Alle berichten van Redactie

Ilan Pappe – De Nakba

Ilan Pappe De Nakba recensie en informatie over de inhoud van het boek over de etnische zuivering van Palestina. Op 16 maart 2023 verschijnt bij uitgeverij Omniboek de Nederlandse vertaling van The Ethnic Cleansing of Palestine van de Israëlische historicus en schrijver Ilan Pappe.

Ilan Pappe De Nakba recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De Nakba, De etnische zuivering van Palestina. Het boek is geschreven door Ilan Pappe. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek van de Israëlische historicus en schrijver Ilan Pappe.

Ilan Pappe De Nakba recensie

De Nakba

De etnische zuivering van Palestina

Flaptekst van het boek van Ilan Pappe over de etnische zuivering van Palestina

In 2023 is het 75 jaar geleden dat de staat Israël uitgeroepen werd. In ‘De Nakba’ vertelt Ilan Pappe hoe de Arabisch-Israëlische Oorlog, in het Arabisch de Nakba (ramp) genoemd, leidde tot een van de grootste gedwongen migraties uit de moderne geschiedenis. Circa een miljoen mensen werden uit hun huizen verdreven, Palestijnse dorpen werden verwoest, burgers werden vermoord. Ilan Pappe, een vooraanstaand historicus uit Israël, toont aan hoe de Joden zich in 1948 schuldig maakten aan etnische zuiveringen, en hoe het kon dat de internationale gemeenschap niet ingreep. Het boek werpt nieuw licht op de oorsprong en de ontwikkeling van het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Bijpassende boeken en informatie

Guillaume Van der Stighelen – Rozeke

Guillaume Van der Stighelen Rozeke recensie en informatie over de inhoud van de Vlaamse familieroman. Op 16 februari 2023 verschijnt bij uitgeverij Manteau de roman van de Belgische schrijver Guillaume Van der Stighelen.

Guillaume Van der Stighelen Rozeke recensie van Monique van der Hoeven

Een dik, hardcover boek van maar liefst 460 pagina’s met de lieflijke titel Rozeke, geschreven door de Antwerpse schrijfer Guillaume van der Stighelen. Hij schrijft al zijn hele leven, maar Rozeke is zijn roman-debuut, waarin hij het levendige leven van zijn naamgenoot beschrijft. Deze naamgenoot is zijn overgrootvader, naar wie hij is vernoemd.

Het vertelde levensverhaal van Guillaume is wel grotendeels fictief, al is het wel geïnspireerd door verhalen die hij als jongetje hoorde over zijn overgrootvader.

In de epiloog van de roman is Guillaume al heel oud en kijkt hij terug op zijn leven. Daarna volgen 13 hoofdstukken die zijn levensverhaal vertellen. Een levensverhaal van Gwillemke, een klein verlegen jongetje wat opgroeit in een arm milieu, maar zich daar aan weet te ontworstelen door een succesvol loodgietersbedrijf op te bouwen. Zijn gezinsleven daarnaast gaat niet altijd even makkelijk. Alle personages hebben zo hun eigen emotionele schade die ze met zich meedragen.

Het levensverhaal van Guillaume strekt zich uit van de 19e eeuw tot in de 20ste eeuw, een interessante tijd. De schrijver weet de geschiedenis hier tot een geweldige achtergrond te maken voor het verhaal. We krijgen een mooie inkijk in het veranderend Antwerpen van die tijd.

Guillaume van der Stighelen, de auteur, is duidelijk een geboren verhalenverteller die je met een vlotte schrijfstijl meeneemt in een andere wereld. Ik heb enorm meegeleefd met Gwillemke en de andere personages, letterlijk tot tranen toe. En die 460 pagina’s? Die had ik uit voor ik het wist. Een absolute aanrader die is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Guillaume Van der Stighelen Rozeke recensie

Rozeke

  • Schrijver: Guillaume Van der Stighelen (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Manteau
  • Verschijnt: 16 februari 2023
  • Omvang: 464 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 29,99 / € 14,00
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Guillaume Van der Stighelen

Gwillemke groeit uit tot het middelpunt van een reusachtige familie, met zonen en dochters, kleinkinderen en achterkleinkinderen, neven en nichten en aangetrouwd grut. Hij is even eigengereid als sympathiek, even dwars als meegaand. Maar op het einde van zijn leven blijkt de rijke vooral een oude man vol verborgen leed en schuldgevoelens.

Dit is een roman met autobiografische elementen. Inspiratie vond Van der Stighelen in historische archieven, foto’s, enkele persoonlijke familiedocumenten en veel vage herinneringen aan wat vroeger op familiefeesten werd verteld over de overgrootvader naar wie hij werd vernoemd. Dankzij historisch onderzoek katapulteert hij de lezers terug naar het Vlaanderen rond de vorige eeuwwisseling, met al haar sociale, politieke en morele veranderingen.

Guillaume Van der Stighelen is een van de succesvolste reclamemakers die Vlaanderen ooit gekend heeft. Hij is medeoprichter van het internationale reclamebureau Duval Guillaume. Toen hij in 2011 zijn zoon verloor, stapte hij uit de reclamewereld. Sindsdien schrijft hij en zingt bij De Grungblavers.

Bijpassende boeken en informatie

Gerard Kamp – Vergeten Nederland

Gerard Kamp Vergeten Nederland recensie en informatie over de inhoud van het fotoboek. Op 16 maart 2023 verschijnt bij uitgeverij Omniboek het boek met foto’s van Nederland rond 1900, geschreven door Gerard Kamp.

Gerard Kamp Vergeten Nederland recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het fotoboek Vergeten Nederland.  Het boek is geschreven door Jona Lendering. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het boek over de Eerste Punische Oorlog, geschreven door Jona Lendering.

Gerard Kamp Vergeten Nederland Recensie

Vergeten Nederland

In beelden en gebeurtenissen

  • Schrijver: Gerard Kamp (Nederland)
  • Soort boek: fotoboek, geschiedenisboek
  • Uitgever: Omniboek
  • Verschijnt: 16 maart 2023
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Prijs: € 27,50 – € 32,50
  • Uitgave: gebonden boek
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van fotoboek over Nederland rond 1900

Vergeten Nederland van Gerard Kamp is een prachtig fotoboek dat de periode rond 1900 in Nederland letterlijk kleur geeft.

Spontane foto’s van mensen en hun omgeving waren zeldzaam aan het eind van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Er werden toen voornamelijk statige portretfoto’s gemaakt. Maar fotografen als Jacob Olie en James Higson legden zich juist toe op het fotograferen van het leven van alledag. Gerard Kamp selecteerde uit hun en andere archieven de mooiste beelden, gemaakt zowel in de stad als op het platteland, en kleurde die pixel voor pixel in. De ingekleurde beelden zijn voorzien van korte essays, die het beeld in de tijd plaatsen. Vergeten Nederland is een levendig tijdsbeeld van de decennia voor en na 1900, een periode waarin Nederland voorgoed veranderde.

Bijpassende boeken en informatie

Kyrian Esser – Dans, Panfilo, dans

Kyrian Esser Dans Panfilo dans recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse roman. Op 14 februari 2023 verschijnt bij uitgeverij Koppernik de coming-of-age roman van schrijver Kyrian Esser.

Kyrian Esser Dans Panfilo dans recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Dans, Panfilo, dans. Het boek is geschreven door Kyrian Esser. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman Dans, Panfilo, dans van de Nederlandse auteur Kyrian Esser.

Kyrian Esser Dans Panfilo dans recensie

Dans, Panfilo, dans

  • Schrijver: Kyrian Esser (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse coming-of-age roman
  • Uitgever: Koppernik
  • Verschijnt: 14 februari 2023
  • Omvang: 192 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 21,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Kyrian Esser

Speelse zoektocht naar de liefde in het moderne Europa.

Op een lome vakantie aan de Atlantische kust ontmoeten de onafhankelijke Tobias en de weifelende Wouter elkaar. De belofte van een eerste grote liefde rammelt aan de deur en laat hen in vrolijke verwarring achter. Ook als de jaren voorbijgaan en de jongens voorzichtig volwassen worden, slijt de belofte niet. Aan de hand van een speelse speurtocht door de literatuur, de schilderkunst en de stadsparken van Europa lopen ze elkaar achterna. Maar weten ze elkaar ook te vinden?

Dans, Panfilo, dans is een wervelend Walseriaans portret van de ontluikende liefde tussen twee jongens. Met de kunst als kompas en in een verrassende, theatrale stijl, wordt de lezer meegevoerd over het Europese continent op zoek naar de betekenis van verlangen in de huidige gefragmenteerde tijd.

Bijpassende boeken en informatie

Cecile Pin – Dolende zielen

Cecile Pin Dolende zielen recensie en informatie over de inhoud van de Engelse roman. Op 14 maart 2023 verschijnt bij uitgeverij Hallands Diep de Nederlandse vertaling van de roman Wanderings Souls, geschreven door Cecile Pin.

Cecile Pin Dolende zielen recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Dolende zielen. Het boek is geschreven door Cecile Pin. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de de Britse schrijfster Cecile Pin.

Cecile Pin Dolende zielen

Dolende zielen

  • Schrijfster: Cecile Pin (Engeland)
  • Soort boek: Engelse roman
  • Origineel: Wandering Souls (2023)
  • Nederlandse vertaling: Anneke Bok
  • Uitgever: Hollands Diep
  • Verschijnt: 14 maart 2023
  • Omvang: 208 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Cecile Pin

Drie jonge Vietnamese bootvluchtelingen vestigen zich na een levensgevaarlijke reis in Engeland, waar ze moeten wennen aan hun nieuwe identiteit van vluchteling, eerst in een overvol opvangkamp en asielzoekerscentrum, en later in Londen, dat geplaagd wordt door maatschappelijke ongelijkheid en een steeds grotere afkeer van immigranten.

De zestienjarige Anh is van de ene op de andere dag belast met de zorg voor haar broers Thanh en Minh. Bij het volwassen worden krijgt ieder van hen – stuurloos door de afwezigheid van hun ouders – te kampen met overleversschuld. Bij elke keuze die ze maken loopt hun levenspad verder uiteen, totdat onduidelijk is of liefde alleen voldoende is om hen bij elkaar te houden.

Door middel van prachtige verhaallijnen, historisch onderzoek, stemmen van overleden familieleden en aantekeningen van een anoniem gehouden verteller die zich tot doel heeft gesteld hun familiegeschiedenis te beschrijven weet Dolende zielen het leven van een door oorlog en verlies getekend gezin in kaart te brengen dat desondanks blijft streven naar een betere toekomst. De roman maakt met klem en precisie duidelijk dat verhalen uit ons eigen verleden de allerbelangrijkste zijn. Cecile Pin is een indrukwekkend, nieuw literair talent.

Bijpassende boeken en informatie

Eveline Karman – Verknipt

Eveline Karman Verknipt recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse thriller. Op 14 februari 2023 verschijnt bij uitgeverij De Fontein de nieuwe thriller van de Nederlandse thrillerschrijfster Eveline Karman.

Eveline Karman Verknipt recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de thriller Verkinipt. Het boek is geschreven door Eveline Karman. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden te vinden. Bovendien kun je op deze pagina informatie over de inhoud van de nieuwe thriller van de Nederlandse schrijfster Eveline Karman.

Eveline Karman Verknipt recensie

Verknipt

  • Schrijfster: Eveline Karman (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse thriller
  • Uitgever: De Fontein
  • Verschijnt: 14 februari 2023
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 20,99 / € 9,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe thriller van Eveline Karman

Emma Doyle worstelt al jaren met de dood van haar broer Arvid met wie ze een intense band had. Het verdriet deed haar vluchten in drank maar inmiddels is ze, met hulp van een therapeut al weer geruime tijd clean. De vondst van een ketting, op de plek waar haar broer zich van het leven benam, zet een zoektocht in gang naar wat er wérkelijk gebeurde op die noodlottige dag in de schuur achter de boerderij van haar ouders. Het lijkt erop dat er mensen zijn die het verleden liever begraven laten. Mensen die tot het uiterste gaan om Emma ervan te weerhouden de waarheid boven tafel te krijgen. En welke rol speelt haar vader Jonathan eigenlijk in dit verhaal…?

Bijpassende boeken en informatie

Michal Nobach-Bergen – Tante Betty

Michal Nobach-Bergen Tante Betty recensie en informatie over de inhoud van het boek. Op 23 februari 2023 verschijnt bij uitgeverij De Kring het boek over haar tante Betty van Michal Nobach-Bergen.

Michal Nobach-Bergen Tante Betty recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Tante Betty, Hoe een Surinaamse verpleegster onderduikers redde en zelf Dachau overleefde. Het boek is geschreven door Michal Nobach-Bergen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het biografische boek van Michal Nobach-Bergen.

Michal Nobach-Bergen Tante Betty recensie

Tante Betty

Hoe een Surinaamse verpleegster onderduikers redde en zelf Dachau overleefde

  • Schrijfster: Michal Nobach-Bergen (Nederland)
  • Soort boek: non-fictie
  • Uitgever: Uitgeverij De Kring
  • Verschijnt: 23 februari 2023
  • Omvang: 160 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 17,50 / € 8,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het biografische boek over Betty Bergen

Het bijzondere oorlogsverhaal van Betty Bergen; een klein monument. Elisabeth Bergen wordt in 1905 geboren in Suriname, als kleinkind van een geassimileerde Jood en een mulat dienstbode. Ze wordt al jong wees. Nadat ze haar opleidingen voor onderwijzeres en verpleegster heeft voltooid, gaat ze naar Nederland.

In Amsterdam werkt ze als verpleegster en trouwt met een weduwnaar. Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog wordt ze zelf weduwe. Tijdens de oorlog werkt ze mee aan het verzet en verbergt acht Joodse onderduikers in haar woning in de Harmoniehof 59. Na in 1944 te zijn verraden komt ze via kamp Vught en vrouwenkamp Ravensbrück terecht in Dachau, waar ze in de ziekenboeg werkt maar zelf medische experimenten moet ondergaan. Op wonderbaarlijke wijze overleeft ze. ‘Onkruid vergaat niet,’ was haar motto.

Na de oorlog hertrouwt ze, en dertig jaar later vertelt ze op La Palma haar indrukwekkende levensverhaal aan haar nicht. In 1983 overlijdt ze.

Michal Nobach-Bergen (1943) volgde diverse dansopleidingen, o.a. bij het Scapinoballet. Ze danste en schreef verhalen en gedichten. Ze woonde vijftien jaar na de oorlog bij haar tante Betty in huis. In 1980 begon ze op het Canarische eiland La Palma een dansstudio. Na het bezoek van haar tante Betty aan La Palma, die daar haar oorlogsherinneringen vertelde, besloot Michal om die verhalen op te schrijven. Ze debuteerde in het Duits met Die himmlischen Zeiten des Nils Nobach, schreef daarna non-fictie boeken en werkte haar aantekeningen over tante Betty uit tot dit gelijknamige boek.

Bijpassende boeken en informatie

Charles Ferdinand Ramuz – Schoonheid op aarde

Charles Ferdinand Ramuz Schoonheid op aarde recensie en informatie over de inhoud van de Zwitserse roman uit 1927. Op 13 januari 2023 verschijnt de Nederlandse vertaling van de roman La beauté sur la terre van de Franstalige Zwitserse schrijver Charles Ferdinand Ramuz.

Charles Ferdinand Ramuz Schoonheid op aarde recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Schoonheid op aarde. Het boek is geschreven door Charles Ferdinand Ramuz. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman uit 1927 van de Zwitserse schrijver Charles Ferdinand Ramuz.

Recensie van Tim Donker

Maar zoon boek vertaalt zichzelf niet, het komt, helemaal vanuit de eerste helft van de vorige eeuw komt het, van een Franse uitgever, Bernard Grasset, de befaamde Franse uitgever u weet, is het gekomen, in het Frans, het Frans van een Zwitser, vanuit het Frans van de Zwitser Ramuz is het gekomen, naar hier, naar 2023, naar het Nederlands en zoon boek vertaalt zichzelf niet, nee nee nee dat deed de Rokus natuurlijk weer, de Hofstede, die van de schwung en het snobisme of hoe was dat ookalweer, of miniskule levens nakomelingen waren van imaginaire levens, u weet, Pierre Michon, u weet, Marcel Schwob u weet, of denk iemand als Régis Jauffret, denk Wereld, wereld!, of denk Henri Roorda, denk Mijn zelfmoord, of denk Joris-Karl Huysmans, denk Aan de vrouw en laten we Perec niet vergeten, zulke boeken vertalen zichzelf niet, dat doet de Rokus, dat doet de Hofstede, soms alleen soms met Martin de Haan en soms is er ook nog een derde bij, dan zijn ze een vrouw, dan zijn ze Marjan Hof waardoor ik nog even het vermoeden heb gehad dat zij ook Marianne Kaas waren, misschien met een vierde vertaler erbij ofzo, waarom niet, waarom hadden zij Dat waren wij niet kunnen vertalen, maar neen, Marianne Kaas is geloof ik heel echt Marianne Kaas en een hele echte vrouw of zijn dat geen woke kwalifikasies meer in deze tijd “echte vrouw”, past dat nog wel in dat achterlijke akroniem met al die achterlijk vele letters erin en dan ook nog zoon debiel plusje erachter zodat iedereen overig oninpasbaar ingepast kan worden om met genoeg erbij getimmerde hokjes fijn voort te kunnen doen met in hokjes te denken, maar komt dus, wil ik zeggen, was ik aan het zeggen, komt uit voorbije tijden uit een ander land in een andere taal Ramuz naar hier, naar nu, naar ons schoon Nederlands, zodat dankzij de Rokus dankzij de Hofstede Schoonheid op aarde ontsloten wordt voor elkendeen die het met een woord als “bureau” alweer genoeg vind voor één dag met die lelijke taal, die met gemak de allerlelijkste taal ter wereld is –

waarmee ik maar wil zeggen: ik weiger mordicus meer Frans te lezen dan de afgrijselijke leenwoorden waaronder onze taal helaas gebukt moet gaan maar Schoonheid op aarde had ik niet willen missen.

Want dit is weer dat soort boek. Het soort boek waarin je geheel kunt verdwijnen. Niet dat je Schoonheid op aarde in één adem uit leest terwijl je de wereld om je heen vergeet; nee: zolang je dit boek leest wordt het je wereld. Ook als je er even niet in leest, ben je ermee bezig. Ikzelf, in elk geval, vond me terug, denkend aan Schoonheid op aarde terwijl ik de afwas deed met The collected short stories of Carrie Anne Crowe van The Sad Bastard Book Club op de steerjoo of terwijl ik aan het werk was of terwijl ik op de fiets naar de supermarkt ging, slapeloos in bed naar het plafond lag de staren, op mijn hurken plee doesj of bad aan het kuisen was. Dan streelden, krieuwelden en warmden Ramuz’ woorden, zinnen en beelden me weer; dan bevond ik me weer tussen de personages; dan dacht ik weer na over de plaats van schoonheid op aarde (zingt Grandaddy: it was quite beautiful / and far away / ‘cause everything beautiful is far away).

Goed. Je hebt dus die gast die Milliquet heet en die in een klein dorp aan het meer van Genève woont. Hij baat een, hoe noem je zoiets, een etablissement uit, een soort van herberg, of noem het een eetkaffee, je kunt er geloof ik ook bowlen. Die Milliquet heeft een broer die Georges-Henri heet maar dat mag je meteen vergeten want ik moet eigenlijk zeggen had een broer die Georges-Henri heette want die broer is op de eerste pagina al dood. Overleden op Cuba waar hij leefde en een dochter had en verder klaarblijkelijk niks of niemendal want die Cubaanse dochter, Juliette, 19 jaar oud zou, volgens zijn wil, onder de hoede gesteld moeten worden van die Zwitserse kaffeebaas. Milliquet zit daar niet direkt om te springen maar zijn vriend Rouge weet hem over te halen en dus komt ze, in de lente, ook al in de lente, in alle boeken die ik de laatste tijd lees begint alles in de lente.

Alles verloopt stroef en ongemakkelijk, zo je peinzen kunt, en na een rare scene (waarover later meer, want hierin schuilt Ramuz’ kracht maar over Ramuz’ kracht kom ik nog te spreken) waarin Juliette, een Savoiaard, een accordeonist en een mes de hoofdrollen vervullen, komt Juliette op straat te staan waarna ze liefdevol wordt opgevangen door Rouge en diens halfblinde zijschop Décosterd. Dit is misschien wel het schoonste deel van het boek. De dagen in het huis van Rouge zijn harmonieus en iedereen is er op zijn plek. Rouge en Décosterd hebben aardbeien voor Juliette, de eerste aardbeien van het seizoen, en het is alles bijna lief, en het is alles bijna mooi, Juliette helpt mee met de visserij, en in dat kleine huis, in dat simpele huis, is er een stil leven, een eenvoudig leven, een mooi leven, en als er plaats is voor schoonheid op aarde dan is het daar wel.

Maar het moet zijn dat Ramuz ons vertellen wil dat er voor schoonheid op aarde helemaal geen plaats is en dus geraakt helaas der helazen ook in Rouges huis weeral snel stront aan de knikker. De Savoiaard roert zich weer en Milliquet dreigt met een rechtszaak, er is rep, er is roer, er zijn er die schande spreken, er is tiepiese dorpse bekrompenheid, Juliette laat zich in het eertijds De Coquette geheten maar later tot De Juliette omgedoopte bootje op sleeptouw nemen door twee jochies op een vlot en zulke dingen kunnen niet, zulke dingen kunnen echt niet, de jochies worden zonder eten naar bed gestuurd (waarom???) (nee echt, in godsnaam: WAAROM???), en ook daarover, tijdens die momenten dat ik niet las, liet Ramuz me nadenken: over de kleingeestigheid & over hoe kleingeestigheid altijd weer schoonheid doodt. Misschien dat, zo peinsde ik, fietsend, kuisend, liggend, wassend, kokend, misschien dat, maar mogelijkerwijs sla ik nu door, misschien dus dat Schoonheid op aarde, in essensie gaat over de friksie tussen een “natuurlijke” zijnsstaat, die harmonieus is en golfbewegingen kent en seizoenen volgt, en leeft van wat het land brengt, en het geurbanizeerde leven waarin alles strak is, zijn afgebakende plaats kent en alle afwijkingen begroet met een boze frons (iets diergelijks kwam trouwens ook in mij op toen ik liep in de mist van Nastassja Martins hallucinante roman Geloven in het wild). Zo bezien zou je kunnen stellen dat Ramuz’ omgevingen niet louter (toevallige) omgevingen zijn maar participanten in het verhaal.

De onrust die later bij Rouge ontstaat is wat dik aangezet, iets te dik misschien. Rouge had immers de beste bedoelingen maar de lezer vindt hem bijna terug in de rol van schuimbekkende idioot, en het wat hijgerig geschreven einde overweldigt een beetje. Maar het gaat niet louter om het punt dat gemaakt wordt, het gaat meer, het gaat vooral om hoe dat punt gemaakt wordt.

Charles Ferdinand Ramuz was een meesterlijk schrijver. Zijn tijd ver vooruit bovendien. Hij bedient zich van montagetechnieken (perspectiefwisselingen, tijdssprongen, in- en uitzoomen) die in hedendaagse ogen “filmisch” aandoen maar dit werd wel geschreven in een tijd dat Hollywood nog niet de standaard was. De scene met de Savoiaard, de accordeonist, het mes en Juliette, ja ik zou erop terugkomen en hier kom ik dan, wordt bijvoorbeeld vanuit verschillende personages beleefd en afwisselend direkt of in retrospekt verteld. Zo duurt het lang voordat de lezer begrijpt wat er precies gebeurd is, zo hij dat al ooit helemaal doet. En Ramuz wisselt vaak van vertelperspektief, eigent zich af en toe het ik van zijn personages toe, wordt het ineens een ik-roman of een wij-roman; laat af en toe een “men” zijn visie op het gebeuren geven en laat hiermee en met andere stijlmiddelen dingen soms in het vage.

Ook zijn taal. Het spreektalige. De poëzie. Het wisselen in werkwoordstijden. Alles wat dit boek zo intens, zo mooi, zo onontkoombaar maakt. Hij zet drie mensen op een muurtje in de prachtigste bewoordingen: “Daar zitten ze alle drie, op die muur. Je ziet het meer tussen hun hoofden. Er is tussen hun hoofden veel plaats voor alle dingen die komen, de doodsaaie lucht met erin een vlieg en een gele of witte vlinder, of anders weer een zeil.” En het kon een foto zijn, of je kon daar zelf staan of lopen. En zo schrijft hij. Hij schrijft, hij spreekt, hij toont. Je loopt, je ziet, je hebt de zon op je huid. Of hij komt af, totaal achteloos, met een onvergetelijk aforisme. Zegt hij: “je schaduw draait om je heen tot je dood bent, dat is alles.” Of: “Het was mooi op de wereld, alleen duurt het soms lang voordat je in de gaten hebt dat het er mooi is.” En je ziet, je hoort, je loopt, je voelt de zon op je huid. En hij geeft je te denken, of hij laat je zinderen van puur taalgenot: dit boek bevat vele bladzijden die tot de mooiste uit de wereldliteratuur gerekend mogen worden: de scene, helemaal aan het begin van het boek, waarin Juliette zich verveelt, zich niet thuis voelt, heimwee heeft in haar kamer in Milliquets huis: prachtig; bijna alle scenes Émilie: prachtig, prachtig; de boten het meer hoe het licht valt en hoe dat allemaal beschreven wordt: prachtig prachtig prachtig. En dit boek is bijna honderd jaar oud, en hoe levend het nog is, hoe levendig, hoe sprankelend, hoe fris, hoe nieuw. Zo’n boek vertaalt zichzelf niet, zo’n boek schrijft zichzelf niet. Zo’n boek wordt, zo lijkt het me bijna, geboren. Eens in de honderd jaar.


Charles Ferdinand Ramuz Schoonheid op aarde Roman uit 1927

Schoonheid op aarde

  • Schrijver: Charles Ferdinand Ramuz (Zwitserland)
  • Soort roman: Zwitserse roman
  • Origineel:  La beauté sur la terre (1927)
  • Nederlandse vertaling: Rokus Hofstede
  • Uitgever: Van Oorschot
  • Verschijnt: 13 januari 2023
  • Omvang: 216 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,50 / € 13,50
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman uit 1927 van Charles Ferdinand Ramuz

‘Je moest over de tafel buigen om haar gezicht te zien; je probeerde haar te zien door je nek uit te steken en omhoog te kijken, en daar lachten de mensen om. Opeens lachten ze niet meer. Ze werden verlegen. Dat was wanneer ze opkeek. Ze waren begonnen iets te zeggen, ze verstomden. En nu durven ze haar niet meer aan te kijken.’

In de lente arriveert Juliette, een negentienjarig Cubaans weesmeisje, bij haar oom Milliquet, cafébaas in een dorpje aan het Meer van Genève. Het meisje is jong en aantrekkelijk. De mensen beminnen, begeren, bevoogden en benijden haar; tegen haar wil richt ze ravages aan in de kleine dorpsgemeenschap. Als de zomer afloopt verdwijnt ze weer, in gezelschap van een mismaakte Italiaanse muzikant. Is er een plaats voor schoonheid op aarde? Die hoopvolle vraag stelt de verteller van deze roman, zonder zijn lezer veel illusies te gunnen over het antwoord. Al wordt die sombere kijk op de wereld tot op zekere hoogte misschien gelogenstraft door de beeldende, poëtische verwoording ervan.

Bijpassende boeken en informatie

Idwer de la Parra – Vlerk

Idwer de la Parra Vlerk recensie en informatie over de inhoud van de dichtbundel. Op 13 april 2023 verschijnt bij uitgeverij De bezige Bij het tweede boek met gedichten van de Nederlandse dichter Idwer de la Parra.

Idwer de la Parra Vlerk recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de dichtbundel Vlerk.  Het boek is geschreven door idwer de la Parra. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de tweede bundel van de Nederlandse dichter Idwer de la Parra.

Recensie van Tim Donker

-komt aanwaaien-

-iets-

-(niet niets)-

Dus ik bedoel: een bundel lezen van een dichter die je niet kent. Hoe dat is. En hoe anders ook dan een bundel lezen van een dichter die je wel kent. Want in dat geval zijn er twee mogelijkheden: de dichter is je na, je houdt van zijn of haar gedichten, en je spat haast uit elkaar van voorpret omdat je op het punt staat nieuw werk te gaan lezen. En dan zijn er twee mogelijkheden: óf je wordt bevestigd in je liefde voor het werk van deze dichter, óf er wacht je een grote teleurstelling (misschien nog een derde: de bundel blijkt nog een heel klein beetje beter dan je al had gehoopt. maar op één of andere manier komt dat toch maar zelden voor).

Je kunt daar ook zitten met de bundel van een dichter met wiens werk je helemaal niets hebt, en er met een lichte weerzin aan beginnen en dan zijn de mogelijkheden veel meer dan twee: het kan nog rotslechter zijn dan je al vreesde, het kan volledig voldoen aan je verwachtingen, het kan je meevallen, het kan zelfs eigenlijk goed, zeer goed blijken te zijn.

Maar ja, zult u zeggen of misschien ook niet zeggen en in dat geval zeg ik het maar zelf want ik heb deze gedachte nodig om verder te kunnen met deze bespreking: kennen bestaat in vele gradaties. Of: wanneer ken je een dichter? Als je één bundel gelezen hebt? Bij een dichter met een zeer groot en divers oeuvre (oeuvre! hoor mij bezig!) zegt één bundel minder dan bij een dichter die maar twee of drie titels op zijn of haar naam heeft staan. Maar kennen kan nog vager (kennelijk): misschien maar een paar gedichten ooit gelezen, in een bloemlezing of een literair tijdschrift. Of nog: van naam kennen. Bij die naam almeteens een idee, een gevoel hebben. Dat hebben namen soms. Dat ze zich vullen met dingen. Dingen die vaak los staan van de persoon. Maar daar hebben die dingen maling aan. Die vullen toch wel.

Maar een naam helemaal leeg? Je hoorde de naam nooit, je las nooit, je zag nooit? Het overkomt mij niet vaak dat ik een bundel lees van een dichter die ik niet op zijn minst “van naam” ken. Maar nu is het dan toch gelukt, en Vlerk is niet eens Idwer de la Parra’s debuut. Nu was het lezen leeg, nu was ik wit en onbeschreven toen ik plaatsnam in mijn favoriete leesstoel, het was acht in de ochtend geloof ik en ik dacht wel een paar gedichten gelezen te kunnen hebben vooraleer ik de kinder naar school ging brengen.

Leeg en wit lezen (of naja: geheel leeg laat een naam als Idwer de la Parra je ook weer niet, wel?, want Idwer dat is een rare naam, toch?, wie heet er nu Idwer, ik heb nooit van mijn leven een Idwer gekend, jij?, en ik heb ook geen sekonde overwogen om één van mijn kinder Idwer te noemen, en wie dan?, mijn dochter of mijn zoon?, is Idwer een jongens- of een meisjesnaam?, of is dat een heel unwoke vraag in deze tijden?, en De La Parra: ik dacht meteen aan Fito de la Parra, zou Idwer verre familie zijn en zoja kan hij me dan vertellen waarom die cd-versie van Albert Aylers Last Album zo achterlijk duur moet zijn, of, naja, Fito de la Parra had natuurlijk geen ruk te maken met Last Album. Henry Vestine wel, maar wat heeft Fito te schaften met wat een (voormalig) bandmaatje allemaal doet en ook Vestine heeft weinig te zeggen over wat die muziek zou moeten kosten decennia later op een geluidsdrager die op het moment van opnemen niet eens bestond ja ja ja dat weet ik allemaal wel maar toch voelt het goed om hier en nu te stellen dat het de schuld is van Idwer de la Parra dat ik me geen behoorlijk Last Album aanschaffen kan), op een ochtend, vlak voor school. Hoe dat is. Hoe ongekend dat is. Ik weet niet, ik geloof dat het lege en witte lezen van een dichtbundel toch weer anders is dan het lege en witte lezen van een roman. Misschien omdat er wagon- en wagonladingen romanciers zijn die ik niet ken, zelfs niet alleen maar “van naam”. Misschien omdat poëzie zich toch op mysterieuzer wijzen beweegt: een roman laat zich doorgaans sneller kennen dan een dichtbundel.

Zoals.

Vlerk.

Dus.

Dacht ik eerst nog. Dacht ik eerst nog te zien. Dacht ik eerst nog te denken aan een zekere verwantschap met Gustaf Munch-Petersen maar nee dat was alleen maar hoe het licht viel en een paar woorden misschien en oja ook omdat ik de avond te voren nog gedichten had zitten lezen van Gustaf Munch-Petersen, en misschien moest ik mijn bril poetsen, allee: nog voor de school begon, gaf ik die associatie alweer op.

(mijn zoon, zittend aan de bar, kauwend op wat naar ik hoopte zijn laatste broodje ging zijn -de vader brengt de kinder water maar de vader mag toch wel stiekem hopen dat het broodjessmeren in de ochtend een einde kent, niet?-; ik wou hem roepen; hij interesseert zich soms voor poëzie; ik had nog maar een dag geleden een bundel van Joost Oomen zitten lezen, in precies diezelfde leesstoel op precies datzelfde moment voor school en hij was op mijn schoot komen zitten, had de bundel uit mijn handen getrokken, was hele gedichten gaan voorlezen, had zich verbaasd over de humor, de gekte en de “genialiteit” (zijn woord! alstublieft: zijn woord!) van de gedichten; nu, nu wou ik hem roepen, nu wou ik hem voorlezen, nu wou ik zeggen Ik geloof dat het nog een graadje gekker kan…)

Dit ontvouwt zich langzaam. Schrijft De La Parra:

“Ik droomde vannacht / de omtrek van gemis; hoe iets wat niet / aanwezig is, in de weg kan staan. / Nou, wanneer je zo ontwaakt, / dan moet je wat. Diep nadenken / over de betekenis.”

En ik dacht hm.
En ik dacht de omtrek van gemis.
En ik dacht na over de betekenis.
En ik dacht aan de ruimte rondom haar slapen, toen het 1994 was in ergens een bed.

Misschien over een leegte. Misschien over iemand. Misschien over dromen, of over wakker worden in de ochtend. Misschien een flardje mist misschien, ik wist het nog niet, het was nog maar het eerste gedicht, ik was nog wit genoeg en vol verwachting.

“daar / verschijnen wandelende muziekjes / als repliekjes op wie staart.” zegt het een bladzijde later, en: “Een beetje johnny bij het kabbelende water”

En ik dacht hm.
En ik dacht aan muziekjes die staan, muziekjes die gaan.
En ik aan het kind met het badwater weg.
En ik dacht aan het onverwachte antwoord.

Misschien een beetje absurdisme misschien, misschien een beetje dada misschien, misschien een beetje surrealisme misschien. Het kon. Het ging. Het lezen was vooralsnog geen onpret nee.

Maar het binnenrijm dan? Ach hoe sterck aan het werck, je moet een dichter zijn hebbelijkheden kunnen vergeden, p’don vergeven bedoel ik natuurlijk.

En de stuurloosheid van de gedichten is geweldig. Deze gedichten komen nooit aan waarnaar ze op weg leken te zijn. Want daar wandelen muziekjes, en vervolgens wordt er doodleuk een beetje johnny toegevoegd aan water dat kabbelt. Of te beginnen bij God en te eindigen bij Baudelaire: “Je houdt jezelf een onzichtbaar wezen voor, / geen god maar een wil, en wanneer dat niet wil / dan rest daar een wens – mocht zelfs die ontbreken, / dan creëer je een roes, die een leven lang kan duren.”

Het gaat over het zijn van het zijnde dat het karakter heeft van het erzijn of gewoon maar over wat je ziet als je door straat en veld loopt, de stad testend op haar draagkracht: “het is nu blad – zittend, gesteeld // gekarteld of gelobd, een ovaal, een spatel, een spies, / en soms geoord. Soms zijn de bladeren vergroeid, / ontstaat er een kom, waarin ze samen iets kunnen dragen, / natuurlijk geen leed, geen kind, en al helemaal geen // pakje kauwgom” (waar de kracht uiteraard in dat “al helemaal geen” schuilt), of de verschijnselen op hun benoembaarheid: “om een woord als paddentrek te plakken / op een nieuw verschijnsel.”

Op een dinsdag als het zonlicht gulhartig zijn geel door de ramen naar binnen giet, kan het, met het debuut van Urusei Yatsura op de steerjoo, bijna door gaan voor iets dat op geluk lijkt.

Opvallend is dat de gedichten als geheel nauwelijks weten te overtuigen, maar veel gedichten wel “iets” bevatten – een kortstondig oplichtende schittering, een glimpje schoonheid, de flits van iets dat het verstand een sekonde stilzet. Dat kan een beeld zijn dat de dichter ons toont, een hele of een halve zin die zo goed in elkaar zit dat je weer eens klaar en voor je eigen ogen bevestigd ziet wat een machtig elixer taal toch eigenlijk is – maar evengoed kan De La Parra verwarren met een merkwaardige woordkeus. Zo laat hij iemand ergens “innemend” zuchten. Sta stil. Sta nu stil en denk daarover na. Innemend zuchten, hoe moet dat klinken, hoe zucht je innemend. Sta nu stil en probeer innemend te zuchten. Veel vaker is zuchten irritant, zeker herhaald zuchten, het zuchten dat wil zeggen dat iemand ook aanwezig in de ruimte ergens ontevreden over is maar dat niet gaat zeggen omdat jij ernaar moet vragen en hoe langer je er niet naar vraag hoe irritanter dat zuchten wordt omdat jij zo onattent bent om nergens naar te vragen.

Of. In:

“Stenen waar het verleden / zonder adem in besloten ligt. // Je kunt een grote kiezel / in de mond nemen en proberen // te praten – dan klink je / misschien wel als een orakel.”

vind ik die eerste twee regels erg lelijk, een soort edelkitsch, verleden dat besloten ligt in stenen, zonder adem dan nog, het is wel erg vet allemaal. Maar de rest is prachtig! Het kan een allerdiepste belediging zijn of de allerhoogste mystiek. En alles ertussenin. Dan heb je het maximale van minimalisme goed begrepen.

Naar het einde toe geven de gedichten dit verrassingseffect enigszins prijs en wordt het een slag of drie à vier (of vijf à zes; ik tel zulke slagen nooit) banaler. Gaat het nog maar over de overliggende zijden van een dobbelsteen die altijd zeven; over met kerstmis of met zakkenrollers in de tram; over de vorm van vormeloosheid; over de korrelatie tussen de dingen en je eigen lot. Kon dat gewenning zijn misschien (en de seedee was inmiddels ook al afgelopen), las ik te snel, was het de ingreep van een of andere redacteur die de lezer probleem- en weerhaakloos uit de bundel dacht te laten glijden of waren bij De La Parra de goede ingevingen eenvoudigweg op? Ik nie weet nie maar na de laatste bladzijde ben ik altijd nog een beetje wit. Het is onbeslist. Wat vond ik nu eigenlijk van Vlerk? Ik nie weet nie. Om zeker te weten had ik meer moeten lezen; het is met 45 bladzijden en veelal korte gedichten met veel paginawit ook wel een verdraaid bescheiden bundeltje geworden. Idwer de la Parra laat me (bewust of onbewust) een beetje op mijn honger zitten. En dat intrigeert. En intrigeren is goed. Toch?

Maar wacht eens even. Als het goed is, is het niet onbeslist. En als het beslist is, is het gedaan. En als het gedaan is, is er geen honger meer. En als er geen honger meer is, intrigeert het niet. En als het niet intrigeert, is het niet goed. En als het niet goed is –

Euh..

Naja. Hou het er maar op dat ik een volgende bundel met meer dan gemiddelde belangstelling tot me zal nemen. En nu ga ik even iets eten geloof ik.


Idwer de la Parra Vlerk recensie

Vlerk

  • Schrijver: Idwer de la Parra (Nederland)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 13 april 2023
  • Omvang: 48 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 20,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Idwer de la Parra

Met zijn tweede bundel bevestigt Idwer de la Parra eens te meer zijn eigenzinnige positie binnen de Nederlandstalige poëzie.

Dichterschap, dit verendek –
rukwind mort aan de pennen.

Ik wil ze kwijt maar durf ze
zelf niet neer te leggen.

Moeder, wat is er van mij
geworden? Een zingende kraai?

Toch ziek om al die lelijkheid
fraai te willen zeggen.

Idwer de la Parra (1977) publiceerde in Revisor, Terras, Tirade en de Poëziekrant en won in 2015 de Vondel CS-poëzieprijs met zijn gedicht ‘Kom terug’. Hij studeerde aan de kunstacademie en aan de toneelschool. Zijn debuutbundel Grond (2016) werd lovend ontvangen en bekroond met de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs en de Poëziedebuutprijs. In 2023 verschijnt zijn nieuwste bundel: Vlerk.

Bijpassende boeken en informatie

Manuel Vilas – Vreugde

Manuel Vilas Vreugde Recensie en informatie over de inhoud van de Spaanse roman. Op 12 januari 2023 verschijnt bij uitgeverij Podium de Nederlandse vertaling van Alegría de roman van de Spaanse schrijver Manuel Vilas.

Manuel Vilas Vreugde recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Vreugde. Het boek is geschreven door Manuel Vilas. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Spaanse schrijver Manuel Vilas.

Manuel Vilas Vreugde Recensie

Vreugde

  • Schrijver: Manuel Vilas (Spanje)
  • Soort boek: Spaanse roman
  • Origineel: Alegría (2019)
  • Nederlandse vertaling: Trijne Vermunt
  • Uitgever: Podium
  • Verschijnt: 12 januari 2023
  • Omvang: 384 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 29,99 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Amazon / Libris
  • Winnaar Premio Planeta

Flaptekst van de roman van Manuel Vilas

Dankzij het overweldigende succes van zijn laatste roman is de hoofdpersoon op wereldtournee. De reis kent echter twee gezichten. Er is het openbare, waarin de man zijn lezers ontmoet en zijn succes viert, en er is het intieme en verborgene, waarin hij zich hult in eenzaamheid en gravend in zijn herinneringen op zoek gaat naar zijn eigen waarheid. Een waarheid die aan het licht komt na de dood van zijn ouders, zijn echtscheiding en zijn leven met een nieuwe vrouw; een leven waarvan zijn kinderen de hoeksteen worden waarop de behoefte om geluk te vinden rust.
In poëtische taal vertelt Vilas een verhaal dat terugkijkt op zijn verleden en hem lanceert richting een nog onbekende toekomst. Een hoopvolle zoektocht naar vreugde.

Manuel Vilas Ordesa RecensieManuel Vilas (Spanje) – Ordesa
Spaanse famieroman
Uitgever: Podium
Verschijnt: 27 oktober 2020

Bijpassende boeken en informatie