Tagarchief: vriendschap

Colum McCann – Apeirogon

Colum McCann Apeirogon recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 25 februari 2020 verschijnt bij Uitgeverij De Harmonie de Nederlandse vertaling van de nieuwe roman van de Ierse schrijver Colum McCann. 

Colum McCann Apeirogon Recensie

Deze roman van McCann laat maar weer eens zien hoe ingewikkeld het Palestijns- Israëlisch conflict is. Het nieuws hierover verneemt een mens meestal via kranten en/of TV. Maar McCann sleurt je mee naar het centrum van deze zich al zo lang voortslepende al maar zwarter wordende geschiedenis. En dat doet hij zonder oordeel, een feitelijke weergave lijkt het van het dagelijks leven in zo’n conflict en wat dit betekent voor het leven van alledag voor. En, als je van plan bent je in te zetten hier iets aan te doen.

Apeirogon heet deze roman.  Geen idee wat dat betekent maar gelukkig legt McCann uit dat dit een wiskundige figuur is met ontelbaar oneindige aantal zijden. Deze roman cirkelt om het levensverhaal van de Palestijn Bassam Aramin en de Israëliër Rami Elhanan. Ja, zij bestaan echt, en ja, ongelooflijk maar zo hoopgevend, zij zijn nu beste vrienden. Allebei vader van een dochter. Zij worden geconfronteerd met het ergste van een ouder kan overkomen; het verlies van een kind door oorlogsgeweld. De dochter van Bassam, Abir nog geen 10 jaar oud, wordt getroffen door een rubberkogel, van vlakbij, in haar achterhoofd. Waarvoor was dat nodig? Nee, niet op slag dood. Je volgt de tergende tocht die het kind met haar vader aflegt in de ambulance naar het ziekenhuis. Afschuwelijk. Ze was in de winkel geweest om snoep te kopen. Een snoeparmbandje.

Twee mannen worden vrienden en weigeren zich te verliezen in wraak

En dan Smadar, de dochter van Rami Elhanan, was zij al veertien? Samen met haar vriendinnen op straat, in Jeruzalem. Op weg naar de boekwinkel voor de nodige schoolboeken. Ja, de terroristen hadden er goed over nagedacht hoe laat en waar precies deze aanslag te plegen. Met zoveel mogelijk effect. Vlak naast Smadar, ja op slag dood. Hoe oud waren die jongens eigenlijk?

Deze twee mannen worden goede vrienden, weigeren zich te verliezen in wraak en fantasie daarover. Maar beiden weten veel over de Shoah. Ze spreken elkaars taal, letterlijk en figuurlijk. Deze mannen met hun gezinnen zijn geenszins van plan verbitterd te raken,mee te doen aan de primaire reactie dat de vijand dood moet, aan wraakacties. Hoe moeilijk dat ook is.

Colum McCann Apeirogon Recensie Roman001Boek-Bestellen

Zij richten samen de Partents Circle op. Een organisatie die gelooft in de dialoog. Een geweldloos einde maken aan het Israëlisch-Palestijnse conflict. Daarom trekken beiden al jarenlang door Israël, Palestina en de rest van de wereld. Zij bezoeken moskeeën, synagogen, scholen, kerken, politieke partijen en melden zich bij iedere organisatie die iets kan betekenen om dit conflict te stoppen. Zij worden uitgescholden, voor knettergek uitgemaakt. Maar elke keer is er de hoop dat er in ieder geval één toehoorder in de zaal zit die zijn of haar, meestal vastgeroeste gedachten, zal durven openbreken.

Onthutsende en waargebeurde verhalen verweven met de magie van het prachtige land

Zo knap hoe McCann deze onthutsende en waargebeurde verhalen verweeft met de geschiedenis en magie van dit prachtige land. Hij beschrijft prachtige landschappen, heerlijke geuren, de dagelijkse geluiden, van het verkeer, bouwplaatsen, eeuwenoude architectuur, de natuur, olijfboomgaarden, vogelgeluiden, de waarnemingen van een van de belangrijkste knooppunten van de jaarlijkse vogeltrek. Maar ook de zoete herinneringen van beide gezinnen aan hun geliefde overleden meisjes.

De vorm de McCann vond en woorden die hij gebruikte maakt dit een ernstig toegankelijke roman. Ook voor jonge mensen denk ik. 1001 hoofdstukken, je schrikt je rot. Maar sommigen zijn maar één regel. Bijvoorbeeld; De Vernederzetting. Eén woord, één hoofdstuk. Meer hoeft er niet gezegd. Een leeg A4tje. Wie verzint zoiets?

Ik denk, verplichte literatuur. Zeker voor alle middelbare scholieren, ouders en docenten. Van VMBO tot aan gymnasium. De roman is gewaardeerd met de maximale ∗∗∗∗∗ (uitmuntend).

Recensie van Mieke Koster

Apeirogon

  • Schrijver: Colum McCann (Ierland)
  • Soort boek: sociale roman
  • Origineel: Apeirogon (2020)
  • Uitgever: Uitgeverij De Harmonie
  • Verschijnt: 25 februari 2020
  • Omvang: 514 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitmuntend)

Bijpassende Boeken en Informatie

Frank Nellen – Land van dadels en prinsen

Frank Nellen Land van dadels en prinsen recensie en informatie over de inhoud van deze debuutroman. Op 9 oktober 2019 verscheen bij Uitgeverij Hollands Diep de eerste roman van Frank Nellen.

Frank Nellen Land van dadels en prinsen Recensie en Informatie

Een heel spannende  actuele roman over liefde, verraad, discriminatie en veel meer. Tulard, de vader van Simon, wordt opgeroepen om naar de het huis van bewaring te komen. Er is een aanslag gepleegd in Parijs. De dader, waarschijnlijk een Algerijn is opgepakt en bedoeling is dat Tulard als gerechtspsychiater, de jongen aan de praat krijgt. Wanneer Tulard de jongen ziet weet hij meteen wie het is. De vriend van zijn overleden zoon Simon, Youssef.

Simon en Youssef maken kennis wanneer Simon besluit zijn zomervakantie door te brengen bij zijn oom die ergens in een Parijse banlieue woont. Hij is klaar met z’n vader. Alstublieft geen hele zomer samen met hem opgesloten zitten in zijn loft ergens in een chique Parijs arrondissement.

En daar in het nauw gedreven op een binnenplaats is het Youssef die Simon redt uit zijn benarde situatie. Beide jongens zijn ongeveer 15 jaar oud worden dikke vrienden en zij beleven samen de spannendste avonturen op de daken van Parijs. Youssef blijkt een ervaren Freerunner en doorkruist , de stad als het kan alleen springend over daken, steegjes, grote gebouwen, leegstaande panden, fabrieken, loodsen enz. Simon vindt dat geweldig. Samen op zoek naar vrijheid, een vrij gevoel.  Hij bewondert zijn nieuwe vriend vanwege zijn behendigheid waarmee hij Parijs doorkruist en wordt geconfronteerd met zichzelf. Fysiek is hij absoluut niet zo behendig als zijn vriend en realiseert zich hoe zorgzaam Youssef voor hem is. Zou hij dat ooit zijn?

Tijdens al hun tochten over de daken is Simon vaak met zichzelf in gesprek. Bedenkt hoe een gemakkelijk leven hij leidt, hoe alles naar hem toe komt waaien. Ja, zijn moeder is dan wel overleden en zijn vader verliest zich in zijn werk, heeft geen oog voor hem, maar er is wel altijd een warm bedje, een goed gevulde ijskast, spullen zat, playstation tot in het oneindige. En deze jongen dan? Leeft hij van zijn strooptochten in appartementen waar hij tijdens hun tochten naar binnen glipt om eten en drank te jatten. Woont hij in een van de leegstaande panden waar zij dagelijks lang komen? Op een van hun tochten komt Simon achter dat Youssef  grootste geheim. Hij kan niet lezen. Zij zijn dan binnengedrongen in een van de grootste Parijse bibliotheken. Simon gaat met een engelachtig geduld aan de slag. En ja, Youssef is slim, leergierig, snel. Dit zijn toverachtige avonden. Simon ziet hoe zijn vriend zich verbeten en geduldig letter voor letter, woord voor woord zich de kunst van het lezen eigen maakt. Vol bewondering kijkt hij hierna en realiseert zich tegelijkertijd de gemakzucht waarmee hij zich van dingen afmaakt.

Frank Nellen Land van dadels en prinsen Recensie

Ja, deze avonturen lopen mis. Zij worden opgepakt. Youssef smeekt zijn vriend niets los te laten over hun gezamenlijke tochten, over hun vriendschap, dat zij elkaar kennen. Ja, je wordt verschrikkelijk hard ondervraagd, zit onder erbarmelijke omstandigheden vast. Maar Simon houdt geen stand, verraadt zijn vriend voor de derde keer?  En nee, het loopt dus niet goed af.

Spannende, gelaagde en actuele roman over liefde, verraad, discriminatie en veel meer

Intussen heeft Tulard een manuscript  geschreven over het verschil tussen allochtone en autochtone Parijzenaars. Gebaseerd om statistieken uit verschillende disciplines en aangevuld met eigen waarnemingen en ervaringen vanuit zijn dagelijks werk. Hij komt tot de conclusie dat er een immigratiekloof bestaat. Tijdens zijn verhoor van Youssef slaat hij de jongen om de oren met zijn bevindingen, bijvoorbeeld dat de Arabier zich het dagelijks leven onderscheidt op punten als; opleidingsniveau, ziekteverzuim, inkomen, werkeloosheid homohaat. Dat deze kloof zichtbaar wordt in de haarvaten van de maatschappij (pagina 181). De jongen hoort dit alles aan en vraagt Tulard of hij daar ook verklaringen voor heeft, maar dat bleek niet de opzet van zijn onderzoek. Ja, om razend van te worden. Knap hoe Frank Nellen de lezer op de kast krijgt, in ieder geval mij. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

Land van dadels en prinsen

  • Schrijver: Frank Nellen (Nederland)
  • Soort boek: debuutroman, sociale roman
  • Uitgever: Uitgeverij Hollands Diep
  • Verschenen: 9 oktober 2019
  • Omvang: 202 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de nieuwe roman van Frank Nellen

Na een ruzie met zijn vader besluit de vijftienjarige Simon de zomer door te brengen bij zijn oom, die in een Parijse banlieue woont. Daar ontmoet hij Youssef, een Algerijnse jongen met een hang naar avontuur. De twee zijn al snel onafscheidelijk. Samen klimmen ze op gebouwen en zwerven ze over de daken van de stad – steeds hoger, op zoek naar het gevoel vrij te zijn. Maar wanneer Simon door een ongelukkig toeval Youssefs grootste geheim ontdekt, komt hun vriendschap onder druk te staan. Steeds sneller drijven de jongens uit elkaar, met fatale gevolgen voor henzelf én voor vele anderen.

Land van dadels en prinsen is een verhaal over vriendschap en verraad, over terrorisme, over de tijd waarin we leven en de ongemakkelijke verhouding die mensen met een migratieachtergrond vaak hebben met het land waarin ze wonen.

Bijpassende Boeken en Informatie

Joris-Karl Huysmans – Aan de vrouw Recensie

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw recensie en informatie over de inhoud van de roman. Op 2 september 2019 verschijnt bij Uitgeverij Lebowski de roman van de Franse schrijver Joris-Karl Huysmans. De originele Franse roman En ménage verscheen voor het eerst in 1881.

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw Recensie en Informatie

Recensie van: Tim Donker

En allee komaan weer een decennium gedaan. Maar hoeveel moet er gaan om te weten dat iets nooit echt gedaan is? Ooit heette het millenniumbug, of fin de siècle. Is het decadentisme een typische fin du siècle stroming? Is misogynie het monopolie van negentiende-eeuwse schrijvers? Ik denk ik schrijf Nietzsche, cultuurpessimise, ik schrijf Schopenhauer, ik denk ik schrijf de eeuwige wederkeer ook.

Lebowski, Lebowski. Lebowski hier. Komt af met Aan de vrouw. Een boek dat Joris-Karl Huysmans in 1881 voltooide en dat eerst nu pas in het Nederlands werd vertaald. Vertaald ja. Wat? O. Wist je dat niet? Ondanks dat zijn naam anders doet vermoeden was Joris-Karl Huysmans geen Nederlander nee. Hij was een Fransoos. In zijn –overigens niet al te briljante-  voorwoord merkt Sander Brink dan ook op dat je zijn naam best uitspreekt als “Zjie Ka Wiesmans” als je op hoogstaande feestjes niet door de mand wil vallen. Misschien zou die eind-s zelfs een stille s moeten zijn maar ik nie weet nie, ik ben niet zo’n liefhebber van de Franse taal. Eigenlijk vind ik Frans wel ongeveer de lelijkste taal ter wereld zelfs. Maar ja die WIesmans die had geen keus, die was Frans. Dan wel afkomstig uit een artistieke Zuid-Nederlandse familie en aan die afkomst hechtte hij klaarblijkelijk genoeg om zijn voornamen Charles-Marie-Georges te “vernederlandsen” tot Joris-Karl. Dat vervolgens dan wel weer akelig vaak werd afgekort tot J.-K. Vandaar die Zjie Ka begrijpt u wel. Nu zijn we er weer.

Lebowski dus. Afkomen met Aan de vrouw. Zo’n acht jaar nadat De Bezige Bij Tegen de keer opnieuw uitgaf (want in tegenstelling tot Aan de vrouw was Tegen de keer al wél eens in het Nederlands vertaald), dat, zo men zegt, “de bijbel” is van het decadentisme. Of Aan de vrouw ergens de bijbel van is, weet ik niet. Je zou nog vrij gemakkelijk het pleit kunnen winnen als je betogen wilde dat dat boek in ieder geval eerder naturalistisch dan decadent van aard is. Maar dan weer: misschien is het naturalisme in zichzelf alreeds een decadente stroming.

Bij decadentisme denkt men al vrij snel aan iemand als Baron de Lascano Tegui (tenminste altijd mijn eerste associatie bij het decadentisme), aan fin du siècle, aan Frankrijk, aan edelmannen, aan een dan dat daar was en nu voorbij is. Doch zo tijd- en plaatsgebonden hoeft het niet te zijn. Zo’n Lautréamont bijvoorbeeld (en hoeveel decadenter dan De zangen van Maldoror wil je het nu helemaal hebben?) was toch maar wel geboren in Montevideo. Of gedenk de Nederlandse achtergrond van Huysmans. Of de Italianen, altijd weer de Italianen. Giovanni Pascoli bijvoorbeeld. Of Gabriele d’Annunzio die Tegen de keer vermoedelijk niet ongelezen gelaten had en die zo klaar de schoonheid van de nacht wist te bezingen. O geef me even en ik ga je vertellen dat Carlo Emilio Gadda een nazaat van het decadentisme is en dat Die gore klerezooi in de Via Merulana een laat-decadente roman is maar dan sla ik waarschijnlijk door.

Of misschien ook niet.

Wanneer begint het einde?

En het is zaterdagavond, en je vindt dat je moet. Iedereen in dit huis hier is naar bed maar jij vindt dat je moet. Je bent alleen in de huiskamer. Je vindt dat je moet. Niet dat je wil. O. Nee. Je wilt niet, je wil gewoon zitten daar en luisteren naar een rustig muziekje. En dus zet je omdat het zaterdagavond is JJ Cale op en het liefst van al wil je zitten daar en op een niet-nadrukkelijke manier luisteren naar de muziek. Maar er waren al te veel avonden dat je zat en niets deed en dus vind je dat moet. Want je moet wel. En mopperend op jezelf sta je op en je sloft naar je schrijftafel en je pakt een knisperend vel papier en je schrijft Wanneer begint het einde?

En je schenkt jezelf een cognac in (deze cognac is gerijpt op bourbon-vaten lees je op het etiket en je denkt aan je vader) en je leest die zin. De zin die je zojuist zelf schreef.

Wanneer begint het einde?

En oja, het einde denk je en dan gaat het denken loos. Het einde. Eindetijdsbewegingen. Fin du. Enzo. Is eind negentiende eeuw eindeëeuws genoeg voor u, of is 1785 dat ook best wel een fin van weeral een ander siècle misschien? Ja ik denk nu aan de 120 dagen van Sodom ja, ik denk aan Markies de Sade, ik denk is het decadentisme niet reeds dan en daar begonnen of was het zelfs toen al een eind op streek.

Misschien is het decadentisme wel uitgevonden in de dertiende eeuw in China. Alles is uitgevonden in de dertiende eeuw in China, wist u dat? Of misschien is de bijbel wel de bijbel van het decadentisme. Misschien, ojee, is het decadentisme gelijkoorspronkelijk met het antropoceen, wat dacht je daarvan? En zulke gedachten, op zaterdagavond, met cognac en met JJ Cale die kweelt en kweelt en kweelt. Misschien, denk ik verder en voort en vuts, is alle contemporaine literatuur tot op zekere hoogte wel decadent te noemen. Misschien heeft het decadentisme nooit bestaan, heeft niks ooit echt bestaan, zijn wij nooit modern geweest (Bruno Latour zei het al). Misschien zijn dat maar gewoon die mensen weer, die mensen altijd, die het onbijeenharkbare bijeen harken en dan zeggen dit was Dit en dat was Dat en het was toen en toen en toen om zodus het onverstaanbare een heel klein beetje verstaanbaar te maken.

En dat alles vraag ik me af. En dat alles gaat doorheen mijn kop. Om die Lebowski, Lebowski. Die afkomt met Aan de vrouw, zo’n acht jaar nadat De Bezige Bij Tegen de keer een tweede Nederlandstalige editie gunde. Aan de vrouw dat als En ménage voor het eerst in 1881 uitkwam en Frans is, en een zwaar naar het decadentisme overhellend naturalisme is, en eindeëeuws vooral: want de sfeer is die van Nietzsche, Schopenhauer, (cultuur)pessimisme, grotestadsneurose, degeneratie en misogynie.

Aan de vrouw vertelt het verhaal van de twee vrienden André Jayant en Cyprien Tabaille. Het zijn twee would-be kunstenaars: Cyprien doet iets met schilderijen en André tracht te schrijven maar een écht hoge vlucht neemt het bij geen van beiden. Cyprien is de eeuwige vrijgezel en altijd aan het sakkeren op vrouwen en op het huwelijksleven; André mag dan wel getrouwd zijn maar als hij zijn vrouw Berthe betrapt met een andere man besluit hij voortaan alleen te willen leven.

Er is veel waarin Aan de vrouw op het eerste gezicht misschien wat gedateerd aandoet. Waarmee ik bedoel: te dateren, te plaatsen in de tijd. Niet het ontijdige, dat zich onttrekt aan iedere poging tot datering. De vele nu haast “exotisch” aandoende beroepen bijvoorbeeld. Scheerder, scharensliep, glazenmaker, waterfitter, secreetruimer. De beschrijvingen van de interieurs en de inmiddels in onbruik geraakte huishoudelijke attributen. De eetgewoontes en de gerechten. De bij André bestaande noodzaak om nu hij weer alleen is om te zien naar een “huismeid”. De onderlinge verhoudingen. De misogynie.

Wat? De misogynie zegt u? Ja, want vrouwvijandigheid is typisch van de negentiende eeuw, toch?

Ik las, toen, Tegen de keer. Ik las, nu, Aan de vrouw. En wat ik nu las vond ik toch een pak of wat “gestroomlijnder” dan wat ik toen las, het mijns inziens bij vlagen toch wel een beetje dorre Tegen de keer. En dus, ik zat. Ik zat en ik peinsde. Twee keer Zjie Ka Wiesmans. Twee keer een ongeveer even dik boek. Op één ervan heb ik soms mijn kiezen moeten stukkauwen, de ander gleed naar binnen als een harinkje in een Volendammer. Waar dat dan in zit. Waar zoiets in zit. Hoe komt dat? Zo vroeg ik mij, en zo joeg ik mijn gedachten verschillende kanten op.

Als eerste, ik peinsde Misschien is het de vertaling. A Rebours verscheen in 2011 in de vertaling van Jan Siebelink (van wie de 1977-vertaling is weet ik niet). Geen onbegaafd schrijver, allicht. Niet helemaal mijn stijl, toegegeven, en Knielen op een bed violen is een mooie titel voor een of ander romantisch kwijlliedje van Bon Jovi maar voor een boek toch echt wel behoorlijk luizig. Niettemin: geen onbegaafd schrijver moet hij zijn, ik vond het nawoord dat hij bij Tegen de keer schreef best heel lezenswaard. Maar dan. En toch. Maar dan & en toch. En ménage (Aan de vrouw) werd vertaald door Rokus Hofstede en Martin de Haan en neem het daar maar eens tegen op. Twee reuzen (soms is er ook een derde bij, dan zij ze een vrouw, hoe heet die vrouw ook alweer?). De mannen zijn heer en meester in mijn zeer zeker niet eens bijzonder Frans georieënteerde boekenkast; vertaald door Rokus Hofstede heb ik al gauw: Pan Pan voor de Poeper van Neger Naakt en Apologie van de luiheid van Clément Pansaers (twee boeken waarvoor ik heel wat boekwinkeltjes heb moeten afstruinen vooraleer ik ze de mijne mocht noemen); De boer van Parijs van Louis Aragon (en nu we het toch over boekwinkels hebben: toen ik dit boek had gevonden, ontspon zich tussen de boekverkoper en mij het navolgende absurde gesprek: Hij: “O, dit zou een goed boek zijn voor mijn broer!”, Ik: “O is dat zo’n Aragon-fan dan?”, Hij: “Nee, hij is boer” & geen woord hiervan is gelogen); Mijn zelfmoord van Henri Roorda; de naam van Martin de Haan komt als vertaler in mijn bibliotheek voor in het fantastische In de slee van Arthur Schopenhauer van Yasmine Reza en Jacques de fatalist en zijn meester van Denis Diderot en dan zijn ze ook nog eens als duo vertegenwoordigd in het geweldige, in het Frans geschreven De toespraken van de bekkenknijper van Julio Cortázar. Hiermee doe ik nog maar een uiterste luie greep, zowel uit mijn boekenkasten (ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ik meer moet hebben van Hofstede en/of De Haan, ik heb om te beginnen al bijna de hele Perlouses-reeks van Voetnoot compleet) als uit hun beider portfolio. Ik weet dat De Haan 14 van Jean Echenoz deed, dat Hofstede een Michaux deed en een Roland Barthes (u weet wel, de man die in 1964 eigenhandig de semiotiek heruitvond); dat ze samen een tweetal boeken van Régis Jauffret deden en ook al die boeken zou ik graag bijzetten in mijn boekenkast maar hee, ik ben maar een eenvoudige postbode en mijn kinderen te eten geven is ook iets dat ik belangrijk vind. Zodus. Ik zeg u. Vertaal zulke eigenzinnige en soms zelfs weerspannige werken keer na keer schijnbaar moeiteloos in prachtig Nederlands en dan. Dan mag het ook geen verwondering meer wekken dat Aan de vrouw bruist, in weerwil van de bijna 150 jaar die gingen tussen het Franse origineel en de Nederlandse vertaling.

Is wat ik dacht. Maar ook dacht ik nog een ding of twee over Jean Floressas des Esseintes, de hoofdpersoon van Tegen de keer. O god, wat begreep ik zijn misantropie goed. O god, hoe sterk kon ik hem navoelen in zijn wil zich terug te trekken uit de wereld (dat terugtrek-thema komt trouwens in zekere zin weer terug aan het eind van Aan de vrouw) (of naja, “keert terug”; dat is te zeggen natuurlijk – Tegen de keer werd later geschreven dan Aan de vrouw dus feitelijk is het veeleer een voorafschaduwing). En toch. Was diene mens niet een weinig té idiosyncratisch om er driehonderd pagina’s lang mee te sympathiseren? Dat huis van hem, en de dingen daarin. De preoccupaties van Des Esseintes (dat gezeur over die vervloekte stenen, dat vond ik bij Roger Caillois ook al zo stomververvelend). En dan misschien. Een man alleen. Die moet een boek dragen. Weinig of geen dialoog. Hoe hij dragen kan, dat boek, als hij ergens in uitblinkt. Voor mijn part in saai zijn. De Esseintes echter glibberde er een beetje tussendoor. Tussen hoog en laag, interessant en saai, verwant en onbegrijpelijk. Excentriek? Hum. Ook excentriciteit kan gaan vervelen. Of misschien wel juist.

Is wat ik ook dacht. Maar bovenal dacht ik dit. De misschien sprankelendere vertaling van Aan de vrouw, het bij Tegen de keer lastige gegeven van de eenpersoonsroman droegen er mogelijkerwijs allebei aan bij dat ik eerstgenoemde verkoos boven die tweede, maar meer dan dat nog lijkt Aan de vrouw mij een wereldser en tijdlozer verhaal te vertellen dan Tegen de keer deed. Ondanks eindeëeuws, decadentisme en misogynie. Of misschien zijn we altijd nog eindeëeuws, decadent en misogyn.

Want ja. Bijzonder vleiend voor vrouwen is Aan de vrouw veelal niet. Het boek moet een ware schat zijn voor wie een dissertatie schijft over mannelijk chauvinisme bij negentiende-eeuwse schrijvers. Alle vrouwen zijn vals, geslepen en inhalig:

“[D]aar kwam het Eeuwig Vrouwelijke bovendrijven; daar had je, op en top, de vrouw, eerlijk of niet, die het natuurlijk vindt om de man van wie ze afhankelijk is, of het nu haar vader is of degene die haar onderhoudt, zo veel geld af te troggelen als ze maar pakken kan.”

Of:

“De afkeer van alles wat dom was aan vrouwen had André genezen van de vrouw”

Of:

“[A]ls je de vrouwen grondig hebt bestudeerd en een flinke portie minachting voor ze hebt gekregen […]”

Passages als deze doen vermoeden dat de allerfanatiekste Huysmans-fans niet meteen gezocht moeten worden in feministische kringen. Maar er is iets. Er is dat ik me afvraag hoe “negentiende-eeuws” dit gevit op de vrouw werkelijk is of anders: is de man van de éénentwintigste eeuw, die in zwakverlichte kroegen zijn maten op de schouders petst en bier drinkt en hol lacht om de praat over “rokjesdag”, blondines, borsten, de pappot die altijd van moeder is en spreekt van “mokkels”, “trienen”, “grieten”, “wieven”, “deernen”, “dozen” (zijn er in onze taal sowieso al niet veel meer denigrerende woorden voor “vrouw” dan voor “man”?), nu werkelijk zoveel “verlichter”, geëmancipeerder en ruimdenkender dan Huysmans al of niet was? En wat is dat überhaupt altijd voor een rare neiging om de eigen tijd steeds weer te willen zien als beschaafder, toleranter en vooruitstrevender dan alle voorgaande tijden? Maar meer nog is er dat de misogynie, “typisch negentiende-eeuws” of niet, mij in Aan de vrouw alleen maar symptomatisch lijkt voor een onderliggend psychologisch probleem dat over alle tijden heen rijkt.

Joris-Karl Huysmans Aan de vrouw Recensie en Informatie

Als André weg is bij Berthe en zijn eenpersoonshuishouden naar zijn zin heeft ingericht, hervindt hij in eerste instantie een rustig soort “pre-huwelijks” geluk. Maar naar verloop van tijd valt hij steeds vaker ten prooi aan wat hij “onderrokkencrises” noemt, want mij lijkt te gaan over een hang naar seks of in ieder geval naar iets lichamelijks met een vrouw. Het alleen zijn wordt eenzaamheid, en André neurotischer. Hij probeert rust te vinden bij de prostituee Blanche en later bij zijn jeugdvriendin Jeanne maar niets houdt stand. Klaarblijkelijk past alleen de grauwzaamheid van het zo grondig vervloekte huwelijkse leven bij hem – dat leven dat hij juist de rug toe had willen keren. Maar ook vrouwenhater Cyprien woont inmiddels samen met Mélie, en wat meer is: de mannen kieperen ook hun artistieke ambities overboord. Zogenaamd onder het mom dat een kunstzinnig leven onverenigbaar is met het burgerlijke bestaan maar in werkelijkheid wilde het al nooit zo vlotten met die boeken en die schilderijen van ze. Doch nu hebben ze in ieder geval iemand die er de schuld van kan krijgen dat ze opgehouden zijn hun dromen na te jagen. De vrouw als redding uit onwaarmaakbare ambities.

Zegt Mélie, ergens aan het einde van Aan de vrouw: “Zolang ik met een man niet doodga van ellende en zolang hij me niet slaat, vind ik dat ik gelukkig ben.”

Wel. Ja. Dat is het dus. Toegespitst op man/vrouw-verhoudingen, huishoudelijk (on)geluk, vrouwenhaat en onbegrip, gaat het hier dus om. Het allerminiemste beetje geluk dat we deelachtig kunnen worden, hier. Waar we zijn, waar we gaan.

Wij allen hebben het leven meegekregen, zoals Kurt Vonnegut stelt. Niemand van ons heeft erom gevraagd maar we zitten er wel mooi mee in onze maag. Met dit leven, waarin we van alles moeten. Naar school gaan & een Hele Interessante Baan krijgen & een lief vinden & een huis & een auto & op vakanties gaan, vakanties om over op te scheppen bij onze Hele Leuke Vrienden, en kinderen zullen er komen, kinderen die natuurlijk heel goed mee kunnen komen op school en sociaal zijn, en lief, en mooi, en gelukkig en dat allemaal dankzij ons. Of anders maar alleen zijn, met al eens een onderrokkencrisis om in te zwelgen. Want dat kan ook. In armoede leven kan ook, op kamertjes, met nikserige baantjes, geen uitzichten, geen perspectief maar wel een goeie kroeg op loopafstand. Echt leuk wordt het echter nooit.

Aan de vrouw schildert op prachtige wijze deze levenszoektocht, waarin we in essentie te kiezen hebben tussen treurnis of er niet heel erg beroerd aan toe zijn; tussen onderrokkencrises of niet doodgaan van ellende. Dat klinkt alles naturalistisch genoeg natuurlijk, maar evengoed kun je in Aan de vrouw een Generatie Nix-roman avant le lettre zien, of een soort pre-postmodernisme. Waarmee het dan misschien toch juist weer decadenter is dan Tegen de keer.

In 1903, vier jaar voor zijn dood & hij had zich allang tot het katholicisme bekeerd, schreef Huysmans dit: “[E]r [ligt] maar één stap […] tussen Schopenhauer, die ik mateloos bewonderde en de Prediker van Salomo en het Boek Job. De premissen van het pessimisme zijn dezelfde, alleen weigert de filosoof er consequenties aan te verbinden. Ik hield van zijn ideeën over de afschuw van het leven, over de domheid van de mensen en de onbarmhartigheid van het lot; ik houd van dezelfde gedachten in de Heilige Schrift […]”. Dit zegt mij dat ik het juist had de geest van Schopenhauer te zien rondwaren in het werk van Huysmans maar het zegt ook dat Huysmans zelve de geest van Prediker zag rondwaren in het werk van Schopenhauer – en dat de gedachte dat er iets decadents schuilt in de bijbel misschien dus wel minder ver gezocht is dan op eerste gezicht lijkt. Alles is altijd al van alle tijden. De troost, de liefde, de ellende en de drek. Maar wie er zo schoon over schrijven kan als Huysmans in Aan de vrouw doet, heeft in ieder geval niet voor niets geleefd.

Aan de vrouw

    • Schrijver: Joris-Karl Huysmans (Frankrijk)
    • Soort boek: Franse roman, psychologische roman
    • Origineel: En ménage (1881)
    • Nederlandse vertaling: Rokus Hofstede
    • Uitgever: Lebowski
    • Verschijnt: 2 september 2019
    • Omvang: 192 pagina’s
    • Uitgave: Paperback / Ebook

 

Flaptekst van de roman van Joris-Karl Huysmans

Aan de vrouw vertelt het verhaal van de schrijver André en zijn vriend Cyprien, die schilder is. André verlaat zijn vrouw Berthe nadat hij haar betrapt heeft op overspel en valt ten prooi aan verdriet en woede. Na een affaire met de dure prostituee Blanche, loopt ook zijn relatie met Jeanne op de klippen en keert hij terug naar Berthe. Gaandeweg verkiezen André en Cyprien het burgerlijk bestaan boven hun artistieke ambities, waarna ook hun vriendschap en hun dromen verwateren.

Joris-Karl Huysmans Informatie

  • Echte naam: Charles Marie Georges Huysmans
  • Geboren op 5 februari 1848
  • Geboorteplaats: Parijs, Frankrijk
  • Nationaliteit: Frankrijk
  • Overleden op 12 mei 1907
  • Sterfplaats: rue Saint-Placide 31, Parijs, Frankrijk
  • Leeftijd: 59 jaar
  • Discipline: schrijver, kunstcriticus
  • Joris-Karl Huysmans Boeken >

Bijpassende Boeken en Informatie

Kader Abdolah – De farao van de Vliet

Kader Abdolah De farao van de Vliet recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. In oktober 2019 verscheen bij Uitgeverij Prometheus de nieuwe roman van de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah.

Kader Abdolah De farao van de Vliet Recensie en Informatie

Twee oude mannen die er een leven op hebben zitten en een bijzonder geheim delen dat is de kern van de nieuwe roman van Kader Abdolah. De gerenommeerde egyptoloog Zayed Hawass, zijn echte naam is trouwens Herman Raven en Abdolkarim Ghasem zijn vrienden. Een bijzondere vriendschap omdat de één een befaamde wetenschapper is en de ander een uit Egypte afkomstige arbeider.

Zayed Hawass heeft inmiddels een hoge leeftijd bereikt en zijn herinneringen verdwijnen steeds meer door de gevolgen van dementie. De vriendschap met Abdolkarim Ghasem en de wandelingen die de samen ondernemen vormen de kern van zijn bestaan. Bovendien helpt Ghasem hem herinneren.

Kader Abdolah De farao van de Vliet Recensie

In de kelder van het huis van Zayed bevindt zich een geheim. Voordat de herinneringen van hem volledig vervaagd zijn, besluiten de mannen het geheim naar buiten gebracht dient te worden voordat dit onmogelijk is. Al snel blijkt echter dat personen aan wie ze het geheim openbaren hun vertrouwen verloochenen en vooral op eigen gewin uit zijn. En ook op hun eigen kinderen en hun aanhang kunnen ze niet volledig vertrouwen.

Mooie roman gedragen door een soms aangrijpend verhaal over een oude vriendschap

De farao van de Vliet vertelt het verhaal van een vriendschap van twee mannen in hun laatste levensfase. Een vriendschap met een geheim dat de kern is vormt hun leven. In korte bondige en heldere zinnen vertelt Kader Abdolah het, soms aangrijpende verhaal. Heel veel actie is er niet in de roman te vinden terwijl daar wellicht wel ruimte voor zou zijn geweest. Echter gezien de keuze van twee mannen op hoge leeftijd die aan het einde van hun leven zijn, ligt in hierin juist de kracht van de roman. Kleine gebeurtenissen zijn voor deze kwetsbare mannen al ontwrichtend.

Zo nu en dan kun je je toch niet helemaal onttrekken aan het idee dat Abdolah nog wat meer met het verhaal zou kunnen doen. En wellicht zullen lezers die het eerdere werk van de schrijver kennen, verrast zijn omdat dit boek anders is dan de voorgangers. Toch is De farao van de Vliet een prettig leesbare en soms aangrijpende roman over vriendschap die gedragen wordt door een mooi verhaal en gewaardeerd is met ∗∗∗ (zeer goed).

De farao van de Vliet

  • Schrijver: Kader Abdolah (Iran, Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Prometheus
  • Verschenen: oktober 2019
  • Omvang: 360 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗ (zeer goed)

Bijpassende Boeken en Informatie

Ronald Giphart – Alle tijd ∗∗∗∗

Ronald Giphart Alle tijd recensie waardering en informatie over de inhoud van de roman. In september 2019 verscheen bij Uitgeverij De Bezige Bij de nieuwe roman van Ronald Giphart die als titel Alle tijd heeft gekregen.

Ronald Giphart Alle tijd Recensie

Ronald Giphart heeft zichzelf overtroffen in zijn nieuwe roman. Zonder twijfel het beste boek dat tot nu toe door de Utrechtse auteur geschreven is. Alle tijd beschrijft het verhaal van een vriendschap van zes mannen. Eind jaren tachtig onstaat er in Utrecht een mannenvriendschap. Een vriendschap die bovendien een zakelijk karakter krijgt als de mannen een brouwerij opzetten. Tijdens een bezoek aan de Florida Keys maken de vriende kennis het brouwen van bier dat hier gebeurt in een pub.

Terug in Nederland beginnen de vrienden, gefinancierd door een aantal van hun moeders, een eigen brouwerij in een Utrechtse werfkelder. In 2019, zo’n dertig jaar na de start, is het besluit genomen om de brouwerij die inmiddels is uitgegroeid tot de succesvolste in zijn soort, te verkopen. De reis naar een familiejachtgoed van één van de mannen in Duitsland, moet een soort van rituele afsluiting zijn van hun gemeenschappelijk avontuur.

Onderlinge relaties, ruzies, de weg naar volwassenheid, ondernemerschap en liefdesperikelen

In flashbacks komt de geschiedenis van de zes vrienden, Berend, Cola, Gregor, Jonas, Luciën en Mike, en hun vriendschap voorbij. Hun onderlinge relaties, ruzies, weg naar volwassenheid, liefdesleven en ambitie passeren de revue. Alles beschreven met een, aangename, licht melangolieke ondertoon, zonder in sentimentaliteit te vervallen.

Ronald Giphart Alle tijd Rercensie

Origineel is de keuze om de alwetende verteller van roman de we-vorm te geven.  Zo ontstaat een vertelperspectief waarin de vriendengroep als geheel hun geschiedenis vertelt. Bijzonder knap is bovendien dat Ronald Giphart er van begin tot einde in is geslaagd om dit op overtuigende wijze weet te doen vanuit het groepsperspectief zonder dat dit ook maar enigszins als gekunsteld overkomt. Sterker nog Giphart weet dit zo overtuigend te doen dat zelfs als  de “we-verteller” reflecteert en op een afstand de vriendegroep beschouwd, dit geloofwaardig blijft voor de lezer.

Zeer geslaagde roman over dertig jaar mannenvriendschap

Wel is het zo dat Giphart met zes hoofdpersonages die gezamenlijke maar ook individuele verhaallijnen hebben wat veel hooi op zijn vork neemt. Alhoewel het Giphart zeer goed gelukt is om de touwtjes in de roman strak in handen te houden, krijg je soms het gevoel dat er soms een gebeurtenis of geschiedenis niet tot volle wasdom komt. Toch doet dit geen afbreuk aan het leesplezier. Alle tijd is een geslaagde roman over mannenvriendschap. Gedeeltelijk gebaseerd op zijn eigen vriendschappen, is Ronald Giphart er zeer overtuigend dit thema uit te werken tot zijn beste roman tot nu toe. Alle tijd is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Alle tijd

  • Schrijver: Ronald Giphart (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschenen: september 2019
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Recensie boek: Ronald Giphart heeft zichzelf overtroffen in zijn nieuwe roman. Zonder twijfel het beste boek dat tot nu toe door de Utrechtse auteur geschreven is. Alle tijd beschrijft het verhaal van een vriendschap van zes mannen. Eind jaren tachtig onstaat er in Utrecht een mannenvriendschap. Een vriendschap die bovendien een zakelijk karakter krijgt als de mannen een brouwerij opzetten…lees verder >

Bijpassende Boeken en Informatie

Stefan Brijs – Zonder liefde Recensie

Stefan Brijs Zonder liefde recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 17 september 2019 verscheen bij Uitgeverij Atlas Contact Zonder liefde, de nieuwe roman van Stefan Brijs.

Stefan Brijs Zonder liefde Recensie en Informatie

De Vlaamse schrijver Stefan Brijs heeft inmiddels een aantal succesvolle en indrukwekkende romans op zijn naam staan waarin hij op indrukwekkende en vaak originele wijze het menselijk onvermogen beschrijft. In Zonder liefde verkent hij de mogelijkheden van een vriendschap tussen een man en een vrouw zonder dat hierin seks een rol speelt. Een waarbij clichés op de loer liggen.

Ava en Paul zijn achter in de twintig. Ze hebben beiden een relatie achter de rug als ze elkaar ontmoeten. Hun mislukte liefdes ervaren ze als een soort van zielsverwantschap waarin ze lotgenoten zijn. Beiden leven een vrij saai leven, hij als onderwijzer, zij als bedrijfsarts. Hun sociale leven is beperkt.

Stefan Brijs Zonder liefde Recensie

Er ontwikkelt zich een platonische relatie met filmbezoek, etentjes en wandelingen met de hond door de natuur. Het is een zoektocht naar de mogelijkheden van platonische vriendschap tussen Ava en Paul. Zelfs logeerpartijtjes leveren hooguit wat verlangens op, echter seks blijft uit.

Eigenlijk leven Ava en Paul een behoorlijk saai leven waarin nauwelijks iets gebeurt. Als Ava een relatie krijgt met een Waalse treinconducteur komt hun vriendschap onder druk te staan. Ook Paul gaat via contactadvertenties naarstig op zoek naar een nieuwe relatie.

Zonder liefde ontbeert een beetje de originaliteit die andere romans van Stefan Brijs zo kenmerkt

In Zonder liefde onderzoekt Stefan Brijs de mogelijkheden van een platonische vriendschap tussen een heterosceksuele vrouw en man. Helaas is het een roman geworden waarin te weinig gebeurt. De originaliteit  die Arend (2000) en De engelenmaker (2005) tot zo’n bijzondere leeservaring maken, ontbreekt. Gelukkig sijpelt het schijverstalent van Stefan Brijs zo nu en dan wel door en is Zonder liefde op die momenten wel een prettige leeservaring. De roman van Stefan Brijs is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (goed)

Zonder liefde

  • Schrijver: Stefan Brijs (België)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschenen: 17 september 2019
  • Omvang: 224 pagina’s
  • Uitgave: Gebonden Boek / Ebook
  • Waardering redactie∗∗∗∗ (goed)


Inhoud van Zonder liefde

Onze harten zijn zwerfhonden die nooit een thuis zullen vinden. Paul en Ava, allebei eind twintig, ontmoeten elkaar op een precair moment in hun leven. Paul is nog van slag door zijn onverwachte scheiding, Ava heeft – in haar voortdurende verlangen naar passie – voor de zoveelste keer en nu voorgoed haar vriend verlaten. Ze vinden steun bij elkaar, een noodalliantie die uitgroeit tot een hechte vriendschap, waarbij ze elkaar helpen in hun wanhopige zoektocht naar wat liefde zou moeten zijn. Paul volgt de weg van contactadvertenties, Ava laat zich leiden door haar gevoelens. Uit eindelijk komen ze tot dezelfde conclusie: liefde is niet maakbaar. Maar wat met vriendschap?

Na De Engelenmaker, Post voor mevrouw Bromley en Maan en zon verrast meesterverteller Stefan Brijs de lezer opnieuw. Elke roman uit zijn oeuvre is totaal anders dan de vorige, maar toont steeds de mens in al zijn kwetsbaarheid. Zonder liefde is een prikkelende, spannende, soms vermakelijke, vaak schrijnende roman over vriendschap, liefde, lust en bedrog, waarin iedereen er op zijn of haar manier het beste van probeert te maken – of misschien wel net niet.

Bijpassende Boeken en Informatie

Gerhard Meier – Dodeneiland

Gerhard Meier Dodeneiland recensie en informatie over de inhoud van deze Zwitserse roman. Op 12 juli 2019 verscheen bij Uitgeverij Koppernik de Nederlandse vertaling van Toteninsel de roman uit 1979 van Gerhard Meier.

Gerhard Meier Dodeneiland Recensie en Informatie

Als de redactie het boek gelezen heeft, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Dodeneiland van Gerhard Meier. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van deze roman uit 1979 van de Zwitserse schrijver Gerhard Meier.

Gerhard Meier Dodeneiland Recensie

Dodeneiland

  • Schrijver: Gerhard Meier (Zwitserland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Origineel: Toteninsel (1979)
  • Nederlandse vertaling: Marcel Misset
  • Uitgever: Uitgeverij Koppernik
  • Verschenen: 12 juli 2019
  • Omvang: 120 pagina’s
  • Uitgave: Paperback

Flaptekst van de roman

Baur en Bindschädler, twee oude mannen, vrienden uit hun tijd in het leger, maken hun vaste wandeling naar de rand van de stad. Baur praat aan één stuk door – heen en weer laverend tussen verleden en heden, oppervlakkige observaties en diepe inzichten – terwijl Bindschädler, even onthecht, luistert, observeert, nadenkt.

Dodeneiland is een meanderende meditatie over sterfelijkheid, en een zachtaardige aanvulling op het werk van zijn tijdgenoten Samuel Beckett en Thomas Bernhard – om nog maar te zwijgen van Gerhard Meiers landgenoot Robert Walser. De roman geeft een eenvoudige wandeling langs een rivier de status van een metafysisch onderzoek, waarbij Baurs en Bindschädlers woorden en gedachten om elkaar heen draaien en samenkomen tot het bijna onmogelijk is de een van de ander te onderscheiden.

Bijpassende Boeken en Informatie

Daniel Galera – Twintig over twaalf

Daniel Galera Twintig over twaalf recensie waardering en informatie over de inhoud van deze Braziliaanse roman. Op 4 juli 2019 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact de nieuwe roman van de Braziliaanse schrijver Daniel Galera – Twintig over twaalf.

Daniel Galera Twintig over twaalf Recensie

Daniel Galera is inmiddels uitgegroeid tot één van de meest opvallende Braziliaanse schrijvers van het afgelopen decennium. Begonnen als blogger, heeft hij zichzelf ontwikkelt tot een romanschrijver van formaat. Twintig over twaalf (Meia-noite e vinte, 2016) is de tweede roman van hem die in Nederlandse vertaling verschijnt.

Eind jaren negentig van de vorige eeuw maken vier vrienden, Aurora, Antero, Emiliano en Andrei furore met een digitaal literair en experimenteel e-magazine. Tot de dag vandaag heeft het cultstatus. Echter na een periode waarin ze intensief samenwerkte en samenwoonde ging ieder haars of zijns weeg. Andrei ontwikkelde zich tot een invloedrijke Braziliaanse schrijver. Zijn plotselinge dood brengt de drie overlevende vrienden na twintig jaar weer bij elkaar in de stad Porto Allegra.

Daniel Galera Twintig over twaalf Recensie

Voor de meeste van zijn lezers is Andrei een raadsel. Ook voor Aurora, Antero en Emiliano is hij een enigma? Zijn dood is aanleiding om op zelfonderzoek te gaan. Wat betekende de vriendschap? Wass hun verhouding oprecht of werden ze door Andrei gebruikt voor zijn eigen doeleinden?

Genadeloos legt hij de desillusies van een generatie bloot en schetst indringend de teloorgang van vriendschap

Galera schetst een portret van het leven de jonge culturele elite van Brazilië aan het einde van de jaren negentig, over de idealen en onderlinge verhoudingen. Twintg jaar later zijn de vrienden heel wat illusies armer en is het geluk vaak ver te zoeken. Ongetwijfeld heeft Galera voor zijn roman geput uit zijn eigen verleden als blogger. Genadeloos weet hij de desillusies van een generatie bloot te leggen en schetst indringend de teloorgang van een vriendschap vol illusies en verwachtingen te schetsen. Het is een zeer geslaagde generatieroman van een zeer interessante Braziliaanse schrijver, Twintig over twaalf is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Theo Jordaan

Twintig over twaalf

  • Schrijver: Daniel Galera (Brazilië)
  • Soort boek: Braziliaanse roman, sociale roman
  • Origineel: Meia-noite e vinte (2016)
  • Nederlandse vertaling: Piet Janssen
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschenen: 4 juli 2019
  • Omvang: 222 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van deze Braziliaanse roman

Eind jaren negentig waren ze onsterfelijk: Aurora, Antero, Emiliano en Andrei. Toen hadden ze samen het internet in vuur en vlam gezet met een digitaal magazine dat een cult-hit werd. Nu, bijna twee decennia later, zorgt de dood van Andrei voor hernieuwd contact tussen de drie overgebleven vrienden, die elkaar al een half leven niet meer gezien hebben. Andrei was inmiddels een grote naam in de Braziliaanse literatuur geworden. Toch is er weinig bekend over zijn leven, en zelfs dat weinige lijkt door hemzelf gemanipuleerd. Zijn dood stelt zijn grote lezerspubliek – maar vooral zijn drie vrienden – voor een raadsel.

Wie was de ware Andrei? Was hij hun vriend, of heeft hij hen wellicht voor zijn eigen doeleinden misbruikt? En wat is er van hen geworden, van hun idealen en plannen voor het leven?

Bijpassende Boeken en Informatie

Kristien De Wolf – Ava Miller en ik Recensie ∗∗∗∗

Kristien De Wolf Ava Miller en ik recensie en informatie over de inhoud van deze roman. In maart 2019 is bij Uitgeverij In de Knipscheer de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Kristien De Wolf – Ava Miller en ik verschenen.

Kristien De Wolf Ava Miller en ik Recensie en Waardering

Ava Miller en ik, het tweede boek dat ik lees van Kristien de Wolf. Deze vrouw doorgrondt de verschillende aspecten van het leven tot op het bot. Zij spaart de lezer niet. Je ontkomt er niet aan met jezelf in gesprek te zijn tijdens het lezen van dit boek.

Okee, nu over de inhoud. Sieg Engel, een pubermeisje, besluit onbenaderbaar te worden, geen aansluiting te zoeken bij klasgenoten, leeftijdsgenoten. Zij kijkt toe en vindt het allemaal maar niets, onecht, en last but no least, raakt haar geloof in God kwijt. Haar moeder geeft haar het boek De Non van Maria Rosseels te lezen, met het effect dat zij niet anders kan dan haar Schepper vaarwel te zeggen.  Ontdaan van haar laatste houvast lijkt het wel, verandert zij in een zwarte gedaante. Helemaal in het zwart gehuld vindt zij dat zij kracht uitstraalt. Tegelijkertijd flirt zij met de eenzaamheid, die zij inzet om ongestoord te leren kijken naar de mensen om zich heen. Put zij evenwicht uit haar totale gebrek aan verwachtingen ten aan zien van anderen. Kortom, een vreemde vogel zijn, nergens bij horen, zij wordt daar steeds beter in.

Kristien De Wolf doorgrondt de verschillende aspecten van het leven tot op het bot

Maar dan, op haar 16de gaan haar ouders verhuizen. En Siegeline moet naar een andere school, waar ook jongens zijn. Tot dan toe was dit een soort die zij weinig tegen is gekomen. Zij heeft ze nooit gemist, geen aandacht voor gehad. En nu dan! Maar gelukkig:”De volgende uren en dagen lukte het me prachtig mezelf te isoleren, nog beter dan op mijn oude school” blz.39

In haar klas zit ook Ava Miller. Een super populair meisje, dat haar intrigeert, dat haar trickert vanwege haar uitbundige gedrag. Met dezelfde obsessieve inzet als waarmee zij tijdenlang haar isolement beschermde stort zij zich op deze Ava,trekt haar leven in. Ava lijkt zich ogenschijnlijk niets aan te trekken van hoe het hoort, leeft een leven van “ lang leve de lol”, weet wat zij wil, heeft een centrale plek in het klassenleven. Ava en Sieg vinden elkaar, praten over het leven, vriendschappen, kijken samen naar het leven om zich heen. Sieg ontdekt en analyseert de kwetsbaarheid van Ava.

Kristien De Wolf Ava Miller en ik Recensie en Informatie

Hun vriendschap wordt sterker, zij verbinden zich aan elkaar, met elkaar. Een van de basisvoorwaarden voor echte vriendschap. Maar Ava heeft ook een andere kant, zij wil de “wijde wereld” in, omgang met jongens begrijpen, beleven. Iets bereiken in het leven. Daarvoor heel ver gaan. Desnoods ten koste van de eigen integriteit.  Een wereld die zich voor Sieg totaal buiten haar horizon bevindt. Sieg, die alleen maar in het nu leeft. Geen idee over de toekomst wil hebben/ontwikkelen. Alleen de zekerheid over haar vriendschap met Ava als noodzakelijk basisingrediënt koestert.

Ontroerende en aangrijpende roman over de geboorte en de ondergang van een meisjes-vrouwenvriendschap

Om haar vriendschap met Ava te behouden kan Sieg alleen maar toekijken? Het enige wat haar te doen staat is Ava beschermen. Zonder haar loopt Ava immers met open ogen de afgrond in of wordt  daarin gedreven door haar omgeving. Dus kan zij niet anders dan een plan bedenken om deze ramp te voorkomen. En daarin gaat ver. Met als ultiem doel Ava, zichzelf en hun vriendschap te redden.

Zij leert de lezer dat een scherpe kijk op eigen belangen in een vriendschap/ relatie, onontbeerlijk is. Dat daarbij de donkerste randjes van eigen drijfveren en belangen afgetast moeten worden. Dat dat van belang is wanneer er naar het allerhoogste wordt gezocht, verlangd. En wie durft dat aan? De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Mieke Koster

Ava Miller en ik

  • Schrijfster: Kristien De Wolf (België)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: In de Knipscheer
  • Verschenen: maart 2019
  • Omvang: 298 pagina’s
  • Uitgave: Paperback
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗ (uitstekend)

Bijpassende Boeken en Informatie

Kristien De Wolf Rotgeluk Recensie DebuutKristien De WolfRotgeluk
verhalen
Waardering redactie∗∗∗∗ (uitstekend)
Sprankelende zinnen, ontroerende observaties en mooie woorden…lees verder >

Bert Wagendorp – Ferrara Recensie ∗∗∗∗

Bert Wagendorp Ferrara recensie waardering en informatie over de de opvolger van de roman Ventoux. Op 9 mei 2019 verschijnt bij Uitgeverij Pluim de nieuwe roman van Bert Wagendorp de Ferrara. Het is het vervolg op zijn succesvolle roman Ventoux.

Bert Wagendorp Ferrara Recensie

Bert Wagendorp heeft een risico genomen door een vervolg te schrijven op zijn zeer succesvolle roman Ventoux. Vaak pakt dit niet goed uit en is het vervolg minder goed dan het eerste deel. Bij Ferrara is dit gelukkig niet het geval. Het is een geslaagde roman waarin de vriendschap van de hoofdpersonen rijper is geworden.

Ouder en rijper, maar gelukkig niet veel wijzer

We treffen in Ferrara dezelfde personages aan als in Ventoux. Ouder zijn ze inmiddels geworden, rijper, maar gelukkig niet veel wijzer. Bart Hoffman is inmiddels een succesvolle schrijver geworden. Zijn dochter, inmiddels een goede journaliste, krijgt van haar krant het aanbod om als oorlogsverslaggever aan het werk te gaan in het Midden-Oosten, een risicovolle post. Hoffman ziet dit dan ook helemaal niet zitten, en brengt zijn angstige vaderlijke gevoelens op zeer onhandige wijze over.

Als Joost, één van de vrienden uit Ventoux, het plan heeft opgevat om een hotel te beginnen in Ferrara besluit Bart samen met de andere mannen die inmiddels de vijftig gepasseerd zijn mee te gaan en te helpen bij de opbouw. Voor Bart is dit een manier om om te gaan met zijn vaderlijke gevoelens die zo nu en dan te veel opspelen maar niet helemaal onterecht blijken te zijn.

Bert Wagendorp Ferrara Recensie

Ook met Ferrara is Bert Wagendorp erin geslaagd om een boeiende en vermakelijke roman te schrijven. Luchtig en toch met diepgang vertelt hij het verhaal van de vier mannen. Wijzer zijn ze wellicht niet geworden. Maar als ze geconfronteerd worden met de sterfelijkheid van één van hen, brengt het ze wel dichter bij elkaar. De roman is doorspekt met mooie beschrijvingen van en verhalen uit de stad Ferrara en omgeving waar Wagendorp zelf veel tijd doorbrengt en aan verknocht is geraakt.

Geslaagde, luchtige roman met diepgang die van begin tot einde boeit

Prettig en knap is dat Wagendorp de emoties goed weet te vatten zonder in sentimentaliteit te vervallen. Zijn sfeertekeningen van de stad zijn prachtig. Bovendien bewijst Bert Wagendorp eens te meer dat hij in staat is om een luchtige roman met diepgang te schrijven die de lezer van begin tot einde vasthoudt. Ideaal leesvoer voor de vakantiemaanden. De roman is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend).

Recensie van Theo Jordaan

Ferrara

  • Schrijver: Bert Wagendorp (Nederland)
  • Soort boek: psychologische roman
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschenen: 9 mei 2019
  • Omvang: 300 pagina’s
  • Uitgave: Paperback / Ebook
  • Waardering redactie∗∗∗∗ (uitstekend)

Inhoud Bert Wagendorp Ferrara

Ferrara is het vervolg op de bestseller Ventoux. We zijn inmiddels vijf jaar verder en de vrienden Bart, Joost, André en David komen bij elkaar in Ferrara, waar Joost een vervallen stadspaleis heeft gekocht dat hij wil ombouwen tot designhotel. Pogingen de illusie van jeugdige onaantastbaarheid in stand te houden lijden schipbreuk als het noodlot hard toeslaat – of misschien is het gewoon het leven dat zich van zijn ware kant laat zien? Niets is wat het lijkt in Ferrara en alles lijkt bij elkaar te komen als ze de mysterieuze Piero Buenarotti ontmoeten.

Ferrara gaat over vriendschap, loyaliteit en de hechte band tussen een vader en zijn dochter. Over hoe we ons door het leven slaan, en hoe we omgaan met de dingen die gebeuren en die ons proberen te slopen. Filmproducent Keyfilm werkt samen met regisseur Nicole van Kilsdonk en Bert Wagendorp aan een filmversie van Ferrara.

Bijpassende Boeken en Informatie