoe die te bereiken. Terwijl haar moeder in bed blijft liggen worstelt Gifty tussen geloof en wetenschap, en zoekt naar een manier om haar liefde voor haar familie in daden om te zetten.

Verheven koninkrijk is een ontroerend portret van een Ghanees immigrantengezin in de vs dat zucht onder het juk van verdriet, depressie en verslaving. Het is een wonderschoon geschreven en emotioneel zeer beladen opvolger van het fenomenale Weg naar huis, en is de meesterproef van het literaire talent Yaa Gyasi.

Bijpassende boeken en informatie

Bel Kaufman – De aftrap op

Bel Kaufman De aftrap op recensie en informatie over de inhoud van deze Amerikaanse roman uit 1964. Op 27 augustus 2020 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Up the Down Staircase, de roman van Bel Kaufman.

Bel Kaufman De aftrap op Recensie en informatie

Sylvia Barret, een jonge lerares met de mooiste cijfers van de lerarenopleiding gekomen staat te trappelen haar kennis en liefde voor de Engelse taal door te geven aan een groep jonge mensen. Ze komt terecht op een high school in New York waar je nog al van goeie huize moet komen om dat voor elkaar te krijgen.

Bel Kaufman schetst het leven van deze veerkrachtige docent op basis van de gekte van de dag op het Calvin Coolidge High School. Het lijkt erop dat deze roman gebaseerd is op haar dagelijkse krabbels. Dingen die zij zelf terloops opschrijft en briefjes die haar leerlingen bij haar achterlaten. De worstelpartij om staande te blijven in zo’n idioot en veeleisend instituut als deze High School krijgt juist op deze manier denk ik de geuren, kleuren, kreunen, waardoor je als lezer direct veel bewondering krijgt voor elke docent die het durft zijn/haar leven in de waagschaal te leggen en kiest voor dit vak.

Worstelpartij om je staande te houden in zo’n idioot en veeleisend instituut als de High School

Wanneer je begint aan dit boek, de opmaak, de losse flodders, de lange lijst van uitgeschreven verordeningen, regelgeving, standaardprocedures, formulieren voor van alles en nog wat, raak je als lezer even in de war. Maar al snel lukt het de logica over te nemen. Mee aan de hand te lopen van Sylvia Barret. Zij wordt letterlijk in het diepe gegooid. Zij krijgt geen eigen lokaal, een bureau dat nog net niet instort, niet genoeg stoelen en tafels voor haar 40 leerlingen, en regels, veel regels en dan ook nog eens interne regelgeving,  waaraan vooral de kinderen , maar zeker ook voor de docenten zich moeten houden. Hilarisch, bijvoorbeeld; Het Programma voor de mentorles van vandaag dat bestaat uit zeker 50 aandachtspunten en waarvan Sylvia er tijd heeft om er 2 ½  af te vinken. En dan nog niet te vergeten de ontelbare interne circulaires, genummerd en wel en vooral op nummer te bewaren. Meestal onleesbaar, ingewikkelde woorden aan elkaar geregen, ongrijpelijk, maar wel veel dure woorden achter elkaar. Vooral ontroerend hoe Sylvia probeert enig zicht te krijgen op het kennen en kunnen van al haar leerlingen.

Maar ja, het zijn er nog al wat. Wat een geschiedenis hebben de meeste kinderen al in hun rugzak. En hoe krijg je het dan voor elkaar om hen ook nog enige kennis, laat staan enthousiasme voor de Engelse literatuur bij te brengen?  Dus, die lui betrekken bij de les. Dichters en gedichten kiezen waarbij het lukt een vertaalslag te maken naar het heden, de dagelijkse werkelijkheid waarmee de kinderen te dealen hebben. Een ideeënbus te introduceren waardoor de leerlingen kunnen laten weten wat zij verwachten van de les, de leerkrachten, de school.  Hen opstellen te laten schrijven over thema’s die aan de orde komen in de les. Drie alinea’s is al goed. Vooral in hen te blijven geloven. Op te komen voor de leerlingen, of voor één specifiek kind dat het zwarte schaap van de school is, maar oh zo slim. En hoe loopt het met hem af?

Bel Kaufman De aftrap op Recensie

De roman van Bel Kaufman is een lofzang op alle mensen  die het aandurven voor de klas te gaan staan, ondanks het slechte imago dat een onderwijsbaan nu eenmaal heeft. Een lofzang op alle leerlingen, die vaak zo jong al beschadigd door het leven gaan. Zich een weg banen in de jungle die leven wellicht voor hen is en zal blijven. Voor het geduld en de humor en de veerkracht en liefde waarmee docenten omgaan met hun leerlingen. Waarin vooral zij de moed hebben te blijven geloven in de noodzaak van goed onderwijs, te blijven geloven in hun leerlingen. Ondanks alle idiote regelgeving, ondanks alle van bovenaf opgelegde vernieuwingen, ondanks alle nodeloze administratieve rompslomp die komt kijken bij de mooiste en noodzakelijkste baan in de maatschappij.

Opvallend en zelfs schrijnend hoe een roman uit 1964 nog steeds actueel is

Opvallend en wellicht zelfs schrijnend hoe de roman van Bel Kaufman uit 1964 is nu nog steeds ernstig actueel i, ook hier in Nederland. Dat zou nu toch anders moeten kunnen! De aftrap op is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

De aftrap op

  • Schrijver: Bel Kaufman (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Origineel: Up the Down Staircase (1964)
  • Nederlandse vertaling: Karina van Santen, Marian van der Ster
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 27 augustus 2020
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van de roman van Bel Kaufman

Vers van de lerarenopleiding belandt Sylvia Barrett op een high school in New York, popelend om jonge mensen liefde voor literatuur bij te brengen. In plaats daarvan krijgt ze te maken met een vervallen klaslokaal, een verstikkende bureaucratie en leerlingen zonder enige belangstelling voor Chaucer. Ondanks alle hobbels blijkt het een dankbare reis, die wordt verteld aan de hand van een bonte verzameling correspondentie – administratieve memo’s in strenge maar onbegrijpelijke taal, stiekeme briefjes met wijze woorden van docenten onderling, verlofbriefjes en opstellen waarin leerlingen onbewust recht uit het hart spreken.

De aftrap op was bij publicatie in 1964 onmiddellijk een bestseller en is vandaag de dag nog even schrijnend, aangrijpend, hilarisch en relevant. Het is een tijdloos portret van een bedreigd schoolsysteem dat alleen gered wordt door docenten met hart voor het vak en leerlingen die maar één ding willen: gezien worden.

Bijpassende boeken en informatie