Alle berichten van Redactie

Catherine Munroe – De pony’s aan de rand van de wereld

Catherine Munroe De pony’s aan de rand van de wereld recensie en informatie boek over leven op de Shetlandeilanden.  Op 13 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Noordboek de Nederlandse vertaling van The Ponies at the End of the World, over het leven op Shetland van schrijfster Catherine Munroe.

Catherine Munroe De pony’s aan de rand van de wereld recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De pony’s aan de rand van de wereld, Een verhaal van hoop en saamhorigheid op Shetland. Het boek is geschreven door Catherine Munroe. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van dit autobiografische boek over Shetland van schrijfster Catherine Munroe die er zelf inmiddels woonachtig is.

Recensie van Jolien Dalenberg van Paadenfeest

Voor haar werk trekt Catherine Munro naar één van de afgelegen Shetland Eilanden om onderzoek te doen naar de pony’s die daar leven en hun relatie met het landschap en de mensen. Ze komt er achter hoezeer dit allemaal met elkaar verbonden is. Hoe de geschiedenis doorklinkt, hoe kennis en verhalen van generatie op generatie worden doorgegeven. Hoe mens en dier constant zoeken naar een balans tussen autonomie en domesticatie. De autonomie maakt dat de pony’s hun vermogen behouden te overleven in vaak barre omstandigheden. Ze maken de juiste keuzes en hun instinct lijkt feilloos. Tegelijkertijd is er ook enige controle nodig om de dieren later een grote kans op een goed leven te kunnen bieden. Behalve de beschrijving over het leven op het eiland, geeft Munro ook een persoonlijk inkijkje in haar belevingswereld. Haar gevoel van niet echt geworteld zijn, niet altijd goed weten hoe je banden moet smeden. Toch lijkt ze er aardig in te slagen.

Catherine Munro is antropoloog en weet heel raak het vaak harde leven op het eiland te beschrijven. Als lezer wordt je meegevoerd naar de ruige vlaktes, de kleuren die in de lente verschijnen, de dieren die zo nauw met het eiland verbonden zijn en de menselijke bewoners. Zonder dat je ooit een voet op Whalsey hebt gezet, kun je de ruigheid, maar ook de saamhorigheid voelen. Het vermogen om zo mét de natuur te leven, is er één die vele mensen verleerd zijn. Het is ontroerend en hoopvol om te lezen hoe het er op Whalsay aan toe gaat. Zonder de buren en kennissen enorm uitvoerend te beschrijven, schetst Munro een beeld. Van de mensen als individuen, maar vooral ook van de cultuur.

Enige minpuntje in mijn ogen, is hoe Munro de trainingen van de veulens omschrijft.

“Het gaat om wederzijds respect, maar het is natuurlijk ook een machtsstrijd, zei ze (aldus Leona, één van de Shetland fokkers). In deze stoeterij werd een natuurlijk beloningssysteem gehanteerd: ze hielden de neus van het veulen heel even vast of aaiden deze als het veulen correct reageerde. Die methode bootst de natuurlijk interactie binnen een paardenkudde na en maakt geen gebruik van kunstmatige vormen van beloning, zoals eten.”

Wat mij betreft liggen hier meerdere gemiste kansen. Allereerst, paarden weten uitstekend dat het verschil tussen mensen en paarden. Natuurlijk gedrag nabootsen is daarom in mijn ogen glad ijs. Hoezeer deze mensen ook één zijn met de natuur, ze hebben niet het gehoor, het reukvermogen noch het zicht van de paarden. En daarin gaat natuurlijk gedrag nabootsen al mis. Bovendien, ja, paarden kunnen elkaar in de neus blazen om informatie uit te wisselen. Het vast pakken van de neus of even aaien, zéker door de mens is doorgaans voor een paard geen beloning.

Hier had Munro de kans om iets uit te leggen over leertheorie. In basis doet een dier (of mens) iets omdat hij een verlangen heeft om iets te krijgen, of om iets te vermijden. De veulens wordt geleerd dat druk op het halstertouw enkel weg gaat wanneer zij een stap naar voren doen. Het is niet het vasthouden van de neus dat de pony’s vertelt dat zij iets “goed” hebben gedaan. Maar het weg vallen van de druk.

Tot slot is eten natuurlijk alles behalve een kunstmatige beloning. Het is één van de belangrijkste motivators van de Shetlandpony’s om over het eiland te bewegen. Op zoek naar eten. Ze weten exact wanneer ze zeewier langs het strand kunnen eten, of de grassen en mossen tussen de rotsen. Eten is dus één van de meest natuurlijke vormen van belonen.

Dat de bewoners van de Shetland eilanden hier niet van op de hoogte zijn, is begrijpelijk. Decennia lang worden paarden getraind op basis van negatieve bekrachtiging (druk toevoegen en weg laten vallen bij gewenst gedrag). En ergens is het Munro niet aan te rekenen. Waarom zou ze de kennis van de bewoners in twijfel trekken? Toch stoorde het me, omdat dit hardnekkige mythes in stand houdt. Bijvoorbeeld dat voedsel een schadelijke en onnatuurlijk manier van werken zou zijn.

Maar los hiervan, heb ik vooral genoten van De pony’s aan de rand van de wereld. Als je er van houdt te kunnen verdwijnen in een boek, één te worden met de omgeving, de dieren en mensen, dan is dit absoluut jouw boek. Het inkijkje in het leven van Munro zelf, geeft het verhaal nog net wat meer lading. Het gaat niet veel over haar, de hoofdmoot ligt duidelijk bij het beschrijven van het leven op Whalsey, maar het geeft juist voldoende om het nog wat meer diepgang en afwisseling te geven. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed)


Catherine Munroe De pony's aan de rand van de wereld Recensie

De pony’s aan de rand van de wereld

Een verhaal van hoop en saamhorigheid op Shetland

  • Schrijfster: Catherine Munroe (Schotland)
  • Soort boek: memoir, reisverhalen
  • Origineel: The Ponies at the Edge of the World (2022)
  • Nederlandse vertaling: Erika Venis
  • Uitgever: Noordboek
  • Verschijnt: 13 oktober 2022
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave:  paperback
  • Prijs: € 22,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)

Flaptekst van het boek over Shetland van Catherine Munroe

De pony’s aan de rand van de wereld is het verhaal van het eerste jaar van een jonge, Schotse vrouw op Shetland. Ze bestudeerde Shetlandpony’s, de kleine maar robuuste dieren die generaties Shetlanders hebben geholpen hun harde leefomgeving te overleven, om onderzoek te doen naar het gedeelde leven van mens en dier. Ze werd tijdens haar studie warm onthaald door de eilandbewoners, luisterde naar hun verhalen en leerde hun manier van leven begrijpen. Het verslag van dat jaar kenmerkt zich niet alleen door de wisseling van de seizoenen, maar ook door de hoogdagen van de Shetlandkalender en de bijbehorende festiviteiten. Het is een lyrisch en actueel boek over gemeenschap, de verbindingen tussen mensen, dieren en landschap, rijk aan verhalen over Shetlanders en hun dieren. Daarnaast bevat het vele wetenswaardigheden over de geschiedenis van deze paarden.

Dit is het eerste boek van Catherine Munro. Ze werkt nu als reisleidster op Shetland, waar ze woont met haar man en jonge kinderen.

Bijpassende boeken en informatie

Irwan Droog Het huis aan het einde RecensieIrwan Droog (Nederland) – Het huis aan het einde
Leven op een eiland in de poolcirkel
reisverhaal
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
Beschrijft op zeer liefdevolle wijze over het verblijf op het afgelegen Noorse eiland, over de bewoners en de geschiedenis. In een mooie en verzorgde stijl neemt Irwan Droog de lezer volledig mee…lees verder >

Maria Adolfsson – Doggerland 5 Valwind

Maria Adolfsson Doggerland 5 Valwind recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Scandithriller. Op 13 december 2022 verschijnt bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff de Nederlandse vertaling van het vijfde deel in de serie thrillers over Doggerland, Fallvind, geschreven door de Zweedse thrillerschrijfster Maria Adolfsson.

Maria Adolfsson Doggerland 5 Valwind recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de Zweedse thriller Doggerland 5, Valwind. Het boek is geschreven door Maria Adolfsson. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe Doggerland thriller van de Zweedse schrijfster Maria Adolfsson.

Maria Adolfsson Doggerland 5 Valwind Recensie

Valwind

Doggerland 5

  • Schrijfster: Maria Adolfsson (Zweden)
  • Soort boek: Zweedse thriller
  • Origineel: Fallvind (2022)
  • Nederlandse vertaling: Elina van der Heijden
  • Uitgever: Luitingh-Sijthoff
  • Verschijnt: 13 december 2022
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 21,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de vijfde Doggerland thriller van Maria Adolfsson

Valwind is het vijfde deel in de Doggerland-serie van thrillerauteur Maria Adolfsson. In de hoofdstad Dunker worden twee jonge slachtoffers dood aangetroffen, met slechts één dag tussen de moorden. Karen Eiken Hornby geniet van haar zwangerschapsverlof en is niet blij dat ze deze zaak krijgt toegewezen. Ze is vooral terughoudend tegenover de zwijgzame Astrid Nielsen, met wie ze moet samenwerken. Al snel beginnen Karen en Astrid te vermoeden dat de twee doden met elkaar te maken hebben en dat ze niet de laatste slachtoffers zijn. De nieuwe moeder moet de zaak oplossen en tegelijkertijd haar kind beschermen.

Maria Adolfsson Doggerland 4 Rennen of sterven RecensieMaria Adolfsson (Zweden) – Doggerland 4, Rennen of sterven
Scandinavische thriller
Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
Onderlinge verhoudingen tussen de karakters botsen zo nu en dan zonder dat het er duimendik bovenop ligt en Adolfssen weet actuele thema’s in de thriller op een subtiele wijze te verwerken…lees verder >

Bijpassende boeken en informatie

Israel van Dorsten – Wij waren, Ik ben

Israel van Dorsten Wij waren Ik ben, weg uit Ruinerwold recensie en informatie over de inhoud van het autobiografische boek. Op 13 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Pluim het autobiografische boek van een van de zogenaamde kinderen van Ruinerwold, Israel van Dorsten.

Israel van Dorsten Wij waren Ik ben recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Wij waren, Ik ben, Weg uit Ruinerwold. Het boek is geschreven door Israel van Dorsten. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek van een van de kinderen van Ruinerwold, Israel van Dorsten.

Israel van Dorsten Wij waren Ik ben Recensie

Wij waren, Ik ben

Weg uit Ruinerwold

  • Schrijver: Israel van Dorsten (Nederland)
  • Soort boek: autobiografische boek, ego-document
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 13 oktober 2022
  • Omvang: 300 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek Israel van Dorsten, een van de kinderen van Ruinerwold

“Op zondag 13 oktober 2019 verliet ik de boerderij waar ik jarenlang vastzat en stapte een café in Ruinerwold binnen. Op dat moment maakte ik me definitief los uit de geloofswereld van mijn vader, die mij vijfentwintig jaar lang in zijn macht had.

In Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold beschrijf ik mijn leven. Mijn vaders geloof en overtuigingen waren mijn realiteit: naar school ging ik niet, ik bestond niet eens voor de buitenwereld, en ik had geen vrienden. Er waren alleen de geesten die om ons heen dwaalden en waarmee we praatten. Bidden was onze enige redding, God zat altijd in mijn hoofd.

Dan komen de eerste scheurtjes in mijn geloof, en dat worden er geleidelijk steeds meer. Het internet is de sleutel voor mijn ontwikkeling. Ik zoek een weg naar de vrijheid voorbij schuld, angst, verdriet, onzekerheid. Maar wanneer mijn gedachten eindelijk vrij zijn, voel ik me meer opgesloten dan ooit. Ik wil weg uit de boerderij waar ik samen met mijn familie verborgen voor de buitenwereld leef. Maar wie gaat mij helpen?”

Israel van Dorsten (1994) is de vierde van de negen kinderen van Ruinerwold. Hij heeft een jaar Film en Audiovisuele media gestudeerd in Amsterdam en studeert nu sociologie aan de Universiteit van Utrecht. Hij zet zich in voor de bewustwording over psychisch geweld.

Bijpassende boeken en informatie

Katy Hessel – The Story of Art without Men

Katy Hessel The Story of Art without Men recensie en informatie over de inhoud van dit boek over de onderbelichte geschiedenis van vrouwen in de kunst. Op 8 september 2022 verschijnt bij Hutchinson Heinemann dit kunstboek van de Britse schrijfster Katy Hessel. Er is nog geen Nederlandse vertaling van het boek verschenen of aangekondigd.

Katy Hessel The Story of Art without Men review en recensie van Monique van der Hoeven

The story of art without men is geschreven door kunst-historica Katy Hessel. Een boek over kunstgeschiedenis, maar dan “de andere helft”,  de vrouwen, waar wij nog altijd veel te weinig over lezen en leren. Er is ons vele jaren lang een verhaal verteld, dat kunst vooral door mannen werd gecreëerd en dat bijna alle grote kunstenaars – met hier en daar een uitzondering – mannen zijn. Vrouwelijke kunstenaars zijn echter helemaal geen uitzondering. Ze zijn er altijd geweest – ze zijn alleen tot op heden nog maar zelden opgenomen in de geschiedschrijving. Ook in musea zien we wel veel kunst die vrouwen laat zien, maar nog altijd maar weinig kunst die door vrouwen is gecreëerd. Het boek gaat voor een groot deel ook over moderne, hedendaagse vrouwelijke kunstenaars.

In The story of art without men komen in chronologische volgorde heel veel kunststromingen en kunstvormen aan bod met daarbij aandacht voor vrouwelijke kunstenaars. Hoewel er foto’s in het boek voorkomen, mis ik af en toe afbeeldingen van werken die in het boek besproken worden.

Een goede – en hoognodige – poging om meer balans te brengen in de geschiedenis van de kunst, al is die – uiteraard – niet volledig. Het zal vermoedelijk nog lang duren eer die balans er helemaal is en we er van doordrongen zijn dat er altijd al grote vrouwelijke kunstenaars zijn geweest. En toch, volgens een onderzoek dat Katy Hessel in haar boek aanhaalt, kon 30 procent van de geïnterviewde personen geen 3 vrouwelijke kunstenaars opnoemen… Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (zeer goed).

Katy Hessel The Story of Art without Men Recensie

The Story of Art without Men

  • Schrijfster: Katy Hessel (Engeland)
  • Soort boek: kunstboek
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Hutchinson Heinemann
  • Verschijnt: 8 september 2022
  • Omvang: 520 pagina’s
  • Uitgave: paperback / gebonden boek / ebook
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (zeer goed)
  • Boek bestellen bij: Bol

Flaptekst boek over de onderbelichte geschiedenis van vrouwen in de kunst

How many women artists do you know? Who makes art history? Did women even work as artists before the twentieth century? And what is the Baroque anyway?

Discover the glittering Sofonisba Anguissola of the Renaissance, the radical work of Harriet Powers in the nineteenth-century USA and the artist who really invented the Readymade. Explore the Dutch Golden Age, the astonishing work of post-War artists in Latin America and the women artists defining art in the 2020s. Have your sense of art history overturned, and your eyes opened to many art forms often overlooked or dismissed. From the Cornish coast to Manhattan, Nigeria to Japan, this is the story of art for our times – one with women at its heart, brought together for the first time by the creator of @thegreatwomenartists.

Bijpassende boeken en informatie

Louise Kennedy – Verboden terrein

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman over The Troubles in Noord-Ierland. Op 13 oktober 2022 verschijnt bij Uitgeverij Pluim de Nederlandse vertaling van Trespasses, de nieuwe roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman over Noord-Ierland, Verboden terrein. Het boek is geschreven door Louise Kennedy. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de roman van de Ierse schrijfster Louise Kennedy.

Recensie van Tim Donker

Wel. Hum ja. Dat kan dus ook. Een boek goed vinden, en er toch niks over te zeggen hebben. Ja. Ik zat daar, en ik las het boek. En nu zit ik hier, en het boek is uit. En ik vond het goed, maar wat kan ik erover zeggen? Ik maakte in al die tijd dat ik het las maar één aantekening: “haar moeder wordt afwisselend “haar moeder” en “Gina” genoemd”. Dat schreef ik, toen ik nog maar een paar pagina’s ver was in Verboden terrein. Maar vul daar maar eens een bespreking mee.

Ik denk dat ik dat schreef omdat ik dacht het boek door te hebben. Soms heb ik dat. Dan ben ik nog maar een paar pagina’s ver en dan denk ik al wel te weten welke kant het zal uitgaan met deze schrijver, met deze roman, met dit boek. Verboden terrein is niet het eerste boek dat ik lees. Soms meen je dan als veellezer vroegtijdig bepaalde patronen te kunnen detekteren. Je kent je pappenheimers immers, denk je. En soms denk je er dan niet eens naast.

Ik dacht, Verboden terrein wordt vast zo’n verkeerdebeen-boek. Die Kennedy is vast zo’n tiep die de lezers in verwarring wil houden. Ow, dit gaat mooi zijn. Ik hou van verkeerdebeen-boeken, ik hou van verwarring, ik hou ervan om met een beetje hulp van de schrijver steeds het verkeerde te denken. Hield ik die Gina toch mooi een paar minuten lang voor een zus of een tante ofzo, ha!, blijkt “Gina” en “haar moeder” gewoon één en dezelfde persoon te zijn! Ben ik daar mooi tuk gehad gewezen, dat gaat mooi zijn.

Maar Verboden terrein is geen verkeerdebeen-boek. Of niet per se. Geregeld schrijft Kennedy eerst, en stelt dan pas vragen. Dierhalve zijn sommige passages niet bij aanvang reeds helder. Maar het lijkt me niet dat Kennedy er echt op uit is verwarring te zajen. Het is gewoon hoe de dingen gaan. En het is misschien niet in de eerste plaatst waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Nee ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.

Was het de schrijfstijl?

Nee het was niet de schrijfstijl. Kennedy heeft een vrij afgemeten stijl. Korte zinnetjes vaak. Deed me af en toe denken aan Cormac McCarthy. Dat weglaten van aanhalingstekens bij directe rede bijvoorbeeld. Zodat je soms niet weet wie er aan het woord is, of iets gezegd of gedacht wordt, of dat het alleen maar de woorden van de verteller zijn. Een onderkoelde stijl, zou je kunnen zeggen. Tot daar ineens een brokje poëzie doorheen breekt; een zinsnede als “Het zonlicht lag in scherven op het gras”, bijvoorbeeld (die moest ik terugzoeken, net, want zoals gezegd maakte ik haast geen aantekeningen terwijl ik las). Dan wordt de beklemming verlicht. Ja misschien was het toch de schrijfstijl.

Was het het onderwerp?

Nee het was niet het onderwerp. Ierland, jaren zeventig. Midst wat zo onhandig wel met “the troubles” werd aangeduid. Noem het gerust een burgeroorlog. De jonge, katholieke basisschooljuf Cushla woont met haar moeder in een klein dorpje nabij Belfast. Ze springt af en toe bij in de pub van haar broer waar ze de oudere, protestantse, getrouwde advocaat Michael ontmoet en naja – u raadt het al. Daar komt natuurlijk een verhouding van. Capuleti en Montecchi tussen het tuig en de dronkaards. In een tamelik nabij verleden. In een tamelik nabij land. En dan nog zo wezensvreemd. Ja misschien was het toch het onderwerp.

Was het het diep menselijke hoofdpersonage?

Nee het was niks met diepe menselijkheid. Overal is diepe menselijkheid. Het is diep menselijk om te ontbijten met een gepocheerd ei op een geroosterd broodje, een kop koffie ernaast en Maurice McIntyre op de speler. Het is diep menselijk om de was op te hangen, of doorheen de kou te moeten om snijbonen en aardappelen en vlees te halen. Overal is diepe menselijkheid. De dag zit er vol mee. Ik moet maar uit mijn raam kijken om diep menselijke mensen te zien. Maar dan zie ik Cushla niet. Met haar altijd bezopen maar toch best lieve moeder. Met die kinderen uit haar klas en dan vooral die ontwapenende prachtige fantastische Davy McGeown wiens vader zo ongenadig in elkaar werd geslagen dat hij er blijvende schade aan overhield. Met die stomme broer en zijn domme pub en die bijna aandoenlijk idiote stamgasten. Met die Michael die best van haar houdt maar ook een baan heeft, en een gezin, en misschien zoiets als “verantwoordelijkheden”, en er politiek “gevaarlijke” meningen op na houdt (en met iets bezig is, maar dat kom je op het eind pas te weten). Met die schattige collega Gerry die er steeds maar weer voor haar is. Met alle dingen die zij doet, zij, Cushla, al die diep menselijke dingen die haar steeds verder de vernieling in helpen. Ja misschien was het toch dat diep menselijke van het hoofdpersonage.

Was het de spanning die doorheen heel het boek voelbaar is en tegen het eind schoksgewijs tot ontlading komt?

Ach. Nee. Waarom. De lateavond-film is spannend. Spanning is slaapverwekkend. Het moet vroeg in de negentiger jaren zijn geweest toen ik met mijn toenmalig beste vriend Patrick naar de bioscoop ging om Silence of the lambs te zien. Ik werd wakker toen hij in mijn zij porde en zei: “Spannend he!”. Echter, Verboden terrein is geen film laat op de avond (grote stukken ervan las ik evenwel wél laat op de avond). De spanning is niet formulematig van opbouw, niet geconstrueerd volgens de wetten van Hollywood. Een contante dreiging zit enerzijds in de grauwzaamheid. Niemand in die omgeving maakt zich illusies en iedereen weet dat er niet veel goeds van kan komen daar te zijn. Anderzijds zit de lezer Cushla zo dicht op de huid dat hij, de lezer, op geen moment méér weet dan Cushla. Deze blikvernauwing zet steeds opnieuw de stuipen op uw lijf. Je kunt de bijl uit elke hoek verwachten, maar toch valt hij steeds bij verrassing. Ja misschien was het toch wel de spanning.

Was het het altoos onuitputtelijke gegeven van de verboden liefde?

Ach welnee. Rot op met je verboden liefde. Liefde is naar haar aard verboden. Van zodra liefde toegestaan is wordt zij al te rap gewoon en liefde en gewoonheid verdragen elkaar niet. “Gewone liefde”, dat is ten beste genegenheid. Of nog: verdraagzaamheid. Liefde brandt het hevigst daar waar het niet zou mogen branden. Verboden hout knettert het best, of zoiets zou ik kunnen zeggen als ik dingen zou willen zeggen als verboden hout knettert het best. Geen zoete vruchten echter, dit is in het wild gegroeide liefde, oncontroleerbaar, dit is dodelijke ernst, dit is liefde op leven en dood, zo verboden maakt de gemiddelde mens zijn verboden liefde niet mee. Hoe moeizaam Cushla sentimeters “verboden terrein” verovert, feitelijk tegen haar eigen wil in. Michael woont ergens in een betere wijk met zijn gezin maar huurt ook nog ergens een appartementje en dat is Cushla’s domein; de tweestrijd: ze wil het wel, ze wil het niet, de liefde liefhebben en de liefde haten; er is “iets” met Michael maar dat kom je op het eind pas te weten en alles alles alles spelt dat ze deze man maar beter niet lief kan hebben, maar ze heeft hem lief, totaal, fenomenaal en integraal en god hoe mooi kan lelijkheid zijn. Ja misschien was het toch wel die verboden liefde.

Was het de overweldiging van het geweld?

De almanack spelt inmiddels 2023 en we zijn er nog (in de jaren zeventig zongen The Scorpions nog: ’94, ’95, if the world is still alive…), we hebben ons porsie geweld wel gehad, waardoor wordt de nihilistische mens dezer dagen nog overweldigd? Naja. Te weten dat dit écht is natuurlijk. Te weten dat mensen van verschillende geloven elkaar écht naar het leven stonden, te weten dat die autobommen, die molotov cocktails, die aanslagen, al die haat, al die wraak wederom wraak, al dat gebrek aan mededogen, de ander het licht in de ogen niet te gunnen; te weten dat dat in het noorden van een eiland hier niet al te ver vandaan dagdagelijkse realiteit is geweest, iets waarmee je je dag, je lessen opende, ja dat te weten doet de keel wellicht een weinig snoeren. Ja. Misschien overweldigde ook dat me.

Of.

Nee. Ik weet niet waarom ik Verboden terrein zo mooi vond.
Of dat heet. Ik weet wel waarom ik Verboden terrein zo mooi vond. En nu weet u het ook.

Louise Kennedy Verboden terrein recensie

Verboden terrein

  • Schrijfster: Louise Kennedy (Ierland)
  • Soort boek: Ierse roman
  • Origineel: Trespasses (2022)
  • Nederlandse vertaling: Sandra Boersma, Leen Van Den Broucke
  • Uitgever: Uitgeverij Pluim
  • Verschijnt: 13 oktober 2022
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman over The Troubles in Belfast

Het is midden jaren zeventig. Het Ierse nieuws wordt gedomineerd door berichten over ontploffende autobommen en mensen die worden beschoten, mishandeld of vermoord.

Cushla Lavery woont met haar moeder in een dorpje vlak bij Belfast. Ze geeft les op een basisschool en draait regelmatig bardiensten in de pub van haar familie. Daar ontmoet ze Michael Agnew, een oudere, getrouwde advocaat. Qua status en klasse konden ze niet meer van elkaar verschillen. Ze storten zich in een stormachtige affaire.

Als de vader van een van haar leerlingen slachtoffer wordt van een brute aanval helpt Cushla de familie waar ze kan. Het conflict tussen haar wereld en die van Michael wordt steeds groter. De politieke spanningen lopen op en alles wat Cushla zo zorgvuldig heeft opgebouwd dreigt uit elkaar te vallen.

Verboden terrein is een kwetsbaar en tegelijkertijd onverschrokken verhaal, een intiem portret van mensen die gevangenzitten in het grensgebied tussen het persoonlijke en het politieke, waar wie je bent minder gewicht draagt maar welke keuzes je maakt des te meer.

Bijpassende boeken en informatie

Robin McLean – Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing

Robin McLean Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe verhalenbundel van de Amerikaanse schrijfster. Op 18 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij And Other Stories het nieuwe boek van de Amerikaanse schrijfster Robin McLean. Er is geen Nederlandse vertaling van het boek verschenen of aangekondigd.

Robin McLean Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de verhalenbundel Get ém Young, Treat ém Tough, Tell ém Nothing Het boek is geschreven door Robin McLean. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Amerikaanse schrijfster Robin McLean.

Robin McLean Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing Recensie

Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing

  • Schrijfster: Robin McLean (Verenigde Staten)
  • Soort boek: verhalen
  • Taal: Engels
  • Uitgever: And Other Stories
  • Verschijnt: 18 oktober 2022
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook

Flaptekst van het nieuwe boek van Robin McLean

From the author of the acclaimed Pity the Best, a collection of new stories plumbing the depths of American laughter and evil.

Dark, profane, and hilarious, yet ultimately humane, these ten stories are the latest and best of Robin McLean’s reports from the eternal battlefront that is the United States. Ranging across the continent, from Alaska to Missouri, from the flatlands to the mountains, each tale is a snapshot of the political, racial, and sexual undercurrents roiling contemporary life, and each finds a way into the nerves and blood that pulse beneath the question of how to live a decent life.

Here you’ll find stolen children living life to the fullest on the run and on the road, soldiers guarding empty frontiers, and rugged individualists brought low by an uncaring nature. You’ll find prehistoric beasts rubbing talons with hustlers as well as death machines lurking beneath the bucolic countryside. Here you’ll find hatred, friendship, and pitch-black humour all seething in the same stew.

Get ’em Young, Treat ’em Tough, Tell ’em Nothing marries the sardonic moral and political explorations of a Flannery O’Connor to the surreal, scuzzy wit of a Denis Johnson. It is a brazen State of the Union for a nation on the edge.

Bijpassende boeken en informatie

Steven Braekeveldt – De vergetene

Steven Braekeveldt De vergetene recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Vlaamse roman. Op 4 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Manteau de nieuwe roman van de Belgische schrijver Steven Braekeveldt.

Steven Braekeveldt De vergetene recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De vergetene. Het boek is geschreven door Steven BRaeckeveldt. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Steven Braekeveldt.

Steven Braekeveldt De vergetene Recensie

De vergetene

Hoe John Steinbeck en Robert Kappa mijn grootvader redden

  • Schrijver: Steven Braekeveldt (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Manteau
  • Verschijnt: 4 oktober 2022
  • Omvang: 365 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 24,99 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Steven Braekeveldt

Een man leidt tussen 1901 en 1947 een waanzinnig leven. Van West-Vlaanderen via Canada naar de Verenigde Staten, Spanje en Rusland. De vergetene is het fascinerende levensverhaal van een man die vergeten is door de geschiedenis, maar niet door zijn kleinzoon. Een met vaart geschreven vertelling die je achterlaat met één niet te beantwoorden vraag: hoe kan iemand zoveel levens hebben gehad?

Bijpassende boeken en informatie

Cecilia Klang – De comeback van Tommy Roos

Cecilia Klang De comeback van Tommy Roos recensie en informatie over de inhoud van de Zweedse komische roman. Op 12 januari 2022 verschijnt bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff de Nederlandse vertaling van de roman Kan innehålla spår av Tommy Roos van de Zweedse schrijfster Cecilia Klang.

Cecilia Klang De comeback van Tommy Roos recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman De comeback van Tommy Roos. Het boek is geschreven door Cecilia Klang. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman en eerste deel van een trilogie van de Zweedse schrijfster Cecilia Klang.

Cecilia Klang De comeback van Tommy Roos Recensie

De comeback van Tommy Roos

Tommy Roos trilogie deel 1

  • Schrijfster: Cecilia Klang (Zweden)
  • Soort boek: Zweedse roman
  • Origineel: Kan innehålla spår av Tommy Roos (2022)
  • Uitgever: Luitingh-Sijthoff
  • Verschijnt: 12 januari 2022
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 20,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Cecilia Klang

De comeback van Tommy Roos van de Zweedse Cecilia Klang is het eerste deel van een gepland drieluik. Wanneer Tommy Roos op zijn vijftigste verjaardag in zijn halflege huiskamer zit, beseft hij dat hij het dieptepunt heeft bereikt. Waar hij vroeger nog de veelbelovende rockster was, ligt hij nu in scheiding met zijn jeugdliefde Martina, dreigt de fabriek waar hij werkt te verhuizen naar Estland en kijken zijn kinderen niet meer naar hem om. Wie is hij, zonder zijn vrouw, zonder zijn werk? Met frisse tegenzin gaat Tommy op zoek naar zichzelf, geholpen door zijn beste vriend en een excentrieke voormalige operazangeres. Een komische roman over vriendschap, liefde, de juiste toonhoogte en wat echt telt in het leven.

Bijpassende boeken en informatie

Uwe Wittstock – Februari 1933

Uwe Wittstock Februari 1933 recensie en informatie boek over de winter van de literatuur. Op 13 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Cossee de Nederlandse vertaling van het boek Februar 33, Der Winter der Literaturvan de Duitse schrijver en literatuurcriticus Uwe Wittstock.

Uwe Wittstock Februari 1933 recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Februari 1933, De winter van de literatuur. Het boek is geschreven door Uwe Wittstock. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de het boek over 1933, geschreven door de Duitse auteur en criticus Uwe Wittstock.

Uwe Wittstock Februari 1933 recensie

Februari 1933

De winter van de literatuur

  • Auteur: Uwe Wittstock (Duitsland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Origineel: Februar 33 (2021)
  • Nederlandse vertaling: Michel Bolwerk
  • Uitgever: Cossee
  • Verschijnt: 12 oktober 2022
  • Omvang: 352 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 29,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over 1933 van Uwe Wittstock

Op maandag 30 januari 1933 neemt Joseph Roth de ochtendtrein naar Parijs. Thomas Mann houdt zich in München de volgende tien dagen nauwelijks bezig met politiek, maar werkt aan een lezing over Richard Wagner. Het gebeurt allemaal razendsnel. Februari is de maand waarin ook voor schrijvers in Duitsland alles verandert en beslist wordt. Uwe Wittstock schetst van dag tot dag in een collage van dagboekfragmenten, columns en mediaberichten hoe het rijke literaire leven van de Weimarrepubliek in enkele weken plaatsmaakte voor een lange winter. Een loden tijd voor de gebroeders Mann, Erich Maria Remarque, Vicki Baum, Alfred Döblin, Irmgard Keun en vele anderen, waarin het net steeds strakker werd aangetrokken.

Hitlers ‘machtsovername’ leidde onmiddellijk tot een ramp voor de literatuur en haar schrijvers in Duitsland, met boekverbrandingen en ballingschap tot gevolg. Dit boek beschrijft de sfeer van die dagen, gekenmerkt door angst en zelfbedrog, passiviteit of vastberadenheid. Wie slijmde bij de nieuwe machthebber, wie moest vrezen voor zijn leven en vluchten? Op basis van deels ongepubliceerd archiefmateriaal ontstaat een caleidoscopisch en overweldigend beeld van een gewelddadige tijd. Wittstock laat op indrukwekkende wijze zien hoe brutaal en grondig de onvrijheid van denken, lezen en schrijven de cultuur van een maatschappij kan vernielen.

Uwe Wittstock (Leipzig, 5 juni 1950) is literair criticus en schrijver. Tot 2018 was hij redacteur van weekblad Focus, waarvoor hij nu columnist is. Voordien werkte hij als literair redacteur bij de Frankfurter Allgemeine Zeitung, als redacteur bij uitgeverij S. Fischer en als hoofd van de kunstsectie en cultuurcorrespondent bij Die Welt. In 1989 ontving hij de Theodor Wolffprijs voor Journalistiek.

Bijpassende boeken en informatie

Eva Gerlach – Hier

Eva Gerlach Hier recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe dichtbundel. Op 11 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de bundel met nieuwe gedichten van de Nederlandse dichteres Eva Gerlach.

Eva Gerlach Hier recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Hier. Het boek is geschreven door Eva Gerlach. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de boek met nieuwe gedichten van dichteres Eva Gerlach.

Recensie van Tim Donker

Dat ze zaten te eten en dat de dingen hen langzaamaan weer in genade aannamen was wat ik onthouden had. Het had iets kunnen zijn uit de verhalen van eekhoorn en mier, al was het dan waarschijnlijk in minder gezwollen taal gezegd. Dat je tussen het eten en de dingen misschien pas echt hier bent, welk hier, elk hier. Losse bedrading zo heette dat. Had ik het niet eens gevonden in de kringloopwinkel, ik weet het niet, tweedehands alleszins, lang geleden, in ergens een daar. Misschien kende ik Eva Gerlach toen nauwelijks. Een beetje van naam. Ook de naam van mijn lievelingszus (die voornaam althans, mijn lievelingszus heeft verder gewoon mijn achternaam). Zo’n naam blijft. Zo’n boek pak je wel op. Zo’n boek koop je. Op een dag in een tijdperk dat je nog tweedehands boeken kon kopen, ergens, daar, nooit hier.

Hier. Dat is eigenlijk nergens. Er is altijd veel meer daar dan hier. Iemands hier is voor heel veel anderen al snel een daar. Jouw daare hierheid is niet hier. De fantasie dat een daar jouw hier zou kunnen zijn. Het hier van een ander ook jouw hier. Vanuit de trein misschien. Een wijk die je ziet, en je afvragen hoe het zou zijn om daar te wonen, alle dagen daar thuis te komen, daar te zitten, tussen die muren en dat dat dan je hier is. Of gewoon zo maar. Een dorp op de kaart. Renkum misschien.

Een daar beleef je anders dan het hier, zelfs als dat daar tijdelijk je hier is. Op vakantie zijn, of op bezoek. Hoe je even een daar als een hier kunt zien, maar hoe het dan toch een daar blijft. Je moet immers vragen wanneer de visboer er staat, en tegenover welke supermarkt eigenlijk. Misschien is het dat met het hier. Hier behoeft geen vragen. Hier is waar de dingen je langzaamaan weer in genade aannemen.

Of toch. Het hier van Meindert, de hoofdpersoon van het gelijknamige openingsgedicht in Hier -de dichtbundel van Eva Gerlach waarover ik hier moeizaam mijn gedachten probeer bijeen te schrapen- is het hospitaal waar hij, Meindert (“Meindert was iemand vroeger hij leerde de mensen.”), langzaamaan onttakelt wordt, tot er niets meer is. Alleen nog maar de dingen, die ellendige dingen weer, die altijd ja. “In zijn kamer zie je // de naalden gevouwen nachthemd afgehaald bed / op de wasbak 1 lege ampul OxyNorm in de emmer / 1 bijsluiter Mitomycine 3 TENA Men 4”. Want dat is een ander ding met hier. Het hier kan genadeloos illusieloos zijn. Het hier is lichaam, je lichaam is nooit daar. Dat maakt hier onontkoombaarder dan daar. Daar, dat kan nog alles zijn. Totdat daar hier is.

Waarmee niet gezegd wil zijn dat hier alles duidelijk is. Hier is waar je bent, en daarstraks was je nog daar. Ik las Hier enige weken geleden, toen ik op vakantie was in het noorden van Limburg. Dat was toen hier, maar is nu weer daar. Toen ik las, een bos vlak achter het raam waarvoor ik zat, hield ik vooral van de manier waarop Hier voedsel geeft aan. Ruimte laat voor. In de ruimtes tussen het variabele hier zweeft. Poëzie die kieren laat waardoorheen gekeken kan worden. Dat is mooi, woorden zijn mooi maar de ruimte tussen woorden is ook mooi. Poëzie die zoekt, niet perse zoekt te vinden. Poëzie die dwaalt, niet perse aankomt. Poëzie die herijkt. Herademt. Herhaalt. Herneemt. Herdenkt. Herziet. Herschrijft. Hervindt. Hernieuwt. Hertrouwt. Herbouwt. Herformuleert. Herkrijgt. Herkanst. Herroept. Heropent. Herwaardeert. Herenigt. Hervormt. Herleid. Herschept. Herkent. Het regende op de dag dat ik Krista weer zag.

Of dat je voor het raam staat, adem in en uit, het gordijn beweegt zachtjes in een ongedefiniëerde luchtstroom. Of de zee misschien. Of dat het later wordt, en hoe het licht dan valt. Of je pocheert een ei, en ergens in huis valt iets om. Of jeuk op onbereikbare plekken. Of het eerste water van de dag. Dat de einder ergens moet beginnen. Dat één leven het laatste moet zijn. Zulke dingen.

Nee. Wat zei ik? Hier kan nog alles zijn. Hier stelt onophoudelijk vragen. Hier nemen de dingen je nooit meer in genade aan. In dit hier werpt elke schaduw een duister, het hier is altijd maar tijdelijk, het hier heb je nooit voorgoed: “Als je uit me vandaan springt kijk ik”, heet het dan, of: “We denken dat we het zien […] [m]aar we doen onze ogen open / en er is zwart”, of: “om hier niet te zijn liepen we / daarheen”; “ik lig / hier, ik die daar moet zijn”; “leen me je oplichterij je gescharrel je vleesmes” – is er altijd een daar dat een hier had moeten zijn, een Ene die beter de Ander was geweest, het onkenbare dat met het kenbare werd verward? Of gaat het hier alleen maar over de (on)mogelijkheid over je eigen schaduw te springen?

Het ultiemste daar zou de maan zijn. Waarlijk gelukkig zijn op de maan, en “veertjelicht zo”.

Misschien is dat dan het verschil tussen hier en daar? Kan het gewogen worden in het gewicht van ellende? Of dood? Of afbraak? Meinderts aftakeling? Het gewicht van ellende als het hier is, en niet daar. Als het huis uit Huis jouw huis: “In de kelder bewoog iedereen”; “In ons dorp stond geen huis meer recht op”; “Bont en blauw kort / en klein hier en nooit meer / verschil”. En “[a]ls ze komen en ze vinden je dwingen ze je / je kleren uit te trekken en ze Vernederen je / zei iedereen die kwam groeten maar ik blijf hier. // Als ze komen kruip ik in mijn bed waar niemand me ziet / ik maak mezelf klein ik verstop me onder de dekens // en ik huil en ik schreeuw maar ik maak geen enkel geluid.” (hoe erg hier zo’n hier is als het jouw hier is, als jij die ik bent, niet een ik uit een gedicht of iemand die je ziet op tv)

Je hier is eindeloos veel, eindeloos ver, eindeloos vol. Zo ook deze poëzie (die steeds in beweging is). Dacht ik dat je uiteindelijk misschien niets rest dan je bal oprapen en verder lopen, maar daar eindigt het niet. Althans daar eindigen de woorden niet. Er zijn ook nog aantekeningen (heb je werkelijk Bob Marley nodig om te zeggen dat je niet moet vragen waarom?), en die lees ik -helaas- en ik denk O ging dat over een jongleur dan?

(die associatie had ik er niet direkt bij) (maar ik associeer bijna niets met jongleurs) (maar nu dan toch in dit onvoorzien kielzog) (en hongerkunstenaar en kafka en je moet je leven veranderen in dit onvoorzien kielzog) (zijn associaties in dit onvoorzien kielzog) – zijn

Zijn associaties in dit onvoorzien kielzog.


Eva Gerlach Hier Recensie

Hier

  • Schrijfster: Eva Gerlach (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 11 oktober 2022
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 19,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Eva Gerlach

Wit bot op het strand
ravenbeksleutel
Ik pak het op
voel het spannen
van vleugels

Hier: waar je bent; waar, hoe, wanneer ook. Schaduw en plaats, vast en los, ziekte, oorlog; aarde, lucht, water en vuur; dood en liefde: een reis om het lichaam in 47 gedichten.

Eva Gerlach (Amsterdam, 9 april 1948) is een van de belangrijkste dichters uit het Nederlandse taalgebied. Zij debuteerde in 1977 in Hollands Maandblad; twee jaar later verscheen haar eerste bundel, Verder geen leed, waarop tot dusver een klein twintigtal andere voor volwassenen en kinderen volgde. Haar werk voor volwassenen werd bekroond met tal van literaire prijzen, waaronder de P.C.Hooftprijs 2000; voor haar eerste jeugdbundel, Hee meneer Eland (1989), ontving zij een Zilveren Griffel en de Nienke van Hichtumprijs. Gerlach publiceerde recent het drieluik Labyrint, dat bestaat uit Kluwen, Ontsnappingen (bekroond met de Awater Poëzieprijs 2016) en Oog (bekroond met de Herman de Coninckprijs 2020).

Bijpassende boeken en informatie