Alle berichten van Redactie

Mireille Geus & Evy Van Guyse – Te klein

Mireille Geus & Evy Van Guyse Te klein recensie en informatie over de inhoud van het prentenboek voor 4+ jaar. Op 20 juni 2023 verschijn bij uitgeverij Lemniscaat het 4+ jaar kinderboek van Mireille Geus en Evy van Guyse.

Mireille Geus & Evy Van Guyse Te klein recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van Te goed, het prentenboek voorkinderen van 4+ jaar. Het boek is geschreven door Mireille Geus. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het prentenboek geschreven door Mireille Geus en met illustraties van Evy Van Guyse.

Mireille Geus & Evy Van Guyse Te klein recensie

Te klein

  • Auteur: Mireille Geus (Nederland)
  • Illustraties: Evy Van Guyse
  • Uitgever: Lemniscaat
  • Verschijnt: 32 pagina’s
  • Uitgave: gebonden boek
  • Prijs: € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van het prentenboek van Mireille Geus en Evy Van Guyse

Olifantje krijgt een doos met boeken. Ze zijn allemaal saai, op één boek na. Laat dat nou net het boek zijn waarvan haar moeder vindt dat Olifantje daar te klein voor is! Haar moeder neemt het boek meteen in en legt het in een hoge boom, waar Olifantje niet bij kan.

Wat zou er toch in dat boek staan? Olifantje bedenkt de wildste verhalen…

Of gaat het boek over een m… mui… muis?
Komt die me wakker houden in de nacht?
Ben ik daarvoor nog te klein?
Wat het ook is: ik moet het weten!

Het is een herkenbaar thema voor kinderen: zaken waarvoor hun ouders hen nog te jong vinden, terwijl ze het daar zelf niet mee eens zijn. Laat het maar aan Mireille Geus over om daar een grappig prentenboek van te maken – en aan Evy Van Guyse om dat minstens zo grappig te illustreren! Na Schatkamer sloeg het duo opnieuw de handen ineen. Dat smaakt naar meer

Gouden Griffel­winnaar Mireille Geus (Amsterdam, 27 maart 1964) schrijft haar hele leven al, van dagboe­ken en toneelstukken tot teksten voor Sesamstraat en boeken voor volwas­senen én kinderen, zoals Dans! en Mijn dagen met Niets. Als schrijfcoach helpt ze ook nieuwe schrijvers hun stem te vinden. Haar werk verscheen in tien landen.

Evy Van Guyse was als kind altijd al in de weer met potlood en papier en het is dan ook geen wonder dat ze in die richting doorstudeerde. Ze stu­deerde grafische en illustratieve vorm­geving aan de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten in Sint­-Niklaas.

Bijpassende boeken en informatie

Arthur Japin en Eric J. Coolen – Hoe valt een schrijver uit de trein?

Arthur Japin en Eric J. Coolen Hoe valt een schrijver uit de trein recensie en informatie over de inhoud van de graphic novel. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de graphic novel van auteur Arthur Japin en tekenaar Eric J. Coolen.

Arthur Japin en Eric J. Coolen Hoe valt een schrijver uit de trein recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de graphic novel Hoe valt een schrijver uit de trein, Een spoortocht. Het boek is geschreven door Arthur Japin en de tekeningen zijn van Eric J. Coolen. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud de graphic novel.

Arthur Japin en Eric J. Coolen Hoe valt een schrijver uit de trein recensie

Hoe valt een schrijver uit de trein?

Een spoortocht

  • Auteur: Arthur Japin (Nederland)
  • Tekenaar: Eric J. Coolen (Nederland)
  • Soort boek: graphic novel
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 80 pagina’s
  • Uitgave: paperback
  • Prijs: € 22,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van de graphic novel van Athur Japin en Eric J. Coolen

Op 11 oktober 1961 maakte de toen beroemde Nederlandse schrijver Antoon Coolen in de Betuwe een noodlottige val uit een rijdende trein. Wat ging daaraan vooraf en waarom was Arthur Japin daar die dag vlakbij met zijn vader langs de Linge aan het vliegeren?

Schrijvers op stations, dromers in treinen en een afscheid voor altijd op een perron. Een graphic novel over de gevaren van een kunstenaarsbrein en schrijven als risicoberoep: waar ligt de grens tussen fantasie en werkelijkheid en wat gebeurt er wanneer die grens wordt overschreden?

Bijpassende boeken en informatie

Henk van Straten – Het kraaienschip

Henk van Straten Het kraaienschip recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de nieuwe roman van de Nederlandse schrijver Henk van Straten.

Henk van Straten Het kraaienschip recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Het Kraaienschip. Het boek is geschreven door Henk van Straten. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de Nederlandse auteur Henk van Straten.

Recensie van Tim Donker

Dit heb ik waarschijnlijk al eens verteld. Dit heb ik waarschijnlijk al vele malen verteld. Het was in het van de gele hond gescheten jaar 1995, toen er wel meer dan de verdommenis was gegaan of anders wel bezig was te gaan. Ik zat ik een lokaal waar ik niet wilde zijn in een gebouw waar ik niet wilde zijn een opleiding te volgen die ik niet wilde volgen. Vooraan stond de docent. De docent stond te doceren. Hij leek op een mislukte Jim Henson-pop. Het was een van die vakken waarover je eigenlijk geen les kunt geven. Creatief Schrijven. Er was, eerder al, een opdracht gegeven. Het soort van tiepiese kreatiefschrijven-opdracht waarmee je lachen zou als je er niet mee aan de slag moest. Schrijf een verhaal. Ja. Schrijf een verhaal maar daar blijft dat soort opdrachten zelden bij. Schrijf een verhaal over twee mensen en de één weet iets wat de ander niet weet en het moet zich in een ruimte afspelen waar de ene bekend mee is maar de ander niet. Zoiets. Ik had een semi-autobiografies verhaal geschreven, of hoe heet dat, het was niet echt gebeurd maar het had echt gebeurd kunnen zijn. Het ging over een jongen die was opgegroeid in Brabant maar onlangs naar de randstad was komen wonen. Die jongen was ik. Hij kreeg een vriend op bezoek die hij ontgroeid dacht te zijn, of liever: hij vond dat hij nu hij student was en naar de randstad was komen wonen die vriend ontgroeid zou moeten zijn. Hij deed heel erg uit de hoogte tegen hem, draaide moderne muziek, gaf om de haverklap sieniese antwoorden op de dingen die die vriend zei. De vriend, uit Brabant gekomen voor dit bezoek, had niet in de gaten dat zijn voormalige makker geen zin had in hem, in dat bezoek, en ook niet dat hij steeds belachelijk werd gemaakt. Dat was het verhaal. Het was niet echt gebeurd maar ik had het wel echt opgeschreven. En die vriend was iemand die ik kende, in het verleden rot behandeld had en inmiddels heel erg miste.

Ik moest dat verhaal voorlezen daar in dat lokaal. Toen het uit was vroeg de docent met dat hoofd van een afgekeurde Jim Henson-pop: Wie is de sympathieke figuur in dit verhaal? Ik zweeg stil. Wie was de sympathieke figuur in dat verhaal? Dat was nu eens een vraag waarmee ik met schrijven of voorlezen totaal geen rekening gehouden had. Wie was de sympathieke figuur in dit verhaal, wist ik veel. Het waren gewoon twee gasten. Een gast die nogal leek op mij en een gast die nogal leek op iemand die ik kende. Aarzelend begon ik mijn antwoord te formuleren: “Nou… Die Brabo is natuurlijk wel een beetje een botte hark dat hij totaal niet doorheeft dat zijn vriend veranderd is, of in ieder geval veranderd wil zijn. Maar die ander is ook wel een klojo. Een jongen die jarenlang zijn vriend is geweest ineens beneden zijn waardigheid achten alleen maar omdat hij verhuisd is…” –

“Dat kan niet,” zei de mislukte Jim Henson-pop.
“Dat kan niet?”
“Nee. Dat kan niet. Je kunt in een verhaal niet twee personen tegelijk wegzetten.”
“Wegzetten?” Ik voelde me een beetje een oetlul door steeds alles was die rare popman zei steeds vragend te herhalen maar hij sprak verdorie in louter mafheden.
“Ja, de sympathie van je lezers moet altijd minimaal op de hand van één van je verhaalfiguren zijn. Je kunt niet alleen maar slechteriken opvoeren.”

Weer zweeg ik. Als ik niet verbijsterd kon herhalen wat ze zeiden, dan zweeg ik. Daar. In dat lokaal. Op die opleiding. In het van het gele hond gescheten jaar 1995.

In 2007 publiceerde Patrick Delaere er in Algemeen Nederlands Tijdschrift voor Wijsbegeerte nog een essay over: “the paradox of caring”; het, in de filosofie kennelijk ruimer besproken fenomeen om te geven om moreel verwerpelijke personages. Delaere ging in dit essay uit van de figuur Tony Soprano uit de televisieserie The Sopranos waarvan ik helaas der helazen nog nooit een aflevering heb gezien. Misschien omdat hij zich op een televisieserie baseert, komt Delaere tot naar mijn smaak niet ganzelijk overtuigende konkluzies; onder andere dat we kunnen meeleven met of geven om abjecte personages omdat ze binnen het gegeven van een bepaald verhaal nog de beste optie zijn.

Sja. Zou dat de jimhensonman niet alsnog gelijk geven? We willen kunnen geven om fiktieve figuren en als we uit alleen maar eikels kunnen kiezen, dan kiezen we maar de minst eikelige eikel. Ofzo. Waar ik mee zat, toen, in dat jaar, in dat gebouw, in dat lokaal, is dat de schrijftip van die dosent misschien opgaat voor wie romantische komedies wil schrijven, of een meeslepende thriller met een duidelijke held. Maar wat als je als schrijver een wereld wilt tonen waarin helemaal niemand deugt? Of als je gewoon over het leven schrijft, het leven zoals dat is, een leven met mensen die nooit volledig deugen maar ook zelden totaal verrot zijn. Twee jongens in een vriendschap die op zijn einde loopt, bijvoorbeeld. Wat als het niet gaat om mogen, om sympathiek zijn, om herkenning, om meeleven met? Ik heb boeken gelezen met alleen maar afschuwelijke onmensen in, met niemand erin die bij benadering ook nog maar iets sympathieks heeft. En toch bleef ik lezen. Omdat ik me gefascineerd wist door wat mogelijkerwijs de visie van de schrijver op de mensheid was. Ik heb ook boeken gelezen met alleen maar slechte mensen en dan vond ik er toch één of twee nog iets hebben, iets dat maakte dat ik ondanks hun slechtheid met ze ging meeleven, inderdaad een paradox of caring. Dat zal. Maar hier. En nu. Speelt een andere paradox me parten.

Noem het the paradox of blijven lezen.

Dit hier Het kraaienschip. Walter Broers is gescheiden van zijn vrouw Hester; samen hebben ze een zoon die Ben heet. Ben is een rondhangpuber. Veel op straat. Met gasten die een bende vormen, of zo’n beetje bendetje spelen, weetikveel, hoe gaat dat met pubers, in ieder geval, er is die groep waartoe Ben behoort en dan is er nog een andere groep en die twee groepen liggen elkaar niet. Eufemisties gezegd, want iemand van Bens groep steekt iemand van de andere groep dood en daardoor is er natuurlijk een hoop heisa, gedoe, doodsbedreigingen, onheil. Het lijkt Walter beter om even met Ben van het toneel te verdwijnen en als een sportschoolmaat hem een bouwvallige hut aan zee in Portugal aanbiedt, vertrekt Walter, nogal hals over kop, samen met Ben naar daar. Om veilig te zijn, om op adem te komen, om de relatie met zijn zoon te hernieuwen, om zich aan een ander leven te laven. Strikt genomen ontvoering natuurlijk, maar gezien de omstandigheden begrijpelijk.

(“Hoe anders kan hij die jongen beschermen?”, vroeg het achterplat al, en stoort dat “die jongen” u ook zo, of heb alleen ik daar last van)

Een vader, een zoon. Ik begrijp dat. Ik had een vader, ik was een zoon. Ik heb een zoon, ik ben een vader. Mijn zoon is gelukkig nog niet in de puberteit maar ik snap het wel. Ineens is er kloterij, je was er niet bij maar je kan het wel oplossen. En Portugal is een mooi land, en hij rijdt helemaal naar daar met zijn zoon, en dat is een moje tocht, en natuurlijk komen ze door de Spaanse regio Galicië en die regio ken ik best goed, daar ben ik in mijn jeugdjaren veel geweest, en het is mooi daar, en alles is goed. En Van Straten heeft wat ik zou willen noemen een snelle schrijfstijl, noem het gestroomlijnd, of dinamies, de pagina’s smelten in je hand. Korte hoofdstukjes waarin heden en (een steeds nabijer) verleden elkaar afwisselen, informatiespreiding, dat heeft Van Straten goed geleerd. En oké het is misschien een beetje goedkoop dat er in de heden-lijn pas toespelingen op bepaalde aspekten uit het verleden worden gemaakt als die aspekten in de verleden-lijn al aan bod zijn geweest (want anders snapt de lezer niet waar dat over gaat he, en de lezer moet niet te vaak in verwarring zijn, daar zou de man met het mislukte jimhensonpop-gezicht het onmiddellijk mee eens zijn). En oké al die lui daar heten allemaal Marcel en Walter en Gerard en Hester, wat zijn dat voor lullige namen, het lijkt wel de presentielijst van de klas van 1983. Maar het leest, en het leest rap.

Punt is: ik mag die Walter niet zo.
Nee, ik verfoei die Walter.
God, wat vind ik die Walter een ongelooflijk stomme eikel.

Het begint al met die sportschool, had ik al iets gezegd over de sportschool? Walter is gespierd. Walter is heel erg gespierd. Walter werkt met gewichten. Het achterplat noemt hem een gewichtheffer maar dan lijkt het net of hij er zijn brood ermee verdient, of ja, kan dat wel, je ziet wel eens van die kerels op televisie bij sportevenementen met veel gebrul een halter de lucht in tillen om hem vervolgens weer heel boos op de grond te smijten, zijn dat professionele gewichtheffers?, is dat hun baan?, verdienen die zo hun geld zoals voetballers met voetballen hun geld verdienen?, ik weet eigenlijk niet of dat bestaat: professioneel gewichtheffer. Maar Walter komt er niet mee op televisie en doet het sowieso als hobby. En ik snap dat niet. Waarom al die spieren kweken, ik snap zulke gasten echt niet, waar heb je in godsnaam al die spieren voor nodig? Ik kan dat nog verstaan als je voor je werk heel vaak met stenen moet sjouwen, of met stalen balken ofzo. Of als je een huisgenoot hebt die niet helemaal spoort en elke maand de inrichting wil omgojen zodat je geregeld met bedden en kasten en bureaus op je rug door de kamers moet gaan en als het tegenzit een of twee trappen af. Of als je mantelzorger bent van iemand die 120 kilo weegt. Ik bedoel, ik kan me best situaties voorstellen waarin het handig kan zijn om gespierd te zijn. Zomaar voor de lol een beetje hele grote spieren gaan zitten kweken echter, dat gaat mijn verstand te boven zoals de oom van Sinay zou zeggen (laat maar, iemand die ik ken). Een Körperkultur die ver van me af staat en waar ik eerlijk gezegd ook een beetje van gruwel.

Doch deze treurige, opgeblazen he-man nagelt zichzelf dan ook nog eens voortdurend aan zijn zelfverkozen kruis. Hij betrekt alles op zichzelf, vertaalt alles in “slagen” of “falen”, is onophoudelijk bezig zichzelf met alle anderen te meten. In Portugal heeft hij zijn gewichten niet, kan hij niet trainen zoals hij gewend is, worden zijn spieren allengs een fractie minder massief, en ook daar maakt hij drama van, altijd maar zit hij te jammeren over het afnemen van zijn spieren. En dan dat misplaatste gevoel van trots van hem steeds, de oermens die zijn stam moet verdedigen, volgens hem de enige aanvaardbare levenshouding.

Ik kan die Walter niet luchten.

Maar ik blijf wel lezen.

En ik dacht aan Patrick Delaere want toen, eens in Portugal, Ben en Walter werden opgezocht door Hester, was ik wel op Walters hand en grijnsde ik inwendig toen Ben aangaf nog even in Portugal te willen blijven, minstens voor de duur van een surfkamp. Maar dat heeft die Van Straten handig gedaan natuurlijk. Zo’n heel boek lang doorheen de ogen van Walter en hij heeft nog steeds bitter weinig vlees op de botten p’don ik bedoel op zijn spieren, maar alle andere verhaalfiguren zijn nog platter gebleven, bijna tiepetjes: het ongeïnteresseerde puber-tiepetje; het spirituele, houten kralenketting-tiepetje; het carrièrevrouw-tiepetje – met die bordpapieren karakters is zeker niets aan te vangen en dus blijft Walter nogal als de meest menselijke over.

Misschien een boek om niet teveel over na te denken.
Gewoon lezen ja, lezen doe je dit boek gemakkelijk.
Aan het zwembad in Portugal ofzo, al komt deze aanbeveling voor hen die aan het hoogseizoen gebonden zijn een beetje laat (zelve las ik delen ervan aan een zwembad in Spanje trouwens).

Dit is een boek en ik heb het gelezen en wat meer kan je willen van een boek.

Dan nog dit: dat Henk van Straten, meer nog dan alle schrijvers die boeken schreven vol wreedaards en sadisten, voor eens en voor altijd het ongelijk van mijn toenmalige dosent bewijst: om te blijven lezen hoeft helemaal geen enkele verhaalfiguur je sympathie te hebben. Niemand hier mocht ik en toch bleef ik lezen. Dosent kan nu naar huis en daar blijven. Daar blijf ik Van Straten eeuwig dankbaar voor.


Henk van Straten Het kraaienschip recensie

Het kraaienschip

  • Auteur: Henk van Straten (Nederland)
  • Soort boek: Nederlandse roman
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 240 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Henk van Straten

Een vader ontvoert zijn zoon. Hoe anders kan hij die jongen beschermen?

Walter Broers, gescheiden vader en gewichtheffer, en inmiddels al een poosje werkloos, ziet zich gedwongen om een radicaal plan uit voeren. Nadat zijn tienerzoon betrokken is geraakt bij een steekpartij en sindsdien wordt bedreigd, besluit hij om de jongen halverwege het schooljaar mee te nemen naar een afgelegen, vervallen huisje aan de westkust van Portugal. Daar, achtervolgd door mails en telefoontjes van verscheidene instanties en zijn ex, probeert hij te geloven in een ander leven, ver weg van alles, voor hem en zijn zoon.

Henk van Straten (Rotterdam, 30 augustus 1980) is schrijver
en journalist. In 2015 verscheen zijn roman Bidden en vallen, gevolgd door zijn twee memoires Wij zeggen hier niet halfbroer (2017) en Berichten uit het tussenhuisje (2018). In 2020 publiceerde hij de maatschappelijk beladen thriller Kwaad bloed (eerder verschenen als het eerste Brabants Boek Present) en de roman Ernest Hemingway is gecanceld.

Bijpassende boeken en informatie

Diane Broeckhoven – Gemis

Diane Broeckhoven Gemis recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe Vlaamse roman. Op 20 juni 2023 verschijnt bij Uitgeverij Vrijdag de nieuwe roman van de Vlaamse schrijfster Diane Broeckhoven.

Diane Broeckhoven Gemis recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Gemis. Het boek is geschreven door Diane Broeckhoven. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe roman van de Vlaamse auteur Diane Broeckhoven.

Diane Broeckhoven Gemis recensie

Gemis

  • Auteur: Diane Broeckhoven (België)
  • Soort boek: Vlaamse roman
  • Uitgever: Uitgeverij Vrijdag
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 20,00
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Diane Broeckhoven

Op een winternacht in 1983 vangt de zesjarige Justus flarden op van een felle ruzie tussen zijn ouders. Een dag later is zijn moeder verdwenen. Ontredderd blijft de jongen achter met zijn vader, die eist dat hij haar naam nooit meer zal uitspreken. Het leven gaat verder, maar het gemis en de eenzaamheid wortelen zich diep in hem. Tot in zijn puberteit die ene mysterieuze naam – Ensor – die hij als kind tijdens een gesprek tussen de twee volwassenen heeft opgevangen, betekenis krijgt. Nu kan zijn zoektocht echt beginnen.

In Gemis ontrafelt Diane Broeckhoven de broze binnenwereld van een in de steek gelaten kind dat levenslang een groot gemis met zich meedraagt.

Diane Broeckhoven is op 4 maart 1946 geboren in Antwerpen. Ze is auteur en journalist. Ze schreef een omvangrijk oeuvre bij elkaar, waarvan de eerste kinder- en adolescentenboeken zijn  waarvoor ze diverse literaire prijzen ontving, o.a. twee Boekenleeuwen. De laatste jaren heeft ze zich toegelegd op literatuur voor volwassenen. De ingetogen novelle De Buitenkant van Meneer Jules (2001) werd een bestseller in Duitse vertaling en zorgde voor een internationale doorbraak. In Duitsland werden er 300.000 exemplaren van verkocht. Het boek haalde de longlist van de Ako-literatuurprijs, werd genomineerd voor de Euregio Schülerpreis 2013, is in zeventien talen vertaald en tot diverse theaterstukken bewerkt. De door Kurt Defrancq gespeelde en op het boek gebaseerde monoloog werd al meer dan 250 keren opgevoerd in Vlaanderen en Nederland, maar ook in Parijs en in Bratislava. Aan een filmversie wordt gewerkt.

Bijpassende boeken en informatie

Jhumpa Lahiri – Romeinse verhalen

Jhumpa Lahiri Romeinse verhalen recensie en informatie over de inhoud van de bundel met verhalen over Rome. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van Racconti Romani van de Amerikaanse schrijfster van Indiase afkomst die zowel in het Engels als Italiaans schrijft.

Jhumpa Lahiri Romeinse verhalen recensie en informatie

Jhumpa Lahiri is geboren op 11 juli 1967 in Londen. Alhoewel geboren in Engeland groeide ze als kind van Indiase ouders op in de Verenigde Staten,  in Kingston, Rhode Island. Ze beschouwd zichzelf als Amerikaanse alhoewel ze naast in het Engels ook in het Italiaans schrijft.

Zoals je ook wel vaker tegenkomt in het werk van Jhumpa Lahir zijn ook nu weer ontworteling, vervreemding en ontheemding belangrijkste thema’s in de verhalenbundel. Bovendien is ze in staat om op scherpe wijze om tegengesteld emoties op te roepen. Aan de ene kant weet ze haar hoofdpersonen een sfeer van geborgenheid te geven die vaak weer bruut verstoord worden.

Met veel invoelingsvermogen confronteert Lahiri de lezer met de hardheid van het bestaan, de uitzichtloosheid maar toch ook de wens om te leven, wellicht beter gezegd te overleven. Alhoewel de verhalen niet al te lang zijn, ervaar je ze soms als een aangrijpende veel langere roman. Wat bovendien ook knap is dat het boek ondanks het leed wat erin voorkomt toch nog een soort van ode is aan de Stad Rome. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).

Jhumpa Lahiri Romeinse verhalen recensie

Romeinse verhalen

  • Schrijfster: Jhumpa Lahiri (Verenigde Staten)
  • Soort boek: verhalen
  • Origineel: Racconti romani (2022)
  • Nederlandse vertaling: Manon Smits
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 22,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst van het nieuwe boek met verhalen over Rome van Jhumpa Lahiri

Korte verhalen over immigranten en andere buitenstaanders in het hedendaagse Italië.

De eeuwige stad Rome vormt de achtergrond van deze negen subtiele, groots geobserveerde verhalen, waarvan sommige de sfeer van een roman ademen. Getekend door een omgeving die tegelijkertijd gastvrij als vijandig is, beleven de personages in Romeinse verhalen soms plotselinge momenten van zaligheid, maar ook gewelddadige tegenslagen. Zo beschrijft ‘De grens’ de vakantie van een welgesteld gezin in een huis vlak buiten Rome, maar de vertelstem is die van de dochter van de aan lager wal geraakte huisbewaarder. In ‘De processie’ is een echtpaar vergeefs in de stad op zoek naar troost en verlichting voor een tragische episode uit hun verleden. In ‘Dante Alighieri’ duikt de dichter onverwacht op in het leven van een Amerikaanse vrouw die naar Italië is verhuisd. De thema’s van dit boek zijn vintage Lahiri: ontworteling, ontheemd zijn, het gevoel dat je een vreemdeling bent en alleen, maar juist daarom strijdbaar en vitaal.

Bijpassende boeken en informatie

Laura Restrepo – Lied van oude geliefden

Laura Restrepo Lied van oude geliefden recensie en informatie over de inhoud van de nieuwe roman. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Wereldbibliotheek de Nederlandse vertaling van de roman Canción de antiguos amantes van de Colombiaanse schrijfster Laura Restrepo.

Laura Restrepo Lied van oude geliefden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op de pagina de recensie en waardering vinden van de roman Lied van oude geliefden. Het boek is geschreven door Laura Restrepo. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de roman van de Colombiaanse auteur Laura Restrepo.

Laura Restrepo Lied van oude geliefden recensie

Lied van oude geliefden

  • Auteur: Laura Restrepo (Colombia)
  • Soort boek: Colombiaanse roman
  • Origineel: Canción de antiguos amantes (2022)
  • Nederlandse vertaling: Jacqueline Visscher
  • Uitgever: Wereldbibliotheek
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 336 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 26,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Laura Restrepo

Er is het verhaal van de liefde van Bos Mutas en Zahra Bayda. Bos Mutas is een jonge schrijver die onderzoek doet naar de mythische figuur van de koningin van Sheba. Het gewelddadige gebied dat we tegenwoordig Jemen noemen is een oude en magische streek, vol betoverende verhalen. Wanneer Bos Mutas bij toeval in een vluchtelingenkamp de Somalische verloskundige Zahra Bayda ontmoet, is hij op slag verliefd.

Er is het mysterieuze en sensuele verhaal van de koningin van Sheba en koning Salomo. De koningin van Sheba hoorde van de grote wijsheid van koning Salomo van Israël. Ze reisde naar hem toe met geschenken als goud, specerijen en edelstenen. Ze was zo onder de indruk van zijn wijsheid en rijkdom dat ze zijn God zegende, waarop Salomo haar ‘alles gaf wat zij verlangde’.

Lauro Restrepo vervlecht op prachtige wijze deze twee liefdesgeschiedenissen tot een universeel verhaal over geloof, hoop en liefde. De koningin van Sheba en Zahra Bayda staan voor de eeuwige reis van migrantenvrouwen, die ondanks struikelen en vallen altijd opstaan, doorgaan, steeds verder leren kijken en over de grenzen van tijd en ruimte heen gaan.

Laura Restrepo (Bogotá, 1950) is een Colombiaanse schrijfster die lezers over de hele wereld heeft veroverd met haar romans. Haar literaire werk is internationaal bekroond. Lied van oude geliefden is een fictief werk, gebaseerd op de reizen die de auteur maakte met Artsen zonder Grenzen door Jemen, Ethiopië en de Somalische grens – de magische en woeste geografie van wat ooit het koninkrijk Saba was.

Bijpassende boeken en informatie

Beatrice Salvioni – Het ongelukskind

Beatrice Salvioni Het ongelukskind recensie en informatie over de inhoud van de roman uit Italië. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Cargo de Nederlandse vertaling van de historische roman La malnata van de Italiaanse schrijfster Beatrice Salvioni.

Beatrice Salvioni Het ongelukskind recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden de roman Het ongelukskind. Het boek is geschreven door Beatrice Salvioni. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de debuutroman van de Italiaanse auteur Beatrice Salvioni.

Beatrice Salvioni Het ongelukskind recensie

Het ongelukskind

  • Auteur: Beatrice Salvioni (Italië)
  • Soort boek: Italiaanse historische roman
  • Origineel: La malnata (2023)
  • Nederlandse vertaling: Lies Lavrijsen
  • Uitgever: Cossee
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 21,99 / € 12,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Beatrice Salvioni

In het Italië van Mussolini komen twee jonge vriendinnen in opstand tegen onrecht en onderdrukking

Italië, 1936. Francesca is het enige kind van een keurig en welgesteld echtpaar. Elke zondag ziet ze vanaf de brug een meisje in de rivier met twee jongens spelen. Haar rok is opgetrokken en haar benen zitten onder de schrammen. Haar uitstraling fascineert Francesca en ze droomt ervan om vriendinnen te worden, ook al denkt iedereen in de stad dat het meisje vervloekt is. Ze noemen haar het ongelukskind.

Als Francesca op een dag een bakje kersen steelt, lukt het haar eindelijk om met het ongelukskind te praten. Ondanks de afkeuring en vooroordelen van haar ouders wordt de band tussen de twee meisjes steeds hechter. Ze hunkeren naar vrijheid en gelijkheid, maar de dreiging van oorlog en fascisme zet alles op scherp. Als Francesca en het ongelukskind zich verdedigen tegen een gewelddadige man komen hun levens in een stroomversnelling.

Het ongelukskind is een schilderachtig Italiaans romandebuut over een bijzondere vriendschap in turbulente tijden.

Bijpassende boeken en informatie

Maaike Meijer – Radeloze helden

Maaike Meijer Radeloze helden recensie en informatie boek over de verbeelding van mannelijkheid in literatuur en film. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact het nieuwe boek van emeritus hoogleraar Genderstudies, biograaf en publicist Maaike Meijer.

Maaike Meijer Radeloze helden recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van Radeloze helden, de verbeelding van mannelijkheid in literatuur en film. Het boek is geschreven door Maaike Meijer. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van het nieuwe boek van Maaike Meijer.

Recensie van Monique van der Hoeven

Maaike Meijer, emeritus hoogleraar genderstudies, biograaf en publicist schreef in 2023 het boek Radeloze Helden – de verbeelding van mannelijkheid in literatuur en film. Nadat ze tientallen jaren had geschreven over de verbeelding van vrouwen in de cultuurgeschiedenis, besloot ze opnieuw te kijken naar de verbeelding van mannen. Heel nodig, want in onze huidige tijd zien we steeds meer en heftiger uitbarstingen van mannelijk geweld en daarnaast de opkomst van toxisch mannelijke goeroes zoals Andrew Tate.

Maaike Meijer onderzoekt in haar boek het begrip “mannelijkheid” binnen het systeem van gender – waarbij naar voren komt, dat “mannelijkheid” niet aan mannen is voorbehouden. Ze doet dat aan de hand van diverse bekende films en romans (zoals o.a. One flew over the Cuckoo’s Nest, Casablanca) en literaire werken (van o.a. Jan Wolkers en Te Gussinklo) levert verrassende inzichten op. Maaike Meijer’s kiest voor een freudiaanse insteek – met hedendaagse feministische aanpassingen in interpretatie – met thema’s als castratie-angst en penisnijd. Ze neemt ook haar eigen persoonlijke identificatie met man-zijn mee in het onderzoek.

Ze start haar boek met de vraag, waarom we mannelijk geweld niet benoemen als een mannenprobleem. En wáár komt de overmaat aan mannelijke agressie – ook veelal gericht tegen vrouwen – vandaan? Het lijkt terug te voeren op één centraal thema: mannen kunnen niet omgaan met verlies – en verlies is inherent aan het leven. Er is hun voorgespiegeld dat ze helden zullen zijn, maar de overwinning blijft meestal uit.

In onze cultuur heerst een gezagscrisis (waarbij belangrijk is om onderscheid te maken tussen macht en autoriteit) Vaderlijke macht, waar het patriarchale systeem op gebouwd is,  blijkt historisch ongegrond en het geloof in mannelijke autoriteit is verdwenen. We moeten dus op zoek naar post-patriaarchale manieren van leiderschap. Dat blijkt in de praktijk lastiger gezegd dan gedaan.

Om samen vooruit te komen, lijkt het van groot belang dat “man zijn” niet meer hetzelfde hoeft te zijn als “je menselijkheid inleveren”. Op zoek naar menselijkheid beyond gender.

Ik heb het boek met heel veel interesse gelezen, hoewel het niet overal even makkelijk te volgen was: de onderwerpen en zienswijzen volgen elkaar soms in rap tempo op. Dat is ook wel heel begrijpelijk want het thema gender is immers heel uitgebreid, onze hele cultuur is er van doorspekt. Wat het dus ook weer heel interessant maakt. Ik heb weer veel lijntjes om verder onderzoek naar te doen. Ik heb genoten van de vele en ándere manieren waarop we naar bekende literaire werken en films zouden kunnen kijken – het is nooit maar één visie, en interpretatie is in veelvoud mogelijk! En ik vond het heel sterk hoe Maaike Meijer haar eigen persoonlijke ervaring op “mannelijkheid” in het verhaal heeft meegenomen. Ik ben ervan overtuigd dat juist deze persoonlijke verhalen van mensen die niet in het binaire man-vrouw stramien passen cruciaal zijn voor blijvende verandering. Die moet immers, zoals elke echte verandering, van binnen de cultuur zelf komen. Gewaardeerd met ∗∗∗∗∗ (uitstekend).


Maaike Meijer Radeloze helden recensie

Radeloze helden

De verbeelding van mannelijkheid in literatuur en film

  • Auteur: Maaike Meijer (Nederland)
  • Soort boek: non-fictie
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 256 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 14,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris
  • Waardering redactie: ∗∗∗∗∗ (uitstekend)

Flaptekst boek over de verbeelding van mannelijkheid in literatuur en film

Na jaren te hebben geschreven over de verbeelding van vrouwen in de cultuurgeschiedenis, besloot Maaike Meijer de literatuur, films en series van mannelijke makers en dito hoofdpersonages een nieuwe kans te geven. En wat ze daar vond, verraste haar: het wemelt er van de geschiedenissen die een uitgesproken antiheld tot onderwerp hebben, die haaks staat op het gangbare maatschappelijke mannelijkheidsbeeld.

Meijer beschouwt deze verhalen niet als universeel, maar specifiek als mannenverhalen, en opent nieuwe vensters op ‘het mannenvraagstuk’. Ze herleest onder meer Melville, Wolkers, Te Gussinklo, Hermans en Houellebecq, kijkt naar Casablanca, The Power of The Dog, Dolor y Gloria, The Big Lebowski, One Flew Over the Cuckoo’s Nest, en naar tv-series als Borgen en The Queens’ Gambit. Ze herschrijft freudiaanse verhalen over castratieangst en penisnijd, onderzoekt haar eigen relatie tot genderfluïditeit, beschrijft de mannelijkheid in zichzelf en beschouwt het mannelijk lijden met een even kritische als empathische blik.

Maaike Meijer is emeritus hoogleraar Genderstudies, biograaf en publicist. Zij schreef over literatuur, populaire cultuur, feminisme en gendertheorie. In 2011 verscheen haar biografie van M. Vasalis (genomineerd voor de Gouden Boekenuil en Biografieprijs) en in 2018 die van F. Harmsen van Beek (genomineerd voor de Biografieprijs en shortlist Bookspot Literatuurprijs).

Bijpassende boeken en informatie

Clara Drummond – Omstanders

Clara Drummond Omstanders recensie en informatie over de inhoud van de Braziliaanse roman. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact de Nederlandse vertaling van de roman van de Braziliaanse schrijfster Clara Drummond.

Clara Drummond Omstanders recensie en informatie

Als de redactie het boek leest, kun je op deze pagina de recensie en waardering vinden van de roman Omstanders.  Het boek is geschreven door Clara Drummond. Daarnaast zijn hier gegevens van de uitgave en bestelmogelijkheden opgenomen. Bovendien kun je op deze pagina informatie lezen over de inhoud van de nieuwe roman van de uit Brazilië afkomstige schrijfster Clara Drummond.

Clara Drummond Omstanders recensie

Omstanders

  • Schrijfster: Clara Drummond (Brazilië)
  • Soort boek: Braziliaanse roman
  • Origineel: Os coadjujuvantes (2022)
  • Nederlandse vertaling: Maartje de Kort
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 144 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 19,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de roman van Clara Drummond

Een rijke Braziliaanse millennial onderzoekt haar privileges en de zin van haar leven na de gewelddadige dood van een kennis uit een lager socio-economisch milieu.

Vivian is een jonge kunstconservator. Haar dagen besteedt ze aan onderbetaalde banen bij prestigieuze instellingen; haar nachten wijdt ze aan wilde feesten met een vaste vriendengroep in afwisselend Rio de Janeiro en São Paulo. Deze kosmopolitische levensstijl kan ze zich veroorloven dankzij een toelage van haar rijke ouders. Op een dag is Vivian getuige van een dodelijke confrontatie tussen de politie en straatverkoper Darlene en wordt ze gedwongen om haar bevoorrechte leven te herwaarderen: in hoeverre had ze Darlene kunnen redden? Doet Vivians leven – de seks, de drugs, haar luxe ?at en zorgvuldig geselecteerde vriendenkring, de digitale zelfverheerlijking – in het licht van het overlijden van Darlene er uiteindelijk toe?

Humoristisch en melancholisch, gevoelig en wreed: Omstanders van Clara Drummond is een bijtende roman over een door oppervlakkigheden geobsedeerde generatie die haar privilege onder ogen moet zien.

Bijpassende boeken en informatie

Graeme Macrae Burnet – Een casus

Graeme Macrae Burnet Een casus recensie en informatie over de inhoud van de roman Schotland. Op 20 juni 2023 verschijnt bij uitgeverij De Arbeiderspers de Nederlandse vertaling van de roman Case Study van de Schotse schrijver Graeme Macrae Burnet.

Graeme Macrae Burnet Een casus recensie van Tim Donker

Wat het dan eigenlijk wel was met dit boek.

Hum. Ja. Toch dat ik meer en meer ging peinzen dat die gast echt bestaan heeft, denk ik.

Want het gegeven is me te dun. Een vrouw meent dat haar zus zelfmoord heeft gepleegd door toedoen van haar psychotherapeut en gaat om dit verder te onderzoeken met een valse identiteit bij hem in therapie. Van haar bevindingen houdt ze een dagboek bij.

Welaan. Daar heb je klip en klaar een literaire thriller, van het slag dat nog wel eens verfilmd gaat worden ook nog ook (om de zaken nog erger te maken). Is wat ik dacht. Plus daarbij: niemand kan verantwoordelijk worden gehouden voor de zelfmoord van een ander. Zelfmoord doe je zelf, net daarom dat het zo heet. Wat een ander zegt of doet, zelfs al is het jou het touw aanreiken, is geen reden. Je hebt geen andere reden nodig dan jouzelf want zonder jouzelf valt er immers niemand te doden.

Ik zette me dus met de nodige wrevel of naja, met de nodige skepsis in ieder geval was het dat ik zette, dat ik me lezend zette. Aan dit boek. Dat begon. Met zo’n voorwoord, weetjewel, zo’n voorwoord, jekentdatwel, dat zeggen moet dat niet G.M.B. schrijver dezes is, maar dat hij de woorden hierin slechts opgedolven heeft; iemand kwam met schriftjes aan, schriftjes die G.M.B. best zouden interesseren, schriftjes waar het allemaal in stond.

En ik zuchtte. Ja. Wees gerust dat ik zuchtte. De flauwste literaire truuk allertijden. Het gevonden manuscript. En ach en oh en mysterie. Moet dat nou? Mag ik me al onlezend zetten? Ik ben pas op bladzijde 10, van Sergio zou ik nog niet de handdoek in de ring mogen werpen, hij was ooit mijn buurman, hij had een maatstaf, hoe noem je dat, een ultimatum, als je een boek na een bepaald aantal pagina’s nog steeds met tegenzin las, mocht je er van hem zeker van zijn dat het je ook niet meer ging grijpen, leg het dan maar weg, zei hij, begin aan een nieuw boek. Ik vergeet aldoor welk paginanummer hij daarbij als ijzeren regel hield maar het zal toch wel verder dan bladzijde 10 geweest zijn. Dus ik lees. Dus ik ben nog altijd gezeten. In leesstoel. Lezend.

Na het voorwoord komt Het eerste schrift. Dat zou dan dus geschreven zijn door de zus van die zelfmoordenaar. Althans zulks is de suggestie. De stijl is levensecht. Zo zou zo’n zus kunnen schrijven. Het ratelt. Het ratelt prettig naast de kwestie. Niet voor lang: tegen het einde van de eerste bladzijde uit haar schrift valt dan de naam van die psychotherapeut die haar zus tot zelfmoord gedreven zou hebben: Colins Braithwaite. “Je zult hem in de pers zijn tegengekomen als ‘de gevaarlijkste man van Engeland’, vanwege zijn ideeën over psychiatrie.”, schrijft ze. En toen was ik gefascineerd. Toen wilde ik meer.

Ja, hoe gaat dat. Hoe werkt dat in een lezersbrein. In dit lezersbrein zegt het dan al vrij snel: goed volk. Het waren de laatste tijd in mijn ogen niet de slechtsten die volksgevaarlijk werden verklaard. Als iedereen panikerend één kant op holt, moet je alleen maar naar voren brengen dat er misschien nog andere kanten zijn waarheen een mens hollen kan en hop – dan ben je al asociaal, gevaarlijk, opruiend, of minstens toch een wappie. De ideeën van Braithwaite over psychiatrie (een vakgebied dat om meerdere redenen mijn interesse heeft) gingen nog wel eens heerlijk ontnuchterend kunnen zijn. Is wat ik dacht.

Ze schrijft ook dat ze Colins Braithwaite al eens op televisie had gezien, in een programma van Joan Bakewell. Die opmerking is een voetnoot waard: “Deze aflevering van de Late Night Line-Up werd op BBC2 uitgezonden op zondag 15 augustus 1965. De andere deelnemers waren Anthony Storr, Donald Winnicott en de toenmalige bisschop van Londen, Robert Stopford. R.D. Laing was ook uitgenodigd maar weigerde het podium te delen met Braithwaite. Er is helaas geen opname bewaard gebleven van het programma, maar Joan Bakewell schreef later dat Braithwaite ‘een van de arrogantste en onaangenaamste individuen’ was die ze ooit tot haar spijt had moeten ontmoeten.”. En ik. Gefascineerd. En ik. Meer.

Want wacht. Ronald D Laing ken ik. Ik las ooit zelfs een boek van hem. toestanden, zo heette dat, en ik heb het indertijd benaderd als experimentele poëzie en als zodanig vond ik het steengoed. Pas later leerde ik dat hij psychiater was, of naja, dat zei het achterplat van toestanden ook al, maar dat hij, dus, een grote stem was in de anti-psychiatrie, dat leerde ik pas later. Zo een man. Die werd in zomaar een voetnoot geplaatst naast of bij of tegenover die Colins Braithwaite, die dan ook weer een boek had geschreven. Untherapy. En hoe is dat als titel. Een boek over “bezoekers” -geen patiënten, want ook Braithwaite draagt de anti-psychiatrie een warm hart toe- die hij er alleen maar van wilde overtuigen dat ze geen therapie nodig hadden. (Schrijft de zus: “zijn missie was het ‘broddelwerk’ van de psychiatrie af te breken.”). In één van de bezoekers herkent de ikfiguur haar zus Veronica. Braithwaite bedacht haar met een heel hoofdstuk onder de gefingeerde naam Dorothy. De ikfiguur acht het belang van dat hoofdstuk zo groot, dat ze het integraal invoegt in haar schrift. Toen was ik om. Ja. Ik was nog maar op pagina 17 en nu kwam al de derde schrijver aan het woord: na de inleiding van G.M.B., het dagboek-achtige proza van de ikfiguur nu een “anti-academische” gevalsbeschrijving van een psychotherapeut. Godja, die Graeme Macrae Burnet wist me hier eventjes een polyfoon deuntje blazen zeg. Hier moest geen Sergio meer aan te pas komen, dit ging ik gewoon uit lezen!

Deuren dicht. Muziek op. Koffie in mok. En lezen.

Een portret. Van een tijd, ten eerste. Want dit speelt in de zestiger jaren, had ik al gezegd dat dit speelt in de zestiger jaren, misschien had ik eerder moeten melden dat dit speelt in de zestiger jaren. Dat was een goede tijd om kontroversiëel te zijn. Denk ik, weetikveel, ik leefde toen nog niet. In ieder geval waren  er heel veel vervelende dingen die er nu wel zijn toen nog niet, en ik denk dat de jazz jazziër was en Laing was er en de anti-psychiaters en er waren misschien nog wel eens dingen op televisie die de moeite van het zien waard waren.

Een portret ook van de psychologie. De ideeën van Braithwaite zijn tamelijk sterk. Wat moet je denken van een vakgebied dat zichzelf sterk houdt door zomwijlen gezochte en niet altijd even wetenschappelijke diagnostiseringen? Is homosexualiteit, b’voorbeeld, niet pas begin zeventiger jaren uit de DSM gehaald? Problematiseer wat niet per se geproblematiseerd hoeft te worden en verzin er een therapie bij; zo worden “bezoekers” tot patiënten gemaakt. De anti-psychiatrie wist de vinger goed op de zere plek leggen; misschien is het in Nederland al te zeer besmet geraakt door Foudraine-achtige halfzachtheid en allicht is het ook niet altijd even heilzaam om wat als psychische stoornis te boek staat te willen zien als een gealterneerde of lucide zijnsstaat (waar je ook van zou kunnen leren) (ah), maar wat Braithwaite hier oppert over het (schizoïde) zelf snijdt bepaaldelijk hout (om het maar weer even op Foudraine terug te werpen).

Een portret van Colins Braithwaite ook ten slotte. Want dat was nog iets: doorheen de schriften van de ikfiguur (die het alter waaronder ze bij Braithwaite in therapie gegaan is meer en meer als een van haar losstaande persoon gaat zien en alzo verwordt tot een illustrasie van Braithwaites döppelganger / “schizophrening”-tejorie – welk van onze zelven is het meest echte zelf?) (wil het meest echte zelf nu opstaan?) komen steeds biografische notities van de hand van G.M.B. over Braithwaites leven: kronologies gerangschikt en gaand van periode naar periode ontstaat zo een beeld van zijn opkomst en zijn neergang. En het waren die biografieën die mijn hersens deden kraken. Of. Geen kraken was te horen. Een zoemen misschien. Het zoemen van de bierkaai. Het zoemen rond de vraag Heeft die Colins Braithwaite nou echt bestaan?

Het kon.
Het zou kunnen.
Het had gekund.

De jaren zestig hebben bestaan. Anti-psychiatrie bestaat. R.D. Laing bestaat. Isaiah Berlin bestaat. Voltaire & Rousseau als boekwinkel in Glasgow bestaat. Paul McCartney bestaat. En Braithwaite wordt levensecht genoeg geschilderd om te bestaan, of ooit bestaan te hebben. En nog zoemde het. Het zoemde van andere vragen. Maakt het uit of Colins Braithwaite echt bestaan heeft? Wordt het boek beter, of slechter als Colins Braithwaite echt bestaan heeft? Is Graeme Macrae Burnet een geniaal schrijver als hij een personage zodanig tot leven kan wekken dat de lezer gaat peinzen aan een historiese figuur?

Ik schreef ooit voor een muziektijdschrift dat Fake heette en de hoofdredacteur van dat blad was een gast die Lukas heette. Hij had in een nummer geschreven over een dooltocht door Polen en hoe hij op een avond in gezelschap was geraakt van wat gasten die tesaam in een bandje zaten, een nogal obscuur bandje, een nogal experimenteel bandje. Later zat ik in Lukas zijn stomme bus, want hij had die avond een optreden ofzo, en hij ging al wat dingen klaar zetten, en ik ging mee, waarom ging ik in godsnaam mee. Maar dat we in de bus zaten, is waar ik het over wil hebben, en dat ik aan hem vroeg of hij teeps had of liever nog seedees van die Poolse band uit het laatste nummer van “ons” tijdschrift. Hij zei me dat het stuk proza was. Fictie. Die hele Poolse band bestond niet. Ik was even stil en zei toen O dat heb je goed gedaan dan want ik dacht dat het om een echt artikel over een echte band ging. Lukas zei dat het daar helemaal niet om ging, dat het hem er helemaal niet om te doen was om mensen te laten geloven dat het echt was. Waar het wel om ging ben ik in de mist der tijden helaas vergeten; het had een handvat kunnen zijn bij de lektuur van Een casus.

Burnet beschrijft wel een echt probleem. Er is een psycholoog met een ongebruikelijke kijk op zijn professie, een andere aanpak, hij schrijft vreemde boeken misschien. Hij zegt patiënten, p’don ik bedoel natuurlijk “bezoekers” dat ze hun “zelf” moeten doden, daarmee bedoelt hij dan hun konsept van het zelf. Dat had die Veronica dus mooi misbegrepen (al ligt het misverstand in de Engelse taal wat meer voor de hand: kill yourself of kill your self; “dood je zelf” zal in het Neerlands toch niet snel worden opgevat als een serieuze aansporing tot zelfdoding). Hij is misschien wat te ijdel. Hij heeft een levensstijl die men promiscue kan noemen. O en de beschuldiging van “grensoverschrijdend gedrag” waarmee men tegenwoordig zo graag komt, kon hem moeiteloos in de schoenen geschoven worden. En dan ben je ineens “de gevaarlijkste man van Engeland”.

Maar ook een lul kan zinnige dingen zeggen.
Ook een dwaas kan zinnige dingen zeggen.
Ook iemand die voor negentig per sent van de tijd onzin plaudeert, kan zinnige dingen zeggen.

En dit hier is de ziekte waarvan ik dacht dat het de ziekte van deze tijd was maar beter is het te denken dat het de ziekte van alle tijden is: brandmerken, koud stellen, ridikulizeren of -o god ik had nog zo gezworen dat woord nooit of nooit te gebruiken- voor mijn part “demoniseren”; het zijn steeds weer strategieën om maar niet hoeven te luisteren naar het zinnigs van aldiegenen die niet meepanikeren als de rest zo gezellig aan het panikeren is, die al te heilige huisjes omver trappen of het wagen te twijfelen aan waar net onaantastbare overeenstemming over was ontstaan. De voorbeelden liggen ook in deze tijd voor het oprapen.

Misschien wilde ik hierom dat Colins Braithwaite echt had bestaan: dat dat in ieder geval een gegeven zou zijn, en het totale gewicht van mijn lezen (mijn leesgewicht) kon liggen bij hoofden boven het maaiveld, en het gemakzuchtig afserveren van zinvolle mededelingen op grond van de levensstijl van degene die de mededeling doet, of op grond van mededelingen die de mededeler in het verleden heeft gedaan. En dat dat deel van mijn brein dat zicht richtte op het literaire “spel” met de lezer (en de ingenieuziteit daarvan) geheel uit mocht, en het deel dat zich richtte op de stompzinnigheid van de massa die als ze het niet meer weet maar lekker gaat lachen helemaal, totaal en volledig AAN gezet kon worden.

Een casus is mooi, prikkelend, ten dele tragisch, en interessant. Het is misschien niet echt gebeurd maar Graeme Macrae Burnet heeft het u wel echt verteld.


Graeme Macrae Burnet Een casus recensie

Een casus

  • Auteur: Graeme Macrae Burnet (Schotland)
  • Soort boek: Schotse roman
  • Origineel: Case Study (2021)
  • Nederlandse vertaling: Corine Kisling
  • Uitgever: De Arbeiderspers
  • Verschijnt: 20 juni 2023
  • Omvang: 304 pagina’s
  • Uitgave: paperback / ebook
  • Prijs: € 23,99 / € 13,99
  • Boek bestellen bij: Bol / Libris

Flaptekst van de nieuwe roman van Graeme Macrae Burnet

Londen, 1965. Een vrouw gelooft dat haar zus zelfmoord heeft gepleegd door toedoen van haar charismatische psychotherapeut, Collins Braithwaite. Om de waarheid te achterhalen doet ze zich met een andere identiteit bij hem voor als patiënt en gaat in therapie. Haar ervaringen houdt ze bij in notitieboekjes. Al snel wordt ze een wereld in getrokken waarin ze nergens meer zeker van kan zijn.

Jaren later krijgt een schrijver, ene GMB, deze notities in handen en presenteert ze aan de lezer, afgewisseld met de biografie van de psychiater. Wat is waarheid, wat is identiteit?

De Schotse auteur Graeme Macrae Burnet (oktober 1967, Kilmarnock, Schotland) publiceerde vier romans. Zijn bloedige plan(2017) stond op de shortlist van de Booker Prize en is vertaald in meer dan twintig talen. Een casus (longlist Booker Prize 2022) is zijn recentste roman.

Bijpassende boeken en informatie