Alle berichten van Redactie

Hiro Arikawa – De kat die bleef

Hiro Arikawa De kat die bleef recensie en informatie over de inhoud van de Japanse roman. Op 26 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Ambo | Anthos de Nederlandse vertaling van het nieuwe boek van de Japanse schrijfster Hiro Arikawa.

Hiro Arikawa De kat die bleef recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van De kat die bleef. Het boek is geschreven door Hiro Arikawa. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Japanse schrijfster Hiro Arikawa.

Hiro Arikawa De kat die bleef Recensie

De kat die bleef

  • Schrijfster: Hiro Arikawa (Japan)
  • Soort boek: Japanse roman
  • Uitgever: Ambo | Anthos
  • Verschijnt: 26 oktober 2022
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 21,90
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Hiro Arikawa

In de ontroerende bundel De kat die bleef van Hiro Arikawa met zeven verhalen staat de kat centraal. Een kat is geluk op pootjes.

In het titelverhaal hoort lapjeskat Kota over een legende: katten die meer dan twintig jaar bij hun baasje blijven, worden onsterfelijke nekomata. Kota wil graag bij Hiromi blijven en hem volwassen zien worden. Hij zet alles op alles om een nekomata te worden. In een ander verhaal zorgt kitten Spin ervoor dat zijn baasje een goede vader wordt.

De kat die bleef van Hiro Arikawa gaat over vriendschap en liefde, over de wonderbaarlijke relatie tussen mens en kat en de troost en warmte die beiden uit die relatie putten.

Bijpassende boeken en informatie

Angel Wagenstein – Farewell, Shanghai

Angel Wagenstein Farewell, Shanghai recensie en informatie over de inhoud van de Bulgaarse roman. Op 26 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Other Press de Engelse vertaling van de roman Сбогом, Шанхай van de Bulgaarse schrijver en filmmaker Angel Wagenstein.

Angel Wagenstein Farewell, Shanghai recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Farewell, Shanghai. Het boek is geschreven door Angel Wagenstein. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Bulgaarse schrijver en filmregisseur Angel Wagenstein.

Angel Wagenstein Farewell, Shanghai Bulgaarse roman

Farewell, Shanghai

  • Schrijver: Angel Wagenstein (Bulgarije)
  • Soort boek: Bulgaarse roman
  • Origineel: Сбогом, Шанхай
  • Engelse vertaling: Elizabeth Frank, Deliana Simeonova
  • Uitgever: Other Press
  • Verschijnt: 26 oktober 2022
  • Omvang: 400 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook

Flaptekst van de roman van de Bulgaarse schrijver Angel Wagenstein

Elisabeth and Theodore Weissberg, famous musicians, Hilde, a young film extra, and Vladek, an Eastern European adventurer wanted by the police on political charges, flee Nazi Germany for Shanghai at the onset of World War II. A magnet for every human ambition and vice, Shanghai is a city of extremes–of dazzling wealth and wretched poverty, suffering and pleasure, and, for the four refugees, exile and safety. There, they enter the world of Jewish refugees, many of them artists and intellectuals, who must either starve or eke out an impoverished and sometimes degraded living, but they are determined to live intelligently, upholding the high culture, humor, and even, insofar as they can, the elegance of their former lives.

Master storyteller Angel Wagenstein crafts an intense narrative of life and death, passionate love, and profound courage against the backdrop of the war and the millions of lives caught up in it.

Bijpassende boeken en informatie

Miriam Van hee – voor wie de tijd verstrijkt

Miriam Van hee voor wie de tijd verstrijkt recensie en informatie  bundel met nieuwe gedichten van de Vlaamse dichteres. Op 29 september 2022 verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij het nieuwe boek van de Vlaamse schrijfster Miriam Van hee.

Miriam Van hee voor wie de tijd verstrijkt recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van voor wie de tijd verstrijkt. Het boek is geschreven door Miriam Van hee. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van de Belgische dichteres Miriam Van hee.

Recensie van Tim Donker

Sommige dingen zijn jammer, dat zijn de jammere dingen, dat Bach wegvalt in een tunnel bijvoorbeeld, een zonnewijzer in een tunnel, waarom Bach, waarom altijd weer Bach, de literatuur is vergeven van Bach, dichters luisteren altijd alleen maar naar Bach, ik ben geen dichter, ik luister nu naar Etron Fou Leloublan, waarom Etron Fou Leloublan, het had ook iets anders kunnen zijn, het is vaak iets anders immers, Live in London dan nog, Guigou Chenevier op drums, ja die ken ik wel, ik realiseer me vaak onvoldoende dat hij bij Etron Fou Leloublan heeft gespeeld maar de bas van Ferdinand Richard is het sterkst, het is een sterke bas, voorwaar ik zeg u, maar ik snap al dat Bach wel, ook ik heb Bach in mijn verleden want mijn vader draaide dat soms, op zondagochtend, aan het ontbijt, dan mopperde ik een beetje maar stiekem vond ik het best een beetje mooi, of eerder gezellig misschien, want er is mooi vinden en er is gezellig vinden en er is gegrepen worden, Bach heeft me nooit kunnen grijpen, een vluchtige aanraking op zondagochtend soms misschien, meer niet, of misschien was dat het zonlicht of eerder nog het samenspel van Bach en zonlicht, ja dat zal het geweest zijn, Bach en zonlicht en vandaar ook dat dat wegvalt in een tunnel natuurlijk, had ik dat gedicht mojer gevonden als daar had gestaan “in de tunnel valt Etron Fou Leloublan weg”?, ja, nee, misschien, wel had ik dan beter gelezen, als dit Etron Fou Leloublan was zou ik beter lezen als dit Etron Fou Leloublan was zou ik beter kijken, nu las ik half en bleef ik half lezen tot kaarsen.

Ja, kaarsen, dat is het eerste gedicht van de afdeling Reizen, en Reizen is reeds de tweede afdeling van de bundel, had ik me dolend doorheen een ganse afdeling gelezen?, of beter niet-gelezen?, dat kaarsen, dat was mooi, een mooi gedicht, wat me verraste want het begon er bij dan al veel op te lijken dat het verdikt voor voor wie de tijd verstrijkt ging luiden dat het een zo/zo bundel was (het was een zo/zo sorry), een bundel die je niet met heel je lijf las, maar met ogen, halve ogen, één oog (het slechte) en dan kwam een mooi gedicht en ik sta stil, en lees, en lees nog eens, en loop terug, loop een afdeling terug, begin, herbegin, begin opnieuw, faal beter, terug naar bach, dat openingsgedicht van voor wie de tijd verstrijkt, en eigenlijk ook een heel mooi gedicht, boven klonken weer stemmen en “dat het / genoeg is maar geen genoegen te hebben geleefd”, ik dacht aan what fun life was, van wie is dat ook alweer een seedee?, ik dacht bedhead, vind ik dit belangrijk genoeg om op te zoeken, nee ik vind dit niet belangrijk genoeg om op te zoeken, lichtjes, havengebied, de verlossing nabij, en een laatste zin die lijkt weg te lopen in het niet, hoe alles mooi maar nooit geheel grijpbaar, deze twede keer bevalt bach me beter, deze twede keer bevalt bach me een heel stuk beter, en ik begin, ik herbegin, opnieuw de eerste afdeling, maar nu trager, nu beter kijken, en nu is alles mojer, nu.

Inmiddels allang Hungrige speisen, dat prachtig eepeetje van duo adé, had ik het beter gevonden als er had gestaan “in de tunnel valt du adé weg”?, misschien, nee, ja, toch wel, al maakt het niet veel meer uit, deze twede keer op de eerste afdeling bevalt me alles beter, de regen die valt, het wachten op eten, iemand komt te laat (op je begrafenis?), je ouders te eten vragen terwijl je niks in huis hebt (maar dat was maar een droom), je moet de bakker schadevergoeding betalen want je kind had de taart aangeraakt (maar dat was maar een droom), en hoe mooi dat allemaal is, god hoe mooi is dat allemaal, hoe kon ik daar de eerste keer halfogend zijn langsgegaan, kwam dat alleen maar door de jammere dingen, zo’n uitgekauwde Bach of perrons die versmallen rijmend met mensen die vallen, zulke dingen vind ik jammer, zulke dingen vind ik de jammere dingen, maar de schoonheid, en ruimschoots, en er tegenop wegen.

(wist je trouwens dat ik hungrige speisen ooit heb meegenomen naar een hifiwinkel?, toen ik een nieuwe seedeespeler ging kopen?, niet deze, niet mijn huidige, die heb ik ooit gekocht op een schemerige winternamiddag, de kinderen waren daarbij, in mijn herinnering was dat in de periode dat ik mijn enkel gebroken had maar het moet denk ik toch daarvoor zijn geweest, ik herinner me trouwens evenzeer de winkel uitlopen met de doos op één arm en de hand van mijn dochter in mijn vrije hand, en ze zegt nu kunnen we weer dansen pappa, dat was nog in de tijd dat ze nog niet naar school hoefden en ze uit mijn verzameling, mijn gigantiese seedeeverzameling hun eigen krenten hadden gepikt, de muzieksmaak van mijn dochter was waarlijk eclectisch te noemen, er was een Spaanse punkplaat waar ze gek op was, maar ze hield ook van Acid Arab, Cornershop, Fatboy Slim, Gorillaz, de wrakke lofi van The Wave Pictures, de opgefokte deathrock van Destroy All Gondolas, de elementaire blues van Leadbelly, ik dacht nog dat heb ik goed gedaan, ik dacht nog ze is drie maar de muzikale opvoeding is voltooid maar toen kwam school en toen kwamen K3 en Kinderen voor Kinderen, en nu houdt ze van wat er op dit moment weer in de top veertig staat, onderwijs corrumpeert, ik heb het altijd al gezegd, en ik had het kunnen weten want eerder al was mijn zoon drie, en eerder al had mijn zoon zijn eigen voorkeuren ontwikkeld op basis van mijn verzameling, hij had het vooral op met zwarte muziek, met jazz blues hiphop soul, dat vond hij allemaal geweldig, maar een goeje postpunk plaat liet hem ook niet onbewogen, en een keer, toen we op een ochtend Braveyoung luisterden en het mooiste liedje van de seedee kwam langs, werkelijk een bloedmooi liedje, en het was afgelopen, en hij zei Dat was een mooi liedje he pappa?, en ik dacht dat heb ik goed gedaan ik dacht hij is drie maar zijn muzikale opvoeding is voltooid, en toen werd hij vier en kwam school en kwamen K3 en Kinderen voor Kinderen en nu houdt hij vooral van wat er nu weer in de top veertig staat, onderwijs corrumpeert, ik kan het niet genoeg zeggen, maar dit was eerder nog, dit was toen de kinderen er nog niet waren en een andere, een vorige voor de vorige seedeespeler er de brui aan had gegeven, en ik dacht, als je naar zoon winkel gaat klinkt er altijd alleen maar muziek die ik toch nooit draai, ik wil wel eens weren hoe die apparaten de muziek die ik mooi vind laten klinken, en ik was afgekomen met een heel stapeltje seedees, rock, dub, samba, jazz, avant-garde, ik wilde het allemaal horen, en de verkoper was eigenlijk heel vriendelijk en behulpzaam en goedlachs, tot ik Hungrige speisen in de speler stopte)

Meanderend, ja ik gebruik dat woord toch maar, met tegenzin dat wel, voor wie de tijd verstrijkt is voor wie de ruimte verstrijkt, altijd onderweg, altijd voort, in de trein met je moeder maar ze was nog een kind en je waste haar handen in de wc en ze werd steeds kleiner tot ze uiteindelijk verdween in het sop, en je dacht dit moet ik mijn vader vertellen (maar dat was maar een droom), of op weg naar het zuiden en het water was vredig en de dag helder en in de verte zag je de bergen al, de twede keer zag je de bergen al, de twede keer was het anders, je liep overheen de afdeling en je zag, eindelijk zag je, eindelijk zag je echt, de bergen bijvoorbeeld, en inmiddels was het trouwens allang Amina Alaoui, iets met Iris in de titel wat feitelijk de reden was dat ik die seedee überhaupt ooit had gekocht, ik weet lopen met Iris nog, eindeloos lopen met Iris in Eindhoven, was ik zeventien toen, of ouder nog, altijd lopen, altijd onderweg, weer in de trein en dan zie je een huis en een bouwval en je vraagt je af hoe winter daar is en jeugd en liefde, dat er altijd een moment komt dat je met zoeken ophoudt, naar huis verlangt, en bericht krijgt of een ingeving, en god en jezus tesaam: hoe mooi ik dat alles vind, hoe godvergeten mooi toch.

(en uit het niet: leven)

Of hoe dit: “je wilt niet zeggen: maar, anders, ginder, morgen, / luister, ze komen vanzelf naar je toe uit het duister”, dat dat mooi is, dat het voor één keer niet uitmaakt hoe luister en duister, dat rijm, dat het voor één keer niet uitmaakt omdat het gewoon mooi is, mooi al die komma’s, die haar lange zinnen, al die komma’s, die haar lange zinnen, die meanderen en stromen en kabbelen en krullen, mooi dat zachtjes golven dat zachtjes drijven op deze gedichten, gedichten als gezichten, ha nu doe ik het zelf, de mensenstroom, het deinen van de mensenstroom, soms een gezicht daaruit, soms komt er iets uit de mist tevoorschijn, soms klinkt een stem erbovenuit.

(en uit het niet: leven)

Later ben ik dan overheen de hele eerste afdeling gestombeld, inmiddels trager ja, inmiddels ook, hoe raadt u het, andere muziek, inmiddels Beat Keller maar het kon ook alweer Jospeh Kudirka zijn, ik heb zin in violen zei ze en soms mis ik haar, later stuit ik voor de twede keer op kaarsen, het gedicht dat me beter liet lezen, het gedicht waardoor ik op mijn schreden terug, om beter te kijken en ik lees van een moeder in het graf en je spreekt tegen haar maar ze hoort het niet meer en ze ziet ook niet meer “dat er sneeuw / op de houten omheiningen ligt en op de dennen // en hun gezinnen” en dat was mooi ja en dat liet me beter lezen ja en ik dacht even aan mijn eigen moeder ja en aan haar graf, we kusten bij het graf van mijn moeder en soms mis ik haar, en mijn moeder soms ook, later werd mijn moeder geëxhumeerd om verbrand te kunnen worden, de grafsteen staat nu in een achtertuin in Nieuwegein, later de onderkoelde noiserock van Code Inconnu, later, wat werkte wat niet wat niet zou wat zou, later, tonen zonder interessante namen, later, als ik kaarsen voor de twede keer lees en lees: “je moet kiezen als je hier kaarsen laat branden, / je hebt maar een munt, voor je kreupele been / of de ziel van je moeder” glimlach ik even omdat ik denk aan mijn zoon, mijn moje lieve wijze grappige negenjarige zoon en hoe hij een kaars aanstak in een kerk in Deutschland, ik zei Daar moet je voor betalen hoor en hij schrok, en hij zei Waarom moet je daarvoor betalen?, ik zweeg even, zei toen Omdat heil en zielenrust verkopen!, en we lachten, we lachten veel te luid, we lachten waarschijnlijk veel te luid in die kerk, hoe luid mag je lachen in een kerk?

Hoe het zich verweeft met, hoe de gedichten zich nestelen, langzaamaan nestelen, het lichtjes golven ervan, het slingeren, dit traagweg ontrollen, het is net alsof de dichter je telkens maar net één stap voor is, alsof de gedichten voor je ogen ontstaan, en toch zou je kunnen wonen in deze bundel: “uit de verte leek deze plek een bescheiden / vakantieoord, en inderdaad, had wie hier / woonde niet voor altijd vrij, van huishouden, / opvoeden, ruziën, reizen, de deadline halen. // de trein, de bewegwijzering en de kaart / bestuderen, tekorten aanzuiveren, inloggen”, de tijd verstrijkt trager in deze bundel en ik geef mezelf met graagte vrij van alle dingen die ze hier noemt om nog even te kunnen lezen, vandaag maak ik het huishouden niet schoon, vandaag blijf ik lezen, hoe kan deze bundel zo onderaan mijn stapel geraakt zijn, hoe kan ik al die andere boeken alleen al op het eerste gezicht zoveel hoger aangeslagen hebben dan dit hier voor wie de tijd verstrijkt, hoe kon ik halfogend nee zeg gerust blind doorheen de eerste afdeling zijn gegaan, waarom viel mijn franc zo laat, misschien omdat dit een bundel is waarvan je pas geleidelijk aan voelt wat hij met je doet, Paul Demets sprak recht en niet krom, voor één keer eens een waar woord op een achterplat.

Ja Demets, gij zegt het: hoe geleidelijk aan dit voelen, zonlicht op je huid, hoe langer ik deze bundel lees hoe mojer ik hem vind en de jammere dingen worden ook minder jammer, want de eerste keer vond ik dat einde van kaarsen wel jammer, het einde vond ik het jammere ding, die koeien die daar liepen waren wel goed maar “hun adem / vliegt weg als een geest in de ijle siberische lucht // en keert morgen als rijm op de daken terug”?, ???, oké dat die  beesten hun adem wegvliegt als een geest dat kan nog, het vriest daar immers en dan is adem als wolkjes, onstoffelijk gelijk, oké, geesten, oké oké oké, maar waarom rijm op de daken ja dat lijkt op rijp dat snap ik ook wel maar dan nog waarom rijm op de daken, dat was het jammere ding de eerste keer dat ik het las, dat het gedicht dat me deze bundel leerde lezen moest eindigen met rijm op de daken maar de twede keer dat ik het las dacht ik ja als rijm ergens moet liggen dan maar op daken waar ik het meestal niet zie.

En het schone wordt alleen nog maar schoner, bijvoorbeeld dat de niet-ontmoeting bestaat of dat men wacht op onbekenden in regenjassen al regent het niet (maar nu smokkel ik want dat las ik zojuist voor de eerste keer), en voor wie de tijd verstrijkt gaan nu de straatlichten aan, verschuivingen, verplaatste personen, wie echt diep leest voelt soms een heel licht briesje langs zijn wang strijken, en weer dacht ik in deze bundel wil ik wonen.

(en uit het niet: leven)

Hoe zachtaardig en traag.

(ze zei dat haar vader op Woodrow Wilson leek, ik heb hem een keer gezien en vond dat hij een heel klein beetje op Truman leek, ik weet in ieder geval dat hij een Eisenhower-asbak heeft) (maar dat was later, dat was al boven)

Er is een raam waartegen ze praat met haar vader, een vader die valt, en alle treinboekjes nog heeft, nauwelijks nog naar het kielzog kijkt, bittere koffie drinkt, duizend zevenenzestig kilometer van Moskou naar Brest weet, de avond is een doel op zich, de folders van warenhuizen en reisbureaus zijn er nog, die laatste acht gedichten zijn misschien wel het mooist, ondanks of misschien omdat er minder bewegingen in zijn.

voor wie de tijd verstrijkt is een bundel die je traag moet lezen, een bundel die langzaam op je groeit, een bundel om eindeloos te herlezen en steeds mojer te gaan vinden, een bundel om in te wonen. En dan nooit meer verhuizen. Nee. Nooit meer verhuizen.


Miriam Van Hee voor wie de tijd verstrijkt Recensie

voor wie de tijd verstrijkt

  • Schrijfster: Miriam Van hee (België)
  • Soort boek: gedichten, poëzie
  • Uitgever: De Bezige Bij
  • Verschijnt: 29 september 2022
  • Omvang: 64 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 21,99 / € 10,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe dichtbundel van Miriam Van hee

Miriam Van hee publiceerde haar eerste gedichten in 1978. Met haar debuut het karige maal was het kristalhelder dat dit het begin zou zijn van een meesterlijk dichterschap. voor wie de tijd verstrijkt is haar negende bundel en nog steeds en opnieuw weet ze de lezer te laten samenvallen met de wereld die ze beschrijft: ‘je bent stil in het bos als je paddenstoelen zoekt, je hoort het liedje van de vinken, een onbetrouwbare wind speelt in de kastanjebomen’.

In heldere ritmische zinnen deelt Miriam Van hee alledaagse observaties, en ze weet door haar woordkeus en verdeling van de dichtregels een grotere waarheid aan het licht te brengen. ‘Ze balanceert op het koord tussen het zegbare en het onzegbare,’ schreef Luuk Gruwez over ook daar valt het licht, ‘opdat alles zou worden onthouden, moet het eerst worden gezien. Er is een dichter van dit kaliber nodig om hiervoor alvast onze ogen te openen.’

Bijpassende boeken en informatie

Peter Drehmanns – Boetegrond

Peter Drehmanns Boetegrond recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Nederlandse roman. Op 26 september 2022 verschijnt bij uitgeverij In de Knipscheer de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Peter Drehmanns.

Peter Drehmanns Boetegrond recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Boetegrond. Het boek is geschreven door Peter Drehmanns. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Peter Drehmanns.

Recensie van Tim Donker

Maar dat was in een andere tijd. Het was nog voor de millenniumwende. De tijden waren anders, de tijden waren beter. Ik was 26, en ik liep stage bij het maandblad Roodkoper. Ik deed een onbeduidende opleiding waarmee een mens reclame- of scenarioschrijver worden kon. Of iets met tijdschriftjournalistiek. Ik had twee of drie jaar daar verkwanselt met mezelf wijs te maken dat ik best iets kon hebben met film als ik mun best maar deed. Of misschien een absurdistiese serie voor de VPRO! (toen geloofde ik nog dat de VPRO iets was voor mensen die konden nadenken). Maar in het stagejaar was ik toch bij een tijdschrift beland, heel raar. Ik zat op de redaksie, nabij De Rode Hoed was dat, ik vroeg recensie-exemplaren aan, zocht foto’s uit bij Hollandse Hoogte, deed wat archiefwerk. Het gelukkigst was ik thuis. Thuis schreef ik artikels. Ik las boeken. Ik schreef recensies. De blindganger was op mijn recenseertafel beland want dat was het moje van het werken op de redaksie: ik kon er bij de aanvragen ook boeken tussen proppen die mij interessant leken. Het was nog die oerversie van Ambo/Anthos met die Monty Python-achtige voorkant van een bebolhoede figuur in water (niet die met dat rare telefoontje, wat Marmer er later van gemaakt heeft). En ik was onder de indruk.

Ja.

God.
Ja.

Wat wás ik onder de indruk. Het was een mozaïekroman, niet onverwant aan TikTak van Suso de Toro en het was in dat leven van mij niettegenstaande de zesentwintig jaren die dat toen al telde misschien nog maar het vierde of vijfde boek waarvan ik echt ondersteboven was. Ik schreef erover. In Roodkoper, kajje geloven? Een zin waarin ik een verwijzing maakte naar Basil Fawlty uit Fawlty Towers had Auwsterhuus eruit gehaald. Dat was zeker te profaan voor zijn godsvruchtige hart ofzo. Ik weet het niet, ik snapte het niet, Fawlty Towers werd indertijd toch heel gewoon uitgezonden door zo’n braaf KRO’tje? Het ergerde me. Ik was geërgerd. Verder was ik blij met mijn recensie (Auwsterhuus had alleen die ene zin eruit gehaald maar het verwijswoord in de volgende zin laten staan maar gelukkig werd die volgende zin daardoor geen totale onzin, grammaticaal klopte het nog).

Die Drehmanns, die bleek ook een blad te maken. In t Schip heette dat blad. Een blad maken, dat wilde ik ook. Deels als afstudeerproject van die onbeduidende opleiding en deels omdat ik gewoon euh…  een blad wilde maken. Drehmanns was de man om mee te praten, dacht ik, en we spraken af: Drehmanns en mijn kompaan Antonio en ik. In t Hoogt. Veel herinner ik me niet meer van dat gesprek. Ik meen dat Drehmanns aardig was. Ik weet nog dat hij geen twede kopje cappuccino bliefde. Ik weet dat hij ging, dat hij liep, dat de zon op zijn grijze haar viel, dat Antonio en ik wél nog een twede cappuccino wilden vooraleer we overgingen op roodwijn.

Daarna raakte ik hem kwijt. Drehmanns. Ik las nooit meer wat van hem. Ik weet niet waarom. Ik geloof dat de opvolger van De blindganger me bij eerste doorbladeren was tegengevallen ofzo. Ik weet het niet. Misschien waren er andere boeken te lezen, andere schrijvers te volgen. Het kan.

Inmiddels is dat vermaledijde derde millennium een godgegeven feit en ben ik geen zesentwintig meer. Vierentwintig jaren zijn vergleden. Maar dan ligt er nu toch weer een boek van Drehmanns op mijn recenseertafel: Boetegrond. Het eerste boek dat ik van hem lees sinds De blindganger.

En het kon er maar zo de opvolger van zijn! Was het hoofdpersonage in De blindganger een “boodschapper zonder boodschap”; in Boetegrond gaat het om een prediker zonder publiek.

Of. Naja.

Laat zeggen.

Karel Voeldert is een eenzame misantroop (is er een ander soort?) (de sociale misantroop). Verwilderd. Vervuild. Verward. Boos. Op een dag besluit hij Marnix Helmantel te zijn en in zijn voertuig (een voormalig ambulance) doorheen Europa te trekken om zijn grimmige leer onder het volk te verspreiden  in de hoop volgelingen te verwerven. Die zullen dan sterk van hart moeten zijn want: “Ja, er moesten koppen rollen. De kop van het kapitaal, de kop van de elite, de kop van het klootjesvolk, de kop van de softie en van de hardliner, de kop van de betweter en de empathicus, de kop van de nagelbijter en de muggenzifter, de kop van Job en van Jut.”. En Helmantel gaat ook letterlijk over lijken (lees maar!). Zijn razende waanzin loopt echter uit in een deerniswekkende anticlimax waarbij zelfs zijn enige wrange succesje geen succes blijkt te zijn. Weeral een klungel dus, zij het een wrede klungel.

Daarin zit hem het bijzondere van dit boek: Marnix Helmantel is een wrede, gemene, meedogenloze klungel. We zien onze klungels graag sjarmant, vertederend, sukkelig, onhandig. Maar Helmantel slaagt erin tegelijk deernis- en weerzinwekkend te zijn. Zijn mensenhaat is ten dele begrijpelijk maar neemt vormen aan die afstotelijk zijn; zijn motieven zijn meestal walgelijk maar de -veelal verkeerde- keuzes die hij maakt om iets ten uitvoer te brengen, zijn op zo’n koddige wijze knullig dat je nog bijna in het boek zou willen kruipen om hem te helpen.

Maar het werkelijke kruid van dit boek is de taal. Een klinkende taal, een zingende taal. De taal als monument. De taal als kunst. De taal als betekenis. Het deed me denken aan Pjeroo Roobjee of aan de latere C.C. Krijgelmans. Denk aan een woord als “krankenkaros” voor Helmantels ambulance; aan woorden als “lustduizeling” of “zinnentuimel”; woorden als “palperen” en “ausculteren”. Denk aan een zinsnede als “Louter verkwijning der kiemklieren” of “Bij monde van zijn mond zou hij handelen” of “De werkelijkheid […] fileren en […] als waarheid serveren”, of een passage als: “Zwevend in een halfslaap werd Karel Voeldert in Marnix Helmantel gestoken, als een dia in een projector, en er verscheen een korrelig, bekrast bleek beeld van een terugdeinzende jongen op een duikplank, in de blauwige diepte onder hem een wenkende en lachende knaap, hooguit tien jaar oud, het was Bram, al watertrappelend wachtend op zijn oudere broer, die zich beraadde, die aarzelde, staarde, draalde en (dia 2) ten slotte de roemloze terugtocht aanvaardde, zich langs de spottende glimlachjes en glibberige lichaampjes wringend van kinderen die zich dadelijk blindelings voorover zouden storten, als op de vijand, en niet in het ongeluk, zoals hij, de stug tobbende Karel, dacht en toen (dia 3) kreeg hij een harde duw en hij viel, richting het beton viel hij en uit beeld en uit Marnix Helmantel, die op dat moment volledig ontwaakte en in de zachtmoedige ogen keek van een paard dat zwartglanzend aan de muur van de hotelkamer hing.”

Helmantel is een schurk en een schlemiel; Boetegrond is pijnlijk, vies, innemend en grappig. En aldurwijle zingt de taal het hoogste lied. Dit was een goede, Drehmanns. Bestaat In t Schip nog?


Peter Drehmanns Boetegrond Recensie

Boetegrond

  • Schrijver: Peter Drehmanns (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: In de Knipscheer
  • Verschijnt: 26 september 2022
  • Omvang: 288 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 19,95
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Peter Drehmanns

Boetegrond is het ontluisterende verhaal van een boze, verwarde man die zich tegen de wereld keert. Reizend van het ene naar het andere barre oord tracht hij zichzelf als profeet op de kaart te zetten en volgelingen te vergaren. In deze zowel grimmige als groteske roman laat Peter Drehmanns zich van zijn meest meedogenloze kant zien.

Peter Drehmanns debuteerde in 1999 met de roman De blindganger. Voor zijn gehele oeuvre won hij in 2015 de Halewijnprijs. Hij studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap en was recensent voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans. Als dichter heeft Drehmanns tot nu vier bundels op zijn naam staan.

Bijpassende boeken en informatie

Benny Morris – Sidney Reilly biography

Benny Morris Sidney Reilly biography Master Spy recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek in de reeks Jewish Lives van Yale University Press. Op 25 oktober 2022 verschijnt bij Yale University Press de biografie van de joodse meesterspion Sidney Reilly. Er is geen Nederlandse vertaling van het boek verkrijgbaar of aangekondigd.

Benny Morris Sidney Reilly biography recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de biografie Sidney Reilly, Master Spy. Het boek is geschreven door Benny Morris. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek in de reeks Jewish Lives van Yale University Press, geschreven door de Israëlische historicus Benny Morris.

Benny Morris Sidney Reilly biography Jewsih Lives

Sidney Reilly

Master Spy

  • Schrijver: Benny Morris (Israël)
  • Soort boek: biografie
  • Taal: Engels
  • Uitgever: Yale University Press
  • Reeks: Jewish Lives
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 216 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook

Flaptekst van de biografie van meesterspion Sidney Reilly

Sidney Reilly (c. 1873–1925) is one of the most colorful and best–known spies of the twentieth century. Emerging from humble beginnings in southern Russia, Reilly was an inventive multilingual businessman and conman who enjoyed espionage as a sideline. By the early twentieth century he was working as an agent for Scotland Yard, spying on émigré communities in Paris and London, with occasional sorties to Germany, Russia, and the Far East. He spent World War I in the United States, brokering major arms deals for tsarist Russia, and then decided to become a professional spy, joining the ranks of MI6, Britain’s foreign intelligence service. He came close to overthrowing the Bolshevik regime in Moscow before eventually being lured back to Russia and executed. Said to have been the inspiration for Ian Fleming’s iconic James Bond character, Reilly was simultaneously married to three or four women and had mistresses galore. Sifting through the reality and the myth of Reilly’s life, historian Benny Morris offers a fascinating portrait of one of the most intriguing figures from the golden age of spies.

Benny Morris is an Israeli historian, formerly professor of history in the Department of Middle East Studies at Ben-Gurion University. He is the author of a dozen books, including 1948: A History of the First Arab-Israeli War and Righteous Victims: A History of the Zionist-Arab Conflict, 1881–2001.


Bijpassende boeken en informatie

Robin Raven – Surapati

Robin Raven Surapati recensie en informatie boek over de vijand van de VOC, volksheld van Indonesië. Op 27 september 2022 verschijnt bij Uitgeverij Omniboek het boek van Robin Raven over de 17e eeuws Indonesische vrijheidsstrijder en vijand van de VOC, Surapati.

Robin Raven Surapati recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Surapati, Vijand van de VOC, volksheld van Indonesië. Het boek is geschreven door Robin Raven. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe geschiedenisboek van Robin Raven.

Robin Raven

Surapati

Vijand van de VOC, volksheld van Indonesië

  • Schrijver: Robin Raven (Nederland)
  • Soort boek: geschiedenisboek
  • Uitgever: Omniboek
  • Verschijnt: 27 september 2022
  • Omvang; 272 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,50 / € 11,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het boek over Surapati

Het is de zeventiende eeuw. Het eiland Java is grotendeels in handen van de Nederlanders van de VOC. De Balinese Untung is een slaafgemaakte, maar heeft het als hoofdbediende relatief goed in het huis van zijn meester Pieter Cnoll. Alles verandert echter na de dood van Cnoll: een groot schandaal komt aan het licht en Untung belandt zwaargewond in de cel. In de gevangenis ontmoet hij Soenan Madi. De blinde, oude man vertelt Untung dat hij ooit vrij zal zijn, dat hij uitverkoren is en noemt hem Surapati, ‘moedig tot de dood’. Later, als vrij man, beseft Untung: Soenan Madi had gelijk. Surapati leeft!

Surapati is het spannende, waargebeurde levensverhaal van een man die veel rollen had: slaafgemaakte en regent, bediende en vrijheidsstrijder, vijand en held. Surapati stierf in 1706 tijdens een veldslag met de VOC. Hij wordt tot de dag van vandaag geëerd als Held van Indonesië. De auteur baseerde dit verhaal op VOC-bronnen en historische Javaanse Babads.

Bijpassende boeken en informatie

Mario Giordano – Terra di Sicilia

Mario Giordano Terra di Sicilia recensie en informatie over de inhoud van de Sicilië roman. Op 25 oktober 2022 verschijnt bij uitgeverij Signatuur de Nederlandse vertaling van de historische roman van de Duitse schrijver Mario Giordano.

Mario Giordano Terra di Sicilia recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Terra di Sicilia. Het boek is geschreven door Mario Giordano. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Duitse schrijver Mario Giordano.

Mario Giordano Terra di Sicilia Recensie

Terra di Sicilia

  • Schrijver: Mario Giordano (Duitsland)
  • Soort boek: historische Sicilië roman
  • Origineel: Terra di Sicilia (2022)
  • Nederlandse vertaling: Olga Groenewoud
  • Uitgever: Signatuur
  • Verschijnt: 25 oktober 2022
  • Omvang: 488 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 26,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst Sicilië roman van Mario Giordano

Sicilië, eind negentiende eeuw. Barnaba Carbonaro groeit op in grote armoede. Op jonge leeftijd begint hij te werken in de productie van citrusvruchten. Sicilië is een traditionele plek waar familie het hoogste aanzien heeft, maar tegelijkertijd begint de wereld door de industrialisatie drastisch te veranderen. Barnaba verlangt dan ook naar avontuur en handel.

Als Barnaba voor zaken in München is, ontdekt hij algauw dat de Duitsers hunkeren naar zuidvruchten en vitaminen. Door zijn humor en moed groeit Barnaba uit tot een gerespecteerd citrushandelaar, gedreven door een onverzadigbaar verlangen. Barnaba krijgt vierentwintig kinderen, verdient een fortuin en verliest alles.

Mario Giordano Tante Poldi en de knappe Antonio RecensieMario Giordano (Duitsland) – Tante Poldi en de knappe Antonio
Sicilië thriller
Uitgever: De Fontein
Verschijnt: 12 april 2022

Bijpassende boeken en informatie

Andrej Koerkov – Dagboek van een invasie

Andrej Koerkov Dagboek van een invasie recensie en informatie over de inhoud van het nieuwe boek van de Oekraïense schrijver. Op 29 september 2022 verschijnt bij uitgeverij Balans het dagboek van Andrej Koerkov over de Oekraïne-oorlog.

Andrej Koerkov Dagboek van een invasie recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Dagboek van een invasie. Het boek is geschreven door Andrej Koerkov. Ook zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud het dagboek van Andrej Koerkov over de inval van Rusland in Oekraïne.

Andrej Koerkov Dagboek van een invasie Recensie

Dagboek van een invasie

  • Schrijver: Andrej Koerkov (Oekraïne)
  • Soort boek: oorlogsdagboek
  • Uitgever: Balans
  • Verschijnt: 29 september 2022
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 21,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het dagboek van de Oekraïne oorlog van Andrej Koerkov

Rusland is het land waarin hij werd geboren, Russisch is de taal waarin hij nog altijd schrijft. Dat zijn moederland zijn thuisland Oekraïne zou binnenvallen, leek Andrej Koerkov begin 2022 nog ondenkbaar. De bekendste schrijver van het land maakte zelfs plannen om naar zijn buitenhuisje te gaan om in alle rust aan zijn nieuwe roman te werken. Tot op 24 februari het luchtalarm boven Kyiv klonk.

Net als honderdduizenden landgenoten moest Koerkov hals over kop vluchten en na een lange reis kwam hij uiteindelijk bij vreemden terecht in het westen van het land. Intussen bleef hij schrijven, niet aan zijn roman, maar in beschouwingen en dagboekaantekeningen: de ongelooflijke nieuwe werkelijkheid moest worden vastgelegd. Hij hield obsessief alle nieuws in de media bij, onderhield contact met vrienden en collega’s in het hele land – als hij ze nog kon bereiken – en reisde door Europa als een belangrijke woordvoerder voor het Oekraïense volk.

Nu is er Dagboek van een invasie, het indringende verslag van een mens op de vlucht, van een land dat zich met hand en tand verdedigt, en van een cultuur aan de frontlinie. En dat alles met Koerkovs kenmerkende, scherpe oog voor de vele absurditeiten van het dagelijks leven in een oorlog. Nog niet eerder is het lot van Oekraïne zo indrukwekkend onder woorden gebracht.

Bijpassende boelen en informatie

Judith Koelemeijer – Etty Hillesum biografie

Judith Koelemeijer Etty Hillesum biografie recensie en informatie over de inhoud van het boek over het verhaal van haar leven. Op 20 september 2022 verschijnt bij Uitgeverij Balans de biografie Etty Hillesum.

Judith Koelemeijer Etty Hillesum biografie recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de biografie Etty Hillesum, Het verhaal van haar leven. Het boek is geschreven door Judith Koelemeijer. Ook zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de biografie van Etty Hillesum, geschreven door Judith Koelemeijer.

Judith Koelemeijer Etty Hillesum biografie Recensie

Etty Hillesum

Het verhaal van haar leven

  • Schrijfster: Judith Koelemeijer (Nederland)
  • Soort boek: biografie
  • Uitgever: Balans
  • Verschijnt: 20 september 2022
  • Omvang: 576 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 34,95
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de biografie van Etty Hillesum

Op 9 maart 1941 begint de dan 27-jarige Etty Hillesum een dagboek. Terwijl de nazi’s haar als Joodse vrouw in Amsterdam steeds openlijker vervolgen, getuigt zij van een imponerende geestelijke vrijheid. Haar aantekeningen over de liefde, erotiek, familierelaties, vriendschap, geloof, zinloze haat en lotsverbondenheid zijn hoogstpersoonlijk, zeldzaam eerlijk, en tegelijkertijd volstrekt universeel.

Sinds de eerste publicatie van haar dagboeken en brie – ven hebben de geschriften van Etty Hillesum (1914-1943) wereldwijd miljoenen lezers geïnspireerd. Maar wie was zij eigenlijk? Welke vrouw van vlees en bloed gaat schuil achter haar mooie woorden?

Judith Koelemeijer wist een schat aan nog onbekend materiaal te verzamelen. In deze biografie geeft zij een verrassend nieuw perspectief op Etty’s rusteloze jeugd, haar linkse studentenjaren, en haar uiteindelijke keuze om ‘het lot van haar volk te delen’ en niet onder te duiken. Etty Hillesum blijkt iemand met vele gezichten, getekend door een beladen familiegeschiedenis, waaraan zij zich tenslotte tóch weet te ontworstelen.

Etty Hillesum – Het verhaal van haar leven is de meeslepende geschiedenis van een jonge, gepassioneerde vrouw die ook onder de meest gruwelijke omstandigheden trouw bleef aan haar idealen en zichzelf.

Bijpassende boeken en informatie

Meike Krüger – Een tafel vol

Meike Krüger Een tafel vol kookboek recensie en informatie over de recepten van wereldgerechten. Op 23 september 2022 verschijnt bij uitgeverij Carrera Culinair het kookboek met wereldgerechten, geschreven door Meike Krüger.

Meike Krüger Een tafel vol recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van het kookboek Een tafel vol. Het boek is geschreven door Meike Krüger. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud dit kookboek met gerechten uit de gehele wereld, verzameld door Meike Krüger.

Meike Krüger Een tafel vol Kookboek Recensie

Een tafel vol

  • Schrijfster: Meike Krüger (Nederland)
  • Soort boek: wereldkookboek
  • Uitgever: Carrera Culinair
  • Verschijnt: 23 september 2022
  • Omvang: 320 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek / ebook
  • Prijs: € 35,00 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Boekhandel / Bol

Flaptekst van het kookboek van Meike Krüger

In Een tafel vol nodigt Meike Krüger je uit voor een culinaire reis langs haar favoriete landen in de wereld: van Spanje en Italië tot aan Mexico en Peru en van China en Thailand tot aan Georgië en Turkije.

Ieder hoofdstuk bestaat uit 8 tot 10 gerechten die je allemaal tegelijkertijd kunt serveren. Dat staat superfeestelijk en gastvrij en er is altijd voldoende keuze voor gasten met bepaalde eetvoorkeuren of -restricties. Iedereen kan opscheppen wat hem of haar lekker lijkt en misschien nog wel het allerbeste; jij hoeft alleen nog maar op te staan voor het dessert.

De recepten zijn kort, niet te ingewikkeld en met niet al te veel ingrediënten. Ieder diner is goed voor te bereiden en voorzien van een duidelijke planning, zodat je op de avond zelf maximaal een half uur in de keuken hoeft te staan.

Bijpassende boeken en informatie