Alle berichten van Redactie

Kaliane Bradley – Het Ministerie van Tijd

Kaliane Bradley Het Ministerie van Tijd recensie en informatie van de inhoud van de roman van de Brits-Cambodjaanse schrijfster.  Op 7 mei 2024 verschijnt bij Uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van de roman The Ministry of Time van Kaliane Bradley. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijfster en over de uitgave.

Kaliane Bradley Het Ministerie van Tijd recensie

Als er in de media of boekbespreking verschijnt van de roman Het Ministerie van Tijd, de debuutroman van schrijfster Kaliane Bradley, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “Dit boek is bloedserieuze speculatieve fictie, maar het is ook een van de grappigste boeken die ik in jaren heb gelezen. Het is spannend, verrassend, intellectueel provocerend, raar, radicaal, teder en ontroerend. Maak ruimte op je boekenplank voor een nieuwe klassieker.” (Max Porter)

Kaliane Bradley Het Ministerie van Tijd

Het Ministerie van Tijd

  • Auteur: Kaliane Bradley (Engeland)
  • Soort boek: Britse debuutroman
  • Origineel: The Ministry of Time (2024)
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschijnt: 7 mei 2024
  • Omvang: 368 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Kaliane Bradley

Er zijn verschillende manieren om een verhaal te vertellen. Een ambtenaar gaat aan de slag als bridge – een contactpersoon, helpende hand en huisgenoot – in een experimenteel project dat expats uit het verleden naar de eenentwintigste eeuw brengt. Dit is een sciencefictionverhaal. Op een onderduikadres in het hedendaagse Londen rookt een gedesoriënteerde victoriaanse poolreiziger sigaret na sigaret, terwijl hij naar Spotify luistert en kennismaakt met politieke correctheid. Dit is een komedie. Gedurende een lange, zwoele zomer, terwijl de schaduwen om hen heen steeds langer en gevaarlijker worden, worden twee mensen, tegen alle verwachtingen in, verliefd op elkaar. Dit is een romance.

Het Ministerie van Tijd is een verhaal over de negentiende-eeuwse marine-commandant Graham Gore en een vrouw die wij alleen kennen als zijn bridge. Wanneer hun volstrekt zakelijk relatie verandert in iets diepers, komen er ongemakkelijke waarheden boven tafel en worden ze gedwongen de werkelijkheid van het project dat hen heeft samengebracht onder ogen te zien. Kan liefde de obstakels van tijd en geschiedenis overwinnen?

Kaliane Bradley is een Brits-Cambodjaanse schrijfster die in Londen woont. Haar korte verhalen en essays zijn in diverse media gepubliceerd. In 2022 won ze de Harper’s Bazaar Short Story Prize en de V.S. Pritchett Short Story Prize. Het ministerie van Tijd is haar debuut.

Bijpassende boeken

Çiler Ilhan – Een zandstorm, zeiden ze

Çiler Ilhan Een zandstorm, zeiden ze recensie en informatie over de inhoud van de roman. Op 23 april 2024 verschijnt bij uitgeverij de Geus de nieuwe roman van de Turks-Nederlandse schrijfster Çiler Ilhan Een zandstorm, zeiden ze. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, over de schrijfster, de vertaler en over de uitgave.

Çiler Ilhan Een zandstorm, zeiden ze recensie van Tim Donker

Het zijn de stemmen die wajen, het zijn de geruchten die gaan, het is het praten dat stuift, het zijn de beweringen die gedaan worden. De dingen die uit handen, de dingen die boven ons, alles waar geen invloed op. Als dat mens van Lorpailleur gek is, kan ik daar niks aan doen. Of wie de odekolonje vergeten is.

Is er een plot ja natuurlijk is er een plot. Het narratief. De vertelling. Er zullen er twee trouwen gaan, eigenlijk neef en nicht, maar dat maakt niet uit, daar in die streken trouwt familie altijd met familie. Er moeten voorbereidingen getroffen worden, alles feestelijk, alles traditioneel en waar traditie is daar zijn honderdduizend regels waaraan alles moet voldoen, en dus moet dit er zijn, en dus moet dat er zijn, dat begint al soggens vroeg, een prachtige ochtend in mei, alles vol in het blad, en Halil moet erop uit, voor de odekolonje die Maral vergeten was, want er moet odekolonje zijn voor de gasten, en die mag niet lauw zijn, die moet al vantevoren in de ijskast, en in Eigenheim is geen odekolonje meer te krijgen en dus moet Halil naar GInderbuiten. Waar Osman woont, duivelse Osman, ook al familie, nooit iets goed van plan, die Osman. Een schisma in de familie, het kan iets te maken hebben met grond, of met olie, of met iets wat iemands nicht of dochter ooit aangedaan is, wraakgevoelens sudderen al tijdenlang, misschien siepelt het al door diverse generaties heen, in de avond, bij de feestelijke ceremonie, halen wreedaards hun gramschap, er wordt geschoten, een ware slachtpartij, men at en dronk en onderhield zich maar het eindigt in een bloedbad. Misschien waaide het. Misschien was het windstil.

Dat, ongeveer, mensen, is het plot.

Maar het is niet perse het plot dat spreekt in Een zandstorm, zeiden ze. Dit is niet “zo maar” een vertelling over traditie, broedertwist, liefde, strijd; dit boek is een literaire onderneming. Opgetrokken uit scènes (negentien zegt het achterplat, en ik neem dat aan, ik heb dat niet nageteld), doet het aan als een oulipoëske schrijfoefening, of een Pinget-achtige nouveau roman. Perspectiefwisselingen, sprongen in de tijd (naar voren, naar achteren), herhalingen, verschuivingen, speculaties, beweringen, ontkenningen: het is alles wat dit boek zijn adembenemende rijkdom verleent. Het welig tierende fragmentarisme verwart de lezer, die niet altijd ogenblikkelijk weet of het een alvast-later of een opnieuw-vroeger is, zodat je langere tijd in het duister blijft tasten over wat hier nu eigenlijk speelt, of, soms, wie er überhaupt aan het woord is. De voorgeschiedenis wordt speculatief, in vaagheden, gepresenteerd, bijna alsof de lezer ook woonachtig is in Ginderbuiten of Eigenheim en heel goed weet wat er daar broeit. Het gefluister, de stemmen, wat de mensen er achteraf van zeiden; ik hield Pingets De verlossing onder mijn rechterhand. De straatpraat. Die overal gans anders opklinkt natuurlijk. Sommigen beweerden dat het stormde toen het drama zich voltrok. Een zandstorm. Nee een stofstorm. Ja het waaide wel maar storm mocht dat niet heten. Of dat het windstil was. Zeiden ze. Zeiden ze allemaal.

Die muzikaliteit. Die poëzie. Dat zingen. Hoe het opklinkt op in dit boek. “Een worm velt een boom van binnenuit; Sultan, de moeder van de aanstichter, was de tante van Leyla, de oudste zus van Leyla’s moeder. Sultan, de moeder dus van Osman, van aanstichter Osman, had het van haar zes broers en zussen wel het allerslechtst getroffen. Sultan, de moeder van die duivelse knul Osman, en trouwens ook de tante van Halil, de oudste tante van vaderskant, had zich toen een speciale eenheid jaren tevoren midden in de nacht het huis was binnengevallen, voor alle acht haar kinderen geposteerd, had alle acht beschermd. Sultan, de moeder van Osman, van dat jong dat iedereen wel rauw lustte, werd, toen de leider van de gemaskerde groep, een beer van een vent, zijn mannen beval niks heel te laten, geveld door een kogel uit  zijn wapen, had de ogen van alle acht het leven moeten laten. Sultan, de moeder van Osman, van dat jong dat mensen uitzoog zolang hij ze kon gebruiken, had sinds de dag dat haar man het huis uit was gegaan wekelijks modderige soldatenlaarzen over de vloer gekregen alsof het haar schuld was dat haar echtgenoot nooit meer was teruggekeerd, en had daarbij haar oudste zoon, die in dienst zat, verloren aan de kogel van een guerrillastrijder. Sultan, de moeder van Osman, van die schurk die niet te ontlopen was, had een vorstelijke naam en een leven dat daar niet mee rijmde: ze kreeg een kogel in haar borst, zeeg in een plas van bloed op de grond ineen, zelfs voor haar kinderen kon ze niks meer betekenen. Had Osman soms een keus gehad? Toen zijn broer tijden zijn militaire dienst de dood vond, was hij opeens de oudste. De man in huis. Tel je alle jaren bij elkaar, dan was hij vijftien, maar die vijftien jaren leken een heel leven, hadden hem uitgeknepen, een dorre, droge man van hem gemaakt. Hij had zijn broers en zussen opgepakt, hummels nog alle zes en alle zes wees, en was verhuisd naar Ginderbuiten. En zo gebeurde het dat Osman, die dief in eigen nering, raddraaier Osman, sjeik Osman, die dag voor de allereerste keer een sigaret opstak. Op de dag dus dat hij zijn dorp verliet, op de weg die hem het dorp uit leidde.”

Die muzikaliteit ja. Dat ritme. Maar ook: die broeierigheid.

In kleine dorpen, stoffige, hete dorpen, waar guerrillastrijders en dorpswachten de dienst uitmaken, waar het heel normaal is dat er af en toe al eens een schot valt, waar vrouwen niks te vertellen hebben en dochters en zussen door broers en vaders verhandeld worden alsof het vee is, verkocht worden aan desnoods de allerergste smeerpijp, zolang er maar genoeg geld geboden wordt, en dan ook nog de dwingende opdracht meekrijgen de smeerpijp gelukkig te maken, en alles voor hem te doen. De vrouwen dienden die fatale avond weeral de mannen, die op het dak hun eten en hun drinken geserveerd kregen, pas toen de allerlaatste man ook tevreden was, mochten de vrouwen zich terugtrekken in de vrouwenkamer en zich tevreden stellen met de afschraapsels.

Daar broeit het. Daar schuurt het. Daar waait het.

In fragmentarisme. In scènes. Negentien, naar het schijnt.

Een klein maar bloedstollend boekje, dit. De eindscène, als Maral loopt, bloedend, stervend, het slagveld om haar heen, overal dode en halfdode familieleden, mannen, vrouwen, kinderen, beebies, niemand is gespaard door die duivelse Osman en zijn niet minder duivelse handlangers, overal bloed, overal gekerm, overal gehuil, en door mijn speakers klonk away and still cold en dat paste er op een of andere manier helemaal bij, het greep me naar de keel, zo sprekend als het was, filmies, ofnee voorbij aan filmies: als haast of je als lezer ín de scène was, de schoonheid daarvan, en tegelijk ook: het afgrijzen, de droefnis, de verbijstering.

In 122 bladzijden weet Çilar Ilhan de lezer met Een zandstorm, zeiden ze omver te blazen. Geloof het maar.

Çiler Ilhan boeken en informatie

Çiler Ilhan is geboren in 1952 in Turkije. Ze studeerde Internationale Betrekkingen en Po­litieke Wetenschappen aan de Boğaziçi Üniversitesi in Istanbul. Ze heeft gewerkt in hotelmanagement, marketing/communicatie en uitgeverijen als redacteur). Tegenwoordig schrijft ze artikelen voor verschillende kranten en tijdschrijften.

Ze debuteerde als schrijfster met de verhalenbundel Rüya Tacirleri Odası. Ze brak definitief door in met Sürgün in 2010, waarvoor ze EU-Literatuurprijs ontving. De Nederlandse vertaling van de verhalenbundel verscheen als Exile bij uitgeverij De Geus. Van haar nieuwste boek, de korte roman Nişan Evi, in het Nederlands vertaald Een zandstorm, zeiden ze die in april 2024 verschijnt, kun je hier alles lezen.

Çiler Ilhan Een zandstorm zeiden ze

Een zandstorm, zeiden ze

  • Auteur: Çiler Ilhan (Turkije, Nederland)
  • Soort boek: Turkse roman
  • Origineel: Nişan Evi (2021)
  • Nederlandse vertaling: Hanneke van der Heijden
  • Uitgever: De Geus
  • Verschijnt: 23 april 2024
  • Omvang: 120 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst roman van Çiler Ilhan over de massamoord in Turkije in 2009

We leven in een gepolariseerde samenleving, en in een wereld waarin tegen­stellingen steeds groter worden. De roman van Çiler Ilhan laat zien dat de nei­ging maar één oorzaak aan te wijzen, één schuldige, veel te simplistisch is.

De negentien scènes in Een zandstorm, zeiden ze beschrijven sa­men één dag, van ochtend tot avond, de dag waarop Leyla uit het dorp Eigenheim en Bilal, een van haar verwanten, zich zul­len verloven. De roman begint met de voorbereidingen voor het grote feest dat zal worden gehouden in het huis waar Leyla met haar familie woont. Er moet eau de cologne worden gekocht, dorpsgenoten worden nog eens uitgenodigd, en de pannen gaan op het vuur. En dan steekt er uit het niets een zandstorm op. Als voorbode op de noodlottige afloop van het feest

In compacte stijl, met beeldende beschrijvingen en subtiele vooruitwijzingen neemt Çiler Ilhan je mee in het drama. Ze wijst steeds terloops op zaken die mogelijk een rol spelen in het drama: heimelijke liefdes en ontrouw, conflicten over grond en de slepende strijd tussen Koerden en de Turkse overheid.

Bijpassende boeken en informatie

Karl Alfred Loeser – Requiem

Karl Alfred Loeser Requiem. Op 23 april 2024 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de Nederlandse vertaling van de roman uit de jaren dertig van de vorige eeuw van de Duitse schrijver Karl Alfred Loeser. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijver, de vertaler en over de uitgave.

Karl Alfred Loeser boeken en informatie

Karl Alfred Loeser is op 5 september 1909 geboren in Berlijn. Hij is de jongere broer van musicus en componist Norbert Loeser. Hij werkte als bankmedewerker en koffiehandelaar in Berlijn. Echter op de vlucht voor de nazi’s emigreerde hij op vijfentwintig jarige leeftijd in 1934 naar Amsterdam waar zijn broer al woonde. Hij leerde hier zijn vrouw Helene kennen en vertrok korte tijd erna naar Brazilië. Hier ging hij wonen in São Paolo en werkte tot aan zijn pensioen bij een Nederlandse bank.

In zijn vrije tijd schreef hij een groot gedeelte van zijn leven, zonder ooit te publiceren. De roman Requiem die hij grotendeels in de jaren dertig schreef werd in zijn nalatenschap ontdekt en is nu pas voor het eerst uitgegeven.

Karl Alfred Loeser Requiem recensie van Tim Donker

Hoe het gaat. Hoe het sluipt. Hoe het sluipend gaat. Hoe er eerst nog niet heel veel is dat je werkelijk verontrust, en hoe het dan ineens overal om je heen is, ook in kringen waar je je veilig achtte om uit te spreken wat je dacht. Als je tien jaar geleden gezegd zou hebben dat er een tijd zou komen dat je je medisch dossier overleggen moest om op restaurant te mogen, had ik gelachen. Als je tien jaar geleden gezegd zou hebben dat er een tijd zou komen waarin je als een paria zou worden beschouwd wanneer je je niet wilde laten inspuiten met een experimenteel serum waarvan niemand je kon vertellen wat het op langere termijn met een menselijk lichaam ging doen, had ik gelachen. Als je tien jaar geleden gezegd zou hebben dat er een tijd zou komen waarin weldenkende, gestudeerde en niet totaal gevoelloze mensen het als een blijk van domheid zouden beschouwen als je je kritisch uitliet over het overheidsbeleid, had ik gelachen. Maar ineens was het daar. Mensen die vonden dat bepaalde keuzes bepaalde gevolgen hebben en dat je dus maar niet moest zeiken als je vanwege je kritiek op de gang van zaken nergens meer welkom was. Mensen die vonden dat ze in het volste recht stonden om je in een flatportiek de les te gaan staan lezen alsof je een ongehoorzame schooljongen was omdat je het serum niet in je lijf wilde. Mensen die geen seconde hadden getwijfeld om zich met datzelfde serum te laten injecteren (had op zijn minst één seconde getwijfeld, en liever nog twee, klakkeloos alles maar aannemen is toch nooit een goed idee?). Mensen die je een achterlijke asociale wappie vonden, alleen maar omdat je andere bronnen hanteerde dan zij. Ineens was het daar. Het was sluipend gekomen. Maar ineens was het overal.

Karl Alfred Loeser schreef in het diepste geheim -zelfs familieleden wisten er niks van- novellen, romans toneelstukken, opera’s en verhalen. Nooit bood hij iets ter publicatie aan. Van Requiem maakte hij twee versies: een Duitstalige, en, later, een Portugese vertaling. Portugees? Ja, Portugees. De man groeide op in Berlijn, maar vluchtte in 1934 naar Amsterdam en vandaaruit naar Brazilië. Dat hij aldaar zijn Der Fall Krakau omzette naar het Portugees doet vermoeden dat hij het dacht te kunnen aanbieden bij een Braziliaanse uitgever. Angst weerhield hem echter. Brazilië sympathiseerde met nazi-Duitsland, en ook daar was het niet geraden openlijk voor een Joodse achtergrond uit te komen. En alles bleef liggen, en van niets kwam er iets, en pas na zijn dood in 1999 werden er, met mondjesmaat, dingen gevonden.

De angst die verlamt.

Hoe het gif sluipt. Hoe in een eertijds gerespecteerd medeburger ineens een vijand gezien wordt. Hoe die dingen gaan. De dreiging, de dingen die je niet kunt benoemen, die je alleen maar merkt, die je voelt, hoe dat gaat. Daarover gaat Requiem.

Duitsland. Midjaren dertig. De Joodse cellist Erich Krakau is een gewaardeerd en bewonderd lid van het symfonieorkest van de stad waar hij woont. Hij haalt zich, zonder zich ervan bewust te zijn, de woede en de ergernis van de mislukkeling Fritz Eberle op de hals. Eberle is ook muzikant. Een nogal middelmatig muzikant; als enig surplus ten opzichte van Krakau kan hij aanvoeren dat hij volbloed ariër is. En lid van de S.A. In een andere tijd was Eberle misschien wijzer geweest en had hij het musiceren op hobbyistiese basis gelaten. Maar een enkel succesje, de familie en de tijdgeest – het alles wakkert een alles verterend vuur in Eberle aan: hij moet en zal ook in het symfonieorkest, en wel op de plek van Erich Krakau. Met behulp van de nogal dubieuze journalist Heinrich Wendt en enkele S.A.-vriendjes weet Eberle tijdens een concert waarin Krakau speelt een hetze te creëren. De politie grijpt in en gaat over tot een “preventieve hechtenis” van Krakau, “voor zijn eigen veiligheid” (zoveel rottigheid wordt er immers mee verexcuseerd dat het “voor uw eigen veiligheid” is). Doch eenmaal in “preventieve” hechtenis wordt Erich Krakau zo’n beetje “vergeten”. Hij eindigt in “de jodenkelder”, een onderaardse kerker waar Joden die niets misdaan hebben aan hun lot worden overgelaten.

Loeser schreef Requiem aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Het gaat over hoe de haat kwam, hoe de haat sloop, hoe de haat sluipend kwam. Daarin is Loeser sterk. Natuurlijk kent de roman enkele waarlijke vuillaken. Heinrich Wendt en Erich Stübner, bijvoorbeeld, nietsontziende, megalomane, haatdragende, kleinzielige mannetjes. Maar zij zijn niet het gif. Het ware kwaad is niet het gif. Het ware kwaad huist in een enkeling, en het zou zonder gewillige beulen zonder effect blijven. Fritz Eberle is wat dat betreft een grensgeval. Hij is een minkukel, achterbaks, kruiperig, tegelijkertijd nogal eerloos en bijzonder eerzuchtig en kleinzielig; hij is deernis- en weerzinwekkend maar hij zou in elke andere tijd gevaarloos zijn. Hij is een beetje van het gif, en ook degene die het gif in zijn eigen voordeel te gebruiken weet. Maar het zijn uiteindelijk anderen die de verwoestende zaadjes bij hem zajen. Vader, die iets badinerends zegt over “joden in het stadsorkest”, oom Arthur, directeur van de muziekschool, die suggereert dat Fritz als lid van het symfonieorkest niet ondenkbaar is. Een vernederende grap die zijn S.A.-vriendjes voor hem in petto hadden. Dingen die dingen losmaken. In figuren. Figuren als hij. Enkelingen, eerst.

En er is wat altijd al rondwaarde sedert er mensen zijn: de “steeds herhalende vervolging van andersdenkenden”, zoals dat ergens in Requiem zo treffend benoemd wordt; de religies die de “intolerantie in de wereld hebben gebracht” (en als Mattias Desmet overtuigend aantoonde is wetenschap in onze “verlichte” tijden evenzeer een religie geworden)(mocht het u nog niet zijn opgevallen: wetenschappers zijn vaak net zo rechtlijnig als de volgende religieuze extremist); “de vreselijke ernst van de humorlozen” (die als altijd net iets te goed weten wie de goeden en wie de fouten zijn – omdat ze geen humor hebben hebben ze ook geen zelfspot (want alle humor begint met zelfspot) waardoor er nooit enige zelftwijfel is); “de lastercampagnes van de pers, de onafgebroken propaganda” die maken dat een mens “[a]fgestompt en onverschillig […] elke nieuwe wet, elke nieuwe verordening” gedachteloos slikt (hee, is dat niet precies hoe het vanaf 2019 ging – avondklokken, knevels voor de bakkes als u de winkel in ging, opa en oma allenig en van elkaar gescheiden eenzaam laten sterven in het verzorgingstehuis, thuis blijven als Rutte zei dat je thuis moest blijven, uw kinderen leerachterstanden laten oplopen als het heette dat het “te gevaarlijk” zou zijn om naar school te gaan, alles ook mede dankzij een wel erg eenzijdig informerende “vrije” pers?); “de verderfelijke drang van de kleingeestigen mensen in te delen, te classificeren en schuldigen te zoeken”, daarbij elke nuance negerend (want: “Willen jullie dan niet in zien dat elke mens een hele wereld in zich draagt? Hoeveel gradaties zijn er tussen goed en kwaad, hoeveel gradaties tussen licht en donker, en dat allemaal, allemaal woont in een enkele menselijke borst”) (is de onwil om net dat in te zien niet precies wat woke zo onverteerbaar maakt? of de gemiddelde klimaatactivist, radicalist, terrorist, bennie jolink?) – dit alles is het gif, en de Eberles, de Stübners en de Wendts zijn de verspreiders ervan. En dan ineens is het overal. In het geval van Requiem: het antisemitisme. Dat is wat Krakau ondervindt, en later in de roman, als Krakau al opgesloten zit, Joachim Berkoff, artistiek directeur van de stadsschouwburg en één van de zeer weinige mensen die loyaal blijven aan Krakau, tot hun ontzetting ondervinden: ook intelligent of integer lijkende mensen; ook welbespraakten; ook diegenen in wie je vrienden of op zijn minst gelijkgestemden meende te zien, hebben ineens de bakkes vol over de “noodzaak Duitsland raszuiver” te houden; over “onrecht” dat de Duitsers is aangedaan; over “eer” die “door het slijk is gehaald”; over dingen die niet “zonder reactie kunnen blijven” (want heej moej res bepaalde keuzes hebben bepaalde gevolgen en dat is altijd zo geweest, nichtwahr?). Je denkt dat zijn de idioten, de verbitterden, de kleine luiden die zich aan de rand ophouden maar als de tijd rijp is, zijn het de geluiden die overal opklinken.

Requiem is een verhaal over dreiging. Over duisternis. Over wat sluipend komt. In die dreiging is de roman sterk, ijzersterk. Beer in geest dat dit bijna honderd jaar geleden geschreven werd, en nog altijd toepasbaar is als het gaat om de vernietigende kracht van massavorming, algehele eensgezindheid en, vooral, uitsluiting (in de vorm van ridiculisering en vulgarisering van) detonerende geluiden. Waar het dreigende gevaar tot volle potentie komt, is Requiem overweldigend. De scénes in “de jodenkelder” zijn zo onbevattelijk gruwelijk dat ik er in letterlijke zin ziek van werd (met name vam het verhaal dat een medegedetineerde vertelt over hoe hij en zijn zoon geheel ontkleed werden en gedwongen werden elkaar af te ranselen – wat ze uiteindelijk ook doen ook ben ik enkele dagen niet goed geweest). Het is een krachtige schrijfhand die ook de keel van de lezer grijpen weet, dat is zeker, maar de delen waar het gif nog sluipt en slechts af en toe en met mondjesmaat naar de oppervlakte komt vond ik toch sterker. Omdat dat van alle tijden is. Het gif is van alle tijden. Hoe het zich manifesteert mag verschillen, maar het gif is van alle tijden. Het vermogen tot haten woont helaas der helazen nu eenmaal in de mens.

Het einde van de roman kent misschien één deus ex machina teveel (niet kwaad voor een eventuele verfilming overigens; bijzonder beeldend is dat einde); Loesers grote kracht ligt misschien ook niet op het nivo van het narratief. Wat Requiem waarlijk onvergelijkbaar maakt, is de verpletterende manier waarop Karl Alfred Loeser aantoont dat verwoestende krachten er altijd geweest zijn en er altijd zullen zijn. Het geeft dan ook niet, zoals de frankfoerter algemene tijding meent te denken, “de geest van de jaren dertig” weer; het geeft, en dat is juist het beklemmende eraan, de geest van alle tijden weer. “Klassiek is wat levenskrachtig is” vertelt ons een bekende Groningse uitgeverij. Daarmee is Requiem zeker klassiek te noemen. De laatste regels alleen al: “’En wat zal er gebeuren als de laatste vonk geest in dit land is uitgedoofd, de laatste oprechte mens geëmigreerd zal zijn? Dan zullen ze waarschijnlijk een overwinnigsfeest vieren en, eindelijk onder elkaar, niet gestoord door enige intelligentie, een militaire mars blazen.’
‘Dan, oude vriend.’  zei Berkoff, ‘zult u beleven wat het betekent Duitsland in al zijn grootsheid te aanschouwen, een drama dat de hele wereld in rouw zal dompelen.’”

Maar het is niet Duitsland, en het heeft misschien ook niet eens heel veel met intelligentie te maken. Het is een drama dat altijd op de loer ligt. Want naar te vrezen valt zal elke tijd opnieuw zijn parallellen met Requiem kunnen trekken.

Karl Alfred Loeser Requiem

Requiem

  • Auteur: Karl Alfred Loeser (Duitsland)
  • Soort boek: Duitse roman
  • Origineel: Requiem 
  • Nederlandse vertaling: Peter Claessens
  • Uitgever: De Arbeiderpers
  • Verschijnt: 23 april 2024
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Karl Alfred Loeser

Een stad in Westfalen, midden jaren dertig: in Duitsland worden Joden steeds verder in het nauw gedreven. Sommigen, met een zeker aanzien, zijn nog in staat hun baan te behouden. Onder hen is de cellist Erich Krakau, die werkt met het symfonieorkest van de stad. Het tij keert als de tweeëntwintigjarige Fritz Eberle, lid van de SA, zijn plaats in het orkest wil innemen. Gedreven door haat doet hij er alles aan Krakau ten val te brengen. Deze profetische roman, die Loeser baseerde op zijn eigen ervaringen en die van zijn broer, werd geschreven in de jaren dertig en wordt nu voor het eerst gepubliceerd.

Bijpassende boeken en informatie

Lin Jaldati en Eberhard Rebling – Lied van verzet

Lin Jaldati en Eberhard Rebling Lied van verzet recensie en informatie boek met het bijzondere levensverhaal van twee bewoners van ’t Hooge Nest. Op 25 april 2024 verschijnt bij Boom Uitgevers het boek met de oorlogsgeschiedenis van twee bewoners van ’t Hooge Nest, Lin Jaldati en Eberhard Rebling. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteurs, de vertalers en over de uitgave.

Lin Jaldati en Eberhard Rebling Lied van verzet recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Lied van verzet, geschreven door Lin Jaldati en Eberhard Rebling, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Lin Jaldati en Eberhard Rebling Lied van verzet

Lied van verzet

Het bijzondere levensverhaal van twee bewoners van ’t Hooge Nest

  • Auteurs: Lin Jaldati, Eberhard Rebling (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Boom Geschiedenis
  • Verschijnt: 25 april 2024
  • Omvang: 632 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 34,90
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst boek over twee bewoners van ’t Hooge Nest

De Amsterdamse danseres Lin Jaldati – pseudoniem van Rebekka (Lien) Brilleslijper (1912-1988) – en de Duitse musicus Eberhard Rebling (1911-2008) leidden een bewogen leven. Lin Jaldati groeit op in de Jodenhoek. In Lied van verzet portretteert ze op indringende wijze de Amsterdamse Jodenbuurt met zijn armoede, levendigheid en geborgenheid. De Berlijnse Eberhard Rebling beschrijft als ooggetuige de opkomst van het Derde Rijk. Na zijn emigratie naar Nederland ontmoeten de twee beginnende kunstenaars elkaar en worden verliefd. Als de Duitse bezetting aanbreekt gaan ze in het verzet, net als veel van hun communistische en Joodse vrienden.

Noodgedwongen duiken ze met hun naaste familie onder en komen terecht in villa ’t Hooge Nest in Naarden. Daar worden ze verraden, waarna het Rebling lukt om te ontkomen. Jaldati en haar zus Janny overleven Westerbork, Auschwitz en Bergen-Belsen. Hun ouders en broer niet, kampgenoten Margot en Anne Frank evenmin. In mei 1945 vinden Jaldati en Rebling elkaar terug. Ze beginnen een nieuw, muzikaal en succesvol leven – vanaf 1952 in de DDR – met Jaldati als vertolkster van het Jiddische lied, begeleid door Rebling op de piano. Lied van verzet is de langverwachte vertaling van de autobiografie Sag nie, du gehst den letzten Weg, het bijzondere levensverhaal van dit beroemde kunstenaarsechtpaar voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.

Johan Meijer, Diete Oudesluijs, Rimco Spanjer en Sander Stotijn hadden ieder hun redenen om juist dít boek te vertalen, en bundelden hun krachten.

Bijpassende boeken

Kristel Steenbergen – Hoe schildpad aan zijn schild komt

Kristel Steenbergen Hoe Schildpad aan zijn schild komt recensie en informatie over de inhoud van het eerste prentenboek van de Nederlandse  illustrator, vormgever en animator. Op 14 mei 2024 verschijnt het debuut prentenboek van Kristel Steenbergen. Hier lees je informatie over de inhoud van het prentenboek, de schrijfster en illustrator en over de uitgave.

Kristel Steenbergen Hoe Schildpad aan zijn schild komt recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van Hoe Schildpad aan zijn schild komt, het eerste eigen prentenboek van Kristel Steenbergen, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Kristel Steenbergen Hoe Schildpad aan zijn schild komt

Hoe Schildpad aan zijn schild komt

  • Auteur: Kristel Steenbergen (Nederland)
  • Soort boek: prentenboek (-6 jaar)
  • Uitgever: Moon
  • Verschijnt: 14 mei 2024
  • Omvang: 48 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het prentenboek van Kristel Steenbergen

Lang, lang geleden hielden de wolken elk jaar een groot feest. De zon was uitgenodigd, net als de wind en alle vogels die konden vliegen. Alleen de landdieren konden er niet komen. Toen bedachten de vogels dat ze elk jaar één dier van het land mee zouden nemen naar het feest. Om een eerlijke keuze te maken hielden ze elk jaar een wedstrijd. De winnaar zou met de vogels naar het feest mogen. En zo begint het verhaal over Schildpad en hoe hij aan zijn schild komt.

Kristel Steenbergen is freelance illustrator, vormgever en animator. Ze werkt o.a. voor Elle, LINDAmeidenen het Parool. Haar grote liefde voor het dierenrijk en grafische patronen vormen de basis voor haar werk. Voor Moon en andere uitgeverijen maakte ze al illustraties voor verschillende boeken, maar Hoe Schildpad aan zijn schild komtis haar debuut als prentenboekenmaker.

Bijpassende boeken

Sang-Ah Yoo – De bijbel van de Koreaanse keuken

Sang-Ah Yoo De bijbel van de Koreaanse keuken kookboek recensie en informatie over de inhoud, de gerechten en recepten. Op 10 mei 2024 verschijnt bij uitgeverij Carrera Culinair het nieuwe deel in de reeks Landenbijbel over gerechten en recepten uit Zuid-Korea. Hier lees je informatie over de inhoud van het kookboek, de schrijfster en over de uitgave.

Sang-Ah Yoo De bijbel van de Koreaanse keuken recensie

Als er in de media een boekbespreking en recensie verschijnt van De bijbel van de Koreaanse keuken geschreven door journaliste Sang-Ah Yoo, zodra deze in de media verschijnen.

Sang-Ah Yoo De bijbel van de Koreaanse keuken

De bijbel van de Koreaanse keuken

Van bulgogi tot bo-ssam en bibimbap en van allerlei soorten kimchi tot kimbap

  • Auteur: Sang-Ah Yoo (Nederland)
  • Soort boek: Koreaans kookboek, Landenbijbel 12
  • Uitgever: Carrera Culinair
  • Verschijnt: 10 mei 2024
  • Omvang: 496 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 34,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het kookboek met gerechten uit Korea

De bijbel van de Koreaanse keuken is hét naslagwerk voor wie alle geheimen van de Koreaanse keuken wil leren kennen.

Van bulgogi tot bo-ssam en bibimbap en van allerlei soorten kimchi tot kimbap: in De bijbel van de Koreaanse keuken nemen Myung-ki Min en Sang Ah Yoo je mee op reis door de Koreaanse keuken. Een verrassende en gezonde keuken, waarin gefermenteerde ingrediënten zoals kimchi, gochujang en doenjang samen met rijst, noedels, allerlei groenten en zeewier, vis, vlees en tofu de basis vormen voor eindeloos veel hartverwarmende gerechten. Met meer dan 230 recepten.

  • Duidelijke how-to’s en technieken
  • Uitgebreide info over Koreaanse ingrediënten
  • Wegwijs door de toko en Koreaanse supermarkt

Myung-Ki Min en haar man Jung-Ha Yoo behoren tot de eerste generatie Koreanen die rond 1970 naar Nederland kwam. Samen runnen zij in Den Haag het Koreaanse eethuis Seoul Garden. Hun dochter Sang-Ah Yoo is journalist en werkte onder meer vanuit Seoul als Zuid-Korea-correspondent voor Trouw, het Financieele Dagblad en BNR Nieuwsradio. Onder toeziend oog van haar moeder tekende Sang-Ah voor dit boek alle recepten en bijzondere verhalen van haar ouders op. De bijbel van de Koreaanse keuken is hun eerste kookboek.

Bijpassende boeken

Susan Page – The Rulebraker Barbara Walters biografie

Susan Page The Rulebreaker Barbara Walters biografie recensie, review en informatie over de inhoud van het boek over de succesvolle en grensverleggende Amerikaanse televisiepresentatrice. Op 23 april 2024 verschijnt bij uitgeverij Simon & Schuster de biografie van de Amerikaanse televisiejournaliste Barbara Walters, geschreven door Susan Page. Hier lees je informatie over de inhoud van de biografie, de schrijfster en over de uitgave. Er is geen Nederlandse vertaling van het boek verkrijgbaar of aangekondigd.

Susan Page The Rulebreeaker Barbara Walters biografie recensie en review

Als er in de media een boekbespreking, recensie of review verschijnt van The Rulebreaker, de biografie van Barbara Walters, geschreven door Susan Page, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

  • “…Soars and shines with intriguing story after story about such a legendary life… Page expertly portrays Walters as an important figure in society, but she also shows what made her human.. A definitive and deeply researched biography, likely to be in high demand at all libraries, especially those with book clubs.” (Library Journal)
  • “An impeccably researched and deeply sourced biography and a
    respectful and balanced portrait of this groundbreaking icon of American journalism.” (Booklist)

Susan Page The Rulebreaker Barbara Walters biografie

The Rulebreaker

The Life and Times of Barbara Walters

  • Auteur: Susan Page (Verenigde Staten)
  • Soort boek: biografie
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Simon & Schuster
  • Verschijnt: 23 april 2024
  • Omvang: 464 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: $30.99 / $16.99
  • Boek bestellen bij: Amazon / Bol

Flaptekst van de biografie van Barbara Walters

The definitive biography of the most successful female broadcaster of all time—Barbara Walters—a woman whose personal demons fueled an ambition that broke all the rules and finally gave women a permanent place on the air, written by bestselling author Susan Page.

Barbara Walters was a force from the time TV was exploding on the American scene in the 1960s to its waning dominance in a new world of competition from streaming services and social media half a century later. She was not just a groundbreaker for women (Oprah announced when she was seventeen that she wanted to be Barbara Walters), but also expanded the big TV interview and then dominated the genre. By the end of her career, she had interviewed more of the famous and infamous, from presidents to movie stars to criminals to despots, than any other journalist in history. Then at sixty-seven, past the age many female broadcasters found themselves involuntarily retired, she pioneered a new form of talk TV called The View. She is on the short list of those who have left the biggest imprints on television news and on our culture, male or female. So, who was the woman behind the legacy?

In The Rulebreaker, Susan Page conducts 150 interviews and extensive archival research to discover that Walters was driven to keep herself and her family afloat after her mercurial and famous impresario father attempted suicide. But she never lost the fear of an impending catastrophe, which is what led her to ask for things no woman had ever asked for before, to ignore the rules of misogynistic culture, to outcompete her most ferocious competitors, and to protect her complicated marriages and love life from scrutiny.

Page breaks news on every front—from the daring things Walters did to become the woman who reinvented the TV interview to the secrets she kept until her death. This is the eye-opening account of the woman who knew she had to break all the rules so she could break all the rules about what viewers deserved to know.

Bijpassende boeken

Mahmoud Jouda – Een tuin voor verloren benen

Mahmoud Jouda Een tuin voor verloren benen recensie en informatie over de roman uit Gaza. Op 14 mei 2024 verschijnt bij Uitgeverij Jurgen Maas de Nederlandse vertaling van de roman van de uit Gaza afkomstige Palestijnse schrijver Mahmoud Jouda. Hier lees je informatie over de inhoud van de roman, de schrijver, de vertaler en over de uitgave.

Mahmoud Jouda Een tuin voor verloren benen recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van de roman Een tuin voor verloren benen, geschreven door de Gazaanse schrijver Mahmoud Jouda, besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Mahmoud Jouda Een tuin voor verloren benen

Een tuin voor verloren benen

  • Auteur: Mahmoud Jouda (Palestina)
  • Soort boek: Gazaanse roman
  • Nederlandse vertaling: Djûke Poppinga
  • Uitgever: Uitgeverij Jurgen Maas
  • Verschijnt: 14 mei 2024
  • Omvang: 156 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,90
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman uit Gaza van Mahmoud Jouda

In 2018 en 2019 trokken duizenden inwoners van de Gazastrook iedere vrijdag naar het afscheidingshek op de grens met Israël. Met dit protest, dat bekendstaat als de Mars van de Terugkeer, eisten ze het recht op om terug te keren naar de dorpen en steden waar ze tussen 1947 en 1949 uit waren verdreven.

De Mars van de Terugkeer begon aanvankelijk vreedzaam. Families zetten tenten op; velen ontmoetten elkaar na jaren weer voor het eerst. Er heerste een feestelijke sfeer, totdat de stemming omsloeg. Israëlische soldaten schoten met scherp op de demonstranten, veelal jonge mannen. Meer dan tweehonderd Palestijnen werden gedood en bijna achtduizend raakten er gewond. Sindsdien werd het straatbeeld in Gaza bepaald door mannen en vrouwen op krukken en in rolstoelen.

In ‘Een tuin voor verloren benen’ zoekt de verteller de gehandicapten op, zoals de werkloze Nadir, die dagelijks naar het hek gaat om het verdriet van zijn vader om zijn verloren toekomst niet te hoeven zien. Zijn nicht Nadia, die in haar gezicht is geschoten. Of zijn goede vriend Hassan, die van zijn moeder een schoen aangereikt krijgt voor een voet die hij niet meer heeft. Het resultaat is een schrijnend en indringend verslag van een vergeten episode.

Mahmoud Jouda (1985) is psycholoog en schrijver. Hij werkt als journalist en schrijft korte verhalen en romans. ‘Een tuin voor verloren benen’ is zijn tweede roman. In maart 2024 vluchtte hij met zijn familie vanuit de Gazastrook naar Egypte.

Bijpassende boeken en informatie

Hannah Durkin – De overlevenden van de Clotilda

Hannah Durkin De overlevenden van de Clotilda recensie en informatie boek met de levensverhalen van de laatste gevangenen van de Amerikaanse slavenhandel. Op 7 mei 2024 verschijnt bij Uitgeverij Querido het boek van Hannah Durkin over het einde van de slavernij in de Verenigde Staten. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de schrijfster, de vertaler en over de uitgave.

Hannah Durkin De overlevenden van de Clotilda recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt van De overlevenden van de Clotilda, geschreven door de Britse historicus Hannah Durkin, dan besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Hannah Durkin De overlevenden van de Clotilda

De overlevenden van de Clotilda

De levensverhalen van de laatste gevangenen van de Amerikaanse slavenhandel

  • Auteur: Hannah Durkin (Engeland)
  • Soort boek: geschiedenisboek, slavernijgeschiedenis
  • Origineel: Survivors (2024)
  • Nederlandse vertaling: Jan Willem Reitsma
  • Uitgever: Querido
  • Verschijnt: 7 mei 2024
  • Omvang: 464 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 32,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst boek over de laatste gevangenen van de Amerikaanse slavenhandel

In juli 1860 komt het laatste slavenschip op Amerikaans grondgebied aan: de Clotilda. Aan boord bevinden zich meer dan honderd gevangengenomen en tot slaaf gemaakte Afrikanen. Het zijn de laatste ooggetuigen van een huiveringwekkende en belangrijke periode in de wereldgeschiedenis.

In De overlevenden van de Clotilda volgt Hannah Durkin hun levens. Ze beschrijft hun ontvoering uit het huidige Nigeria, de angstaanjagende reis over de oceaan en hun verkoop in Alabama. Hun levensverhalen voeren van de Amerikaanse Burgeroorlog tot het begin van de burgerrechtenbeweging in Selma. Clotilda-overlevenden vormen de spil van de quiltgemeenschap in de regio en zijn betrokken bij de stichting van de volledig zwarte stad Africatown, een inspiratiebron voor talloze schrijvers en kunstenaars.

De overlevenden van de Clotilda is een onthullend en aangrijpend boek op basis van jarenlang onderzoek, waarin geschiedenis, biografie en engagement samenkomen.

Hannah Durkin (1982) is een Brits historicus, gespecialiseerd in de geschiedenis van de Atlantische slavenhandel en de Verenigde Staten. Ze won vele academische prijzen en geeft les aan verschillende universiteiten.

Bijpassende boeken

Tom Dumoulin & Nando Boers – Op gevoel

Tom Dumoulin & Nando Boers Op gevoel recensie en informatie autobiografie van de ex-wielrenner. Op 4 juni 2024 verschijnt bij uitgeverij Thomas Rap de biografie van wielrenner en winnaar van de Giro d’Italia Tom Dumoulin. Hier lees je informatie over de inhoud van het boek, de auteurs en over de uitgave.

Tom Dumoulin & Nando Boers Op gevoel recensie

Als er in de media een boekbespreking of recensie verschijnt in de media van Op gevoel, Een wielerleven, geschrevend door Tom Dumoulin en Nando Boers, besteden we er op deze pagina aandacht aan.

Tom Dumoulin & Nando Boers Op gevoel

Op gevoel

Een wielerleven

  • Auteurs: Tom Dumoulin, Nando Boers (Nederland)
  • Soort boek: autobiografie, wielerboek
  • Uitgever: Thomas Rap
  • Verschijnt: 4 juni 2024
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de autobiografie van Tom Dumoulin

Tom Dumoulin (1990) wordt beschouwd als een van de beste wielrenners van zijn generatie. Hij won in zijn carrière twee olympische medailles, twee wereldtitels en meerdere etappes in alle drie de grote rondes, maar zijn grootste prestatie zal altijd de eindzege van de Giro d’Italia van 2017 zijn.

Een jaar nadat hij in 2022 zijn carrière op eenendertigjarige leeftijd beëindigde, reist hij samen met schrijver en journalist Nando Boers naar plaatsen die een cruciale rol hebben gespeeld in zijn loopbaan – Bergen (Noorwegen), Monza, Oropa, Bormio, Stelvio (Italië) en Arcalís (Andorra) – om antwoord te vinden op de vraag wat de sport eigenlijk al die jaren voor hem betekend heeft. Onderweg komen niet alleen herinneringen aan zijn grootste prestaties en overwinningen ter sprake, maar wordt hij ook geconfronteerd met plekken waar nederlagen, crashes en rivalen een voedingsbodem bleken voor twijfels, frustraties en onzekerheden.

Op gevoel is het verslag van die louterende reis: een openhartig zelfportret van een topsporter die terugkijkt op zijn carrière en tegelijkertijd een liefdesverklaring aan het profwielrennen.

Bijpassende boeken