Tagarchief: Parijs

Maud Casey – City of Incurable Women

Maud Casey City of Incurable Women recensie en informatie over de inhoud van de roman. Op 22 februari 2022 verschijnt bij uitgeverij Bellevue Literary Press de nieuwe roman van de Amerikaanse schrijfster Maud CaseyJoseph Kanon. Er is nog geen Nederlandse vertaling van het boek verschenen of aangekondigd.

Maud Casey City of Incurable Women recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman City of Incurable Women. Het boek is geschreven door Maud Casey. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit nieuwe roman van de Amerikaanse schrijfster Maud Casey.

Maud Casey City of Incurable Women Recensie

City of Incurable Women

  • Schrijfster: Maud Casey (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse roman
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Bellevue Literary Press
  • Verschijnt: 22 februari 2022
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook

Flaptekst van de nieuwe roman van Maud Casey

In a fusion of fact and fiction, nineteenth-century women institutionalized as hysterics reveal what history ignored.

“Where are the hysterics, those magnificent women of former times?” wrote Jacques Lacan. Long history’s ghosts, marginalized and dispossessed due to their gender and class, they are reimagined by Maud Casey as complex, flesh-and-blood people with stories to tell. These linked, evocative prose portraits, accompanied by period photographs and medical documents both authentic and invented, poignantly restore the humanity to the nineteenth-century female psychiatric patients confined in Paris’s Salpêtrière hospital and reduced to specimens for study by the celebrated neurologist Jean-Martin Charcot and his male colleagues.

Bijpassende boeken en informatie

Tomas Lieske – Het spettert geluk

Tomas Lieske Het spettert geluk recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 7 december 2021 verschijnt bij uitgeverij Querido het boek met nieuwe poëzie van de Nederlandse schrijver en dichter Tomas Lieske.

Tomas Lieske Het spettert geluk recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Het spettert geluk. Het boek is geschreven door Tomas Lieske. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Nederlandse dichter Tomas Lieske.

Recensie van Tim Donker

Stel je een dag voor. Kun je dat? Kun je je een dag voorstellen? Stel je een dag voor, en stel je voor dat dat donderdag was. Dat is een goede dag he? Klinkt al zo mooi. donnn durrr daggg. Spreek langzaam, spreek zacht, beweeg je hand op en neer en stel je de dag voor. Stel je die dag eens voor, en dat ik daar zat. Ja, ik zat op een donderdag. De kinderen waren in de schoelje, de huishoudelijke karwijtjes waren voor even gedaan (maar ik ben snel tevreden), en ik zat. Er was koffie. En er was een poëziebundel. ‘fnee, een poëzieboek misschien veeleer. The book of Frank, CAConrand. Een boek waar ik meer van had verwacht. Zo is de mens. Die verwacht altijd meer. Het was niet onaardig, dat The book of Frank – een weinig te rebellieus misschien. Hoeveel geslachtsdelen en hoeveel masturbatie kan een boek hebben? Hoeveel absurdisme is leuk voordat het “te gezocht” wordt? Maar het gesprek tussen Frank en het varken is monumentaal, en het boek deed me gniffelen, vele malen gniffelen (& ik dacht, zomtijds, een enkele keer, vaak, dit moet ik aan mijn zoon voorlezen, dit moet ik aan mijn zoon voorlezen, wat ik deed, de volgende dag, maar hij had geen tijd, hij moest naar school) en iets wat u deed gniffelen kan nooit slecht zijn, dus, welaan. Er was boek, die dag, en er was mjoeziek, die dag, stel je voor dat er mjoeziek was. the bad plus. U weet wel, dat bandje dat jazzversies maakt van gekende popliedjes. Jezus. the  bad plus, hoe kwam ik nu weer aan een seedee van the bad plus? Al wist ik dat wel, ik wist dat heel goed, het was die dag, het was een andere dag, het was niet eens donderdag toen, of op zijn best een poging tot donderdag (hee dat zou de titel van deze bespreking zijn geweest in de tijd dat ik mijn besprekingen nog titels meegaf: Een Poging Tot Donderdag), en ik was in Zierikzee. De wereld was normaal geworden. Of de wereld. Nederland. Nederland was relatief normaal geworden, een mens kon al eens een snotvalling krijgen ja maar dat hoorde bij het leven dus iedereen mocht weer eten in restaurants en iedereen mocht weer ongekneveld een winkel in. En toen, juist toen, was ik in Zierikzee. Mijn kinderen attendeerden me op een platenzaak & ik zei ja dat is een platenzaak, dat is met recht een platenzaak, daar verkopen ze platen maar hee, men, welke men?, of ze, welke ze?, ja ze hebben me van mijn platenspeler weggetreiterd toen er begin jaren negentig eventjes bijna nergens meer platen te krijgen waren en ik tandenknarsend een seedeespeler kocht en seedee na seedee een seedeeverzameling opbouwde en nu ga ik verdorie nooit meer terug naar een andere geluidsdrager nu ga ik verdorie tegen alles in de seedee trouw blijven zolang als ik leef, zo stond ik dus, fulminerend, ei zo na schuimbekkend, in Zierikzee dan nog, op een dag die niet eens donderdag was, hooguit een poging tot donderdag, toen mijn kinderen, mijn moje lieve prachtige grappige wijze opmerkzame kinderen zeiden Pappa ze hebben ook seedees hoor. En ik ging. Winkel in. Want hee ik hoefde geen knevel meer, en het weer was in orde en ik was frivool dus ik ging. Winkel in. En ik graaide in bakken en ik ging. In winkel. Met seedee. Naar de kassa. Ik had the bad plus gegraaid omdat ik me verbeeldde dat ik wist dat dat goed was, en omdat ik de foto’s in het seedeeboekje mooi vond, en omdat ik kopen wilde, omdat ik eindelijk weer eens, in een echte winkel met echte mensen achter een echte kassa, echt kopen wilde. En de echte mensen achter de echte kassa waren lief en bleven maar praten en praatten me seedees aan en nog meer seedees en steeds meer seedees en misschien had ik the bad plus kunnen laten, als het er alleen maar ging om in een echte winkels echt seedees gekocht te hebben, maar ik liet ze er tussen. the bad plus. Misschien omdat ik meende dat dat goede ochtendmjoeziek ging zijn. Misschien omdat ik meende dat het weer eens tijd was voor een levensechte miskoop. Misschien omdat ik mezelf wijs maakte dat ik een jazzversie van the robots moest horen. Hoe ook. Ik kocht. En daar was. Op dag, die dag, die donderdag, met CAConrad en koffie the bad plus. En dat lied van Yeah Yeah Yeahs dat ging dan nog wel, vooral, misschien, omdat ik het orzjieneel niet kende. En iets van TV on the radio werd in handen van the bad plus nog best heel pruimbaar, vooral, misschien, omdat ik zo’n afgrijselijke teringhekel had aan TV on the radio. En the robots. Ach, the robots. Een jazzversie. Kan staan naast. Wat is? Krautrock? Synthpop? Dark wave? Psych? Kan staan, was best heel mooi gewoon, en ik dacht aan Kees. Aan die goede ouwe Kees. Aan die lieve moje Kees. Alleen daarom al had een plaatje alle recht. Ik kon met dingen gojen, ik kon stampvoeten van boosheid (dat mag niet van mijn vrouw hier in huis, stampvoeten, ze zegt dat de vloerverwarming daardoor kapot kan gaan) doordat die stomme Ethan Iverson met zijn stomme piano op zoon hyperirritante wijs Johnny Cash’s zanglijn naspeelde op I walk the line en Don’t dream it’s over is sowieso één van de vervelendste liedjes ooit gemaakt maar seedeelang viel wat ik hoopte dat goed ging zijn maar vermoedde dat slecht ging zijn me niet eens heel hard tegen. Stel je voor dat het die dag was, dat het zo’n soort dag was, dat het donderdag was, en dat het zonlicht viel op mijn papier.

En hoe zegt Rimbaud dat weer? (iets over de zon die haar gele pasteideeg tegen de papieren ruitjes plet)(dit kon ik ook beter zeggen) (dit kon ik ook poëtischer zeggen) (dit kon ik ook in mijn eigen woorden zeggen)

Misschien was het dus een dag, misschien was het die dag, misschien was het een dag om mijn vooroordelen te vergruizelen. Vergruizel uw vooroordelen op een dag dat gebleken was dat CAConrad niet dat genie was waar je hem voor hield, en dat the bad plus presies die niet gans onaardige ochtendjazz bleek te zijn die je dacht dat het zou zijn terwijl je ergens dacht te weten dat het prut zou zijn. Vergruizel uw vooroordelen op donderdag. Vergruizel uw vooroordelen altijd op donderdag. Stel je die dag voor. Stel je die donderdag voor. Want die dag was het.

Die dag was het dat ik eindelijk eens aan Het spettert geluk begon. Lieske. Ook zo’n vooroordeel. Ik ken vele dichters en daarmee bedoel ik niet dat ze bij mij op de koffie komen (er is nog nooit een dichter bij mij op de koffie geweest) maar dat ik gedichten van hun hand gelezen heb. En daarnaast ken ik nog vele dichters alleen maar van naam. Vaak op die naam gestombeld, maar nooit iets van gelezen. Tomas Lieske is er zo één. En het gekke is, ik had nooit wat van hem gelezen en toch had ik de stelligste overtuiging dat het he-le-maal niks was. En nog een beetje vreselijker misschien. Waarom dacht ik zo? Ik weet het niet. Misschien vond ik het meer een naam voor een soapacteur. Misschien omdat ik een keer een fotootje van hem zag, en ik vond hem een beetje op Paul Witteman lijken. Iemand die een beetje op Paul Witteman lijkt, kan geen fatsoenlijke poëzie schrijven. Kan ook tellen als vooroordeel he? Misschien omdat hij een roman over Beethoven schreef. Misschien vanwege die theaterfascinatie van hem. Ik weet het niet. Maar ik had die Lieske al afgeschreven vooraleer ik ook maar één (1) letter van hem gelezen had. En daar ging vandaag verandering in komen, op donderdag, toen ik zat, na CAConrad gelezen te hebben, na koffie gedronken te hebben, toen de mjoeziek al verstomd was, toen ik zat, nog steeds, dat wel (en zitten is de ergste verslaving zitten is de verslaving die ons allen doden zal) (maar dood moet je toch en zitdood is na ligdood de mooiste dood) (Robert Walser dood in de sneeuw, ook een moje dood) (Robert Walser die zei Je hoeft niet iets bijzonders te zien, je ziet al zo veel), toen ik zat en las. In Lieske. Het spettert geluk.

Ik las. Ik lees.

Wat las ik, wat lees ik?

Wel.

Noem het een poëem; noem het een prozagedicht; noem het een novelle in verzen; noem het een toneeltekst, ook goed. Ja theater kan soms goed zijn. Ik vind theater goed als het niet teveel theater is. Hoe heette ook alweer die Amerikaanse dichteres (of was het een dichter?) die een dichtwerk de vorm van een toneeltekst had gegeven, ik vond dat goed, ooit, ik sprak daarover, ooit, op ze veezboek, maar ik heb allang geen veezboek meer en dat boek gaf ik weg aan iemand die ik nooit meer zie, ik weet dat ik het geweten heb, ooit, die naam, maar ik weet ook dat ik het nooit meer ga weten, terug, die naam. Of geef Het spettert geluk geen naam, dingen worden er niet altijd perse mojer van als zij namen krijgen. Dat het in dit (?) (poëem) (?) (deze toneeltekst?) (?) (ah:) dit boek barst van de weerbarst – zoveel kan ik u al wel vertellen.

Het geeft mensen. In een ark. Of is het een duikboot? Mensen zitten vast op de bodem van de Seine. Ze praten. Soms lijkt het Zuid-Afrikaans, een enkele keer wel jiddisch. Om de tijd te doden dragen ze poëzie voor, voeren ze toneelstukken op. Toneelstukken opvoeren in wat een toneelstuk lijkt te zijn, het Droste effect is ook een band, trouwens. Vanuit de patrijspoorten zien ze rotzooi langs drijven. Pizzadozen. Tuinen. Een kaffee. Een gehoorapparaat. Een sliert kinderen, hand in hand.

Het geeft een kapitein, ook. Keto Stiefcommando. Over wie Lieske naar het schijnt al vaker schreef. En die in zijn schip of ark of onderzeeër meegekregen heeft: “alle klonkies en daklozen, de gammerkoppen en de knorhanen, de trompoppies en die meisies van die nag, de liereman en de wijn-wijn-kropdoffer”, die luisteren naar namen als Arabia Felix, Merci Merci, Sua Vecito, Mosje Hercuul, Imker Graat en Damn Good Memory. Markante namen voor markante personen hee waar, wanneer zei ik dat eerder?

Keto Stiefcommando zoekt en mist zijn dochter. Keto Stiefcommando schrijft brieven aan Susanna Shakespeare. Keto Stiefcommando likt aan zijn beïnkte pen, wat zijn tong en bovenlip kwaadaardig donkert. Soms, tijdens het lezen, dacht ik hem voor me te zien. Dan zag ik Kiefer Sutherland voor me. Heet die zo? Kiefer Sutherland? Dat is toch geen naam? Maar ik zag hem. Met dat rechthoekige brilletje dat hij in die ene film droeg. Was dat Flatliners? Of heeft hij die altijd op, die bril, misschien is dat gewoon de bril van die vent, die dingens, die Kiefer Sutherland ofzo. Dat zal me leren niks te weten van film.

En het bonkt in Het spettert geluk. Het bonkt en het davert en het schroeit en het snijdt en het rijt open -ja!- maar ook kabbelt het en heeft het lief en troost het en drijft het. In Het spettert geluk. Het is licht, en het is duister. En zwaar op de hand, soms. De gesprekken, bijvoorbeeld. Of ze toneelstuk zijn, of tussen de coulissen gevoerd worden; de onderwerpen zijn veelal niet vederlicht. Dat gaat over verkrachting, vermiste dochters, ongewenste zwangerschap, de vervuiling van de Seine. Lieske saust dit dan wel op met hiere of daare scheutjes absurdisme en met razende taalliefde (echte liefde is taalliefde, ik zeg) (de taal zodanig diep liefhebben dat je haar uit haar boeien wil bevrijden), maar niettemin is dit boek diergelijk vulzame kost dat ik mijn leeshonger er snel door gestild wist. Twee of drie bladzijden kon ik hebben – in een enkel geval vier of vijf. Dan moest ik iets anders gaan doen. Het dak dweilen, mijn navel schoonmaken, Sebastiaan ontluizen, de vaat begraven in de achtertuin, ijzer met handen breken, de stilte een nieuw verfje geven – al wat niet lezen in Het spettert geluk was.

En dus lees ik niet, maar lees ik verder, lees ik een andere dag verder. Een dag die geen donderdag is – zelfs geen poging tot donderdag. En ik lees, en ik denk dit is niet het mooiste dat ik ooit las. Ik lees, en ik denk dit is niet het gaafste boek van het decennium. Ik lees, en ik denk Het spettert geluk doet me niet willen naar boven gaan, naar zolder, uit het raam klimmen, het dak op, en daar staan, op mijn dak, mijn pas gedweilde dak, met luide stem voorlezen, schreeuwend voorlezen, brullend, ei zo na schuimbekkend voorlezen, hele passages, hele bladzijden, misschien wel het hele boek. Gewoon. Omdat ik wil dat het gehoord wordt. Omdat het te mooi is om niet gehoord te worden door iedereen. Of. Naja. De mensen in mijn straat dan. Nee. Dat soort boek is het niet.

Het is gewoon – ja wat eigenlijk?

Het is poëem of toneeltekst of novelle in verzen of politiek pamflet of woedende schreeuw of de dans der dollen. Of een boek. Gewoon een mooi boek. Niet minder. Vooral ook niet meer.

Dus ik zit. Op weeral een andere dag. Misschien woensdag. En ik denk Eigenlijk toch geen boek om vooroordelen mee te vergruizelen. Maar het is dan ook geen donderdag vandaag. Mijn vooroordeel tegen Lieske is met Het spettert geluk niet vergruizelt – je zult mij niet in de nabije toekomst brullend naar de boekwinkel zien rennen om alles van Lieske aan te schaffen (met die roman over Beethoven, zeg ik gans bevooroordeeld, mag je van mij almeteens de kachel aansteken). Geen vergruizeling. Zeg liever: traagweg opgelost. Als een suikerklontje in een kopje koffie. De koffie van een dag die geen donderdag is en ook geen poging tot een donderdag. De koffie die ik liever ongezoet drink. De koffie waarvan ik drink, denk Gadverdamme wat zoet, dan drinken, rustig, en zeggen: Die Lieske die deugt wel. Dat spettert dan geen geluk maar op dagen die niet eens pogen donderdag te zijn is het fijn en fijn is goed. Je hoeft niks bijzonders te zien. Je ziet al genoeg.

Tomas Lieske Het spettert geluk Recensie

Het spettert geluk

  • Schrijver: Tomas Lieske (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 7 december 2021
  • Omvang: 96 pagina’s
  • Prijs: € 15 – € 20
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Recensie en waardering van de bundel

  • “Tomas Lieske creëert opnieuw een enerverende wereld in ‘Het spettert geluk’ — hoe aanstekelijk alleen al die titel.” (Trouw)

Flaptekst van de bundel met nieuwe gedichten van Tomas Lieske

Tomas Lieske voert in de magistrale bundel Het spettert geluk opnieuw de op straat levende verschoppelingen in Parijs ten tonele. Ze zijn door Keto Stiefcommando samengebracht in de Arc: een schip dat eerst potsierlijk is opgetuigd en dat daarna tijdens een reis door een achterbakse bemanning veranderd is in een onderzeeboot. Wanneer de Arc vastloopt in de Seine en tot op de bodem zinkt, zien de verbaasde zeeschuimers hoe de achtergebleven Parijse beschaving, van Egyptische beelden tot quinoasalades en van scooters tot corseletten, in de rivier plonst en langs hun onderzeeramen met de stroom meedobbert. Het spettert geluk is een echte Lieske: vol virtuoze taal en spetterende beelden.

Bijpassende boeken en informatie

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps – Chansons! Boek

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps Chansons! Boek recensie en informatie over de inhoud. Op 23 november 2021 verschijnt bij uitgeverij Meulenhoff het boek bij de tv-serie Chansons!, geschreven door Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps.

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps Chansons! recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Chansons! Op zoek naar het Franse lied in de straten van Parijs. Het boek is geschreven door Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek bij de tv-serie van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps.

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps Chansons Boek Recensie

Chansons!

Op zoek naar het Franse lied door de straten van Parijs

  • Schrijver: Matthijs van Nieuwkerk, Rob Kemps (Nederland)
  • Soort boek: muziekboek
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Verschijnt: 23 november 2021
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het boek bij de tv-serie Chansons!

De mooiste verhalen uit de serie, aangevuld met persoonlijke anekdotes, unieke foto’s, nieuwe belevenissen & terugblikken op de bijzondere reis én natuurlijk talloze lijstjes: de beste zanger, de mooiste liedjes en het beste terras van Parijs!

Een prachtig cadeau en bewaarboek voor alle fans van de serie, liefhebbers van het Franse lied én van Parijs!

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps laten je in dit boek over de liefde, het leven en de melancholie kennismaken met de muziek van onder andere Édith Piaf, Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Charles Aznavour. Samen struinen ze de straten van Parijs af op zoek naar de verhalen achter het chanson. In de vier delen Parijs, Liefde, Joie de Vivre en Melancholie nemen ze ons mee op hun ontdekkingstocht en zien we de stad door de ogen van Rob en Matthijs. Je kunt je geen betere gidsen wensen, beiden zijn verknocht aan de Franse hoofdstad.

Bijpassende boeken en informatie

Clara Benson – Sterren in de duisternis

Clara Benson Sterren in de duisternis recensie en informatie over de inhoud van deze Engelse roman. Op 1 juli 2021 verschijnt bij uitgeverij The House of Books de Nederlandse vertaling van de roman In Darkness, Look for Stars, geschreven door Clara Benson.

Clara Benson Sterren in de duisternis recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de Engelse roman Sterren in de duisternis. Het boek is geschreven door Clara Benson. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman, geschreven door de Britse schrijfster Clara Benson.

Clara Benson Sterren in de duisternis Recensie

Sterren in de duisternis

  • Schrijfster: Clara Benson (Engeland)
  • Soort boek: Engelse roman
  • Origineel: In Darkness, Look for Stars (2020)
  • Nederlandse vertaling: Marjet Schumacher
  • Uitgever: The House of Books
  • Verschijnt: 1 juli 2021
  • Omvang: 430 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de roman van Clara Benson

Een levensecht, ontroerend verhaal over de tragische realiteit van de oorlog en liefde in donkere tijden.

1941, Frankrijk. Maggie Brouillard sluit zich aan bij het verzet in Parijs en helpt Joden de steeds onveiligere stad te ontvluchten. Terwijl ze haar dagen vult met het vervalsen van paspoorten en het organiseren van nachtelijke ontsnappingen, denkt ze steeds aan haar verloofde, van wie Maggie gedwongen afscheid moest nemen. Ze hoopt dat haar geliefde veilig is en stuurt gecodeerde berichten naar haar zus Cecilia in Zuid-Frankrijk.

1949, Engeland. Secretaresse Harriet Conway arriveert bij Chaffingham House, sinds enkele jaren de thuishaven van de familie Brouillard. Ze merkt al snel dat de familie geheimen heeft. Cecilia zit door een mysterieus ongeluk in een rolstoel, en waarom mag niemand over Maggie praten? De familie wordt duidelijk achtervolgd door een duister verleden.

Bijpassende boeken en informatie

Jane Smiley – Een winter in Parijs

Jane Smiley Een winter in Parijs recensie en informatie nieuwe Amerikaanse kerstroman met paarden als hoofdfiguren. Op 23 november 2021 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam de Nederlandse vertaling van Perestroika in Paris, de roman van de Amerikaanse schrijfster Jane Smiley.

Jane Smiley Een winter in Parijs recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de kerstroman Een winter in Parijs.  Het boek is geschreven door Jane Smiley. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Amerikaanse schrijfster Jane Smiley.

Jane Smiley Een winter in Parijs Recensiehttps://www.allesoverboekenenschrijvers.nl/recommends/gerard-janssen-hackers-bestellen/

Een winter in Parijs

  • Schrijfster: Jane Smiley (Verenigde Staten)
  • Soort boek: Amerikaanse kerstroman
  • Origineel: Perestroika in Paris (2020)
  • Nederlandse vertaling: Nan Lenders
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 23 november 2021
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Recensie en waardering voor de kerstroman

  • “Jane Smiley heeft een wereld gecreëerd waarin vriendelijkheid regeert, en dat is precies waar ik wil zijn.” (Washington Independent Review of Books)
  • “Een uiterst charmant boek.” (Seattle Times)
  • “Zonneschijn in boekvorm.” (The Daily Mail)

Flaptekst van het nieuwe boek van Jane Smiley

Perestrojka (roepnaam: Paras) is een levendig jong racepaard dat op het Franse platteland woont. Tot ze op een dag haar staldeur openduwt en na een frisse wandeling in het duizelingwekkende Parijs terechtkomt. Daar ontmoet ze een Duitse staande korthaar die Frida heet, twee onstuimige eenden en een eigenzinnige kraai. Ze geniet van het vrije leven met haar nieuwe vrienden in de parken van de stad.

Maar alles verandert wanneer Paras een jongen ontmoet, Étienne, die met zijn overgrootmoeder in een beschut, met klimop overgroeid huis woont. Terwijl het koude kerstweer nadert, bloeit er een onwaarschijnlijke vriendschap op tussen de jongen en de dieren. Maar hoe lang kan een kleine jongen een weggelopen paard in Parijs verborgen houden?

Bijpassende boeken en informatie

Henk Pröpper – Hartslag 27

Henk Pröpper Hartslag 27 recensie en informatie boek met verhalen uit Parijs. Op 22 juni 2021 verschijnt bij Uitgeverij De Bezige Bij het nieuwe boek van de Nederlandse schrijver Henk Pröpper.

Henk Pröpper Hartslag 27 recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Hartslag 27. Het boek is geschreven door Henk Pröpper. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek met verhalen uit Parijs van Henk Pröpper.

Henk Pröpper Hartslag 27 Recensie

Hartslag 27

  • Schrijver: Henk Pröpper (Nederland)
  • Soort boek: verhalen uit Parijs
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 22 juni 2021
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Recensie en waardering van het boek

  • “Voorjaar 2020 gaat Henk Pröpper wonen in het centrum van Parijs. Hij heeft al lang last van een te lage hartslag. Echter tijdens de coronatijd in de Franse hoofdstad wordt zijn hartritme te laag en krijgt hij een pacemaker om zijn hart op gang te houden. Hij moet zijn conditie op peil brengen. Echter door de corona lock down is zijn bewegingsvrijheid beperkt tot anderhalve kilometer van huis. De stad is extreem rustig en leeg wat Pröpper de gelegenheid geeft om dit deel van de lichtstad tot in het kleinste detail te gaan verkennen. Wat hij ook doet. Het levert een mooi palet op van verhalen over beroemdheden en minder bekende personen die gezamenlijk de rijkdom van de stad vormen. Zo weet Pröpper op een mooie manier de bijna uitgestorven stad levend te houden en een mooi beeld te schetsen van wat Parijs zo groots de moeite waard maakt.” (Allesoverboekenenschrijvers.nl, ∗∗∗∗)

Flaptekst van het boek over Parijs

Kort nadat Henk Pröpper in het voorjaar van 2020 van Amsterdam naar Parijs verhuisde, kwam behalve de wereld ook zijn hart bijna tot stilstand. Nadat de cardioloog een pacemaker heeft geplaatst die zijn verzwakte hart krachtiger doet kloppen, ontwaakt hij in een lege stad. Parijs is tijdens de lockdown veranderd in een verlaten toneel. Om zijn herstel te bespoedigen, zet Pröpper het op een lopen, maar Parijzenaren mogen op last van de overheid niet verder dan anderhalve kilometer van hun huis komen. Daarom besluit hij zijn directe omgeving te gaan verkennen. Hij speurt naar gedenkplaten en monumenten die meer en minder beroemde stadgenoten eren en hun geschiedenissen tot leven wekken. Onderwijl denkt Pröpper aan zijn eigen leven en vooral aan de literatuur die hem gevormd heeft. Zo treedt hij – soms letterlijk – in de voetsporen van literaire helden als Victor Hugo, Honoré de Balzac en Albert Camus. Hartslag 27 is een beklijvend boek over het belang van literatuur, en een schitterend portret van Parijs, de Franse hoofdstad die zelfs in haar leegte en desolaatheid magnifiek is.

Bijpassende boeken en informatie

Tatiana de Rosnay – Dit leven is van jou

Tatiana de Rosnay Dit leven is van jou recensie en informatie van de nieuwe Franse coming-of-age roman. Op 29 juni 2021 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van de roman Célestine du Bac van de Franse schrijfster Tatiana de Rosnay.

Tatiana de Rosnay Dit leven is van jou recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de coming-of-age roman Dit leven is van jou. Het boek is geschreven door Tatiana de Rosnay. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Franse schrijver Tatiana de Rosnay.

Tatiana de Rosnay Dit leven is van jou Recensie

Dit leven is van jou

  • Schrijfster: Tatiana de Rosnay (Frankrijk)
  • Soort boek: Franse comin-of-age roman
  • Origineel: Célestine du Bac (1 mei 2021)
  • Nederlandse vertaling: Noor Koch
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 29 juni 2021
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de nieuwe roman van Tatiana de Rosnay

Dit leven is van jou van Tatiana de Rosnay is een ontroerende coming-of-ageroman over onverwachte vriendschap, waardevolle levenslessen en hoop voor de toekomst.

Dit leven is van jou van Tatiana de Rosnay is een ontroerende roman over de onverwachte vriendschap tussen een eenzame jongen en een oude, dakloze dame. Van de auteur van Haar naam was Sarah.

De achttienjarige, introverte Martin Dujeu woont met zijn vader in het gegoede 15de arrondissement van Parijs. Zijn moeder is op jonge leeftijd overleden en met zijn vader heeft hij een slechte band. De enige twee liefdes in Martins leven zijn zijn hond en literatuur. Tot hij op een ochtend Célestine ontmoet, een dakloze dame die haar toevlucht heeft gezocht in een portiek in zijn straat. Wat begint als een ontmoeting vol vooroordelen, groeit uit tot een hechte vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets met elkaar gemeen hebben, maar een gedeelde passie ontdekken.

De zware winter blijkt echter te veel voor Célestine en vanuit het ziekenhuis wil ze Martin nog één keer bedanken, op een wel heel bijzondere manier.

Bijpassende boeken en informatie

Erika Robuck – De onzichtbare vrouw

Erika Robuck De onzichtbare vrouw recensie en informatie Amerikaanse oorlogsroman. Op 28 april 2021 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam de Nederlandse vertaling van de oorlogsroman The Invisible Woman van de Amerikaanse schrijfster Erika Robuck.

Erika Robuck De onzichtbare vrouw recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De onzichtbare vrouw.  Het boek is geschreven door Erika Robuck. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de oorlogsroman van de Amerikaanse schrijfster Erika Robuck.

Erika Robuck De onzichtbare vrouw Recensie

De onzichtbare vrouw

  • Schrijfster: Erika Robuck (Verenigde Staten)
  • Soort boek: oorlogsroman, spionageroman
  • Origineel: The Invisible Woman (2021)
  • Nederlandse vertaling: Kitty Pouwels
  • Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Verschijnt: 28 april 2021
  • Omvang: 335 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van de spionageroman van Erika Robuck

Hoe de gevaarlijkste spionne van de geallieerden de nazi’s te slim af was. Op zoek naar avontuur reist de Amerikaanse Virginia Hall begin jaren 40 af naar Europa. Wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt woont ze in Parijs. Ze besluit te vechten voor haar tweede thuis en wordt gerekruteerd door de seo, de Special Operations Executive, die zich bezighoudt met spionage en sabotage tegen de nazi’s.

Virginia blijkt een briljante spion. Maar dan maakt ze één verkeerde inschatting – met dodelijke gevolgen. Elke dag wordt ze gekweld door het verraad dat haar eerste operatie heeft doen mislukken en ze wil er alles aan doen om de dappere mensen die daarbij omkwamen te wreken. Ze is vastbesloten haar nieuwe missie te doen slagen. Vooral als ze ontdekt wat – en wie – ze echt beschermt.

Bijpassende boeken en informatie

Emily Kocken – Lalalanding

Emily Kocken Lalalanding recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse roman. Op 30 maart 2021 verschijnt bij Uitgeverij Querido de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Emily Kocken.

Emily Kocken Lalalanding recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Lalanding. Het boek is geschreven door Emily Kocken. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijfster Emily Kocken.

Jean Rodin, nee, geen familie van de Grote Rodin, de beeldhouwer, nee een Parijse jongen, 20 jaar. Hij werkt in een lampenfabriek, terwijl hij wel in het slimme klasje voor de paupers heeft gezeten.

Hij zit in de trein, er zwaait een heel mooi meisje naar hem, het schaduwmeisje. Samen bewegingen maken lopend in de zon, hun schaduwen verstrengelen. Slim, te slim, maar toch werkend in een fabriek, een strak regime, klokken, op tijd komen. Maar hoe lukt dat als hij eerst zijn wispelturige zusje naar school wil brengen. Ook zij is slim, jong, moeilijk in het gareel te houden, wil model worden. Maar daar zit Jean geen brood in. Opletten dus op haar als niemand anders dat doet.

En dan op een dag, gebeurt het erge met zijn vriend André V. Die geen verité wil heten, vanwege de grote waarheid. Hij, André moet bij de grote baas komen. Boven in de fabriekshal, in zijn glazen onderkomen, omgeven door een balustrade. Dan, springt hij nu? Of wordt hij geduwd. Dood, in één klap.

Met wie kan hij zijn zorgen, zijn angst, zijn verdriet delen?

Jean schrikt zich te pletter, valt flauw, is de getuige. Hij wordt naar huis gestuurd, zijn vader neemt hem mee naar de kroeg, daar zijn maten, mannen, en het nieuws heeft zich al door de buurt getettert. Is het zijn schuld? Met wie kan hij zijn zorgen, zijn angst, zijn verdriet delen? Met zijn vader? Met zijn zusje Odilette. Zijn zusje, verliefd op haar broer?  Zijn vader, zijn grote voorbeeld, zijn held, die werkte bij Renault. Maar failliet of out-gesourced? NU werkzaam bij het bureau van gevonden voorwerpen. Jean komt er samen met zijn zusje achter dat vader die spullen verkoopt of mee naar huis neemt. Wat een tegenvaller. Nee, hij kan hem ook niets vertellen. En over twee dagen wordt André begraven.

Dan loopt hij Noël tegen het lijf. De jongen waar zijn zusje verliefd op is. Zij raken aan de praat, gaan samen naar het café. En met hem heeft hij zo’n mooi gesprek. Over het leven, over boeken, over zijn vriend, over de problemen thuis, dat Odilette wil weglopen, over Sartre.

Het lijkt of hun geesten oversteken via hun lichamen, zo’n gelijkwaardige gesprekspartner, een evaluatie van hun levens. Jean, slim, maar pauper. Zou nooit ergens terecht komen. Weten de rijken dat wel? De streken die zij moeten uithalen om hier en daar een extra dingetje, zus of zo, van deze of gene los te krijgen? Maar zou is het niet. Voor Jean niet, voor Odilette niet, voor zijn ouders niet.

Een wervelende en boeiende stroom van woorden, fragmenten en gedachtenspinsels

Emily Kocken, en haar Lalalanding. Een wervelende stroom van woorden, fragmenten, gedachtenspinsels, over de armoe na de oorlog, het verschil tussen arm en rijk, over kunst, over literatuur. Over kansen en kansloos zijn. Over het moment pakken dat je een andere slinger aan je leven kunt geven. Absoluut geen logische lijn in dit boek, geen plot, geen houvast voor mij als lezer maar toch boeiend genoeg om nieuwsgierig te blijven en uit te lezen. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Recensie van Mieke Koster

Emily Kocken Lalalanding Recensie

Lalalanding

  • Schrijfster: Emily Kocken (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 30 maart 2020
  • Omvang: 204 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Recensie en waardering van de roman

  • “Emily Kocken spint een even magisch als luchtig weefsel rondom zware, realistische thema’s.” (Yolanda Entius, Trouw)

Flaptekst van de nieuwe roman van Emily Kocken

Jean Rodin denkt meer dan goed voor hem is. Ooit was hij ‘een slimpie uit de sloppen’, maar nu leidt hij een machinaal leven als arbeider in een lichtfabriek. Op een dag sterft zijn collega André Vérité nadat hij van een hoogte is gesprongen. Jean denkt dat André dood is door zijn schuld. Hij denkt ook dat hij verliefd is op zijn mooie zusje Odilette. Zij gelooft dat ze de anonieme drenkelinge uit de Seine is, een Parijse urban legend. Terwijl Jean de dood van André probeert te verwerken, ontmoet hij de jongere Noël, een faustiaans moment dat hem de kans geeft zijn leven over te doen.
Lalalanding is een lichtvoetige roman over de mysterieuze liefde tussen een broer en zus in het Parijs van de jaren vijftig.

Bijpassende boeken en informatie

Egon Hostovský – De schuilplek

Egon Hostovský De schuilplek recensie en informatie Tsjechische roman. Op 17 februari 2021 verschijnt bij Uitgeverij Zirimiri Press de Nederlandse vertaling van de roman uit 1943, Úkryt, van de Tsjechische schrijver Egon Hostovský.

Egon Hostovský De schuilplek recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering lezen van de roman De schuilplek. Het boek is geschreven door de Tsjechische schrijver Egon Hostovský. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Tsjechische schrijver Egon Hostovský.

Egon Hostovský De schuilplek Recensie

De schuilplek

  • Schrijver: Egon Hostovský (Tsjechië)
  • Soort boek: Tsjechische roman
  • Origineel: Úkryt (1943)
  • Nederlandse vertaling: Edgar de Bruin
  • Uitgever: Zirimiri Press
  • Verschijnt: 17 februari 2021
  • Omvang: 128 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman van Egon Hostovský uit 1943

Als een Tsjechische ingenieur in 1939 in Parijs arriveert, kan hij niet vermoeden dat hij drie jaar later zal moeten onderduiken in de donkere kelder van een Franse arts. In een brief aan zijn ‘Lieve Hana’ biecht hij alles op: de illusie van een dwaze liefdesaffaire waarvoor hij naar Parijs reisde, de druk die hij ondervond om zijn militaire uitvinding in handen van de Duitse autoriteiten te geven en het daaropvolgende arrestatiebevel. Hij worstelt met zijn schuldgevoel na zijn familie te hebben achtergelaten en met de aanvaarding van zijn lot: de tragische keuzen waardoor hij elke hoop om ooit naar huis terug te keren heeft moeten opgeven.

De schuilplek is de laatste brief van een man aan zijn vrouw. En ook het claustrofobische verhaal van een onschuldig mens, door politieke omstandigheden gedoemd tot waanzin en nostalgie.

Bijpassende boeken en informatie